Author Archives: Apostolos Tsompanopoulos

Χάσαμε 20 λέξεις…

Ωχ, τι πάθαμε πάλι!
Γυρίζοντας στο Παραμυθόσπιτο μετά τις γιορτές, βρήκαμε απ’ έξω από την πόρτα ένα σημείωμα που έγραφε τα παρακάτω…

επειδή μαθ κοροϊδεύετε θυνέχεια θα θαθ τιμωρήθουμε, να δείτε, θα θαθ αρέθει;

… και από την πίσω μεριά είχε πολλά γράμματα, σε γραμμές και στήλες, αλλά μπερδεμένα.

Εμείς το ψάξαμε πολύ και βρήκαμε τελικά ότι περιέχει 20 λέξεις από το παραμύθι «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες» αλλά, για κάποιο περίεργο λόγο, δε μπορούμε να τις εντοπίσουμε.

Μπορείτε να μας βοηθήσετε;

Ξέρουμε καλά ότι, εσείς τα παιδιά, μπορείτε να βρίσκετε εύκολα τις λύσεις σε τέτοιους γρίφους κι έτσι ζητούμε τη βοήθειά σας.

Αφού διαβάσετε λοιπόν το παραμύθι «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες», ψάξτε να βρείτε μέσα σε αυτό το σωρό των μπρεδεμένων μπερδεμένων γραμμάτων τις 20 λέξεις που περιέχει το παραμύθι και που είναι τώρα κρυμμένες εκεί μέσα (οριζόντια, κάθετα, διαγώνια).

Πολύ φοβόμαστε ότι αν δεν τις βρούμε και τις 20, οι καλικάντζαροι θα μας κοροϊδεύουν μέχρι να ξανανέβουν στη Γη τα επόμενα Χριστούγεννα! Αν θέλετε, γράψτε στα σχόλια ποιες βρήκατε για να ψάξουμε να τις βρούμε κι εμείς μετά…

Categories: Παιχνίδια | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Στατιστικός παραμυθοαπολογισμός 2020

Κορωνοκαλικάντζαροι, το νου σας! Η εμβολιαγιαστούρα έρχεται και θα σας στείλει και πάλι εκεί από όπου ήρθατε! Δε σας φοβόμαστε! Το καραβάκι των Παραμυθάδων συνεχίζει τα ταξίδια του και το (τόσο δύσκολο) 2020 ήταν, στατιστικά, η καλύτερή μας χρονιά μέχρι τώρα από το 2012 που ξεκινήσαμε να πλέουμε στις θάλασσες του διαδικτύου.

Οι Παραμυθάδες από το 2012 μέχρι το 2020

Αυτόν τον χρόνο «ταξιδέψαμε» συνολικά σε 74 χώρες. Ακόμη και στην Τανζανία, στο Μακάο, στη Μαλαισία και στη Νέα Ζηλανδία φτάσαμε (1 ιστοπροβολή για κάθε χώρα)!

Οι δημοφιλέστερες σελίδες μας και οι χώρες που «ταξιδέψαμε»

Τα πιο δημοφιλή παραμύθια μας για το 2020 ήταν «Η κυρά Καλή και οι δώδεκα μήνες» και «Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι», ενώ οι περισσότεροι επισκέπτες μας ήρθαν είτε μέσω κάποιας δικτυακής αναζήτησης ή από το facebook. Δεν είναι λίγοι, φυσικά, και όσοι έφτασαν στο ιστολόγιό μας μέσω κάποιου εκπαιδευτικού ιστοτόπου. Θα αναφέρω εδώ ενδεικτικά (επιλέγοντας τυχαία) το 1ο Δημοτικό σχολείο Βροντάδου Χίου (με 114 ιστοπροβολές) και το 5ο Νηπιαγωγείο Βέροιας (με 6 ιστοπροβολές).

Ιστότοποι που οδηγούν στους Παραμυθάδες

Ευχαριστούμε τους 53.923 επισκέπτες μας (και ακόμη περισσότερο όσους τους βοήθησαν να φτάσουν μέχρι εδώ) και, καθώς είμαστε ήδη στο 2021, θέλουμε να ευχηθούμε σε όλους εσάς να είναι καλύτερο από όλα μαζί τα προηγούμενα χρόνια.

Categories: Τα νέα μας | Σχολιάστε

Βιβλίο: «Τα παραμύθια μου και η μικρή γοργόνα»

Το βιβλίο «Τα παραμύθια μου και η μικρή γοργόνα» εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ευαγ. Κιντή – Ν. Ζανάκη με επιμέλεια Αθ. Θεοδωράκη και εικονογράφηση Μιχ. Βενετούλια και περιέχει 14 παραμύθια. Πιο συγκεκριμένα: Συνέχεια

Categories: Βιβλία με παραμύθια | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Βιβλίο: «Εφτά κόκκινες κλωστές στην ανέμη τυλιγμένες»

Το βιβλίο «εφτά κόκκινες κλωστές στην ανέμη τυλιγμένες» της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου εκδόθηκε από τις «εκδόσεις των επτά» το 1978, με εικονογράφηση και επιμέλεια των Πέτρου Ζαμπέλη – Άννας Μενδρινού.

Περιέχει 7 παραμύθια και πιο συγκεκριμένα:

  1. Η ιστορία ενός καρυδιού
  2. Το μαγικό μέλι
  3. Οι πιο όμορφες παντόφλες του κόσμου
  4. Η μοίρα του Κωνσταντή
  5. Το σπουργίτι και τα φτερά του
  6. Η μηλιά και το μαγικό νερό
  7. Οι βοηθοί του φούρναρη

Φυσικά είναι γραμμένο στο πολυτονικό σύστημα και έχει συνολικά 56 σελίδες.

Categories: Βιβλία με παραμύθια | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Η νύφη του δάσους (παραδοσιακό παραμύθι της Φινλανδίας)

σε απόδοση του απομακρυσμένου παραμυθοανταποκριτή μας

Κάποτε, σε ένα από τα ταξίδια μου, κόντεψα να φτάσω μέχρι την άκρη του κόσμου. Όχι κυριολεκτικά βέβαια, επειδή όπως ξέρουμε η Γη είναι στρογγυλή και δεν έχει άκρες, αλλά ήταν τόσο μακριά από εδώ, στην παγωμένη Φινλανδία, που ακόμη και τώρα θυμάμαι την ιστορία που μου διηγήθηκε εκείνο το βράδυ ένας γέρος με μακριά, άσπρη γενειάδα, ενώ καθόμασταν δίπλα στη φωτιά, σε μια καλύβα, στο κέντρο ενός μεγάλου δάσους, στα πέρατα του κόσμου…

Συνέχεια

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,, | 2 Σχόλια

Δημοσκόπηση: Αγαπημένο παιχνίδι ανοιχτού χώρου

Παίζουμε κουτσό

Ακόμη μία σχολική χρονιά τελειώνει σε λίγες μέρες και είναι μία καλή ευκαιρία να σκεφτούμε, να θυμηθούμε και να ψηφίσουμε σε μία δημοσκόπηση που μας ενδιαφέρει και λόγω εποχής, αλλά και επειδή είτε (α) είμαστε ακόμη παιδιά ή (β) έχουμε δικά μας ή, απλά, (γ) νιώθουμε ακόμη έτσι.

Παρακαλείστε λοιπόν να μας αφήσετε εδώ κάποιο σχόλιο (παρακάτω στη σελίδα, μετά το κείμενο), όπου θα γράφετε το δικό σας αγαπημένο παιχνίδι ανοιχτού χώρου (αλάνα, πάρκο, αυλή σχολείου, δρόμος χωρίς αυτοκίνητα, αμμουδιά, κ.λπ.).

Μπορείτε να γράψετε είτε μόνο τον τίτλο αν αυτό είναι γνωστό (π.χ. μηλάκια, κυνηγητό, κρυφτό) ή μία μικρή περιγραφή του για το πώς παίζεται αν είναι άγνωστο ή παραλλαγή κάποιου γνωστού.

Επίσης, αν θέλετε, μπορείτε να απαντήσετε εκ μέρους των παιδιών σας αν δεν ξέρουν ακόμη να γράφουν 🙂

Παρακαλούμε μόνο να περιοριστείτε μόνο σε ένα αγαπημένο παιχνίδι από όλα αυτά που σας αρέσουν, ακόμη κι αν έχει ήδη αναφερθεί από άλλους συμμετέχοντες. Ας πούμε ότι είμαστε μία μεγάλη παρέα και θέλουμε να αποφασίσουμε τι παιχνίδι θα παίξουμε όλοι μαζί.

«Η πλει-ο-ψη-φί-α πά-ντο-τε κερ-δί-ζει», έτσι δεν είναι; Ή, μήπως, η «πολυψηφία»; 😉


⬇️  ⬇️  ⬇️  Εδώ γράφετε τις απαντήσεις σας ⬇️  ⬇️  ⬇️

Categories: Δημοσκοπήσεις | Ετικέτες: , | 8 Σχόλια

Ναναρίσματα της Καβάλας και της περιοχής – 2

titlosΝαναρίσματα

Μετά το πρώτο μέρος, συνεχίζουμε σήμερα με άλλα δύο ναναρίσματα, ένα από το χωριό Δωμάτια Παγγαίου και ένα από τη Λέσβο.

Τα τραγουδάκια αυτά (όπως και τα προηγούμενα), μεταξύ άλλων, παρουσιάζουν και τα αναμενόμενα κοινά χαρακτηριστικά:

  1. της αναφοράς στο ίδιο το μωρό, ώστε να είναι πιο άμεση η σύνδεση του ναναρίσματος με το αντικείμενό του,
  2. της αναφοράς σε στοιχεία της φύσης (βουνά, δάση, πουλιά) και του τόπου όπου ζει η οικογένεια, συμπεριλαμβανομένου του σπιτιού της, και
  3. της επανάληψης φράσεων και λέξεων, ώστε να είναι και πιο εύκολη η πρόσληψη και η εκμάθησή τους (στο μέλλον) από το μωρό.

Στα κείμενα έχει κρατηθεί η ορθογραφία της εποχής, εκτός από τον τονισμό των λέξεων (μονοτονικό αντί πολυτονικού).

Από το Παγγαίο, του μαθητή Ι Μηλόπουλου

Κοιμάτ’ ο ήλιος στα βουνά κι’ η πέρδικα στα δάση
κοιμάται το πουλάκι μου τον ύπνο να χορτάση.
Κοιμήσου, που να σε χαρώ και να σε δω μεγάλο
και να σε δω της παντρειάς κι’ ακόμη πιο μεγάλο.
Κοιμάται το πουλάκι μου στην αργυρή την κούνια
και πάνω στο κεφάλι του πετούνε αγγελούδια.
Κοιμάται το παιδάκι μου στα άσπρα τα σεντόνια
και τραγουδούν ολόγυρα γλυκά τα χελιδόνια.
Άγγελοι νανουρίζουνε το γυιο τον κανακάρη
που ο Θεός τον έταξε να γίνη παλληκάρι
Έλα ύπνε, έλα για, έλα Χριστέ και Παναγιά.

Όπως αναφέρεται, «προέρχεται από γυναίκα 40 ετών από το χωριό Δωμάτια Παγγαίου».

Από τη Λέσβο, του μαθητή Καρλιώτη

Κοιμάται ο ήλιος στα βουνάnanourismalesvou-karliotis
κοιμάται στα λαγκάδια
κοιμάται το παιδάκι μου
μέσ’ τα μαργαριτάρια.

Κοιμάτ’ ο ήλιος στα βουνά
κοιμάται και στα χιόνια
κοιμάται το παιδάκι μου
στα κάτασπρα σεντόνια.

Κοιμάτ’ ο ήλιος στα βουνά
κοιμάται και στα δάση
κοιμάται το παιδάκι μου
τον ύπνο να χορτάση.

«Προέρχεται από γυναίκα 60 ετών καταγομένη από το Πλωμάρι Μυτιλήνης»

 

Categories: Λαογραφία | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Ναναρίσματα της Καβάλας και της περιοχής – 1

titlosΝαναρίσματα

Το 1957 δημοσιεύτηκαν στην «Έρευνα» (εβδομαδιαία εφημερίδα της Καβάλας) μία σειρά από «ναναρίσματα» της Καβάλας και της γύρω περιοχής, που συγκέντρωσαν οι μαθητές της εβδόμης τάξης Κλασσικού του Γυμνασίου Αρρένων και επιμελήθηκε ο καθηγητής τους Γιάννης Σχινάς.

Όπως αναφέρεται και στο άρθρο: «τα ναναρίσματα είναι μικρά λυρικά τραγουδάκια γεμάτα λυρικό χρώμα, στοργή και τρυφερότητα. Με τέτοιου είδους τραγούδια νανουρίζουν και αποκοιμίζουν οι μητέρες όλης της γης τα μωρά τους. Εκτός από τη λογοτεχνική τους αξία, που κάποτε είναι πολύ μεγάλη, μας δίνουν και πολύτιμες πληροφορίες για τα ιδανικά, τα όνειρα του λαού, ακόμη και για την κοινωνική κατάσταση της εποχής.»

Παραθέτω στη συνέχεια δύο χαρακτηριστικά ναναρίσματα, ένα από τη Θράκη/Μικρά Ασία και ένα από τη Θάσο και, προσεχώς, θα καταγραφούν και τα υπόλοιπα της συλλογής, ώστε να συνεχίσουν να ζουν και να τα ακούσουν και μωρά του παρόντος και του μέλλοντος. Στα κείμενα έχει κρατηθεί η ορθογραφία της εποχής, εκτός από τον τονισμό των λέξεων (μονοτονικό αντί πολυτονικού).

Από τη Θράκη – Μικρά Ασία, του μαθητή Χρήστου Δέλλιου

Νάνι του Μπέη το παιδί
του βασιληά τ’ αγγόνι
και της βασίλισσας τ’ αδεξίμ’
του κόσμου το καμάρι.

Νάνι που το κοιμίζανε
τρεις αδερφές και μάνα
κι’ ακόμα δεν προφτάσανε
πήραν και παραμάνα.

Έλα ύπνε και πάρε το
και πάν’ το στους μπαξέδες
και γέμισε τους κόρφους του
λουλούδια μενεξέδες.

Έλα Χριστέ και Παναγιά
κι’ αποκοίμισέ το
και δόστου όνειρα γλυκά
κι’ ύστερα ξύπνησέ το.

Όπως αναφέρεται, «προέρχεται από γυναίκα 45 ετών καταγομένη από την Μ. Ασία».

Από τη Θάσο, του μαθητή Άγγελου Τσεβρεμέ

Νάνι, νάνι, νάνι,
νάνι του μουρόμ’ να κάνη
ώσπου νάρθ’ η μάνα του
από τα φουρνόξυλα
από τα φουρνόξυλα
κι’ από τα καψόξυλα.
Να του φέρει κούμαρα
κούμαρα κι’ αβάτσινα
και της γάτας την ουρά
και του ποντικού τ’ αυτιά.
Νάνι, νάνι, νάνι,
νάνι του μουρόμ’ να κάνη.
Έλα ύπνε πάρε το
και γλυκά πουκοίμα το.
Νάνι, νάνι, νάνι.

«Το υπαγόρευσε η γιαγιά του μαθητού Φαίδρα Μακρυγιάννη ετών 70 από το χωριό Καλλιρράχη.

 

 

Συνεχίζεται… 🙂

Categories: Λαογραφία | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Παίζοντας με «Το Χαμόγελο του παιδιού» στη Θεσσαλονίκη

Την Κυριακή το πρωί ξεκινήσαμε για να συναντήσουμε, και πάλι στη Θεσσαλονίκη, τους φίλους μας από το «Χαμόγελο του παιδιού» (με το οποίο έχουμε συνεργαστεί ήδη αρκετές φορές και χαιρόμαστε πάντα να ξαναβρισκόμαστε με τους ανθρώπους του) και να παίξουμε μαζί με τα παιδιά που θα ήταν εκεί, παραδοσιακά παιχνίδια της γειτονιάς και της αυλής· από αυτά δηλαδή που παίζαμε κι εμείς μικροί.

Περίπου δύο ώρες μετά, φτάσαμε στην ηλιόλουστη πλατεία Αγίας Σοφίας, όπου βρίσκεται το περίπτερο του Χαμόγελου και, λίγο μετά, αρχίσαμε να παίζουμε μαζί με τα παιδιά που ήρθαν να μας κάνουν παρέα. Το κουτσό, το μαντηλάκι, το «1-2-3 κόκκινο φως» και το σπασμένο τηλέφωνο, το καθένα με τη σειρά του, μας κράτησαν απασχολημένους για αρκετή ώρα και, όταν κουραστήκαμε, είπαμε και το παραμύθι με τους «3 γρίφους» για να ξεκουραστούμε και λίγο.

Στο τέλος, κάποια παιδιά κάθισαν κάτω από την ομπρέλα και άρχισαν να ζωγραφίζουν, ενώ εμείς συζητήσαμε για λίγο με τις φίλες μας από το Χαμόγελο, πριν ανανεώσουμε το ραντεβού μας για κάποια άλλη εκδήλωση στο μέλλον και αποχαιρετιστούμε.

Θα θέλαμε, με την ευκαιρία, να ευχαριστήσουμε για τη φιλοξενία την Κυριακή Κασαπίδου, τη Θεοδώρα Αργυροπούλου, τη Γιώτα και τη Μίνα από το Χαμόγελο που μας υποδέχτηκαν και μας βοήθησαν, καθώς και το καφέ-μπαρ «Franco’s» που, ως χορηγός, φρόντισε για το ταξίδι μας στη Θεσσαλονίκη και, τέλος, να αναφέρουμε ότι συμμετείχαν από την ομάδα μας οι Μαρία Μπουγά, Χρήστος Τσίρκας, Μαρία Χαριζάνη και ο υπογράφων.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Το κίτρινο καπέλο που αποφάσισε να ταξιδέψει στον κόσμο

[Αυτό δεν είναι ένα παραδοσιακό παραμύθι, αλλά φιλοδοξεί να γίνει]

Το κίτρινο καπέλο

Το κίτρινο καπέλο

Κάποτε, όχι και πολύ παλιά και όχι πολύ μακριά από εδώ, τότε που τα καπέλα μπορούσαν να σκέφτονται και να κινούνται, ένα κίτρινο καπέλο ζούσε ευτυχισμένο στην Καπελοχώρα.

Εκεί ζούσαν και πολλά άλλα καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, διαστάσεων και σχημάτων. Υπήρχαν φυσικά και άλλα κίτρινα καπέλα, αλλά υπήρχαν και πράσινα και κόκκινα και μπλε και άσπρα… μέχρι και πολύχρωμα. Υπήρχαν μεγάλα καπέλα, με κορδέλα αλλά και χωρίς κορδέλα, υπήρχαν μικρά καπέλα, υπήρχαν και μεσαία καπέλα. Τα πιο πολλά είχαν και γράμματα επάνω τους, κάποια είχαν ζωγραφιές ή άλλα σχέδια και μερικά ήταν απλά καπέλα.

Οι μέρες περνούσαν στην Καπελοχώρα χωρίς κάτι ιδιαίτερο και το κίτρινο καπέλο είχε αρχίσει να βαριέται, μια που δεν είχε να κάνει τίποτε. Μια μέρα λοιπόν το σκέφτηκε καλύτερα και αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.

Τι όμως; Δεν ήξερε!

Ρώτησε και τα άλλα κίτρινα καπέλα, που ήταν η οικογένειά του, αλλά κι αυτά δεν ήξεραν να του πουν. Ρώτησε και τα πράσινα, ρώτησε και τα κόκκινα, ρώτησε και τα μπλε και τα άσπρα, ακόμη και τα πολύχρωμα καπέλα. Κανένα δεν ήξερε να του πει. Ρώτησε και τα μεγάλα και τα μικρά και τα μεσαία, τα ρώτησε όλα. Αλλά δεν πήρε ούτε μία ενδιαφέρουσα απάντηση.

Κανένα καπέλο δεν είχε σκεφτεί μέχρι τότε να κάνει κάτι διαφορετικό κι έτσι δεν έκαναν συνήθως τίποτε.

Το κίτρινο καπέλο πείσμωσε.

«Εδώ βαριέμαι! Θα φύγω!», φώναξε.

«Θα ταξιδέψω στον κόσμο, θα πάω σε άλλα μέρη και θα βρω κάτι διαφορετικό να κάνω.», είπε μετά.

Και μια και δυο, αφού αποχαιρέτησε τα άλλα καπέλα, ξεκίνησε για το ταξίδι του.

Πέρασε κάμπους και βουνά, θάλασσες και λαγκάδια, ανέβηκε σε δέντρα, μίλησε με αγάλματα και χαιρέτησε φάρους σε μικρά νησάκια και οι άνθρωποι που το βλέπανε, το θαυμάζανε και το φωτογραφίζανε. Άλλοτε ήταν ξεκούραστο και άλλοτε κουρασμένο από το ταξίδι· πάντα όμως ήταν πρόθυμο να γνωρίσει καινούρια μέρη και δε σταματούσε να ταξιδεύει.

το καπέλο στα λουλούδια

το καπέλο στα λουλούδια

Πότε πότε σκεφτόταν την Καπελοχώρα και τα άλλα καπέλα και τις αμέτρητες ιστορίες που θα έλεγε σ’ αυτά όταν επέστρεφε και πάλι εκεί. Όμως ακόμη είχε πολλά να δει και περισσότερα να μάθει…

Συνεχίζεται


Κι εσείς, αν το συναντήσετε πουθενά, βγάλτε το μια φωτογραφία και στείλτε την σ’ εμάς για να είναι όλες οι καπελοφωτογραφίες μαζί και να βλέπουμε όλοι, άνθρωποι και καπέλα, όλα τα εξαίσια και απίθανα μέρη που επισκέφτηκε το ανήσυχο και ταξιδιάρικο κίτρινο καπέλο μας.

Και ίσως κάποτε μάθουμε αν βρήκε τελικά κάτι διαφορετικό να κάνει, αν και, προσωπικά, πιστεύω πως και από μόνο του αυτό το ταξίδι είναι κάτι διαφορετικό.

Categories: Παραμύθια φίλων | Ετικέτες: ,, | 2 Σχόλια

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: