Author Archives: Aδελαϊδα

Το δέντρο που ήθελε φίλους

Το παρακάτω παραμύθι γράφτηκε από τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Παληού χρησιμοποιώντας τα «ζάρια των παραμυθιών» και με την βοήθεια των Παραμυθάδων. Αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε στο εορταστικό διήμερο την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και την οποία διοργάνωσαν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», το ΝΠΔΔ «Δημοτική Κοινωνική Αλληλεγγύη – Προσχολική Αγωγή Καβάλας» και τον Σύλλογο Εικαστικών Τεχνών και Φιλότεχνων Καβάλας Art Attack.

Τα παιδιά, ρίξανε τα ζάρια και οι εικόνες με τις οποίες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα παραμύθι ήταν:

 

Ήταν κάποτε ένα ροζ λουλούδι 🌸 που το έλεγαν Χαρά. Το έλεγαν έτσι γιατί ήταν πάντα ευτυχισμένο επειδή είχε γύρω του πολλούς φίλους-λουλούδια. Εκεί κοντά ζούσε και ένα δέντρο 🌲 που το έλεγαν Κλωνάρη. Ο Κλωνάρης ήταν πάντα στεναχωρημένος. Ένιωθε μοναξιά γιατί ήταν πάρα πολύ ψηλός και δεν μπορούσε να κάνει παρέα με τα λουλουδάκια. Το μόνο που έκανε ήταν να τα κοιτάζει. Ο καημένος αποζητούσε φίλους και ζήλευε τα μικρά λουλούδια.

Μία μέρα έπιασε μία δυνατή βροχή. Ένας άνθρωπος πλησίαζε τον Κλωνάρη κρατώντας μία ομπρέλα ☔ Η ομπρέλα ήταν κι αυτή λυπημένη. Δεν της άρεσε καθόλου να βρέχεται. Ευχόταν να την έκλεινε ο κύριός της και να ξεκουραστεί λιγάκι.

Πλάι στον Κλωνάρη βρισκόταν ένα ποταμάκι. Από την πολλή βροχή το ποταμάκι ξεχείλισε. Τότε ένα ψαράκι 🐟παρασύρθηκε από το νερό και κατρακύλησε δίπλα στα λουλούδια. Όμως κι εκείνα τα καημένα είχαν γείρει τα κεφαλάκια τους από το βάρος της βροχής.

Φάνηκε τότε να πλησιάζει και ένα κοριτσάκι.👧 Ήταν κι αυτό μουσκεμένο μέχρι το κόκκαλο.

Ο Κλωνάρης βλέποντας όλους γύρω του να φοβούνται άπλωσε τα μακριά και πλούσια κλαδιά του και τους προστάτεψε. 

Ο κύριος έκλεισε την ομπρέλα και στάθηκε κοντά στον κορμό του.

Το κοριτσάκι σταμάτησε να φοβάται. Έπιανε ένα ένα τα λουλουδάκια στις χούφτες του κι εκείνα σήκωναν πάλι τα κεφαλάκια τους. Όταν σταμάτησε η βροχή πήρε και το ψαράκι και το έριξε πίσω στο ποτάμι να βρει τους φίλους του.

Και ένα ουράνιο τόξο γέμισε με χρώματα τον ουρανό.

Ήταν όλοι χαρούμενοι. Και περισσότερο ο Κλωνάρης που μπόρεσε να βοηθήσει και να έχει κάτω από τα κλαδιά του τόσους πολλούς νέους φίλους.

Άρχισε να νυχτώνει. Ένα πεφταστέρι 🌠είδε την χαρούμενη συντροφιά και χαμήλωσε για να τους δει από κοντά. Ήταν όμως ντροπαλό και κρύφτηκε πίσω από ένα σύννεφο. Το φως του όμως ήταν τόσο δυνατό που το σύννεφο έλαμπε. Οι φίλοι τον κατάλαβαν και τον φώναξαν κοντά τους. Έγιναν μία παρέα όλοι μαζί.

Το κοριτσάκι έκανε μία ευχή στο αστέρι:
«Ο κόσμος να είναι πάντα έτσι όμορφος και η φιλία να κρατάει για πάντα»!

Categories: Παραμύθια παιδιών | Ετικέτες: ,,,,, | Σχολιάστε

Το έθιμο της «χάσκας».

Το έθιμο της «Χάσκας» πραγματοποιείται την Κυριακή της Τυρινής, πριν ξεκινήσει η νηστεία της Σαρακοστής.
Το μεγαλύτερο άτομο της οικογένειας δένει την άκρη μίας κλωστής ή κορδέλας σε ένα ραβδάκι και στην άλλη άκρη ένα καθαρισμένο, βραστό αυγό.
Η οικογένεια κάνει έναν κύκλο και το αυγό αιωρείται από στόμα σε στόμα μέχρι κάποιος να καταφέρει να το αρπάξει, δαγκάνοντάς το χωρίς όμως την βοήθεια των χεριών του. Το γέλιο είναι σίγουρο γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να αρπάξεις ένα αυγό που πότε γλιστράει στο μάγουλο, πότε χτυπάει στο κούτελο.
Η σημασία του εθίμου είναι ότι, για όσους θα ακολουθήσουν την νηστεία της Σαρακοστής, το στόμα θα «κλείσει» με ένα αυγό και με ένα αυγό, το κόκκινο αυγό της Ανάστασης, θα «ανοίξει» πάλι μιας και το διάστημα που μεσολαβεί καταλύει μόνο λάδι.

Επίσης, σε ορισμένες περιοχές, την ίδια μέρα, πριν ή μετά το έθιμο της χάσκας, ζητάνε συγχώρεση ο ένας από τον άλλον προκειμένου η νηστεία της Σαρακοστής να τους βρει και καθαρούς στις ψυχές.

Καλή Σαρακοστή, λοιπόν !

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Ήθη και έθιμα, Λαογραφία | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Ο γέροντας των Φώτων!

Διασκευή-Απόδοση: Αδελαϊς Ράπτη

Μια φορά, σε ένα φτωχό χωριό, ζούσανε δυο φίλοι, ο Γιωργής κι ο Κωσταντής. Εκεί δεν υπήρχαν μεγάλα χωράφια και τα ζώα ήταν λίγα. Έτσι οι οικογένειες τα έβγαζαν δύσκολα πέρα.
Όμως οι άνθρωποι ήταν πολύ χαρούμενοι. Κάθε πρωί καλημερίζονταν. Για τις δουλειές του καθενός μαζευόταν όλο το χωριό και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον. Τα βράδυα κανένας δεν κλείδωνε την πόρτα του γιατί δεν φοβόταν.
Μόνο οι δυο φίλοι ήταν πάντα σκυθρωποί. Όλα τους φαινόταν λίγα. Δεν χόρταιναν, δεν γέλαγαν, όλα τους ενοχλούσαν! Αποφάσισαν λοιπόν να φύγουν από το χωριό. Κι ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Όλοι οι χωριανοί κατέβηκαν στην άκρη του χωριού και τους έδωσαν από κάτι να βάλουν στο ταγάρι τους, ό,τι μπορούσε ο καθένας. Τελευταίος έμεινε ο γέρος σοφός του χωριού τους.

Εγώ δεν έχω σπουδαία πράγματα να σας δώσω. Πάρτε από ένα κουτί που όμως θα το ανοίξετε όταν θα έχετε ανάγκη μεγάλη. Και θα σας πω και μια συμβουλή…
Μια σαύρα, ένας κύκλος και δυο κλειδιά θα σας σώσουν!

…είπε ο γέροντας και τους αποχαιρέτισε.

Έντεκα μέρες περπάταγαν ώσπου βρέθηκαν σε ένα φαλακρό βουνό. Μήτε δέντρο, μήτε νερό δεν έβρισκες εκεί. Παντού βράχια. Μόνο ψηλά στην κορυφή φαινόταν δέντρα πολλά και στην μέση τους ένα έλατο τόσο ψηλό και μεγάλο που λες και ακούμπαγε τον ουρανό.
Ξεκίνησαν λοιπόν τον ανήφορο να φτάσουν εκεί, να ξεκουραστούν. Μα όσο αυτοί ανέβαιναν τόσο η κορυφή ξεμάκραινε. Οι δυο φίλοι σταμάτησαν απελπισμένοι και κάθησαν σε έναν βράχο να βρουν μια λύση. Τότε πετάχτηκε ο Γιωργής και είπε στον φίλο του:

Μια σαύρα! Πρέπει να βρούμε μια σαύρα, όπως μας συμβούλεψε ο γερο-σοφός! Ας χωριστούμε και όποιος την βρει, την ακολουθεί. Μόλις νυχτώσει θα γυρίσουμε εδώ και θα μοιραστούμε ό,τι βρήκαμε.

Ο Κωσταντής όσο κι αν έψαξε δεν βρήκε τίποτε. Ο Γιωργής όμως βρήκε μια σαύρα ανάμεσα στις πέτρες και την ακολούθησε με προσοχή. Εκείνη πήγε και χώθηκε στην τρύπα ενός βράχου. Σκύβει ο Γιωργής να δει και βλέπει έναν μικρό λάκκο με λίγο νεράκι και δίπλα δύο χούφτες βρασμένους σπόρους. Άπλωσε το χέρι να βάλει τους σπόρους στο μαντήλι και το νερό στο παγούρι. Όμως, από την πολλή πείνα και δίψα, δεν άντεξε. Έπεσε με τα μούτρα και ήπιε κι έφαγε χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον καημένο τον Κωνσταντή. Γύρισε λοιπόν, πίσω με άδεια τα χέρια και βρήκε τον φίλο του μισοπεθαμένο. Ο Γιωργής, γεμάτος λύπη κι ενοχή, τον άφησε εκεί και συνέχισε τον δρόμο για τη κορυφή μήπως και βρει τίποτε να φέρει. Μέχρι να φτάσει επάνω η πείνα και η δίψα είχαν και πάλι θεριέψει.

Όταν πια ανέβηκε, βρέθηκε σε έναν πανέμορφο κήπο, γεμάτο δέντρα με όμορφους καρπούς. Στην μέση, υψωνόταν το τεράστιο έλατο που το έβλεπαν από τους πρόποδες του βουνού. Δίπλα του υπήρχε μια λίμνη με καθάρια νερά. Τρέχει ο Γιωργής να πιει νερό, μα μόλις ακούμπησε τα χείλια του στην άκρη της, η λίμνη… ξεράθηκε! Άπλωσε το χέρι του να κόψει ένα μήλο από το διπλανό δέντρο μα η μηλιά ξεράθηκε κι αυτή! Ο Γιωργής τραβήχτηκε απογοητευμένος πίσω και τότε η λίμνη ξαναγέμισε νερό και η μηλιά έβγαλε ξανά ζουμερά μήλα. Προσπάθησε πολλές φορές να πλησιάσει μα κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο. Είχε αρχίσει πια να νυχτώνει, όταν ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά του ένας ψηλός γέροντας, με κάτασπρα μαλλιά και λαμπερά λευκά ρούχα.

%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%cf%8e%cf%84%cf%89%ce%bdΕίμαι ο Γέροντας των Φώτων. Εδώ είναι το σπίτι μου. Τα δέντρα και η λίμνη είναι φίλοι μου και έχουν εχθρό τους όποιον προδίδει την φιλία. Και ξέρουμε ότι, πριν λίγο, εσύ πρόδωσες τον καλύτερό σου φίλο. Όμως σήμερα, είναι παραμονή των Φώτων και σε λυπήθηκα. Αποφάσισα να σου δώσω μια ευκαιρία να σώσεις την ζωή σου αν σώσεις κι εσύ την μοίρα της γης!

…είπε ο γέρος; κι έδειξε το μεγάλο έλατο στον Γιωργή, που είχε χάσει την μιλιά του από τον φόβο του. Ύστερα είπε πάλι:

Σε αυτό το δέντρο κατοικεί η μοίρα της γης. Κάθε Χριστούγεννα βγαίνουν παράξενοι καλικάντζαροι, που δεν μοιάζουν με τους άλλους, και προσπαθούν να ρίξουν κάτω το δέντρο. Κρύψου καλά και μόλις τους δεις σκέψου έναν τρόπο να σώσεις το δέντρο και την μοίρα της γης. Απόψε είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

Αυτά είπε κι εξαφανίστηκε! Κρύφτηκε ο Γιωργής και περίμενε. Σε λίγο, εμφανίστηκαν οι καλικάντζαροι, άγριοι, βρώμικοι και αντί για χέρια είχαν κάτι μακριές κουτάλες που έφταναν μέχρι το χώμα. Άναψαν μεγάλη φωτιά, έβαλαν επάνω ένα καζάνι με νερό κι έριξαν μέσα βατράχια, φίδια και σκουλήκια να τα μαγειρέψουν. Όταν όμως το σιχαμερό φαγητό τους ετοιμάστηκε δεν μπορούσαν να βάλουν στο στόμα τους ούτε μια μπουκιά γιατί τα κουταλόχερά τους ήταν τόσο μακριά που κανένας δεν μπορούσε να ακουμπήσει το φαγητό στα χείλη του. Θυμωμένοι τότε και αγριεμένοι από την πείνα, ορμούσαν με δύναμη επάνω στο δέντρο που ίσα ίσα κρατιόταν από μια άκρη και ήταν έτοιμο να πέσει κάτω και να χαθεί έτσι η μοίρα της Γης.

Ο Γιωργής προσπαθούσε με αγωνία να βρει έναν τρόπο να μην γίνει το κακό. Θυμήθηκε τότε την δεύτερη συμβουλή του γερο-σοφού συγχωριανού του. Ένας κύκλος σκέφτηκε και πετάχτηκε από την κρυψώνα του. Οι καλικάντζαροι, μόλις τον είδαν, σταμάτησαν να χτυπούν το δέντρο και όρμησαν να σκοτώσουν εκείνον. Μα ο Γιωργής τους φώναξε:

Περιμένετε! Μπορώ να σας βοηθήσω να φάτε και να χορτάσετε.

Εκείνοι τον αγριοκοίταξαν αλλά σταμάτησαν και περίμεναν τα λόγια του με δυσπιστία και ανησυχία. Πεινούσαν χρόνια τώρα και θέλανε να ακούσουν τι είχε να τους πει αυτός ο ανθρωπάκος.

Ακούστε τι θα κάνετε! Σχηματίστε όλοι έναν κύκλο γύρω από το καζάνι με το φαγητό. Θα βουτάτε τις κουτάλες σας, θα γεμίζετε με φαγητό και θα ταϊζετε αυτόν που είναι απέναντί σας. Έτσι, χωρίς να κουραστείτε και βοηθώντας ο ένας τον άλλον, θα χορτάσετε όλοι!

Οι καλικάντζαροι με τα κουταλόχερα, κοιτάχτηκαν απορημένοι, έκαναν έναν κύκλο γύρω από το καζάνι και, δειλά-δειλά στην αρχή και πιο γρήγορα μετά, άρχισαν να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Και όσο χόρταιναν τόσο ηρεμούσαν και άρχισαν να γελάνε σαν τα παιδιά και μερικοί έκαναν και τούμπες από την χαρά τους!
Τότε, εμφανίστηκε πάλι δίπλα στον Γιωργή ο λευκός γέροντας και σηκώνοντας το χέρι του, του έδειξε το δέντρο της Γης που, όση ώρα οι καλικάντζαροι έτρωγαν και γέλαγαν, εκείνο είχε δέσει και ήταν πάλι ολόκληρο. Κοίταξε χαμογελώντας τον Γιωργή και του είπε:

Εύγε! Τα κατάφερες!

Ο Γιωργής όμως έσκυψε το κεφάλι και απάντησε:

Kαι τι να το κάνω; Τι με νοιάζει; Εγώ έχασα τον καλύτερό μου φίλο!

Μην απελπίζεσαι, Γιωργή! Ο δρόμος σου τώρα αρχίζει!

…και με αυτά τα λόγια ο γέροντας των Φώτων χάθηκε πάλι.

Όμως, κι ο Γιωργής, πριν προλάβει να τον φωνάξει, βρέθηκε ξανά μπροστά στον βράχο που τον είχε οδηγήσει η σαύρα. Κι όταν έσκυψε να κοιτάξει μέσα από την τρύπα του βράχου, είδε έκπληκτος ότι ο λάκκος είχε πάλι νεράκι και δίπλα του υπήρχαν ακόμη οι βρασμένοι σπόροι. Χωρίς να χάσει λεπτό γέμισε το παγούρι του, έβαλε και τους σπόρους στο μαντήλι του και έτρεξε να συναντήσει τον αγαπημένο του φίλο. Όταν έφτασε στο σημείο που είχαν χωριστεί με τον φίλο του, βρήκε τον Κωνσταντή να τον περιμένει σαν να μην είχαν χωριστεί την προηγούμενη μέρα. Μα τι είχε συμβεί; Ήταν όνειρο; Ήταν θαύμα;

Τίποτε δεν βρήκα, Γιωργή.

…του είπε λυπημένος ο φίλος του.

Μην στεναχωριέσαι Κωνσταντή. Κάτι βρήκα εγώ και για τους δυο μας.

Ήταν λιγοστό αυτό που έφαγαν και ήπιαν μα πήρανε λίγο δύναμη και άρχισαν να κουβεντιάζουν τι θα κάνουν. Έβαλε ο Κωσταντής το χέρι στο δισάκι του μήπως βρει τίποτε χρειαζούμενο και έπιασε το κουτί που τους είχε δώσει ο γέρο-σοφός την μέρα που άφηναν το χωριό τους. Έβγαλε κι ο Γιωργής το δικό του. Για μεγάλη τους έκπληξη μόλις άνοιξαν τα δυο κουτιά, είδανε ότι τα κλειδιά που υπήρχαν μέσα ήταν τα κλειδιά του σπιτιού τους.
Κατάλαβαν λοιπόν, ποιο ήταν το μήνυμα. Ότι δηλαδή, το ομορφότερο μέρος του κόσμου ήταν ο δικός τους τόπος, οι δικοί τους άνθρωποι που τους αγαπούσαν. Πήραν τον δρόμο της επιστροφής και όταν έφτασαν στο χωριό όλοι έτρεχαν και τους αγκάλιαζαν.

Από τότε τριγυρνούσαν πάντα μαζί και ήταν πάντα χαμογελαστοί και ευγενικοί με όλους και βοηθούσαν όποιον είχε ανάγκη.

Ψέμματα ή αλήθεια έτσι λεν’ τα παραμύθια!!!

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,,,,, | Σχολιάστε

Στην Χριστουγεννιάτικη γιορτή μας στην «παιδόπολη» με τις ευχές των παιδιών να πετάνε πολύ ψηλά!

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας, Αδελαϊδας Ράπτη

Με τις ευχές μας να πετάνε στα ουράνια…

Η πρώτη σκέψη και προτεραιότητα της ομάδας των Παραμυθάδων, όταν ξεκινάει ο προγραμματισμός των χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων, είναι η καθιερωμένη γιορτή μας με τα παιδιά της Παιδόπολης .
Ετοιμασίες … επιμερισμός αρμοδιοτήτων … πρόβλεψη του μπουφέ με ό,τι μπορεί ο καθένας να ετοιμάσει, όπως οι υπέροχες πίτες της κας Ελένης Μιχαλακίδη … αναζήτηση του Αη Βασίλη και του τρόπου που αυτός θα φανερωθεί στα παιδιά … φροντίδα για τα δώρα και σακουλίτσες γεμάτες σοκολατάκια που, πάντα με αγάπη αληθινή, προσφέρονται από το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών «ΜΕΤΑΞΑΣ» … προσθήκη σε κάθε δώρο τα πολύχρωμα ζεστά καλτσάκια που φροντίζει ο καλός φίλος Γιάννης Σ. να υπάρχουν πάντα για τα παιδιά … ζύμωμα, πλάσιμο και ψήσιμο των μπισκοτόσπιτων με υλικά που προσφέρθηκαν από το Super Market «Αιγαίον» που βρίσκεται στην Σκάλα Πρίνου της Θάσου… επιμέλεια της μουσικής … ραντεβού για το κουβάλημα και …
Σάββατο, 10 του Δεκέμβρη, νωρίς το απόγευμα, η ομάδα ανηφορίζει. Μαζί μας, αρωγός στην προσπάθεια να χαρούν τα παιδιά με κάθε τρόπο, η Μαρία Κρεάδα, που ανέλαβε το αγάπημενο σε μικρούς και μεγάλους face-painting.
Δεύτερη χρονιά που ασχολούμαστε με στόλισμα των μπισκοτόσπιτων και τα παιδιά, ξέρουν πια το εθιμοτυπικό της υπόθεσης. Μουντζουρώνει ο ένας την μύτη του άλλου με μια δαχτυλιά γλάσου και αρχίζουν αμέσως την δημιουργία ενός μικρού χωριού, του χωριού του Αϊ Βασίλη. Αποφασίστηκε μάλιστα ότι φέτος θα υπάρχουν και δύο φύλακες, ο Χρήστος και ο Αλέκος. Παράλληλα, τα προσωπάκια στολίζονται από την Μαρία με αστεράκια, έλατα, χιονάνθρωπους. Όταν το έργο ολοκληρώθηκε, το μπισκοτοχωριό στολίστηκε και με φωτάκια. Και έλαμψαν τα προσωπάκια από καμάρι!
Όμως μια άλλη έκπληξη περίμενε τα παιδιά έξω από το σπιτάκι τους. Φαναράκια άναψαν, δύσκολα είναι η αλήθεια μα τα καταφέραμε, και με τις ευχές που ήδη είχαν εκφράσει τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι, ανέβηκαν ψηλά στον ουρανό. Όσο το φως τους απομακρυνόταν, τα κάλαντα που τραγουδούσαμε έφεραν κοντά μας τον Άη Βασίλη. Φέτος, για πρώτη φορά, τον άγιο ανέλαβε να τον «υποδυθεί» ένα άτομο, εκτός ομάδας, όμως πολύ αγαπημένο. Ένα παιδί που μεγάλωσε στην παιδόπολη και τώρα έγινε κοτζάμ παλικάρι. Δική του επιθυμία ήταν να ντυθεί ο ίδιος και να προσφέρει την χαρά στα μικρότερα παιδιά του ιδρύματος, όπως είχε χαρεί κι ο ίδιος του πριν χρόνια. Να είναι πάντα γερός ο Αλέξης και η ζωή να του προσφέρει ότι επιθυμήσει.
Φυσικά η ανυπομονησία έφτασε στο ζενίθ. Η αγωνία τους έκανε τα ματάκια να ανοίγουν διάπλατα. Χαρτιά σκιζόταν, κουτιά ανοίγαν, οι αγκαλιές γέμισαν. Η πιο μικρούλα φίλη μας τριγυρνούσε μαγεμένη, με την ροζ νεράιδα στα χεράκια της, σαν να είχε δει το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής της!
Δεν θέλαμε τίποτε άλλο! Αυτά τα χαμόγελα και τα βλέμματα ήταν η πιο γλυκιά στιγμή.
Ευχαριστούμε το προσωπικό του Κέντρου που απολαμβάνει μαζί μας την γιορτή και συμμετέχει ώστε όλα να γίνουν όμορφα!
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες Τάσος Καπατζιάς, Αδελαϊς Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου, Χρήστος Τσίρκας, Αρετή Τσιφλίδου και Μαρία Χαριζάνη

Η γιορτή μας καρέ-καρέ

Η γιορτή μας ξεκίνησε με ζωγραφική προσώπου από την Μαρία Κρεάδα

 

Παράλληλα, στρώσαμε τα τραπέζια για να «χτίσουμε» το χωριό του αγαπημένου μας άγιου…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Κι αφού τελειώσαμε με τα μπισκοτόσπιτα, έπρεπε να στείλουμε τις ευχές μας σε όλο τον κόσμο. Έτσι, τις γράψαμε σε χαρτί και με την βοήθεια ιπτάμενων φαναριών τις στείλαμε στα ουράνια…

Και τότε ήρθε κι ο Άγιος Βασίλης με τα δώρα…

Αυτά και φέτος. Κι ας κάνουμε για άλλη μια χρονιά την ίδια ευχή -που δυστυχώς όμως δεν πιάνει. Του χρόνου, το Ίδρυμα Προστασίας Παιδιού «Άγιος Γεώργιος» (πρώην Παιδόπολη) να μην φιλοξενεί ούτε ένα παιδί. Ας βρεθούν όλα με οικογένειες που θα τους αγκαλιάσουν με αγάπη και ενδιαφέρον. 

Χρόνια Πολλά σε όλους!

 

 

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Με παραμύθια για τον σεβασμό στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας

Της παραμυθο-ανταποκρίτριας μας Αδελαϊς Ράπτη.

Μία αγαπημένη δράση των Παραμυθάδων, αυτή της αφήγησης παραμυθιών στην Δημοτική Βιβλιοθήκη, ξεκίνησε χθες με θέμα τον σεβασμό. Η σχέση μας με την Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας κρατάει περίπου όσο και τα χρόνια της ύπαρξής μας και είναι μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για εμάς η επαφή με τα παιδιά που μας επισκέπτονται στις συγκεκριμένες δράσεις.
Χθες λοιπόν κάναμε την αρχή για τη νέα περίοδο με ένα θέμα που αρχικά θεωρήσαμε δύσκολο να περάσουμε στα παιδιά, δηλαδή τον σεβασμό. Όμως ο πλούτος των λαϊκών παραμυθιών είναι αστείρευτος!

Έτσι λοιπόν με ένα παραδοσιακό παραμύθι της Σκύρου «Το φτωχό καλό παιδί» ξεκίνησε η εκδήλωσή μας. Στην συνέχεια ακούστηκαν τα παραμύθια «το Αηδόνι του βασιλιά», «ο κάβουρας και το φίδι», «η ξιπασμένη νυχτερίδα» και «τα τρία βασιλόπουλα».

Στην συνέχεια, οι μικροί μας φίλοι ζωγράφισαν και έγραψαν επάνω σε λωρίδες χαρτιού ό,τι τους εντυπωσίασε από τα παραμύθια. Οι λωρίδες κολλήθηκαν, σχηματίζοντας βραχιόλια τα οποία και ενώθηκαν μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι την «αλυσίδα του σεβασμού».
Με ιδιαίτερη ικανοποίηση είδαμε μία από τις μεγαλύτερες συμμετοχές παιδιών, πράγμα που μας χαροποίησε ιδιαίτερα!
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες:
Τάσος Καπατζιάς, Μέλη Μίχα, Αδελαΐς Ράπτη, Χρήστος Τσίρκας και Αρετή Τσιφλίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Στο 2ο Φεστιβάλ Κεραμικής «Γαία»!

Στον χώρο της Παλιάς Μουσικής διοργανώθηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά το Φεστιβάλ Κεραμικής «Γαία» από το εργαστήρι της φίλης μας Στέλλας Ρόκκου, σε συνεργασία με τον δραστήριο Πολιτιστικό σύλλογο Παναγίας «το Κάστρο».
Η ομάδα των Παραμυθάδων, με ιδιαίτερη χαρά, βρέθηκε και πάλι στο πλευρό τους με παραμύθια και ιστορίες που μιλούσαν για στάμνες, αγγειοπλάστες, κεραμίδια και πηλό. Με χαρά μας είδαμε πως ανάμεσα στους μικρούς μας ακροατές υπήρξαν και ενήλικες που έδειξαν να απολαμβάνουν τα μονοπάτια των παραμυθιών τόσο όσο και τα παιδιά!
Πέρα όμως από τον ενεργό μας ρόλο σαν αφηγητές και όσο τα παιδιά ήταν απασχολημένα στα δημιουργικά εργαστήρια, βρήκαμε την ευκαιρία να… παίξουμε. Με την καθοδήγηση της ψυχολόγου Νέλλης Γεωργιάδου συμμετείχαμε στο παιχνίδι επικοινωνίας και εμπιστοσύνης. Ενθουσιαστήκαμε ! Βλέπετε οι ψυχές μας μένουν πάντα παιδικές!
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες:

Κούφτα Γεσθημανή, Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος, Τσιφλίδου Αρετή, και Χαριζάνη Μαρία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Με παιχνίδια και παραμύθια στο «Wheeling2help»!

Στην πρόσκληση να συμμετέχουμε στην φιλανθρωπική δράση «weelling2help», η ομάδα των Παραμυθάδων ανταποκρίθηκε άμεσα. Αυτήν την φορά το διαφορετικό από άλλες αντίστοιχες δράσεις που συμμετείχε η ομάδα ήταν ότι έπρεπε να προσαρμόσουμε τις επιλογές μας έτσι ώστε τα παιδιά να αντιληφθούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία (ΑΜΕΑ).
Έτσι, στις 13 του Σεπτέμβρη, πιστοί στο ραντεβού μας, βρεθήκαμε στον χώρο της παραλίας που είχε διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο που, όχι μόνο στα παιδιά, αλλά και σε μας τους μεγαλύτερους δημιούργησε ένα αίσθημα ευφορίας.

Αν και στην αρχή, λόγω της έντονης ακόμη ζέστης, δεν είχαμε συμμετοχές παιδιών, με το που έπεσε ο ήλιος όμως, οι μικροί μας φίλοι έδωσαν το παρόν.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με παιχνίδια όπως το «σκάστε το μπαλόνι», «τυφλόμυγα», «οι φάροι». Στα δυο τελευταία παιχνίδια τα παιδιά έπαιξαν με δεμένα τα μάτια. Μόνο με την βοήθεια της ακοής και της αφής έφταναν στο τέλος του παιχνιδιού. Κουρασμένα στο τέλος, τα παιδιά ξάπλωσαν στις μαξιλάρες και την σκυτάλη πήραν τα παραμύθια μας.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες : Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή, Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος, Τσίρμπα Κατερίνα, Τσιφλίδου Αρετή, Τσομπανόπουλος Απόστολος και Χαριζάνη Μαρία.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Αφηγήσεις στην Αίγινα

Αφηγήσεις
Ισορροπία ανάμεσα σε ζωή και θάνατο
Γέλια
Ιδιαίτερες στιγμές
Νυχτερινές αναζητήσεις
Αναμνήσεις υπέροχες

Στην αρχοντική Αίγινα υπάρχει μια γραφική γωνιά, μια «κρυμμένη» αυλή, η Ταρσόνια, εκεί που ζει ο Καραγκιόζης και αναβιώνει τις ιστορίες του μέσα από τα χέρια ενός ιδιαίτερου καλλιτέχνη, του Ανδρέα Δερμάτη.
Πώς θα μπορούσαμε λοιπόν να αντισταθούμε στην πρόσκλησή του να ταξιδέψουμε και να παρουσιάσουμε παραμύθια για παιδιά αλλά και για ενήλικες!
Στη μαγική αυλή της Ταρσόνιας, το άρωμα του γιασεμιού μεταμόρφωσε τους μεγάλους σε παιδιά και τα παιδιά σε βασιλοπούλες και βασιλιάδες και ταξίδεψαν στη χώρα των παραμυθιών.
Η ατμόσφαιρα και οι φωτοσκιάσεις που δημιουργήθηκαν από τον χαρισματικό μας φίλο Αντρέα έγιναν μαγικό χαλί και βοήθησαν ώστε η αφήγηση και τα παραμύθια μας να συναντήσουν τη φαντασία των φίλων μας, μικρών και μεγάλων.
Το βράδυ της Κυριακής, αφού συζητήσαμε και γνωριστήκαμε μαζί με τα παιδιά, αφηγηθήκαμε τους « Τρεις γρίφους», «Την καλή μοίρα της βασιλοπούλας» και «Το χρυσόψαρο». Τη Δευτέρα το βράδυ αφηγηθήκαμε «Τη γυναίκα με τα χέρια από φως», «Το όνομα» και «Τον ‘Όφη και τον Τσιρόγλη». Η βραδιά των ενηλίκων αποδείχτηκε μια εμπειρία πρωτόγνωρη, καθώς για πρώτη φορά συμπεριλαμβάνεται στη δράση της ομάδας μας η αφήγηση παραμυθιών σε ενήλικο κοινό. Κάτι που τελικά όχι μόνο το απόλαυσαν αλλά, παρότι τα παραμύθια έφτασαν στο τέλος τους, οι θεατές με ένα τσιπουράκι στο χέρι παρέμεναν στις θέσεις τους ξεκινώντας μια πολύ όμορφη συζήτηση μαζί μας.
Μια από τις πολλές αναμνήσεις που θα μας μείνουν είναι οι όμορφες απαντήσεις των παιδιών με αφορμή το παραμύθι «οι Τρεις γρίφοι». Για τα παιδιά, το σημαντικότερο και σπουδαιότερο πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη και η φιλία! Έχουμε να μάθουμε πολλά από τα παιδιά τελικά. Με αυτές τις δύο απαντήσεις θα πούμε: εις το επανιδείν αγαπημένη και φιλική Αίγινα!
Συμμετείχαν οι παραμυθούδες Αδελαΐς Ράπτη, Αρετή Τσιφλίδου και Μαρία Χαριζάνη και οι φωτογραφίες είναι της Αναστασίας Ασβεστά.
Το παραπάνω άρθρο είναι σκέψεις και συναισθήματα από τις τρεις τυχερές της ομάδας που έζησαν αυτό το όνειρο!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Στην βράβευση των συλλόγων και των εθελοντών που συμμετείχαν στο 8ο Wood Water Wild Festival

ΒΡΑΒΕΥΣΗ 8Σε μία όμορφη και ζεστή εκδήλωση των διοργανωτών του Wood Water Wild Festival προσκλήθηκε και η ομάδα των Παραμυθάδων την Τετάρτη 27 Ιουλίου. Στο cafe Franco’s μαζί με άλλους συλλόγους και εθελοντές παραλάβαμε έναν συμβολικό έπαινο για την συμμετοχή της ομάδας στην διοργάνωση που έχει μπει στις καρδιές των καβαλιωτών και όχι μόνο. Εμείς θέλουμε να συγχαρούμε αλλά και να ευχαριστήσουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρεται να αφηγηθούμε παραμύθια σε έναν μοναδικό χώρο. Την παραμυθοσπηλιά, που εδώ και τρία χρόνια έγινε μία ξεχωριστή γωνιά για τα παιδιά αλλά και για μας τους ίδιους !!!! Να είστε καλά και καλή συνέχεια!!

 wood-water-2016

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Στην 4η Γιορτή Βιβλίου στον Πρίνο της Θάσου

Δεύτερη Κυριακή του Απρίλη, 10 του μήνα….μια ζεστή και όμορφη μέρα! Η ομάδα των Παραμυθάδων ξεκινάει από το λιμάνι για να βρεθεί σε ένα ραντεβού που εδώ και λίγα χρόνια το τηρεί με συνέπεια.

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ταξιδεύουμε στο όμορφο νησί της Θάσου και πιο συγκεκριμένα στον Πρίνο, συμμετέχοντας στην Γιορτή Βιβλίου που διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του δημοτικού σχολείου Πρίνου. Την καλή διάθεση όλων μας την απογειώνουν οι μικροί μας φίλοι που μας περιμένουν εκεί. Με ιδιαίτερη χαρά βλέπουμε ότι μένουν κι εκείνοι πιστοί στο ετήσιο ραντεβού μας. Κάτω από την σκιά του μεγάλου πεύκου, στην πλατεία του χωριού τα μικρά καρεκλάκια γεμίζουν γρήγορα. Όμως μας συγκινεί και το θέαμα των γονιών που παίρνουν θέση στα γύρω πεζούλια και παρακολουθούν με την ίδια προσμονή! Και το ταξίδι στον κόσμο των παραμυθιών αρχίζει.

Κατέβηκε το φεγγάρι και πιάστηκε στον καυγά με τον ήλιο και η έξυπνη κόρη έλυσε τα πονηρά αινίγματα του βασιλιά και η κυρα Καλή ήπιε και έφαγε μαζί με τους 12 μήνες και τον γερο-χρόνο. Μια γλυκιά κόρη, ζήτησε από τον πατέρα της να της φέρει το «χρυσό βεργί», ενώ η αχάριστη γυναίκα του ψαρά πήρε το μάθημά της από το χρυσόψαρο. «Το ραγισμένο πιθάρι» πότισε τα σπάνια και πολύχρωμα λουλούδι και ο Αίσωπος άφησε πάλι το σοφό δίδαγμά του με τα κοκόρια που μαλώνουν.
Τα παιδιά δεν έμειναν απλοί ακροατές, αλλά «τρύπωσαν» στα παραμυθένια μονοπάτια και προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους ήρωες φωνάζοντας απαντήσεις και βρίσκοντας λύσεις. Έτσι όμορφα, γίναμε μια παρέα που «πέταξε» για μιάμιση ώρα σε έναν κρυφό κόσμο που μόνο τα παιδιά και όσοι έχουν παιδική ψυχή ξέρουν να τον βρίσκουν και να τον χαίρονται.

Συμμετείχαν οι παραμυθάδες Καπατζιάς Τάσος, Ράπτη Αδελαϊς, Τσίρκας Χρήστος και Τσίρμπα Κατερίνα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: