Author Archives: Μέλη Μίχα

Με ιδιαίτερη συγκίνηση στην Χριστουγεννιάτικη γιορτή για τα παιδιά των απολυμένων της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων!

Πριν δύο εβδομάδες, η αγαπημένη μας Μέλη Μίχα, και η υπέροχη μητέρα της η Σταυρούλα Παναγιωτίδου, μας ανακοίνωσαν ότι το Σωματείο των Απολυμένων στην Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων (Β.Φ.Λ.) θα πραγματοποιήσει την Χριστουγεννιάτικη γιορτή για τα παιδιά τους. Στην Βιομηχανία εργάζονταν ο πατέρας της Μέλης, ο πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος Αλέξης, ο οποίος είναι πλέον μέσα στους 170 απολυμένους. «Θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι στην γιορτή;». Η πρόταση που διατυπώθηκε ως ερώτηση μετατράπηκε σε μεγάλη επιθυμία από την ομάδα μας και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη απαντήσαμε θετικά.

Ο χώρος που πραγματοποιήθηκε η γιορτή ήταν η Παλιά Μουσική (Χαλήλ Μπέη Τζαμί). Στολισμένη με αγάπη, χρώματα, χαρούμενες φωνές, πολλά γλυκίσματα και εδέσματα. Ο καθένας έφερνε και κάτι. Η ατμόσφαιρα έκρυβε την πίκρα μιας κατάστασης που χρονίζει και στερεί σε 170 οικογένειες βασικές χαρές και δικαιώματα. Έπρεπε όμως αυτή η πίκρα να παραμεριστεί για χάρη των παιδιών. Εξάλλου, για αυτά γίνονταν όλα.

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016…ώρα 16:00. Όλα είναι έτοιμα για να ξεκινήσει η γιορτή…

Ζωγραφική προσώπου, μπαλόνια, κατασκευές και βέβαια παραμύθια και παιχνίδια. Απ’ όλα είχε το πρόγραμμα. Στη δική μας δράση, ξεκίνησαν πρώτα τα παραμύθια για να γνωρίσουν τα παιδιά, τα άσχημα πλάσματα που ακούνε στο όνομα καλικάντζαροι. Κι ύστερα έπρεπε να στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που θα μεταφερθεί στην γέφυρα-είσοδο της Βιομηχανίας και μαζί με αυτό, θα βρίσκονται νοερά και όλα τα παιδιά που κρέμασαν το στολίδι που δημιούργησαν μόνα τους.

Στην συνέχεια παίξαμε παιχνίδια, φάγαμε σπιτικό ζεστό ποπ-κορν από τα χέρια του Αλέξη, φάγαμε σπιτικά γλιφιτζούρια και γλυκά. Είπαμε ξανά παραμύθια, παίξαμε και αργά το απόγευμα αποχαιρετιστήκαμε με τις ευχές  όλων μας να πυροβολάνε τον αέρα!

Κάποιος από εμάς, έπρεπε να γράψει το άρθρο που διαβάζετε. Στρέψαμε όλοι τα κεφάλια μας προς την Μέλη. Αυτή έπρεπε. Είχε έναν λόγο παραπάνω. Κι η Μέλη έγραψε από την ψυχή της όχι για την εκδήλωση που έγινε, αλλά μια κατάθεση ψυχής… για τα χρόνια που πέρασαν σε μια θύμηση… και μπορείς να πεις ότι κλείνει σαν ένα γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη(;)!

το γράμμα της Μέλης…

Από μικρό κοριτσάκι, θυμάμαι πως περίμενα με ανυπομονησία αυτή τη γιορτή. «Σήμερα θα πάμε στη γιορτή του μπαμπά!», έλεγα γεμάτη χαρά και δεν περνούσαν οι ώρες ώσπου να έρθει εκείνη η στιγμή. Γνώριμα πρόσωπα και φίλοι, νόστιμες χριστουγεννιάτικες λιχουδιές και ο μπαμπάς να καμαρώνει που ακόμη ένας χρόνος πέρασε και μας μεγάλωσε με όλα μας τα καλά. «Και του χρόνου μόνο με υγεία!» ήταν η μοναδική ευχή που άκουγα και δεν καταλάβαινα το γιατί.

Όταν μεγάλωσα λίγο ακόμα συνειδητοποίησα πως ο μπαμπάς μου δουλεύει σε μία βαριά βιομηχανία. Θυμάμαι τις νύχτες που γύριζε σπίτι και η μαμά έκρυβε τα καμμένα από το βαρύ οξύ χέρια του για να μην τα δω. Θυμάμαι τις μέρες που άνοιγε η πόρτα και σοκαρισμένος της ανακοίνωνε ένα θλιβερό γεγονός.

Τώρα είμαι σχεδόν 30. Δεν περιμένω, ούτε ανυπομονώ κάποια γιορτή. Αναπολώ όμως, γεμάτη ευγνωμοσύνη στο Θεό, όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που έχω ζήσει. Σήμερα ο μπαμπάς μου είναι άνεργος, αλλά εγώ δυνατή και γεμάτη όνειρα για να στηρίξω τον μεγάλο του αγώνα. Έναν αγώνα για να μπορέσει να ξανακερδίσει τη δουλειά του.

Την Κυριακή το απόγευμα, στην Παλιά Μουσική της Παναγίας, η ομάδα των Παραμυθάδων (στην οποία ανήκω κι εγώ) ήταν εκεί για να με στηρίξει. Εμένα και όλα εκείνα τα παιδιά των απολυμένων εργαζομένων της ΒΦΛ. Είδα ξανά γνώριμα πρόσωπα και φίλους, νόστιμες χριστουγεννιάτικες λιχουδιές και μπαμπάδες να καμαρώνουν που ακόμη ένας χρόνος πέρασε και μεγάλωσαν τα παιδιά τους με όλα τους τα καλά.

Κι αν μπορούσα να κάνω μια ευχή για όλα αυτά τα παιδιά; Σίγουρα θα ήταν η εξής. Μακάρι κι εκείνα, στα τριάντα τους χρόνια να αναπολούν με νοσταλγία αυτές τις όμορφες χριστουγεννιάτικες μέρες, και όλα όσα περνούν αυτά και οι οικογένειές τους μια μέρα να ανήκουν στο παρελθόν.

Ευχαριστώ Παραμυθάδες!

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς. «Θα νικήσουμε;», «Θα νικηθούμε;». Πολέμα! 
Νίκος Καζαντζάκης (Ασκητική)

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | 2 Σχόλια

Ο Αίσωπος στο 19ο Νηπιαγωγείο Καβάλας

Την Παρασκευή 20 Μαΐου είχαμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε χιλιάδες χρόνια πριν, στον μαγικό κόσμο των μύθων του Αισώπου. Συνοδοιπόροι στο ταξίδι μας ήταν τα παιδιά του 19ου Νηπιαγωγείου Καβάλας. Με οδηγό τον ενθουσιασμό των παιδιών και τη δική μας αγάπη για τα παραμύθια, μιλήσαμε για τη ζωή του Αισώπου και αφηγηθήκαμε μύθους άγνωστους στο ευρύ κοινό. Μύθους με ζώα, ανθρώπους και θεούς.

Ελάφι και λιοντάρι, Ο αγριογάιδαρος, ο γάιδαρος και το λιοντάρι, Το παιδί και τα φουντούκια, Γάτα και Αφροδίτη, Αετός και αλεπού, Αλεπού και τράγος, Λιοντάρι και λαγός, Ικτίνοι.

Στύψαμε το μυαλό μας και βρήκαμε το ηθικό δίδαγμα της κάθε αλληγορίας. Παίξαμε Τα τρία ζώα και γελάσαμε με την ψυχή μας. Διασκεδάσαμε ακούγοντας περίεργες φωνές ζώων και τις μιμηθήκαμε. Και εκεί που ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, μια όμορφη έκπληξη μας περίμενε. Τα παιδιά μας χάρισαν το δικό τους παραμυθοβιβλίο, φτιαγμένο από τα χεράκια τους! Όλα αυτά μαζί… αξία ανεκτίμητη! Ανυπομονούμε να τους δούμε και πάλι σύντομα!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Μέλη Μίχα, Αδελαΐς Ράπτη, Αρετή Τσιφλίδου και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Με καλεσμένο τον Αίσωπο στις Παιδικές Βιβλιοθήκες

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Τιμίου Σταυρού

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας, Μέλης Μίχα

Η μηνιαία συνάντηση των Παραμυθάδων στις Παιδικές Βιβλιοθήκες ήταν πολύ ξεχωριστή. Το ταξίδι μας ήταν μεγάλο, στην χώρα ενός αγαπημένου μυθοποιού, του Αισώπου. Όσοι βρέθηκαν μαζί μας, την Τετάρτη που μας πέρασε, ταξίδεψαν χιλιάδες χρόνια πίσω στον χρόνο. Τότε που ο Αίσωπος άρχισε να λέει τους μύθους του. Μύθοι που αφηγηθήκαμε κι εμείς με πολύ μεράκι και παραστατικότητα στα παιδιά. Άγνωστοι μύθοι, μα με ωραία και σημαντικά διδάγματα. Διδάγματα που ανακάλυπταν τα ίδια τα παιδιά. «Γάτα και Αφροδίτη», «Αετός και αλεπού», «Αλεπού και τράγος», «Καλιακούδα και κόρακες», «Τρεις ταύροι και λιοντάρι», «Αετός και χελώνα», «Ελάφι και λιοντάρι», «Ο δειλός κυνηγός και ο ξυλοκόπος!», «Γάιδαρος και μουλάρι», «Η ξιπασμένη καλιακούδα». Έπειτα μοιράσαμε χαρτιά, μαρκαδόρους και ξυλομπογιές και κάθε παιδί ζωγράφισε τον αγαπημένο του μύθο. Η συνάντησή μας έκλεισε όμορφα, σχεδιάζοντας στο τέλος, σε ένα μεγάλο χαρτόνι, τον χρονολογικό χάρτη από τη γέννηση του Αισώπου μέχρι σήμερα.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Μέλη Μίχα, Αθανασία Ξανθοπουλάκη, Αδελαϊδα Ράπτη, Απόστολος Τσομπανόπουλος και Τζούλια Φουντουκίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά

Του παραμυθο-ανταποκριτή μας, Χρήστου Π. Τσίρκα

Ο Μάρτης ήταν στην φευγάλα. Μια ανάσα του είχε μείνει για να μας χαιρετίσει κι εμείς βρεθήκαμε στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά, πιστοί στο μηνιαίο μας ραντεβού με τους μικρούς μας φίλους. Δεν είχαμε θέμα αυτή την φορά, αλλά αφιέρωμα στον υπέροχο μυθοπλάστη Αίσωπο. Ξεκινήσαμε στην δράση μας, γνωρίζοντας κάποια πράγματα για τη ζωή και το έργο του. Στην συνέχεια αφηγηθήκαμε μύθους του, αλλά όχι τους γνωστούς που συνήθως επιλέγονται στις διάφορες εκδόσεις, αλλά άγνωστους που είναι εξίσου ενδιαφέροντες και διδακτικοί, όπως: «Η Ελιά και η Συκιά», «Το Φίδι και ο Αετός», «Το Άλογο και ο Γάιδαρος», «Ο ήλιος κι ο άνεμος», «Γάτα και Αφροδίτη», «Η γριά κι ο γιατρός», «Η γίδα και ο γιδοβοσκός», «Ο γέρος και ο Θάνατος», «Οι Πετεινοί», «Ο γάιδαρος και το αλάτι».

Έπειτα τα παιδιά, έχοντας επιλέξει τον μύθο που τους άρεσε περισσότερο, με μαρκαδόρους και ξυλομπογιές ζωγράφισαν αυτό που τους έκανε εντύπωση!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή και Τσίρκας Χρήστος.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Το «καράβι» των Παραμυθάδων ξεκίνησε το ταξίδι του… στις παιδικές βιβλιοθήκες!

20150923-TimiosStavros-09Στις δύο παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας βρεθήκαμε προχθές Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιώντας την πρώτη μας εκδήλωση για τη νέα φθινοπωρινή περίοδο. Το θέμα μας ήταν η Θάλασσα με αφορμή την Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα που γιορτάζεται κάθε χρόνο την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Αρκετά παιδιά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, με αποτέλεσμα να περάσουμε ένα υπέροχο και δημιουργικό απόγευμα.

Οι παιδικές βιβλιοθήκες

Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά σιγά-σιγά. Τα σχολεία ανοίξανε και τα παιδιά μπαίνουν κι αυτά στους νέους ρυθμούς. Με μεγάλη μας χαρά, πληροφορηθήκαμε πριν λίγο καιρό, ότι θα επαναλειτουργήσουν οι παιδικές βιβλιοθήκες, οι οποίες ήταν κλειστές από τον Ιούλιο του 2014. Οι παιδικές βιβλιοθήκες -που είναι τρεις- είναι παραρτήματα της κεντρικής. Μία στην περιοχή του Βύρωνα, μία στον Άγιο Λουκά και, τέλος, μία στον Τίμιο Σταυρό. Η τελευταία είχε κλείσει από το 2013.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησαν την λειτουργία τους στον Άγιο Λουκά και στον Τίμιο Σταυρό και οι Παραμυθάδες αποδεχτήκαμε την πρόσκληση της βιβλιοθηκονόμου και προϊσταμένης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας, Κατερίνας Κουμανίδου, ώστε να πλαισιώσουμε με δράσεις το πρόγραμμα της χρονιάς.

Για τον Σεπτέμβριο, αποφασίσαμε να έχουμε σαν θέμα την θάλασσα, μιας και την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα, όπως καθιερώθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ – Πηγή). Στόχος της είναι να εστιάσει την προσοχή στη σημασία της ναυτιλίας, της ασφάλειας στη θάλασσα και στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες προκειμένου να πραγματοποιήσουμε την δράση και στις δύο βιβλιοθήκες την ίδια μέρα και ώρα… και το πρόγραμμα ξεκινάει με παραμύθια, τραγούδια, παιχνίδια και κατασκευές… έτσι διασκεδάζουν οι Παραμυθάδες.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Τίμιου Σταυρού

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριας Μέλης Μίχα!

Ένα μοναδικό ταξίδι ξεκίνησε την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015 με επιβάτες όμορφες παιδικές φατσούλες. «Καπετάνιος» μας τα παραμύθια και «καράβι» μας οι Παιδικές Βιβλιοθήκες της Καβάλας. Ήμασταν στην ευχάριστη θέση να ανοίξουμε τη νέα σεζόν σε μία Παιδική Βιβλιοθήκη που για χρόνια ήταν κλειστή. Παιδικές φωνούλες έδωσαν ζωή στις άψυχες βιβλιοθήκες που για καιρό αναζητούσαν συντροφιά.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα στις 24 Σεπτεμβρίου, μιλήσαμε για τη Ναυτιλία και τη σημασία των όρων της. Εκπλαγήκαμε όταν είδαμε πως τα παιδιά γνώριζαν περισσότερα πράγματα και από εμάς τους ίδιους! Ξεκινήσαμε λοιπόν το μαγικό ταξίδι στην χώρα των Παραμυθιών με τον μοναδικό τρόπο που μόνο τα παραμύθια γνωρίζουν και διαβάσαμε τα εξής παραμύθια: «Οι γοργόνες και το παλικάρι», «Γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή», «Γιατί τα ψάρια δεν μιλούν», «Ο Κίμωνας σε αποστολή διάσωσης» και 2 ιστορίες με το θεό Ποσειδώνα.

Μετά την αφήγηση τα μεγάλα παιδιά συμπλήρωσαν την ακροστιχίδα της Ναυτιλίας ενώ τα μικρά ξεκίνησαν να κατασκευάζουν καραβάκια από χαρτί. Με τα καραβάκια στα χέρια τραγουδήσαμε και χορέψαμε το γνωστό σε όλους «Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά». Τέλος, παροτρύναμε τα παιδιά να γίνουν μέλη της Παιδικής Βιβλιοθήκης ώστε να μπορούν να διαβάζουν ελεύθερα βιβλία και να διευρύνουν τη φαντασία τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ναύτες οι Παραμυθάδες: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσιφλίδου Αρετή, Τσομπανόπουλος Απόστολος και Χαριζάνη Μαρία.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά

Του Παραμυθο-ανταποκριτή μας Χρήστου Τσίρκα!

Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, παιδικές φωνές άρχισαν να ηχούν ξανά στους χώρους της παιδικής βιβλιοθήκης του Αγίου Λουκά που στεγάζεται στο Πολυκέντρο. Κάποιες φατσούλες μας ήταν γνώριμες από τα προηγούμενα χρόνια, ενώ είχαμε και νέα παιδιά που πλέον μπήκαν στην παρέα μας.

Η υπεύθυνη της Δημοτικής βιβλιοθήκης Καβάλας Κατερίνα Κουμανίδου, καλησπέρισε τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους φίλους που παραβρέθηκαν και τους ζήτησε να στηρίξουν τις παιδικές βιβλιοθήκες και την λειτουργία τους.

Το πρόγραμμά μας ξεκίνησε με μια μικρή αναφορά στην Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα, αλλά και στον πλούτο της θάλασσας. Έπειτα, άρχισε να ξετυλίγεται η κόκκινη κλωστή από την ανέμη και τα παραμύθια «γέμισαν» τον  χώρο με εικόνες. «Η κυρά της θάλασσας», «Το χατήρι», «Ο ψαράς και το μπουκάλι» και τέλος το «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο».

Στην συνέχεια, η μικρή Χρύσα, μας χάρισε όμορφες μελωδίες με την φλογέρα της, ενώ αμέσως μετά, παίξαμε ένα «θαλασσινό» σταυρόλεξο. Με τη λέξη «Ναυτιλία» (κάθετα), ζητούσαμε οχτώ οριζόντιες (για κάθε ένα γράμμα της). Για παράδειγμα, στην πρώτη: «Πώς λέγεται η αστυνομία της Θάλασσας;». Στην δεύτερη: «Χώρος αποθήκευσης στο πλοίο». Στην τρίτη: «Πώς λέγεται το πίσω μέρος του πλοίου;». Στην πέμπτη: «Πώς λέγονται τα παράθυρα στα πλοία;».

Δεν θέλαμε όμως να διώξουμε τα παιδιά με άδεια χέρια. Έτσι, για το τέλος, αποφασίσαμε να γίνουμε βιομήχανοι και πλοιοκτήτες όλοι μας και χαρίσαμε καράβια… για την ακρίβεια, ο καθένας έκανε το δικό του, με χαρτί και μπογιές. Όλοι φύγαμε με ένα καράβι. Μερικοί φύγανε και με δύο. Καράβια με χρώμα γαλανό, που όμως δεν θα πέσουν στο νερό. Θα μείνουν σε κάποια γωνιά του δωματίου για να μας θυμίζουν το όμορφο απόγευμα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή, Μπουγά Μαρία και Τσίρκας Χρήστος.  http://www.paramythades.org

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,,

Όμορφος επίλογος στο κινηματογραφικό εργαστήριο του Βασίλη Λουλέ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή το κινηματογραφικό εργαστήριο του βραβευμένου σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ με θέμα «Προφορική μαρτυρία και αφήγηση στο ντοκιμαντέρ» στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Μια ζωή παραμύθι» που συνδιοργάνωσαν η Ομάδα Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες» και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Καβάλας.

Όλοι οι συμμετέχοντες βάλαμε κέφι, μεράκι, φαντασία και με οδηγό την εμπειρία του σκηνοθέτη και εισηγητή μας, Βασίλη Λουλέ, ταξιδέψαμε στο μαγευτικό κόσμο του σύγχρονου ντοκιμαντέρ.

Ήταν ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο με βραβευμένες προβολές, ομαδικές βιωματικές ασκήσεις και προσωπικές ιστορίες και αφηγήσεις. Μιας και οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες προέρχονταν από τον κλάδο των εκπαιδευτικών εστιάσαμε την προσοχή μας στα πλεονεκτήματα του ντοκιμαντέρ στην εκπαίδευση και πως μπορούν αυτά να αξιοποιηθούν μέσα στον εκπαιδευτικό χώρο.

Παρακολουθήσαμε και αναλύσαμε τρεις αξιόλογες ταινίες σε σκηνοθεσία του Βασίλη Λουλέ:

  1. Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη
  2. Φιλιά εις τα παιδιά
  3. Θηλειά

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το βράδυ του Σαββάτου μεταφερθήκαμε στο θεατράκι της «Στέγης Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών» όπου και παρακολουθήσαμε το ντοκιμαντέρ «Πέρασα κι εγώ από ‘κει κι είχα παπούτσια από χαρτί».

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Λουλέ Βασίλη για την μοναδική αυτή εμπειρία και ελπίζουμε να τον ξανασυναντήσουμε σύντομα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες:

Ο Μαγεμένος Πύργος

Παραμύθι των αδερφών Γκριμ. Επιμέλεια: Μέλη Μίχα

       Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο ζούσε ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιους. Όταν οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του βασιλιά μεγάλωσαν, αποφάσισαν να φύγουν μακριά. Σε μία χώρα όπου θα έκαναν μεγάλα και σπουδαία κατορθώματα και θα γίνονταν μεγάλοι και τρανοί βασιλιάδες σαν τον πατέρα τους. Ταξίδεψαν πολύ καιρό και γνώρισαν πολλές χώρες, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν απολύτως τίποτα. Το μόνο πράγμα που είχε απομείνει ήταν να γυρίσουν ξανά στην πατρίδα τους, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν ήθελαν με τίποτα να φανταστούν. Ο μικρότερος γιος του βασιλιά, που το όνομά του ήταν Γουίτλινγκ, είχε μείνει πίσω με τον πατέρα του. Ο καιρός περνούσε και τα αδέρφια του Γουίτλινγκ δε γύριζαν. Έτσι αποφάσισε να πάει εκείνος και να τα βρει.

         Μέρες ολόκληρες ταξίδευε με κόπους και περιπέτειες ώσπου κάποια στιγμή τους βρήκε. Όταν τους είπε πως αυτός θα έκανε σπουδαία πράγματα στη ζωή του και θα είχε μεγάλες επιτυχίες, εκείνοι τον θεώρησαν αφελή και γέλασαν μαζί του κοροϊδευτικά. Θεωρούσαν τον εαυτό τους περισσότερο έξυπνο.

       Ωστόσο, οι τρεις αδερφοί ξεκίνησαν μαζί το ταξίδι της επιστροφής.  Στο δρόμο που πορεύονταν, ξαφνικά, βρήκαν πάνω στο δρόμο τους μία μυρμηγκοφωλιά. Η φωλιά ήταν γεμάτη μυρμήγκια που δούλευαν σκληρά, κουβαλώντας αμέτρητους σπόρους. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις σκανταλιές, θέλησαν να χαλάσουν τη μυρμηγκοφωλιά. Θα τρόμαζαν τα μυρμήγκια και θα γελούσαν βλέποντάς τα να τρέχουν πάνω κάτω προσπαθώντας να σώσουν τα αυγά τους. Όταν το κατάλαβε αυτό ο Γουίτλινγκ και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε:

Αφήστε ήσυχα τα μυρμήγκια. Τι κακό σας έκαναν αυτά τα μικρά πλάσματα του Θεού; Τόσο σκληρόκαρδοι είστε;

         Έτσι συνέχισαν την πορεία τους. Ύστερα από πολύ ώρα ο δρόμος τους έβγαλε σε μία λίμνη. Μέσα στα γαλάζια της νερά κολυμπούσαν πολύχρωμες και καμαρωτές πάπιες. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις κουτοπονηριές, θέλησαν να πιάσουν δύο από αυτές. Θα τις μαγείρευαν και έπειτα θα έκαναν ένα μεγάλο φαγοπότι. Όταν το κατάλαβε ο Γουίτλινγκ και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε ξανά λέγοντας:

Αφήστε ήσυχες τις πάπιες. Κι αυτά μικρά πλάσματα του Θεού είναι. Δεν ντρέπεστε λιγάκι;

      Έτσι, συνέχισαν να περπατούν. Ώρες ολόκληρες περπατούσαν, ώσπου κάποια στιγμή κουράστηκαν και κάθισαν κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου για να ξαποστάσουν. Για μια στιγμή και καθώς σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά, είδαν να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους μία μεγάλη μελισσοφωλιά. Χιλιάδες μέλισσες ζουζούνιζαν γύρω από το μέλι που ξεχείλιζε και κυλούσε πάνω στον κορμό του δέντρου. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις ζαβολιές, θέλησαν και πάλι να κάνουν κάτι πολύ πονηρό. Θα άναβαν φωτιά στη ρίζα του δέντρου και έτσι θα σκόρπιζαν τις μέλισσες από τη μελισσοφωλιά πνίγοντάς τες με καπνό. Ύστερα θα σκαρφάλωναν ψηλά στο κλαδί και θα άρπαζαν όλο το μέλι δίχως κίνδυνο. Μόλις όμως ο Γουίτλινγκ το κατάλαβε και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε για τρίτη φορά λέγοντας αγανακτισμένος:

Αφήστε ήσυχες τις μέλισσες. Τι κακό σας έκαναν τα φτωχά αυτά πλάσματα; Θέλουν κι αυτά να ζήσουν.

      Αφού ανέκτησαν τις δυνάμεις τους, οι τρεις αδερφοί συνέχισαν το δρόμο τους ξεκούραστοι. Εκεί που περπατούσαν, ο δρόμος, τους έβγαλε μπροστά σε ένα μεγάλο πύργο. Στάθηκαν εμπρός του, όμως πρόσεξαν πως κάτι παράξενο είχε συμβεί σε αυτόν.

ο μαγεμένος πύργος

Ο πύργος ήταν μαγεμένος και όλα μέσα του είχαν μετατραπεί σε πέτρα. Ακόμη και οι στάβλοι που υπήρχαν τριγύρω του, είχαν μέσα τους πέτρινα άλογα. Άνοιξαν την πόρτα του πύργου και μπήκαν μέσα. Πέρασαν από πολλά δωμάτια, μα ήταν όλα άδεια. Στο βάθος ενός μεγάλου διαδρόμου υπήρχε μία μυστηριώδης πόρτα που στη μέση της είχε ένα μικρό άνοιγμα. Έκαναν να την ανοίξουν μα η πόρτα ήταν τριπλά κλειδωμένη. Τα τρία αδέρφια έσκυψαν και έβαλαν τα κεφάλια τους στο μικρό άνοιγμα. Μέσα στο δωμάτιο βρισκόταν, καθισμένος σε ένα τραπέζι, ένας γκριζομάλλης ανθρωπάκος.

       Του μίλησαν, όμως εκείνος δεν τους άκουσε. Του ξαναμίλησαν, μα και πάλι δεν έδωσε απάντηση. Την τρίτη φορά σηκώθηκε, πλησίασε την πόρτα, ξεκλείδωσε και βγήκε έξω. Χωρίς να βγάλει λέξη από το στόμα του, πήρε τα τρία αδέρφια και τα οδήγησε σε μία μεγάλη αίθουσα. Μέσα της υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι πλούσια στρωμένο με όλων των ειδών τα φαγητά και τα ποτά. Αφού έφαγαν και ήπιαν, τους οδήγησε στα υπνοδωμάτιά τους.

         Την επόμενη μέρα το πρωί, ο γκριζομάλλης ανθρωπάκος πήρε τον μεγαλύτερο αδερφό και τον οδήγησε κοντά σ’ ένα πέτρινο τραπέζι. Πάνω στο τραπέζι ήταν χαραγμένες τρεις οδηγίες. Αν κάποιος κατάφερνε να πραγματοποιήσει με επιτυχία και τις τρεις αυτές οδηγίες, ο μαγεμένος πύργος θα ελευθερωνόταν από τα μάγια.

       Σύμφωνα με την πρώτη οδηγία, μέσα στο δάσος κάτω από τα αγριόχορτα, βρίσκονταν σκορπισμένα τα χίλια μαργαριτάρια της βασίλισσας. Αυτός που θα αποφάσιζε να τα μαζέψει, θα έπρεπε να τα μαζέψει όλα και πριν ο ήλιος δύσει και πέσει το σκοτάδι. Αν μέχρι τη δύση του ηλίου έλειπε έστω και ένα μαργαριτάρι, τότε τα μάγια θα έπιαναν και θα μεταμορφωνόταν ο ίδιος του σε πέτρα.

        Ο μεγαλύτερος αδερφός πήρε αμέσως την απόφαση να μαζέψει όλα τα μαργαριτάρια. Όλη την ημέρα έψαχνε μέσα στα αγριόχορτα, αλλά μέχρι τη δύση του ήλιου είχε καταφέρει να μαζέψει μόνο εκατό μαργαριτάρια. Στενοχωρημένος γύρισε πίσω στον πύργο και μόλις μπήκε μέσα δίχως όλα τα μαργαριτάρια, μεταμορφώθηκε σε πέτρα.

        Ο δεύτερος αδερφός, όταν το είδε αυτό, θέλησε κι αυτός να προσπαθήσει. Βγήκε την επόμενη μέρα στο δάσος και άρχισε και αυτός να ψάχνει για μαργαριτάρια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ έψαχνε, μα το μόνο που κατάφερε ήταν να μαζέψει μόνο διακόσια μαργαριτάρια. Έτσι η κατάρα τον μεταμόρφωσε κι αυτόν σε πέτρα.

         Ο Γουίτλινγκ βλέποντας όλο αυτό το κακό που συνέβαινε, πήγε αποφασισμένος την επόμενη μέρα να ψάξει στα αγριόχορτα. Όμως δυστυχώς όσο κι αν αυτός προσπαθούσε, η δουλειά του δεν προχωρούσε και γρήγορα απογοητεύθηκε και αποφάσισε να τα παρατήσει. Βαθιά λυπημένος κάθισε πάνω σε μία πέτρα και άρχισε να κλαίει για τη μοίρα που τον περίμενε.

       Καθώς δεν υπήρχε καμία σωτηρία, σαν από θαύμα εμφανίστηκε μπροστά στα πόδια του μια ολόκληρη στρατιά από μυρμήγκια. Δεν άργησε να καταλάβει πως ήταν εκείνα τα μυρμήγκια που κάποτε ο ίδιος του, τους είχε σώσει τη ζωή. Είχαν έρθει για να του ανταποδώσουν το καλό που τους είχε κάνει. Τα μυρμήγκια έπιασαν αμέσως δουλειά και μέσα σε λίγη ώρα κατάφεραν να μαζέψουν και τα χίλια μαργαριτάρια της βασίλισσας. Έτσι, ο Γουίτλινγκ γύρισε πίσω στον πύργο πανευτυχής και έχοντας πραγματοποιήσει την πρώτη οδηγία.

        Η δεύτερη οδηγία που ήταν χαραγμένη στο πέτρινο τραπέζι μιλούσε για ένα κλειδί. Μέσα στη λίμνη, κοντά στον πύργο, υπήρχε το κλειδί που άνοιγε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας που κοιμόταν η μικρότερη βασιλοπούλα. Ο Γουίτλινγκ δεν έχασε ευκαιρία. Πλησίασε στη λίμνη και μόλις τον είδαν οι πάπιες τον αναγνώρισαν. Ήταν οι πάπιες που τους είχε σώσει τη ζωή. Τον χαιρέτησαν και βούτηξαν βαθιά στα γαλάζια νερά και του έφεραν αμέσως το κλειδί που ζητούσε. Έτσι κατάφερε να πραγματοποιήσει και τη δεύτερη οδηγία.

    Η τρίτη και τελευταία οδηγία ήταν και η δυσκολότερη. Μέσα στην κρεβατοκάμαρα κοιμόντουσαν τρεις βασιλοπούλες. Ο Γουίτλινγκ έπρεπε να βρει ποια από αυτές ήταν η πιο μικρή και πιο όμορφη. Όμως κανείς δε μπορούσε να την αναγνωρίσει. Γιατί και οι τρεις βασιλοπούλες, βυθισμένες σε βαθύ ύπνο, έμοιαζαν καταπληκτικά μεταξύ τους. Μόνο από ένα πράγμα μπορούσε να μαντέψει. Πριν να κοιμηθούν, η μεγαλύτερη βασιλοπούλα είχε φάει ένα κομμάτι ζάχαρη, η μεσαία λίγο σιρόπι και η μικρότερη ένα κουταλάκι μέλι. Έπρεπε λοιπόν να ανακαλύψει ποια από τις τρεις είχε φάει το κουταλάκι με το μέλι.

      Ο Γουίτλινγκ κοίταξε τις τρεις βασιλοπούλες, όμως όσο καλά κι αν τις κοιτούσε, δεν ήξερε ποια από τις τρεις έπρεπε να διαλέξει. Όμως η τύχη του και η καλή του ψυχή δεν τον άφησαν αβοήθητο. Ξαφνικά πέταξε στο δωμάτιο μία μέλισσα. Ήταν η βασίλισσα της μελισσοφωλιάς που ο Γουίτλινγκ είχε σώσει από τις πονηριές των αδερφών του. Η βασίλισσα έκανε μερικούς κύκλους πάνω από τα κεφάλια των τριών κοριτσιών, πλησίασε τα χείλη τους και με μεγάλη σιγουριά προσγειώθηκε στο μέτωπο της μικρότερης βασιλοπούλας. Τότε το βασιλόπουλο κατάλαβε ποια κοπέλα έπρεπε να επιλέξει.

       Πλησίασε τη μικρή βασιλοπούλα, την άγγιξε και τότε ευθύς τα μάγια λύθηκαν! Ο μαγεμένος πύργος άρχισε και πάλι να παίρνει ζωή. Βασιλιάδες και βασίλισσες, υπηρέτες και αυλικοί, όλοι ξύπνησαν από τον πέτρινο ύπνο τους και μεμιάς όλα ξαναζωντάνεψαν.

       Χωρίς να χάσουν χρόνο, ο Γουίτλινγκ παντρεύτηκε τη μικρότερη και πιο όμορφη από τις τρεις βασιλοπούλες και, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του, πήρε ο ίδιος του το θρόνο και έγινε μεγάλος και τρανός βασιλιάς. Όσο για τους δύο μεγαλύτερους αδερφούς του, η μοίρα τους πάντρεψε με τις δύο αδερφές της μικρής βασιλοπούλας και από τότε έζησαν και βασίλεψαν στο παλάτι όλοι τους ειρηνικά και ευτυχισμένοι!

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Οι μουζικάντες

Αρχή του παραμυθιού καλησπέρα της αφεντιάς σας!

music-gaidarosΜια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας γεωργός και είχε ένα γάιδαρο. Τα χρόνια πέρασαν όμως και ο γάιδαρος γέρασε. Ο γεωργός δεν τον ήθελε πια. Τον πήρε λοιπόν μία μέρα και πήγε και τον έδεσε σε ένα δέντρο και τον άφησε εκεί δίχως νερό και φαγητό για να ψοφήσει. Για καλή του τύχη, έτυχε να περνάει από εκεί ένας κυνηγός. Ο κυνηγός αυτός είχε μαζί του ένα σκύλο τον οποίο και ήθελε να ξεφορτωθεί. Βλέπετε ο σκύλος είχε κι αυτός γεράσει και δεν έβλεπε καλά. Ήταν τόσο γέρος που κάθε φορά που πήγαινε με το αφεντικό του για κυνήγι δε μπορούσε να πιάσει ούτε ένα λαγό! Ο σκύλος παραξενεύτηκε που είδε τον γάιδαρο εκεί. Τον πλησίασε και τον ρώτησε:

Τι κάνεις καημένε γάιδαρε εδώ;

Δε βλέπεις πως γέρασα; Με έδεσε εδώ το αφεντικό μου για να ψοφήσω.

Και μένα μ’ έδιωξε ο δικός μου, γιατί δε βλέπω πια τους λαγούς στο κυνήγι.music-skylos

Ο γάιδαρος προβληματίστηκε… έδειξε να σκέφτεται πολύ… όταν μια ιδέα του ήρθε στο μυαλό!

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου να πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Αυτό ήταν το μεγάλο όνειρο του γαϊδάρου. Ήθελε μία μέρα να γίνει μεγάλος και τρανός μουσικός.

Έρχομαι!

…απάντησε ο σκύλος και βοήθησε τον γάιδαρο να κόψει το σχοινί που ήταν δεμένος και φύγαν.

Έξω από ένα χωριό και καθώς περπατούσαν, συνάντησαν στο δρόμο τους μια γάτα. Καθόταν σ’ ένα πεζούλι και ήταν πολύ λυπημένη. Έκλαιγε και με ένα λευκό μαντήλι σκούπιζε τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια της. Ο γάιδαρος πλησίασε και ρώτησε τη γάτα:

music-gataΓιατί κλαις συντέκνισσα;

Γιατί κλαίω; Δε βλέπεις πως γέρασα; Δε βλέπω να πιάσω ούτε ένα ποντικό και γι’ αυτό η κυρά μου με έδιωξε από το σπιτικό της.

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Έρχομαι!

…απάντησε η γάτα και μπήκε στη συντροφιά των δύο ζώων.

Εκεί που περπατούσαν, κάποια στιγμή ο σκύλος κουράστηκε και είπε στο γάιδαρο:

Δε μπορώ, καημένε γάιδαρε, να περπατήσω.

Ανέβα στη ράχη μου και θα σε κουβαλήσω εγώ.

…απάντησε ο γάιδαρος. Ο γάιδαρος ανέβασε στη ράχη του πρώτα το σκύλο και έπειτα ανέβασε τη γάτα και συνέχισαν καβάλα στο γάιδαρο το ταξίδι τους.

Περπάτησαν και περπάτησα, ώσπου κάποια στιγμή έφτασαν σ’ ένα εξοχικό σπίτι. Πάνω σε μια κολόνα καθόταν ένας πετεινός και λαλούσε. Φαινόταν ανήσυχος και λυπημένος. Ο γάιδαρος πλησίασε και ρώτησε τον πετεινό:

Τι έχεις καημένε πετεινέ και λαλείς έτσι;music-kokoras

Που να στα λέω. Έχει μουσαφιρέους τ’ αφεντικό μου στο σπίτι και θα με σφάξει.

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Έρχομαι!

…απάντησε ο πετεινός και πήδηξε κι αυτός πάνω στο γάιδαρο.

Η συντροφιά των ζώων είχε πια μεγαλώσει και τα τέσσερα ζώα ξεκίνησαν για το μεγάλο ταξίδι. Πέρασαν γέφυρες και ποτάμια, ανέβηκαν βουνά και περπάτησαν πεδιάδες, ώσπου κάποια στιγμή νύχτωσε και το σκοτάδι τους βρήκε μέσα σ’ ένα μεγάλο δάσος. Γύρισε τότε ο γάιδαρος και είπε στη γάτα:

Ανέβα, γάτα, σ’ ένα ψηλό δέντρο και προσπάθησε να δεις αν φαίνεται πουθενά καμιά φωτιά, ώστε να περάσουμε το βράδυ μας εκεί.

Έτσι κι έγινε. Με τη βοήθεια των ζώων, η γάτα ανέβηκε πάνω σ’ ένα δέντρο και αφού κοίταξε καλά μέσα στο δάσος, είδε ένα φως. Εκεί βρισκόταν μία καλύβα και μέσα στην καλύβα καθόταν μια συντροφιά από κλέφτες. Μόλις τα ζώα πλησίασαν την καλύβα, κοίταξαν μέσα από το παράθυρο. Ήταν η στιγμή που οι κλέφτες κατέβαζαν ένα μεγάλο καζάνι με φαΐ από τη φωτιά. Του γαϊδάρου του ήρθε τότε μια ιδέα! Σκέφτηκε να τρομάξουν τους κλέφτες και να τους διώξουν μια για πάντα από το καλύβι.

Έβαλαν λοιπόν σιγά σιγά τα κεφάλια τους μέσα από το παράθυρο και, εκεί που δεν το περίμεναν οι κλέφτες, τα τέσσερα ζώα άρχισαν να φωνάζουν δυνατά! Ο γάιδαρος άρχισε να γκαρίζει: γκα-γκα-γκάου, ο σκύλος να γαβγίζει: γάου-γάου-γάου, η γάτα να νιαουρίζει: νιάου-νιάου-νιάου και ο πετεινός να λαλεί: κι-κι-ρί-κου! Φώναζαν τόσο δυνατά που οι κλέφτες τα ‘χασαν. Νόμισαν πως κακοί δαίμονες και ξωτικά τους είχαν ανακαλύψει και το έβαλαν στα πόδια. Μέχρι να πεις κύμινο είχαν όλοι εξαφανιστεί!

Ο γάιδαρος με την παρέα του δεν έχασαν χρόνο. Μπήκαν μέσα στο καλύβι, κάθισαν στο τραπέζι και έκαναν ένα μεγάλο φαγοπότι! Σαν έφαγαν, όμως, νύσταξαν. Ο γάιδαρος βγήκε έξω και κυλίστηκε ολόκληρος στο γρασίδι. Ο σκύλος κάθισε στην πόρτα, η γάτα κούρνιασε στο τζάκι και ο πετεινός ανέβηκε σ’ ένα κλαρί που βρισκόταν μπροστά στο καλύβι.

Όταν νύχτωσε και ενώ οι ήρωες της ιστορίας μας κοιμήθηκαν του καλού καιρού, σε μία άκρη του δάσους ο αρχηγός των κλεφτών τους μάζεψε και τους είπε:

Ποιος είναι παλικάρι να πάει να δει τι γίνεται στο καλύβι;

Εγώ!

…απάντησε ένας.

Άντε λοιπόν, γρήγορα, να πας να δεις.

Έτσι κι έγινε. Ο κλέφτης έτρεξε αμέσως προς την καλύβα, πλησίασε και μπήκε μέσα περπατώντας στις μύτες των ποδιών του. Κανένα από τα τρία ζώα δεν τον άκουσε. Μπήκε λοιπόν μέσα και κρατώντας στα χέρια του ένα λυχνάρι, άρχισε να ψάχνει για φωτιά. Κοίταξε δεξιά… κοίταξε αριστερά… και τι να δει; Κάτι γυάλιζε μέσα στο σκοτάδι. Γυάλιζε τόσο πολύ, που έμοιαζε σαν τη σπίθα της φωτιάς που σιγοκαίει.

Ακόμα να σβήσει η φωτιά…

…σκέφτηκε ο κλέφτης και πλησίασε να ανάψει τη λάμπα του. Αλλά αντί για φωτιά έπιασε… τα μάτια της γάτας! Μέσα στην τρομάρα της η γάτα ξύπνησε και τον άρπαξε από τα μούτρα! Πήγε να βγει έξω και πάτησε… τον σκύλο. Πετάχτηκε ο σκύλος και τον άρπαξε από τα ποδάρια! Βγήκε έξω και για κακή του τύχη έπεσε… πάνω στο γάιδαρο, ο οποίος τον άρχισε στις κλωτσιές! Ο πετεινός, που ξύπνησε κι αυτός, άρχισε να φωνάζει επάνω στο κλαρί κι-κι-ρί-κου πιάστε τον, κι-κι-ρί-κου πιάστε τον! Κι έτσι ο κλέφτης έφυγε άρον άρον τρομαγμένος και γύρισε πίσω στην υπόλοιπη συμμορία. Όταν γύρισε πίσω, οι κλέφτες τον ρώτησαν τι έκανε.

Που να σας τα λέω… Η καλύβα μας είναι στοιχειωμένη! Πάω να δω στο τζάκι ν’ ανάψω φωτιά και μ’ αρπάζει μια στρίγγλα απ’ τα μάτια! Πάω να βγω έξω και μ’ αρπάζει μια άλλη απ’ τα ποδάρια! Βγαίνω έξω και μου δίνει μια μεγάλη στρίγγλα μ’ ένα ξύλο μια και μ’ έριξε κάτω! Άρχισαν τότε να φωνάζουν όλες μαζί δυνατά: «πιάστε τον, πιάστε τον»!

Από εκείνη την ημέρα, οι κλέφτες τρόμαξαν τόσο πολύ που αποφάσισαν να μη πατήσουν ποτέ ξανά στο καλύβι. Να φανταστείτε πως σταμάτησαν ακόμα και να κλέβουν! Όσο για την ιστορία των ζώων μας… μία μέρα κατάφεραν να φτάσουν στην πόλη και να γίνουν μεγάλοι και τρανοί μουσικοί!

Ο γάιδαρος, ο σκύλος, η γάτα και ο πετεινός, τρώγανε και πίνανε και μας δε μας δίνανε.

Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λεν’ τα παραμύθια!

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,, | Σχολιάστε

Επίσκεψη στο 1ο και στο 2ο νηπιαγωγείο Ελευθερούπολης

Έφτασε κιόλας 5 Ιουνίου του 2014 και η ομάδα των Παραμυθάδων πραγματοποίησε την τελευταία της επίσκεψη με δραματοποίηση παραμυθιού σε σχολείο, πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές· αυτή τη φορά στο 1ο και στο 2ο νηπιαγωγείο Ελευθερούπολης! Το παραμύθι που μας συντρόφευσε τους τελευταίους μήνες, «Τα βραστά αβγά και τα βραστά κουκιά», τράβηξε το ενδιαφέρον των παιδιών και κατάφερε να τα διασκεδάσει τόσο μέσα από την δραματοποίησή του από εμάς, όσο και από τα ίδια φυσικά, που κλήθηκαν στη συνέχεια να το παρουσιάσουν σ’ εμάς και στους συμμαθητές τους! Στο τέλος διασκεδάσαμε όλοι μαζί παίζοντας το παιχνίδι «Τα τρία ζώα».

Ευχαριστούμε πολύ τις νηπιαγωγούς του 1ου  και του 2ου νηπιαγωγείου Ελευθερούπολης για την όμορφη φιλοξενία και συνεργασία τους, καθώς και τα παιδιά του 1ου νηπιαγωγείου που μας χάρισαν μία προσεγμένη συλλογή από ζωγραφιές τους για το καλοκαίρι, τις οποίες υποσχόμαστε να τις παρουσιάσουμε σε μελλοντικό μας άρθρο.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Τάσος Καπατζιάς, Μέλη Μίχα, Μαρία Μπουγά και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Επίσκεψη στο 20ο νηπιαγωγείο Καβάλας

Στις 21 Μαΐου του 2014 η ομάδα των Παραμυθάδων επισκέφθηκε το 20ο Νηπιαγωγείο Καβάλας. Αυτή τη φορά με ένα διαφορετικό παραμύθι, «ο ποντικός και η θυγατέρα του». Το παραμύθι αυτό αποτελεί παραλλαγή του δικού μας παραμυθιού «Ο γάμος του ποντικού».

Σκοπός μας ήταν η αφήγηση και δραματοποίηση του παραμυθιού, ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν αφόρμηση για την καλοκαιρινή τους εκδήλωση. Στη συνέχεια, κάναμε μία μικρή συζήτηση με τα παιδιά γύρω από το παραμύθι και τα ηθικά διδάγματά του και έπειτα τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δραματοποιήσουν το παραμύθι· στο μεγαλύτερο μέρος του μάλιστα, μόνα τους, χωρίς υποβολείς. Στο τέλος της επίσκεψής μας γελάσαμε όλοι μαζί παίζοντας ένα παιχνίδι φαντασίας και δημιουργικότητας.

Ευχαριστούμε πολύ τις νηπιαγωγούς κκ. Ευαγγελία Κυριακόγλου και Αντωνία Πεΐδου, την υπεύθυνη του νηπιαγωγείου κ. Ευφροσύνη Μπίμπη, καθώς και τις δασκάλες της Α’ τάξης του 20ου Δημοτικού Σχολείου για την όμορφη φιλοξενία και συνεργασία τους.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Μέλη Μίχα και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

«Τα βραστά αυγά και τα βραστά κουκιά» στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

20140314-2oDimotiko-7Στις 14 Μαρτίου του 2014 οι Παραμυθάδες επισκέφθηκαν το 2ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας, όπου και αφηγήθηκαν το παραμύθι «Τα βραστά αυγά και τα βραστά κουκιά». Αυτή τη φορά όμως δεν εμφανίστηκαν μόνοι. Είχαν για συντροφιά τους την Οφέλια με τον Καπετάνιο της! Ήταν μία ξεχωριστή εμπειρία, τόσο για την ομάδα των Παραμυθάδων όσο και για τα ίδια τα παιδιά που είδαν το παραμύθι να ζωντανεύει μέσα από την ερμηνεία της κούκλας. Έπειτα ακολούθησε συζήτηση γύρω από το παραμύθι και τα ηθικά διδάγματά του και τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παίξουν και να πειραματιστούν με αυτό μέσα από τη δραματοποίησή του. Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Οφέλια Αγκαμαλιάν, Μέλη Μίχα, Μαρία Μπουγά, Μαρία Παπακωνσταντίνου και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: