Author Archives: Μέλη Μίχα

Ο Μαγεμένος Πύργος

Παραμύθι των αδερφών Γκριμ. Επιμέλεια: Μέλη Μίχα

       Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο ζούσε ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιους. Όταν οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του βασιλιά μεγάλωσαν, αποφάσισαν να φύγουν μακριά. Σε μία χώρα όπου θα έκαναν μεγάλα και σπουδαία κατορθώματα και θα γίνονταν μεγάλοι και τρανοί βασιλιάδες σαν τον πατέρα τους. Ταξίδεψαν πολύ καιρό και γνώρισαν πολλές χώρες, αλλά δεν κατάφεραν να κάνουν απολύτως τίποτα. Το μόνο πράγμα που είχε απομείνει ήταν να γυρίσουν ξανά στην πατρίδα τους, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν ήθελαν με τίποτα να φανταστούν. Ο μικρότερος γιος του βασιλιά, που το όνομά του ήταν Γουίτλινγκ, είχε μείνει πίσω με τον πατέρα του. Ο καιρός περνούσε και τα αδέρφια του Γουίτλινγκ δε γύριζαν. Έτσι αποφάσισε να πάει εκείνος και να τα βρει.

         Μέρες ολόκληρες ταξίδευε με κόπους και περιπέτειες ώσπου κάποια στιγμή τους βρήκε. Όταν τους είπε πως αυτός θα έκανε σπουδαία πράγματα στη ζωή του και θα είχε μεγάλες επιτυχίες, εκείνοι τον θεώρησαν αφελή και γέλασαν μαζί του κοροϊδευτικά. Θεωρούσαν τον εαυτό τους περισσότερο έξυπνο.

       Ωστόσο, οι τρεις αδερφοί ξεκίνησαν μαζί το ταξίδι της επιστροφής.  Στο δρόμο που πορεύονταν, ξαφνικά, βρήκαν πάνω στο δρόμο τους μία μυρμηγκοφωλιά. Η φωλιά ήταν γεμάτη μυρμήγκια που δούλευαν σκληρά, κουβαλώντας αμέτρητους σπόρους. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις σκανταλιές, θέλησαν να χαλάσουν τη μυρμηγκοφωλιά. Θα τρόμαζαν τα μυρμήγκια και θα γελούσαν βλέποντάς τα να τρέχουν πάνω κάτω προσπαθώντας να σώσουν τα αυγά τους. Όταν το κατάλαβε αυτό ο Γουίτλινγκ και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε:

Αφήστε ήσυχα τα μυρμήγκια. Τι κακό σας έκαναν αυτά τα μικρά πλάσματα του Θεού; Τόσο σκληρόκαρδοι είστε;

         Έτσι συνέχισαν την πορεία τους. Ύστερα από πολύ ώρα ο δρόμος τους έβγαλε σε μία λίμνη. Μέσα στα γαλάζια της νερά κολυμπούσαν πολύχρωμες και καμαρωτές πάπιες. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις κουτοπονηριές, θέλησαν να πιάσουν δύο από αυτές. Θα τις μαγείρευαν και έπειτα θα έκαναν ένα μεγάλο φαγοπότι. Όταν το κατάλαβε ο Γουίτλινγκ και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε ξανά λέγοντας:

Αφήστε ήσυχες τις πάπιες. Κι αυτά μικρά πλάσματα του Θεού είναι. Δεν ντρέπεστε λιγάκι;

      Έτσι, συνέχισαν να περπατούν. Ώρες ολόκληρες περπατούσαν, ώσπου κάποια στιγμή κουράστηκαν και κάθισαν κάτω από τη σκιά ενός μεγάλου δέντρου για να ξαποστάσουν. Για μια στιγμή και καθώς σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά, είδαν να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους μία μεγάλη μελισσοφωλιά. Χιλιάδες μέλισσες ζουζούνιζαν γύρω από το μέλι που ξεχείλιζε και κυλούσε πάνω στον κορμό του δέντρου. Οι δύο μεγαλύτεροι αδερφοί, που αγαπούσαν πολύ τις ζαβολιές, θέλησαν και πάλι να κάνουν κάτι πολύ πονηρό. Θα άναβαν φωτιά στη ρίζα του δέντρου και έτσι θα σκόρπιζαν τις μέλισσες από τη μελισσοφωλιά πνίγοντάς τες με καπνό. Ύστερα θα σκαρφάλωναν ψηλά στο κλαδί και θα άρπαζαν όλο το μέλι δίχως κίνδυνο. Μόλις όμως ο Γουίτλινγκ το κατάλαβε και πριν αυτοί προλάβουν να το κάνουν, τους εμπόδισε για τρίτη φορά λέγοντας αγανακτισμένος:

Αφήστε ήσυχες τις μέλισσες. Τι κακό σας έκαναν τα φτωχά αυτά πλάσματα; Θέλουν κι αυτά να ζήσουν.

      Αφού ανέκτησαν τις δυνάμεις τους, οι τρεις αδερφοί συνέχισαν το δρόμο τους ξεκούραστοι. Εκεί που περπατούσαν, ο δρόμος, τους έβγαλε μπροστά σε ένα μεγάλο πύργο. Στάθηκαν εμπρός του, όμως πρόσεξαν πως κάτι παράξενο είχε συμβεί σε αυτόν.

ο μαγεμένος πύργος

Ο πύργος ήταν μαγεμένος και όλα μέσα του είχαν μετατραπεί σε πέτρα. Ακόμη και οι στάβλοι που υπήρχαν τριγύρω του, είχαν μέσα τους πέτρινα άλογα. Άνοιξαν την πόρτα του πύργου και μπήκαν μέσα. Πέρασαν από πολλά δωμάτια, μα ήταν όλα άδεια. Στο βάθος ενός μεγάλου διαδρόμου υπήρχε μία μυστηριώδης πόρτα που στη μέση της είχε ένα μικρό άνοιγμα. Έκαναν να την ανοίξουν μα η πόρτα ήταν τριπλά κλειδωμένη. Τα τρία αδέρφια έσκυψαν και έβαλαν τα κεφάλια τους στο μικρό άνοιγμα. Μέσα στο δωμάτιο βρισκόταν, καθισμένος σε ένα τραπέζι, ένας γκριζομάλλης ανθρωπάκος.

       Του μίλησαν, όμως εκείνος δεν τους άκουσε. Του ξαναμίλησαν, μα και πάλι δεν έδωσε απάντηση. Την τρίτη φορά σηκώθηκε, πλησίασε την πόρτα, ξεκλείδωσε και βγήκε έξω. Χωρίς να βγάλει λέξη από το στόμα του, πήρε τα τρία αδέρφια και τα οδήγησε σε μία μεγάλη αίθουσα. Μέσα της υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι πλούσια στρωμένο με όλων των ειδών τα φαγητά και τα ποτά. Αφού έφαγαν και ήπιαν, τους οδήγησε στα υπνοδωμάτιά τους.

         Την επόμενη μέρα το πρωί, ο γκριζομάλλης ανθρωπάκος πήρε τον μεγαλύτερο αδερφό και τον οδήγησε κοντά σ’ ένα πέτρινο τραπέζι. Πάνω στο τραπέζι ήταν χαραγμένες τρεις οδηγίες. Αν κάποιος κατάφερνε να πραγματοποιήσει με επιτυχία και τις τρεις αυτές οδηγίες, ο μαγεμένος πύργος θα ελευθερωνόταν από τα μάγια.

       Σύμφωνα με την πρώτη οδηγία, μέσα στο δάσος κάτω από τα αγριόχορτα, βρίσκονταν σκορπισμένα τα χίλια μαργαριτάρια της βασίλισσας. Αυτός που θα αποφάσιζε να τα μαζέψει, θα έπρεπε να τα μαζέψει όλα και πριν ο ήλιος δύσει και πέσει το σκοτάδι. Αν μέχρι τη δύση του ηλίου έλειπε έστω και ένα μαργαριτάρι, τότε τα μάγια θα έπιαναν και θα μεταμορφωνόταν ο ίδιος του σε πέτρα.

        Ο μεγαλύτερος αδερφός πήρε αμέσως την απόφαση να μαζέψει όλα τα μαργαριτάρια. Όλη την ημέρα έψαχνε μέσα στα αγριόχορτα, αλλά μέχρι τη δύση του ήλιου είχε καταφέρει να μαζέψει μόνο εκατό μαργαριτάρια. Στενοχωρημένος γύρισε πίσω στον πύργο και μόλις μπήκε μέσα δίχως όλα τα μαργαριτάρια, μεταμορφώθηκε σε πέτρα.

        Ο δεύτερος αδερφός, όταν το είδε αυτό, θέλησε κι αυτός να προσπαθήσει. Βγήκε την επόμενη μέρα στο δάσος και άρχισε και αυτός να ψάχνει για μαργαριτάρια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ έψαχνε, μα το μόνο που κατάφερε ήταν να μαζέψει μόνο διακόσια μαργαριτάρια. Έτσι η κατάρα τον μεταμόρφωσε κι αυτόν σε πέτρα.

         Ο Γουίτλινγκ βλέποντας όλο αυτό το κακό που συνέβαινε, πήγε αποφασισμένος την επόμενη μέρα να ψάξει στα αγριόχορτα. Όμως δυστυχώς όσο κι αν αυτός προσπαθούσε, η δουλειά του δεν προχωρούσε και γρήγορα απογοητεύθηκε και αποφάσισε να τα παρατήσει. Βαθιά λυπημένος κάθισε πάνω σε μία πέτρα και άρχισε να κλαίει για τη μοίρα που τον περίμενε.

       Καθώς δεν υπήρχε καμία σωτηρία, σαν από θαύμα εμφανίστηκε μπροστά στα πόδια του μια ολόκληρη στρατιά από μυρμήγκια. Δεν άργησε να καταλάβει πως ήταν εκείνα τα μυρμήγκια που κάποτε ο ίδιος του, τους είχε σώσει τη ζωή. Είχαν έρθει για να του ανταποδώσουν το καλό που τους είχε κάνει. Τα μυρμήγκια έπιασαν αμέσως δουλειά και μέσα σε λίγη ώρα κατάφεραν να μαζέψουν και τα χίλια μαργαριτάρια της βασίλισσας. Έτσι, ο Γουίτλινγκ γύρισε πίσω στον πύργο πανευτυχής και έχοντας πραγματοποιήσει την πρώτη οδηγία.

        Η δεύτερη οδηγία που ήταν χαραγμένη στο πέτρινο τραπέζι μιλούσε για ένα κλειδί. Μέσα στη λίμνη, κοντά στον πύργο, υπήρχε το κλειδί που άνοιγε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας που κοιμόταν η μικρότερη βασιλοπούλα. Ο Γουίτλινγκ δεν έχασε ευκαιρία. Πλησίασε στη λίμνη και μόλις τον είδαν οι πάπιες τον αναγνώρισαν. Ήταν οι πάπιες που τους είχε σώσει τη ζωή. Τον χαιρέτησαν και βούτηξαν βαθιά στα γαλάζια νερά και του έφεραν αμέσως το κλειδί που ζητούσε. Έτσι κατάφερε να πραγματοποιήσει και τη δεύτερη οδηγία.

    Η τρίτη και τελευταία οδηγία ήταν και η δυσκολότερη. Μέσα στην κρεβατοκάμαρα κοιμόντουσαν τρεις βασιλοπούλες. Ο Γουίτλινγκ έπρεπε να βρει ποια από αυτές ήταν η πιο μικρή και πιο όμορφη. Όμως κανείς δε μπορούσε να την αναγνωρίσει. Γιατί και οι τρεις βασιλοπούλες, βυθισμένες σε βαθύ ύπνο, έμοιαζαν καταπληκτικά μεταξύ τους. Μόνο από ένα πράγμα μπορούσε να μαντέψει. Πριν να κοιμηθούν, η μεγαλύτερη βασιλοπούλα είχε φάει ένα κομμάτι ζάχαρη, η μεσαία λίγο σιρόπι και η μικρότερη ένα κουταλάκι μέλι. Έπρεπε λοιπόν να ανακαλύψει ποια από τις τρεις είχε φάει το κουταλάκι με το μέλι.

      Ο Γουίτλινγκ κοίταξε τις τρεις βασιλοπούλες, όμως όσο καλά κι αν τις κοιτούσε, δεν ήξερε ποια από τις τρεις έπρεπε να διαλέξει. Όμως η τύχη του και η καλή του ψυχή δεν τον άφησαν αβοήθητο. Ξαφνικά πέταξε στο δωμάτιο μία μέλισσα. Ήταν η βασίλισσα της μελισσοφωλιάς που ο Γουίτλινγκ είχε σώσει από τις πονηριές των αδερφών του. Η βασίλισσα έκανε μερικούς κύκλους πάνω από τα κεφάλια των τριών κοριτσιών, πλησίασε τα χείλη τους και με μεγάλη σιγουριά προσγειώθηκε στο μέτωπο της μικρότερης βασιλοπούλας. Τότε το βασιλόπουλο κατάλαβε ποια κοπέλα έπρεπε να επιλέξει.

       Πλησίασε τη μικρή βασιλοπούλα, την άγγιξε και τότε ευθύς τα μάγια λύθηκαν! Ο μαγεμένος πύργος άρχισε και πάλι να παίρνει ζωή. Βασιλιάδες και βασίλισσες, υπηρέτες και αυλικοί, όλοι ξύπνησαν από τον πέτρινο ύπνο τους και μεμιάς όλα ξαναζωντάνεψαν.

       Χωρίς να χάσουν χρόνο, ο Γουίτλινγκ παντρεύτηκε τη μικρότερη και πιο όμορφη από τις τρεις βασιλοπούλες και, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του, πήρε ο ίδιος του το θρόνο και έγινε μεγάλος και τρανός βασιλιάς. Όσο για τους δύο μεγαλύτερους αδερφούς του, η μοίρα τους πάντρεψε με τις δύο αδερφές της μικρής βασιλοπούλας και από τότε έζησαν και βασίλεψαν στο παλάτι όλοι τους ειρηνικά και ευτυχισμένοι!

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Οι μουζικάντες

Αρχή του παραμυθιού καλησπέρα της αφεντιάς σας!

music-gaidarosΜια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας γεωργός και είχε ένα γάιδαρο. Τα χρόνια πέρασαν όμως και ο γάιδαρος γέρασε. Ο γεωργός δεν τον ήθελε πια. Τον πήρε λοιπόν μία μέρα και πήγε και τον έδεσε σε ένα δέντρο και τον άφησε εκεί δίχως νερό και φαγητό για να ψοφήσει. Για καλή του τύχη, έτυχε να περνάει από εκεί ένας κυνηγός. Ο κυνηγός αυτός είχε μαζί του ένα σκύλο τον οποίο και ήθελε να ξεφορτωθεί. Βλέπετε ο σκύλος είχε κι αυτός γεράσει και δεν έβλεπε καλά. Ήταν τόσο γέρος που κάθε φορά που πήγαινε με το αφεντικό του για κυνήγι δε μπορούσε να πιάσει ούτε ένα λαγό! Ο σκύλος παραξενεύτηκε που είδε τον γάιδαρο εκεί. Τον πλησίασε και τον ρώτησε:

Τι κάνεις καημένε γάιδαρε εδώ;

Δε βλέπεις πως γέρασα; Με έδεσε εδώ το αφεντικό μου για να ψοφήσω.

Και μένα μ’ έδιωξε ο δικός μου, γιατί δε βλέπω πια τους λαγούς στο κυνήγι.music-skylos

Ο γάιδαρος προβληματίστηκε… έδειξε να σκέφτεται πολύ… όταν μια ιδέα του ήρθε στο μυαλό!

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου να πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Αυτό ήταν το μεγάλο όνειρο του γαϊδάρου. Ήθελε μία μέρα να γίνει μεγάλος και τρανός μουσικός.

Έρχομαι!

…απάντησε ο σκύλος και βοήθησε τον γάιδαρο να κόψει το σχοινί που ήταν δεμένος και φύγαν.

Έξω από ένα χωριό και καθώς περπατούσαν, συνάντησαν στο δρόμο τους μια γάτα. Καθόταν σ’ ένα πεζούλι και ήταν πολύ λυπημένη. Έκλαιγε και με ένα λευκό μαντήλι σκούπιζε τα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια της. Ο γάιδαρος πλησίασε και ρώτησε τη γάτα:

music-gataΓιατί κλαις συντέκνισσα;

Γιατί κλαίω; Δε βλέπεις πως γέρασα; Δε βλέπω να πιάσω ούτε ένα ποντικό και γι’ αυτό η κυρά μου με έδιωξε από το σπιτικό της.

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Έρχομαι!

…απάντησε η γάτα και μπήκε στη συντροφιά των δύο ζώων.

Εκεί που περπατούσαν, κάποια στιγμή ο σκύλος κουράστηκε και είπε στο γάιδαρο:

Δε μπορώ, καημένε γάιδαρε, να περπατήσω.

Ανέβα στη ράχη μου και θα σε κουβαλήσω εγώ.

…απάντησε ο γάιδαρος. Ο γάιδαρος ανέβασε στη ράχη του πρώτα το σκύλο και έπειτα ανέβασε τη γάτα και συνέχισαν καβάλα στο γάιδαρο το ταξίδι τους.

Περπάτησαν και περπάτησα, ώσπου κάποια στιγμή έφτασαν σ’ ένα εξοχικό σπίτι. Πάνω σε μια κολόνα καθόταν ένας πετεινός και λαλούσε. Φαινόταν ανήσυχος και λυπημένος. Ο γάιδαρος πλησίασε και ρώτησε τον πετεινό:

Τι έχεις καημένε πετεινέ και λαλείς έτσι;music-kokoras

Που να στα λέω. Έχει μουσαφιρέους τ’ αφεντικό μου στο σπίτι και θα με σφάξει.

Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας, που πάμε να γίνουμε μουζικάντες;

Έρχομαι!

…απάντησε ο πετεινός και πήδηξε κι αυτός πάνω στο γάιδαρο.

Η συντροφιά των ζώων είχε πια μεγαλώσει και τα τέσσερα ζώα ξεκίνησαν για το μεγάλο ταξίδι. Πέρασαν γέφυρες και ποτάμια, ανέβηκαν βουνά και περπάτησαν πεδιάδες, ώσπου κάποια στιγμή νύχτωσε και το σκοτάδι τους βρήκε μέσα σ’ ένα μεγάλο δάσος. Γύρισε τότε ο γάιδαρος και είπε στη γάτα:

Ανέβα, γάτα, σ’ ένα ψηλό δέντρο και προσπάθησε να δεις αν φαίνεται πουθενά καμιά φωτιά, ώστε να περάσουμε το βράδυ μας εκεί.

Έτσι κι έγινε. Με τη βοήθεια των ζώων, η γάτα ανέβηκε πάνω σ’ ένα δέντρο και αφού κοίταξε καλά μέσα στο δάσος, είδε ένα φως. Εκεί βρισκόταν μία καλύβα και μέσα στην καλύβα καθόταν μια συντροφιά από κλέφτες. Μόλις τα ζώα πλησίασαν την καλύβα, κοίταξαν μέσα από το παράθυρο. Ήταν η στιγμή που οι κλέφτες κατέβαζαν ένα μεγάλο καζάνι με φαΐ από τη φωτιά. Του γαϊδάρου του ήρθε τότε μια ιδέα! Σκέφτηκε να τρομάξουν τους κλέφτες και να τους διώξουν μια για πάντα από το καλύβι.

Έβαλαν λοιπόν σιγά σιγά τα κεφάλια τους μέσα από το παράθυρο και, εκεί που δεν το περίμεναν οι κλέφτες, τα τέσσερα ζώα άρχισαν να φωνάζουν δυνατά! Ο γάιδαρος άρχισε να γκαρίζει: γκα-γκα-γκάου, ο σκύλος να γαβγίζει: γάου-γάου-γάου, η γάτα να νιαουρίζει: νιάου-νιάου-νιάου και ο πετεινός να λαλεί: κι-κι-ρί-κου! Φώναζαν τόσο δυνατά που οι κλέφτες τα ‘χασαν. Νόμισαν πως κακοί δαίμονες και ξωτικά τους είχαν ανακαλύψει και το έβαλαν στα πόδια. Μέχρι να πεις κύμινο είχαν όλοι εξαφανιστεί!

Ο γάιδαρος με την παρέα του δεν έχασαν χρόνο. Μπήκαν μέσα στο καλύβι, κάθισαν στο τραπέζι και έκαναν ένα μεγάλο φαγοπότι! Σαν έφαγαν, όμως, νύσταξαν. Ο γάιδαρος βγήκε έξω και κυλίστηκε ολόκληρος στο γρασίδι. Ο σκύλος κάθισε στην πόρτα, η γάτα κούρνιασε στο τζάκι και ο πετεινός ανέβηκε σ’ ένα κλαρί που βρισκόταν μπροστά στο καλύβι.

Όταν νύχτωσε και ενώ οι ήρωες της ιστορίας μας κοιμήθηκαν του καλού καιρού, σε μία άκρη του δάσους ο αρχηγός των κλεφτών τους μάζεψε και τους είπε:

Ποιος είναι παλικάρι να πάει να δει τι γίνεται στο καλύβι;

Εγώ!

…απάντησε ένας.

Άντε λοιπόν, γρήγορα, να πας να δεις.

Έτσι κι έγινε. Ο κλέφτης έτρεξε αμέσως προς την καλύβα, πλησίασε και μπήκε μέσα περπατώντας στις μύτες των ποδιών του. Κανένα από τα τρία ζώα δεν τον άκουσε. Μπήκε λοιπόν μέσα και κρατώντας στα χέρια του ένα λυχνάρι, άρχισε να ψάχνει για φωτιά. Κοίταξε δεξιά… κοίταξε αριστερά… και τι να δει; Κάτι γυάλιζε μέσα στο σκοτάδι. Γυάλιζε τόσο πολύ, που έμοιαζε σαν τη σπίθα της φωτιάς που σιγοκαίει.

Ακόμα να σβήσει η φωτιά…

…σκέφτηκε ο κλέφτης και πλησίασε να ανάψει τη λάμπα του. Αλλά αντί για φωτιά έπιασε… τα μάτια της γάτας! Μέσα στην τρομάρα της η γάτα ξύπνησε και τον άρπαξε από τα μούτρα! Πήγε να βγει έξω και πάτησε… τον σκύλο. Πετάχτηκε ο σκύλος και τον άρπαξε από τα ποδάρια! Βγήκε έξω και για κακή του τύχη έπεσε… πάνω στο γάιδαρο, ο οποίος τον άρχισε στις κλωτσιές! Ο πετεινός, που ξύπνησε κι αυτός, άρχισε να φωνάζει επάνω στο κλαρί κι-κι-ρί-κου πιάστε τον, κι-κι-ρί-κου πιάστε τον! Κι έτσι ο κλέφτης έφυγε άρον άρον τρομαγμένος και γύρισε πίσω στην υπόλοιπη συμμορία. Όταν γύρισε πίσω, οι κλέφτες τον ρώτησαν τι έκανε.

Που να σας τα λέω… Η καλύβα μας είναι στοιχειωμένη! Πάω να δω στο τζάκι ν’ ανάψω φωτιά και μ’ αρπάζει μια στρίγγλα απ’ τα μάτια! Πάω να βγω έξω και μ’ αρπάζει μια άλλη απ’ τα ποδάρια! Βγαίνω έξω και μου δίνει μια μεγάλη στρίγγλα μ’ ένα ξύλο μια και μ’ έριξε κάτω! Άρχισαν τότε να φωνάζουν όλες μαζί δυνατά: «πιάστε τον, πιάστε τον»!

Από εκείνη την ημέρα, οι κλέφτες τρόμαξαν τόσο πολύ που αποφάσισαν να μη πατήσουν ποτέ ξανά στο καλύβι. Να φανταστείτε πως σταμάτησαν ακόμα και να κλέβουν! Όσο για την ιστορία των ζώων μας… μία μέρα κατάφεραν να φτάσουν στην πόλη και να γίνουν μεγάλοι και τρανοί μουσικοί!

Ο γάιδαρος, ο σκύλος, η γάτα και ο πετεινός, τρώγανε και πίνανε και μας δε μας δίνανε.

Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λεν’ τα παραμύθια!

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,, | Σχολιάστε

Επίσκεψη στο 1ο και στο 2ο νηπιαγωγείο Ελευθερούπολης

Έφτασε κιόλας 5 Ιουνίου του 2014 και η ομάδα των Παραμυθάδων πραγματοποίησε την τελευταία της επίσκεψη με δραματοποίηση παραμυθιού σε σχολείο, πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές· αυτή τη φορά στο 1ο και στο 2ο νηπιαγωγείο Ελευθερούπολης! Το παραμύθι που μας συντρόφευσε τους τελευταίους μήνες, «Τα βραστά αβγά και τα βραστά κουκιά», τράβηξε το ενδιαφέρον των παιδιών και κατάφερε να τα διασκεδάσει τόσο μέσα από την δραματοποίησή του από εμάς, όσο και από τα ίδια φυσικά, που κλήθηκαν στη συνέχεια να το παρουσιάσουν σ’ εμάς και στους συμμαθητές τους! Στο τέλος διασκεδάσαμε όλοι μαζί παίζοντας το παιχνίδι «Τα τρία ζώα».

Ευχαριστούμε πολύ τις νηπιαγωγούς του 1ου  και του 2ου νηπιαγωγείου Ελευθερούπολης για την όμορφη φιλοξενία και συνεργασία τους, καθώς και τα παιδιά του 1ου νηπιαγωγείου που μας χάρισαν μία προσεγμένη συλλογή από ζωγραφιές τους για το καλοκαίρι, τις οποίες υποσχόμαστε να τις παρουσιάσουμε σε μελλοντικό μας άρθρο.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Τάσος Καπατζιάς, Μέλη Μίχα, Μαρία Μπουγά και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Επίσκεψη στο 20ο νηπιαγωγείο Καβάλας

Στις 21 Μαΐου του 2014 η ομάδα των Παραμυθάδων επισκέφθηκε το 20ο Νηπιαγωγείο Καβάλας. Αυτή τη φορά με ένα διαφορετικό παραμύθι, «ο ποντικός και η θυγατέρα του». Το παραμύθι αυτό αποτελεί παραλλαγή του δικού μας παραμυθιού «Ο γάμος του ποντικού».

Σκοπός μας ήταν η αφήγηση και δραματοποίηση του παραμυθιού, ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν αφόρμηση για την καλοκαιρινή τους εκδήλωση. Στη συνέχεια, κάναμε μία μικρή συζήτηση με τα παιδιά γύρω από το παραμύθι και τα ηθικά διδάγματά του και έπειτα τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δραματοποιήσουν το παραμύθι· στο μεγαλύτερο μέρος του μάλιστα, μόνα τους, χωρίς υποβολείς. Στο τέλος της επίσκεψής μας γελάσαμε όλοι μαζί παίζοντας ένα παιχνίδι φαντασίας και δημιουργικότητας.

Ευχαριστούμε πολύ τις νηπιαγωγούς κκ. Ευαγγελία Κυριακόγλου και Αντωνία Πεΐδου, την υπεύθυνη του νηπιαγωγείου κ. Ευφροσύνη Μπίμπη, καθώς και τις δασκάλες της Α’ τάξης του 20ου Δημοτικού Σχολείου για την όμορφη φιλοξενία και συνεργασία τους.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Μέλη Μίχα και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

«Τα βραστά αυγά και τα βραστά κουκιά» στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας

20140314-2oDimotiko-7Στις 14 Μαρτίου του 2014 οι Παραμυθάδες επισκέφθηκαν το 2ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας, όπου και αφηγήθηκαν το παραμύθι «Τα βραστά αυγά και τα βραστά κουκιά». Αυτή τη φορά όμως δεν εμφανίστηκαν μόνοι. Είχαν για συντροφιά τους την Οφέλια με τον Καπετάνιο της! Ήταν μία ξεχωριστή εμπειρία, τόσο για την ομάδα των Παραμυθάδων όσο και για τα ίδια τα παιδιά που είδαν το παραμύθι να ζωντανεύει μέσα από την ερμηνεία της κούκλας. Έπειτα ακολούθησε συζήτηση γύρω από το παραμύθι και τα ηθικά διδάγματά του και τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να παίξουν και να πειραματιστούν με αυτό μέσα από τη δραματοποίησή του. Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Οφέλια Αγκαμαλιάν, Μέλη Μίχα, Μαρία Μπουγά, Μαρία Παπακωνσταντίνου και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Η ουρά του δράκου

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με πολλά παιδιά σε εξωτερικό χώρο.

Όλοι οι παίκτες μπαίνουν στη σειρά, ο ένας πίσω από τον άλλο, και πιάνουν τη μέση του παιδιού που βρίσκεται μπροστά τους (σαν τρένο). Ο τελευταίος παίκτης στη σειρά τοποθετεί ένα μαντήλι στη ζώνη ή στο πίσω μέρος του παντελονιού του ώστε να εξέχει. Το πρώτο παιδί είναι το κεφάλι του δράκου και το τελευταίο παιδί η ουρά του.

Στόχος του παιχνιδιού είναι το πρώτο παιδί της σειράς να πιάσει το μαντήλι (την ουρά) του τελευταίου. Βασικός κανόνας του είναι να μην χαλάσει η σειρά και διασπαστεί το σώμα του δράκου. Το κάθε παιδί, δηλαδή, δεν πρέπει να αφήσει τα χέρια του από την μέση του μπροστινού του.

Και το παιχνίδι ξεκινά!

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Categories: Παιχνίδια | Ετικέτες: ,,, | 2 Σχόλια

Στο 2ο Αντιφασιστικό – Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Καβάλας

Το περασμένο Σάββατο 15 Ιουνίου 2013 στις 11:30 περίπου το πρωί, η ομάδα των Παραμυθάδων βρέθηκε στις εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του 2ου Αντιφασιστικού – Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Καβάλας. Οι εκδηλώσεις που αφορούσαν τα παιδιά έλαβαν χώρα στον Δημοτικό Κήπο Καβάλας. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη, καθώς μικροί αλλά και μεγάλοι μας φίλοι ήταν εκεί, για να ακούσουν παραμύθια και να παίξουν μαζί μας!

Ο Δημοτικός Κήπος Καβάλας αποτελεί μία μικρή όαση μέσα στο κέντρο και τη βαβούρα της πόλης. Εκεί βρήκαμε πρόσφορο έδαφος και μαζί με τα παιδιά καθίσαμε κάτω από τα δέντρα και αφηγηθήκαμε τα εξής παραμύθια: «Το Λιοντάρι και το Ποντίκι» (μύθος του Αισώπου) και «Ο Δεκατρής ο Κουτσοδεκατρής». Τα διδάγματα που αποκόμισαν από την αφήγηση των παραμυθιών είχαν αντιρατσιστικό περιεχόμενο. Έμαθαν για τις έννοιες της Αποδοχής, της Διαφορετικότητας, της Ισότητας και της Δικαιοσύνης.

Έπειτα διασκεδάσαμε παίζοντας παιχνίδια όλοι μαζί. Παίξαμε το «Σπασμένο τηλέφωνο» και το παιχνίδι του «Η ουρά του Δράκου».

Τέλος, ακολούθησαν ζωγραφική και παιχνίδια από άλλες ομάδες, με βασικό θέμα το «Όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί».

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Αδελαΐς Ράπτη και Μέλη Μίχα

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

1013817_10201266210521916_269050310_n1005709_10201266216082055_1477963021_n 994794_10201266216002053_1550585327_n

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Μπιζ

Παιχνίδι που παίζεται με πάνω από τρία παιδιά.

Όλα τα παιδιά συγκεντρώνονται και αποφασίζουν από κοινού ένα παιδί που θα κάνει τη «μάνα», δηλαδή θα τα «φυλάει».

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, το παιδί που κάνει τη «μάνα» κλείνει με το αριστερό του χέρι τα μάτια του και τοποθετεί το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη του ανοιχτή προς τα πάνω. Το παιχνίδι ξεκινά!

Τα υπόλοιπα παιδιά στέκονται γύρω του και ένα από αυτά χτυπάει την ανοιχτή παλάμη της «μάνας». Ύστερα, μπερδεύεται με τα υπόλοιπα παιδιά και απομακρύνεται. Η «μάνα» ανοίγει τα μάτια και όλοι χοροπηδούν γύρω της στριφογυρίζοντας το δεξιό τους δείκτη (σαν μέλισσα) και φωνάζουν «Μπιζζζ».

Σκοπός του παιχνιδιού είναι η «μάνα» να μαντέψει το παιδί που την χτύπησε. Αν καταφέρει και βρει το σωστό παιδί, το παιδί αυτό παίρνει τη θέση της. Αν πάλι όχι, η «μάνα» παραμένει η ίδια και ξαναφυλάει από την αρχή.

Categories: Παιχνίδια | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Τυφλόμυγα

τυφλόμυγαΠαιχνίδι που απαιτεί την παρουσία πολλών παιδιών.

Αρχικά, τα παιδιά επιλέγουν ένα παιδί που κάνει την «τυφλόμυγα». Έπειτα δένουν τα μάτια του με ένα μαντήλι και το παιχνίδι ξεκινά.

Σκοπός του παιχνιδιού είναι η «τυφλόμυγα» να πιάσει ένα από τα παιδιά που γυρίζουν γύρω της και την πειράζουν. Εάν καταφέρει και πιάσει κάποιο παιδί, το ψηλαφίζει και προσπαθεί να το αναγνωρίσει. Να μαντέψει δηλαδή ποιος είναι (από το ύψος, τα μαλλιά, τα ρούχα του κλπ). Αν η «τυφλόμυγα» καταφέρει και αναγνωρίσει το παιδί που έπιασε, μαντεύοντας σωστά το όνομά του, βγάζει το μαντήλι και το παιδί αυτό γίνεται πλέον η νέα «τυφλόμυγα».

Και πάλι από την αρχή!

Categories: Παιχνίδια | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Η μικρή Ελένη

Παιχνίδι που παιζόταν μόνο από κορίτσια.

Όλα τα παιδιά πιάνονται χέρι-χέρι σχηματίζοντας έναν κύκλο. Στο κέντρο του κύκλου γονατίζει ένα παιδί και προσποιείται πως κλαίει. Αυτό το παιδί είναι η «μικρή Ελένη». Τα παιδιά γυρίζουν γύρω-γύρω και τραγουδούν:

paramythades-20130605-14oDimotiko-1Η μικρή Ελένη 
κάθεται και κλαίει 
ποιος δεν την παίζει 
φίλοι αδελφοί. 
Σήκω απάνω 
κλείσε τα ματάκια σου 
κοίταξε τον ήλιο 
και ποιον χαιρέτισε!

Η μικρή Ελένη  
κάθεται και κλαίει
πως δεν την παίζουν οι φιλενάδες της.
Σήκω απάνω 
τα μάτια κλείσε
τον ήλιο κοίτα 
κι αποχαιρέτισε!

Μόλις το τραγούδι τελειώσει, η «μικρή Ελένη» σηκώνεται όρθια και με κλειστά τα μάτια πλησιάζει ένα από τα παιδιά του κύκλου και διαλέγει ένα στην τύχη. Αφού το ψηλαφίσει καλά, πρέπει με κλειστά τα μάτια να βρει ποιος είναι.

Ύστερα, το παιδί που διάλεξε η «μικρή Ελένη» μπαίνει στον κύκλο και παίρνει τη θέση της. Το παιχνίδι αρχίζει πάλι από την αρχή!

Categories: Παιχνίδια | Ετικέτες: | 1 σχόλιο

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: