Author Archives: Aδελαϊδα

Στην κοπή της πίτας μας στο Παραμυθόσπιτο!

Η βασιλόπιτά μας στο παραμυθόσπιτο

Κάθε χρόνο η ομάδα των Παραμυθάδων ψάχναμε το καλύτερο μέρος για να κόψουμε τη βασιλόπιτά μας. Έχει καλύτερο μέρος όμως από το σπίτι σου; Στο σπίτι μας λοιπόν, το στολισμένο Παραμυθόσπιτό μας, οργανώθηκε φέτος η κοπή της βασιλόπιτας. Ευτυχώς, αν και το φοβηθήκαμε, ο χιονιάς δεν απείλησε την πρόσβαση στο χώρο μας και το απόγευμα του Σαββάτου ο μπουφές στρώθηκε με χειροποίητα εδέσματα, σπιτικά λικέρ, γλυκό κρασί και καφεδάκια.

Αρκετοί φίλοι μας τίμησαν με την παρουσία τους

Ήρθαν φίλοι πιστοί που μας αγαπούν και είναι πάντα πλάι μας. Αγκαλιές, φιλιά, συζητήσεις και γέλια γέμισαν το χώρο. Η βασιλόπιτα μεγάλη, στολισμένη περίμενε στο τραπέζι. Η πρόεδρός μας, Μαρία Παπακωνσταντίνου ανέλαβε την κοπή της πίτας και ο καθένας πλησίαζε και έπαιρνε το κομμάτι του.

Το βρήκα… το βρήκα!

φώναξε ο σκανδαλιάρης Αλέξανδρος Μίχας, έχοντας στο χέρι ένα δικό του νόμισμα, θέλοντας όπως πάντα να μας πειράξει. Γελάσαμε κι αρχίσαμε πάλι να ψάχνει ο καθένας το κομμάτι του.

Το βρήκα… το βρήκα!

ήταν πάλι η φωνή του Αλέξανδρου! Ξέρουμε όλοι βέβαια τον μύθο με τον ψεύτη βοσκό, έτσι; Φυσικά και δεν τον πιστέψαμε.Ήμασταν σίγουροι ότι πάλι μας πείραζε. Εκείνος επέμενε:

Αλήθεια, το βρήκα… είναι το φλουρί!

Ο τυχερός της πίτας μας, ο αγαπημένος μας Αλέξης Μίχας

Πήραμε λοιπόν το φλουρί και αρχίσαμε να το εξετάζουμε. Ευτυχώς, επάνω στο νόμισμα υπήρχαν ακόμα κολλημένα ψίχουλα από το μείγμα της βασιλόπιτας.

Έτσι ο Αλέξανδρος, μέσα σε γέλια τρανταχτά και πειράγματα, ανακηρύχθηκε επισήμως ο φετινός τυχερός της βασιλόπιτας των Παραμυθάδων. Κάτι που μας χαροποίησε ιδιαίτερα γιατί όλοι μας ανεξαιρέτως, του έχουμε ιδιαίτερη αδυναμία!

Ήταν ίσως η ωραιότερη εκδήλωση βασιλόπιτας για την ομάδα μας. Ήταν, άραγε, γιατί έγινε στο «σπίτι» μας ή επειδή φίλοι αγαπημένοι μας ήταν κοντά μας; Ή μήπως γιατί αυτή η ομάδα πάντα βρίσκει τον τρόπο να περνάει όμορφα ακόμα και σε αντιξοότητες; Ποιος ξέρει;

Ένα ιδιαίτερο δώρο περίμενε τον καθένα μας ξεχωριστά, δώρο από την Μαρία Παπακωνσταντίνου προς όλους τους παραμυθάδες της ομάδας μας. Μια κούπα του καφέ με το λογότυπο και το όνομα του καθενός, καθώς και ένα μπρελόκ.

Αλλά και η φίλη μας Λάγια, πιστή στην παράδοση που «έχτισε» η ίδια -προσφέροντάς μας ένα γούρι κάθε χρόνο από το μαγαζί της «Ασήμι 925», μας δώρισε το τυχερό της για το 2019 και την ευχαριστούμε.

Εμείς ευχόμαστε σε όλο τον κόσμο Ειρήνη, Αγάπη, Υγεία, Χαρά και φυσικά πολλά πολλά όμορφα παραμύθια! Καλή χρονιά αγαπημένοι μας φίλοι!

Advertisements
Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Με επισκέψεις σε σχολεία του δήμου Νέστου με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις!

Τα Χριστούγεννα απλώνονται και Οι Παραμυθάδες ακολουθούν και βρίσκονται όπου οι παιδικές ψυχούλες χρειάζονται το ροδόσταμο των παραμυθιών! Στην Χρυσούπολη, λοιπόν, δώσαμε το παρόν για τέσσερα συνεχόμενα πρωινά. Ο καιρός δεν στάθηκε σύμμαχος, τα σπιτάκια που συνήθως φιλοξενούν τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις δεν ήταν κατάλληλα για τις μικρές ηλικίες όμως η λύση βρέθηκε και τα δημοτικά σχολεία άνοιξαν τις αίθουσες. Άλλωστε τα Χριστούγεννα είναι στις καρδιές μας και μπορούμε να τα έχουμε μέσα μας όπου κι αν σταθούμε. Έτσι, καλικάντζαροι, μυλωνάδες, κορίτσια, ξωτικά και παπουτσήδες, απλώθηκαν σε όλη την γειτονική κωμόπολη.

Συναντήσαμε λοιπόν τους μικρούς μας φίλους, μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα! Από παντού ακούγονταν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, βλέπαμε όμορφα βαμμένα με ζωγραφιές πρόσωπα. Νεράιδες και βασίλισσες ξεφύτρωναν από παντού! Μας υποδέχθηκαν με ξεφωνητα γλυκά χαμόγελα και άκουσαν Χριστουγεννιάτικα παραμύθια που τους ταξίδεψαν σε μέρη μακρινά και φανταστικά!

Ιδιαίτερη και η ομορφότερη στιγμή μας ήταν στο νηπιαγωγείο, όταν λέγοντας παραμύθια στους μικρούς μας φίλους, άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Άη Βασίλης! Εκεί να δείτε ξεφωνητά γέλια και χαρές! Όλη η αθωότητα των παιδιών ζωγραφισμένη στα βλέμματα τους!

Για τέσσερα πρωινά, ζήσαμε τα Χριστούγεννα μέσα από τα παραμύθια, επισκεπτόμενοι σχολεία στην πρωτεύουσα του δήμου Νέστου, την Χρυσούπολη και πιο συγκεκριμένα στα 1ο, 2ο, 4ο και 5ο Δημοτικά Σχολεία.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μαρία Μπουγά, Βικτόρια Πακαταρίδου, Αδελαϊδα Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου και Αρετή Τσιφλίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Λοιπά | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Στολίζοντας το Χριστουγεννιάτικο δέντρο των Παραμυθάδων!

Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας, Αδελαϊδας Ράπτη –

Σε όλο τον κόσμο τα παραμύθια τρυπώνουν και χώνονται στις καρδιές των ανθρώπων.
Στην δική μας πόλη έχουν βρει τη δική τους, ξεχωριστή γωνιά!
Με πολύ αγάπη, από όλα τα μέλη της ομάδας των Παραμυθάδων και με την εκπληκτική ματιά και βοήθεια του Αλέξη και της Σταυρούλας, ο χώρος ζωγραφίστηκε, στολίστηκε, ζεστάθηκε με τις στρωμένες βελέντζες αλλά…..
Έρχονται Χριστούγεννα!
Και τα Χριστούγεννα θέλουν τη δική τους πινελιά, την δική τους διάθεση, την δική τους ιδιαίτερη ατμόσφαιρα!
Η Σταυρούλα έριξε την ιδέα να στολίσουμε δέντρο, η ομάδα ανασκουμπώθηκε με κέφι και στήθηκε η πρώτη μας εκδήλωση για τα Χριστούγεννα!
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018, απόγευμα, στις 18:30, παραμυθάδες και στενοί, αγαπημένοι φίλοι έφτασαν στον χώρο, κουβαλώντας τα προσωπικά τους στολίδια, αρκετά από τα οποία ήταν χειροποίητα, σπιτικά γλυκά και πίτες, φορώντας κόκκινα σκουφάκια ή κοκαλάκια και φέρνοντας μαζί τους την γεμάτη αγάπη και χαρά ψυχολογία τους.
Μουσική σε χριστουγεννιάτικους ρυθμούς, μυρωδιές στην ατμόσφαιρα από αρωματικό τσάι με κανέλα, ο μπουφές γεμάτος με τα εδέσματα, αγκαλιές και φιλιά, θαρρείς και είχαμε μήνες να συναντήσει ο ένας τον άλλον και πολύ εύκολα η μαγεία των Χριστουγέννων θρονιάστηκε στο παραμυθόσπιτο!
Πρώτο μας μέλημα ο στολισμός του δέντρου. Ο καθένας από εμάς είχε φέρει το δικό του στολίδι. Ένας – ένας το κρέμασε στα κλαδιά του δέντρου, βάζοντας έτσι την προσωπική του πινελιά, δεχόμενος τον ενθουσιασμό των υπολοίπων. Σε μία γωνιά, η ομάδα τεσσάρων γυναικών ετοίμαζε μία ιδιαίτερη γιρλάντα, μία γιρλάντα από ποπ κορν. Άλλωστε, τι θα ταίριαζε περισσότερο σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο των παραμυθιών;
Μόλις η διαδικασία τελείωσε η ομάδα των παραμυθάδων κάθισε κάτω από το δέντρο της και έψαλε, για πρώτη φορά φέτος, τα κάλαντα.
Κάνοντας ένα διάλειμμα και παίρνοντας μία ανάσα, όλοι σερβιρίστηκαν τις νοστιμιές, ήπιαν λίγο τσάι ή καφέ και ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της βραδιάς.
Η φίλη μας η Σταυρούλα είχε μία πρωτότυπη ιδέα! Δημιούργησε ένα νέο παιχνίδι, αφιερωμένο στην ιστορία της ομάδας. Μία ερώτηση για τον καθένα που απαιτούσε τρεις απαντήσεις και μία βόμβα στα χέρια που δημιουργούσε άγχος, έφερε στο παραμυθόσπιτο φωνές, γκριμάτσες και πολύ, πολύ γέλιο.
Και για να έχουμε μία γλυκιά ανάμνηση από την βραδιά, η Σταυρούλα έφτιαξε ατομικά ανθρωπάκια-κουλουράκια, ένα για τον καθένα!
Δεν αμφιβάλλαμε ότι όταν θα βρισκόμασταν όλοι μαζί θα ήταν μία όμορφη βραδιά όμως, αυτό που ζήσαμε, ξεπέρασε κάθε προσδοκία!
Και θα το περιγράψουμε, όχι εμείς οι παραμυθάδες, αλλά παραθέτοντας την εντύπωση που αποκομίσαμε από την αγαπημένη μας φίλη Μαρία:

Όταν ομάδα ανθρώπων από κάθε ηλικία μπορούν να συνεργαστούν για προώθηση κοινών εθελοντικών δράσεων, κάνουμε όλοι ενα βήμα παραπέρα! Η ζωή αποκτά χρώμα και η καρδιά μας αποκτά γαλήνη.

Αν αυτό είναι πραγματικά ό,τι μεταφέρει και μεταδίδει αυτή η ομάδα τότε έχουμε εξοφλήσει ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην ελληνική παράδοση!

Καλά, ευλογημένα και ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

«Στοιβάξαμε» παραμύθια στις Αποθήκες Μεταλλείων στα Λιμενάρια!

Στα Λιμενάρια της Θάσου βρεθήκαμε την περασμένη Κυριακή 10 Ιουνίου, καλεσμένοι του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιμεναρίων «Το Κάστρο» και του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Λιμεναρίων.

Μας υποδέχθηκαν ζεστά σε έναν ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό χώρο, στα παλιά μεταλλεία. Αρχικά, ξεναγηθήκαμε στο λαογραφικό μουσείο που στήθηκε με προσωπική δουλειά και προσφορά των κατοίκων και μελών του συλλόγου.

Όμως οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι μας φίλοι άρχισαν να έρχονται ανυπομονώντας για τα παραμύθια που τους είχαμε υποσχεθεί.

Οι αφηγήσεις ξεκίνησαν, τα ματάκια γούρλωσαν και όλοι μαζί μπήκαμε στον κόσμο των παραμυθιών.

Μια όμορφη έκπληξη για εμάς ήταν η συμμετοχή ενός φίλου των παραμυθάδων, του Άγγελου Ζαγοριανού, μουσικού και εικαστικού που ζει και δραστηριοποιείται στο νησί, ο οποίος μας αφηγήθηκε έναν μύθο για την ψυχή.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Μέλη Μίχα, Αδελαΐδα Ράπτη, Ζώη Τσαπανίδου, Χρήστος Π. Τσίρκας, Αρετή Τσιφλίδου και Μαρία Χαριζάνη.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Με αρώματα παραμυθιών στην πλατεία της Καλλιράχης!

Έχουμε τη μεγάλη τύχη να ζούμε σε μία πανέμορφη περιοχή της Ελλάδας.

Προσκεκλημένοι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Καλλιράχης «Η Μεταμόρφωση» αλλά και τους Πολιτιστικό Σύλλογο Λιμεναρίων «Το κάστρο» και Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Δημοτικού και Νηπιαγωγείου Λιμεναρίων Θάσου, βρεθήκαμε το Σαββατοκύριακο 9-10 Ιουνίου, στο όμορφο νησί.

Το Σάββατο το μεσημέρι πήραμε τα μπογαλάκια μας και ταξιδέψαμε με το πλοίο απέναντι από την πόλη μας. Η ζεστή φιλοξενία που μας περίμενε αρχικά από τον σύλλογο της Καλλιράχης, μας προδιέθεσε για το καλύτερο.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του χωριού η οποία γέμισε με ζωντάνια, νεύρο αλλά και ηρεμία, και βέβαια την μαγεία που μόνο τα παραμύθια προσφέρουν. Με θέα τους ελαιώνες και το όμορφο δειλινό, μπροστά στα χαμογελαστά προσωπάκια και τα λαμπερά μάτια των παιδιών, ξεκίνησαν τα παραμύθια μας.

Η βραδιά μας τελείωσε σε ένα όμορφο, παραδοσιακό ταβερνάκι, κάτω από τη μουριά, με γέλια και πειράγματα αλλά και με εκπλήξεις, όπως την τούρτα για την καλή μας Ζωή με αφορμή τα γενέθλιά της δυο μέρες πριν.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι: Αδελαϊδα Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου, Χρήστος Π. Τσίρκας, Αρετή Τσιφλίδου και Μαρία Χαριζάνη.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου για την υπέροχη φιλοξενία καθώς και τον κόσμο για τα την θερμή υποδοχή και τα καλά τους λόγια.

Τέλος, ευχαριστούμε και για τα δώρα που πρόσφεραν στον καθένα μας -ένα σακούλι με προϊόντα της Θάσιας γης αλλά και ένα φωτογραφικό λεύκωμα -για τον σύλλογό μας- του Γιώργου Μυτιληνού που εξέδωσε ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Καλλιράχης και ο Δήμος Θάσου.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

«Η αχτίδα της καλοσύνης» – Παραμύθι των μαθητών του Α1 του Γυμνασίου Αμυγδαλεώνα

Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του πρώτου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α1) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.

Αγκαλιά με τα παραμυθοζάρια μας βρεθήκαμε εκεί και τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν.

Η πρώτη «ριξιά» των έξι ζαριών μας έφερε έναν «ήλιο», μια «μπάλα», ένα «κάστρο», ένα «σπιτάκι», έναν «κεραυνό» και «λουλούδια».

Τα παιδιά ξεκλείδωσαν την φαντασία τους και φτιάξαν το ακόλουθο παραμύθι:

Ένα πρωί ο ήλιος ανέβηκε στον ουρανό πολύ στεναχωρημένος. Την προηγούμενη νύχτα είχε έρθει κρυφά ένα αστέρι και του έκλεψε μία αχτίδα.Την αχτίδα του Τοίχου της Καλοσύνης. Αχ, αν ήξερε… δεν θα λυπόταν καθόλου!

Το αστεράκι πήρε την αχτίδα και την πήγε σε έναν άλλο πλανήτη, στρογγυλό σαν μπάλα του μπάσκετ. Ήθελε να δημιουργήσει κι εκεί έναν Τοίχο Καλοσύνης. Την χώρισε σε κομμάτια και την μοίρασε σε διάφορες περιοχές.

Σιγά σιγά η αχτίδα απέκτησε πολύ δύναμη. Αυτό όμως προκάλεσε ζήλια σε κάποιους κατοίκους του πλανήτη. Χωρίστηκαν τότε στους Ζηλιάρηδες, που έφυγαν να ζήσουν μόνοι τους στον Νότο και στους Φωτεινούς που ονομάστηκαν έτσι γιατί τους φώτιζε η αχτίδα.

Στα σύνορα των Ζηλιάρηδων και των Φωτεινών, επάνω σε ένα «καρούμπαλο», υπήρχε ένα κάστρο. Εκεί ζούσε ο αρχηγός των Ζηλιάρηδων. Αυτός άρχισε να σχεδιάζει τρόπους για να κλέψει την αχτίδα. Όμως οι Φωτεινοί το κατάλαβαν και έψαχναν μέρη που θα μπορούσαν να την κρύψουν. Ένας έλεγε να την κρύψουν βαθιά στην γη να μην φαίνεται η λάμψη της, άλλος έλεγε να την βάλουν σε μια βαθιά σπηλιά. Τελικά αποφάσισαν να την κρύψουν σε διάφορα σημεία ενός μικρού σπιτιού. Δεν σκέφτηκαν όμως τον κίνδυνο που είχε η θερμότητα της αχτίδας.

Σε λίγη ώρα άρχισε το σπίτι να καίγεται. Στην αρχή οι κάτοικοι τρόμαξαν. Μα σε λίγο είδαν πως, από το πολύ φως που δημιουργήθηκε από την φλόγα, η Καλοσύνη απλώθηκε σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Ακόμη και σε αυτούς τους Ζηλιάρηδες που μετάνιωσαν για την συμπεριφορά τους και ήρθαν κοντά στους παλιούς τους φίλους. Η αχτίδα τότε πέταξε ψηλά.

Για κακή τους τύχη τους παρακολουθούσε η Κακία. Θύμωσε που είδε την Καλοσύνη να βασιλεύει και έστειλε το σύννεφο και τον κεραυνό και να πλημμυρίσουν τον πλανήτη, να εξαφανιστούν όλοι.

Και τότε έγινε το θαύμα! Ο πλανήτης όχι μόνο δεν καταστράφηκε αλλά αντιθέτως ρούφηξε όλο το νερό, δροσίστηκε και άρχισαν στην επιφάνεια να φυτρώνουν λουλούδια πανέμορφα, μοναδικά, ευωδιαστά! Ήταν τα λουλούδια της Αγάπης, της Καλοσύνης, της Ευτυχίας, της Ευγένειας και της καλής Δόξας!

Και στην μέση φύτρωσε ένα μεγάλο δέντρο που ψήλωνε και ψήλωνε ώσπου έφτασε κοντά στην αχτίδα που τους προστάτευε,

Από τότε, όποιος κάτοικος είχε ένα πρόβλημα, ανέβαινε στο δέντρο, έφτανε στην αχτίδα και έλυναν το πρόβλημα παρέα!

ΨΕΜΑΤΑ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΤΣΙ ΛΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !!!

 

Categories: Παραμύθια παιδιών | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Στον τοίχο της καλοσύνης, κρεμάμε «αγάπη»!!!

Το πρωί του Σαββάτου, 28 Απριλίου, οι Παραμυθάδες συμμετείχαμε στις δράσεις προβολής μιας όμορφης προσπάθειας. Του «Τοίχου της Καλοσύνης»! Η δράση εδώ και χρόνια υπάρχει σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Το αισιόδοξο είναι ότι στην δική μας πόλη διοργανωτές είναι τα παιδιά δημοτικών και γυμνασίων σχολείων! Για αυτό και είμαστε σίγουροι, βασιζόμενοι στην θέρμη και την δύναμη της νεανικής καρδιάς, ότι το εγχείρημα και στην δική μας πόλη θα έχει μια εξαιρετική ανταπόκριση.

Οι εκδηλώσεις έγιναν στην πλατεία του Καπνεργάτη, πλαισιωμένες από σχολεία και συλλόγους. Η δική μας ομάδα αφηγήθηκε παραμύθια για την καλοσύνη, την διαφορετικότητα, την προσφορά και την αγάπη για τον άνθρωπο. «Ο μαγεμένος Πύργος», «Το καλό, φτωχό κορίτσι», «Ο πρίγκιπας και το φωτόψαρο», «Το ραγισμένο πυθάρι» και «Η κυρά-Καλή» ήταν τα παραμύθια που άκουσαν μικροί αλλά και μεγάλοι φίλοι.

Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο εγχείρημα των παιδιών και πολύ συμπαράσταση από τους μεγάλους!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες Χαριζάνη Μαρία και Ράπτη Αδελαΐδα.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Το φτωχό, καλό κορίτσι

(Ακούστε το παραμύθι στο τέλος της σελίδας)

– Παραμύθι από την Σκύρο, από το βιβλίο της Νίκης Πέρδικα «η Σκύρος» –

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό μια φτωχή γυναίκα που είχε τέσσερα κορίτσια. Δούλευε ολομόναχη προκειμένου να τα μεγαλώσει. Τα χρήματα όμως που κέρδιζε ήταν ελάχιστα και το μόνο που κάλυπταν ήταν ίσα-ίσα το ψωμί τους. Τα παιδιά γύριζαν γυμνά και ξυπόλητα αφού ποτέ δεν της περίσσευαν χρήματα για να τους πάρει ρούχα. Μόνο αν βρισκόταν καμιά καλή γυναίκα και της έδινε κανένα ρούχο παλιό, το ξανάφτιαχνε λίγο και το ‘δινε της μεγάλης κόρης. Μετά το ξανάκοβε για να το φορέσουν η δεύτερη και στην συνέχεια η τρίτη. Για το τελευταίο, το μικρό, δεν έμενε ποτέ τίποτε. Χειμώνα καλοκαίρι γυρνούσε με ένα κουρελιασμένο πουκαμισάκι και ξυπόλητο.

Μια χρονιά, όμως, ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς! Βροχές, κρύα, χιόνια! Έτρεμε η μικρούλα και δεν μπορούσε να σταθεί από το κρύο. Είπε λοιπόν της μάνας της:

Μάνα, εγώ θα φύγω! Θα πάω να βρω άλλη μάνα, να μου κάνει και κανένα ρουχαλάκι να φορέσω γιατί, αν απομείνω εδώ, θα πεθάνω! Δεν αντέχω άλλο μοναχά με το πουκαμισάκι!

Στεναχωρήθηκε η μάνα, στεναχωρήθηκε και το παιδί που είπε αυτά τα λόγια αλλά υπέφερε το κακόμοιρο από το κρύο. Έφυγε το κορίτσι και προχωρούσε, προχωρούσε χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει. Ήθελε όμως, οπωσδήποτε να βρει λίγο ύφασμα, να το πάει στην μανούλα του, να του φτιάξει ένα ζεστό ρουχαλάκι. Καθώς προχωρούσε βρήκε ένα πουλάκι, πεσμένο κάτω από το δέντρο. Ήταν μικρό με ελάχιστα πούπουλα. Είχε πέσει από την φωλιά του και φώναζε. Δεν είχε την δύναμη να πετάξει για να ανέβει στο δέντρο και θα πέθαινε. Το κορίτσι το πήρε στα χέρια του, το ζέστανε μέσα στις παλάμες του κι όταν είδε έναν άντρα που ερχότανε προς το μέρος του, του ζήτησε να το βάλει πίσω στην φωλιά του.

Σας παρακαλώ κύριε, μπορείτε να το βάλετε στην φωλιά του;

Έτσι,με την καλή καρδιά του κοριτσιού, το πουλάκι γλύτωσε.

Το μικρό κορίτσι συνέχισε την πορεία του και έφτασε σε ένα σημείο που ο δρόμος στένευε και έπρεπε να περάσει ανάμεσα από κάποια κλαδιά. Του τράβηξε όμως την προσοχή μια αράχνη που έπλεκε τον ιστό της. Πέρασε αρκετή ώρα χαζεύοντάς την. Πήγαινε πάνω κάτω, μπρος πίσω και ξανά. Σκέφτηκε λίγο το κορίτσι και είπε:

Κρίμα δεν είναι να της χαλάσω το πανάκι που το πλέκει τόση ώρα; Ας πάω από την άλλη μεριά να μην στεναχωρήσω και την αράχνη!

Σπολλάτι (ευχαριστώ)! Το καλό που μου έκανες πώς να στο ξεπληρώσω; Πού πας, παιδί μου, έτσι γδυτό και ξυπόλητο;

…ρώτησε η αράχνη.

Πάω να βρω ένα πανάκι, να το πάω της μάνας μου να μου φτιάξει κι εμένα κανένα ρουχαλάκι γιατί κρυώνω!

…είπε το κορίτσι.

Πήγαινε αλλά όταν θα γυρνάς πέρασε από εδώ, να μου πεις τι έγινε και να δω μήπως μπορώ να κάνω κι εγώ κάτι για σένα.

Φεύγει το κορίτσι και προχωράει πιο πέρα. Καθώς προσπαθούσε να περάσει από έναν βάτο, μπλέχτηκε το πουκαμισάκι του στα αγκάθια του και στην προσπάθειά του να το ξεμπλέξει, κόπηκε και κουρελιάστηκε πια εντελώς. Έμεινε τελείως γυμνό, απελπισμένο και το έπιασαν τα κλάματα. Αν το άκουγες θα πονούσε η καρδιά σου και θα σπάραζε. Το άκουσε ένα προβατάκι που έβοσκε λίγο πιο πέρα και πήγε κοντά του.

Τι έχεις, παιδάκι μου, και κλαις; Σε έδειρε κανείς;

Αχ, πήγα για μαλλί και βγήκα κουρεμένο. Προσπάθησα να περάσω τον βάτο και μου κουρέλιασε το πουκαμισάκι μου, έμεινα χωρίς κανένα ρούχο!

…απάντησε το κορίτσι.

Γιατί το έκανες αυτό το κακό του παιδιού, τι θα γίνει τώρα το καημένο;

…ρώτησε το πρόβατο τον βάτο.

Δεν το έκανα επίτηδες. Όμως ένας τρόπος υπάρχει για να διορθώσω το κακό που έγινε. Έλα κοντά στα αγκάθια μου, δώσε μου εσύ το μαλλί σου κι εγώ θα το ξάνω. Να το πάει το κοριτσάκι στη μάνα του, να του κάνει μάλλινα ρουχαλάκια, να μην κρυώνει.

…είπε ο βάτος στο πρόβατο. Έτσι κι έγινε. Πήγε το αρνί κοντά στον βάτο και τρίφτηκε πάνω στα αγκάθια του. Τα αγκάθια γέμισαν μαλλί και το κοριτσάκι το μάζεψε.

Ευχαριστώ πολύ. Τρέχω στην μανούλα μου να μου το γνέσει, να το υφάνει, να μου το ράψει και να το φορέσω στην εκκλησία, που θα πάω να μεταλάβω πριν τα Χριστούγεννα.

…είπε το κορίτσι και καθώς η μικρούλα έτρεχε να γυρίσει πίσω, σκέφτηκε πως η μητέρα της, με τόσες δουλειές, μάλλον δεν θα προλάβαινε μέχρι τα Χριστούγεννα να της τα φτιάξει. Στεναχωρεμένη με αυτήν την σκέψη, έφτασε κάτω από το δέντρο που είχε βρει το πεσμένο πουλάκι. Μπροστά της εμφανίστηκε η μητέρα του πουλιού.

Καλό μου κορίτσι, πώς να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες; Που έσωσες το παιδί μου; Μα, τι είναι αυτό που κρατάς στο χέρι σου;

Και το κοριτσάκι είπε όλη την ιστορία από την αρχή και τότε το πουλί του είπε:

Εγώ θα σου το γνέσω!

Τσίμπησε με το ράμφος του το μαλλί κι άρχισε να ανεβαίνει ψηλά, πολύ ψηλά, μέχρι που το ‘φτιαξε κλωστή και το ‘κανε κουβάρι.

Ορίστε, τώρα τρέξε στην μανούλα σου να σου το φτιάξει.

Πετούσε από την χαρά της η μικρούλα και έτρεξε γρήγορα προς το σπίτι. Καθώς περνούσε από το σημείο που είχε δει την αράχνη, την χαιρέτησε και της είπε κι εκείνης την ιστορία.

Βρήκα τι θα κάνω εγώ για σένα, που είσαι τόσο καλό παιδί και δεν μου χάλασες το πανάκι μου. Δώσε μου το νήμα και θα στο υφάνω εγώ!

Έτσι κι έγινε. Το πήρε η αράχνη και έφτιαξε ένα όμορφο πανί. Πανευτυχής η μικρούλα, γύρισε στην μάνα της και εκείνη της έραψε ένα πανέμορφο φόρεμα. Με αυτό πήγε στην εκκλησία να μεταλάβει και όλοι την καμαρώνανε μέσα στο ζεστό και όμορφο φουστανάκι της.

 

Ακούστε το παραμύθι στο ακόλουθο αρχείο…

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,,,, | Σχολιάστε

Η Πασχαλιά.

Η παράδοση λέει πως υπήρχε ένα δέντρο που ξυπνούσε πάντα πρώτο από τον βαρύ χειμώνα. Στολίζονταν με άσπρα, ευωδιαστά άνθη και περίμενε να ξυπνήσουν και τα υπόλοιπα λουλούδια και δέντρα της φύσης για να το θαυμάσουν. Έτσι γινόταν πάντα ώσπου ήρθε μια χρονιά που όλα άλλαξαν.

Εκείνο το πρωινό ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από μαύρα σύννεφα. Όλα τα φυτά είχαν σκυμμένα τα κεφαλάκια και τα κλαδιά τους. Όσο και να περίμενε το δέντρο μας τον θαυμασμό τους, κανείς δεν του έδινε σημασία. Γεμάτο απορία ρώτησε τους φίλους του που ήταν κοντά του τι συμβαίνει. Εκείνοι τότε του είπαν ότι ο Χριστός ήταν επάνω στον Σταυρό και πέθαινε.

Το δέντρο συγκλονίστηκε. Και ένιωσε μεγάλη ντροπή που ενώ ο Δημιουργός του υπέφερε, αυτό σκεφτόταν μόνο τα κάλλη και την ομορφιά του. Και τόσο πόνεσε η ξύλινη καρδούλα του που έβγαλε ένα χρώμα και αλλαξαν όλα τα λουλούδια του και από λευκά έγιναν μωβ Από τότε ανθίζει κάθε Πάσχα γι αυτό και το λένε Πασχαλιά.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Μπαλ σεντέν, μασάλ μεντέν

– (παραμύθι Καππαδοκίας) – 

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς που είχε ένα μεγάλο βασίλειο. Βρήκε μια καλή γυναίκα, την παντρεύτηκε και έκαναν ένα όμορφο, καλό και έξυπνο παιδάκι. Το παλάτι ήταν καταμεσής σε ένα όμορφο δάσος και όλα τα παράθυρά του ήταν μεγάλα, να μπαίνει μέσα στις σάλες και στα δωμάτια το φως κι ο ήλιος και να μαλακώνει τις ψυχές.

Αρκετά μακριά από το παλάτι ήταν ένας μεγάλος λάκκος. Εκεί οι υπηρέτες έριχναν τα αποφάγια. Πήγαινε και ένας γέρος φτωχός, κουρελής και πεινασμένος κι έψαχνε να φάει.

Μια μέρα, το βασιλόπουλο με την δασκάλα του, κάνοντας τον περίπατό τους, χάθηκαν και βρέθηκαν να περνάνε από εκείνο το μέρος. Το παιδί ξαφνιάστηκε τόσο πολύ που είδε την παράξενη μορφή του γέρου που δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Το κατάλαβε εκείνος και του είπε χαμογελώντας:

Στης ζωής τα μονοπάτια, είδα πλούτια και παλάτια

Τώρα είμαι ένας γέρος, δίχως τόπο, δίχως μέρος

Σε καλύβι δεν χωράω, στ΄άχρηστα ψάχνω να φάω

Πέρασε η ζωή ποτάμι κι έμεινα ένα καλάμι.

Και μετά άρχισε να του λέει ένα παραμύθι:

Μια φορά κι έναν καιρό, ήτανε να σε χαρώ, αρχοντόπουλο με γνώση… ξύπναγε πριν ξημερώσει…

Και το βασιλόπουλο άρχισε να ταξιδεύει με το νου σε μέρη μαγικά, με νεράιδες στα δάση, πουλιά με ανθρώπινη λαλιά, μυλωνάδες και νερόμυλους. Μα η ώρα περνούσε και η παιδονόμος του το τράβηξε να γυρίσουν στο παλάτι πριν ο γερο-παραμυθάς τελειώσει. Το πρώτο πράγμα που ζήτησε μόλις άνοιξε τα ματάκια του την επόμενη μέρα ήταν να πάει πάλι κοντά στον γέρο. Κι όταν ήρθε η ώρα να γυρίσουν στο παλάτι το παραμύθι πάλι δεν είχε τελειώσει. Μα η δασκάλα φοβόταν να μην αργήσουν. Λέει τότε ο γέρος στο παιδί:

Mπαλ σεντέν, μασάλ μπεντέν!

Ρώτησε το παιδί την παιδονόμο του να μάθει τι σήμαιναν αυτά τα λόγια κι εκείνη του εξήγησε:

Ζητάει να του δίνεις μέλι κι εκείνος θα σου δίνει παραμύθι.

Πάει το παιδί στον πατέρα του και λέει:

Πατέρα, θέλω να μου φέρεις μέλι να δυναμώνω. Μα να φέρεις πολύ για να κρατήσει μέρες πολλές.

Παραγγέλνει ο πατέρας και φέρνουν πέντε βαρέλια μέλι. Την άλλη μέρα το πρωί, παίρνει το βασιλόπουλο όσο μέλι μπορούσε να σηκώσει με τα χεράκια του και πάει πάλι στον γέρο-παραμυθά. Και οι μέρες περνούσαν… μα το παραμύθι δεν τελείωνε. Τελείωσε όμως το μέλι. Μια και δυο το παιδί πάει πάλι στον πατέρα.

Πατέρα μου, το μέλι τελείωσε και σου ζητώ να μου φέρεις κι άλλο.

Ο βασιλιάς απόρησε. Πώς είναι δυνατόν να τελείωσε τόσο γρήγορα το μέλι. Υποψιάστηκε ότι κάποιος έκλεβε το μέλι του παιδιού του. Παραγγέλνει καινούριο αλλά βάζει ανθρώπους του να παρακολουθούν. Και η αλήθεια φανερώθηκε. Το μέλι του παιδιού του πήγαινε στον ζητιάνο. Φωνάζει τότε το παιδί κοντά του.

Παιδί μου,εγώ σου φέρνω το πιο καλό μέλι του τόπου, το πιο γλυκό και δυναμωτικό, κι εσύ πας και το δίνεις στον ζητιάνο;

Αχ πατέρα, το μέλι είναι γλυκό μα το παραμύθι είναι πιο γλυκό. Κι εγώ μέλι δεν θέλω. Παραμύθι θέλω.

Όσο και να προσπάθησε ο πατέρας το παιδί γνώμη δεν άλλαζε. Δίνει διαταγή να φέρουν μπροστά του τον ζητιάνο:

Εσύ λοιπόν είσαι που κλέβεις το μέλι μου;

Α, βασιλιά μου, εγώ το μέλι τ’ αγαπώ. Μα δεν το κλέβω, το αγοράζω.

Το αγοράζεις; Δεν λες καλύτερα ότι κορόιδεψες το παιδί μου και το έκαμες να κλέβει την περιουσία μου;

Άρχοντα μου, να με σχωρνάς! Εγώ νόμιζα πως είχες γνώση της υπόθεσης. Μα σαν μου λες αυτά, σου υπόσχομαι πως από τώρα σταματάω το παραμύθι και άλλο δεν συνεχίζω.

Ακούει το παιδί τα λόγια του γέρου το πιάνουν τα κλάματα. Κανείς δεν μπορούσε να το σταματήσει. Πικράθηκε ο βασιλιάς με τον πόνο του παιδιού, δεν άντεχε η καρδιά του. Λέει τότε στον γέρο:

Κάτσε, βρε γέρο, να ακούσω τι είναι αυτά που λες του παιδιού μου και να κρίνω κι εγώ μονάχος μου!

Κάθεται ο βασιλιάς, κάθεται κι ο γέρος. Πιάνει το παραμύθι, όχι από την αρχή μα από εκεί που τ’ άφησε του παιδιού. Κι όμως ο βασιλιάς απορροφήθηκε. Σε λίγο ήρθε κι έκατσε δίπλα του και η βασίλισσα. Κι αποξεχάστηκε κι αυτή. Και μετά ήρθαν και οι σύμβουλοι του βασιλιά. Όλοι άκουγαν μαγεμένοι και ξέχασαν και τις δουλειές τους.  Έρχεται κάποια στιγμή το βασιλόπουλο, τραβάει τον γέρο από το μανίκι:

Παππού, σταμάτα τώρα. Ήρθε η ώρα να φας το μέλι σου.

Απλώνει ο βασιλιάς το χέρι και λέει:

Άσε παιδί μου τον γέρο να τελειώσει το παραμύθι του και μετά ας φάει ό,τι θέλει.

Μα ο γέρος έκαμε υπακοή στο παιδί και σταμάτησε το παραμύθι. Δίνει τότε διαταγή ο βασιλιάς να πάρουν τον γέρο, να τον λούσουν, να τον ντύσουν,να του δώσουν να φάει ό,τι ζητήσει και μια κάμαρα να μένει.

Ο γέρος θα μείνει στο παλάτι μέχρι να τελειώσει το παραμύθι!

Μα ο γερο-παραμυθάς ζήτησε να κάνουν μια συμφωνία. Και τι λέτε να ήταν αυτή;

Μπαλ σεντέν, μασάλ μεντέν !

«Δίνε μου μέλι, να σου δίνω παραμύθι». Έτσι κι έγινε. Κι ο γέρος έμεινε στο παλάτι. Και το παραμύθι δεν τέλειωνε ποτέ… ούτε και την μέρα που άφησε την τελευταία του αναπνοή. Μα τότε ήρθαν παραμυθάδες κατοπινοί και πήραν το παραμύθι και συνέχιζαν να το ταξιδεύουν για πολλά, πολλά χρόνια.

Γι αυτό, αν δείτε κάποιον να διηγήται παραμύθια και γύρω του οι άνθρωποι να ξεχνούν τις δουλειές τους, καθήστε να ακούσετε… ίσως να είναι αυτό του γέρου-παραμυθά. Καλού κακού να έχετε μαζί σας και μέλι. Γιατί μπορεί κι εκείνος να σας πει:

Μπαλ σεντέν, μασάλ μπεντέν!

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: