Author Archives: Τσιφλίδου Αρετή

Η πριγκίπισσα και τα καλικαντζαράκια!

Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένας βασιλιάς με την βασίλισσα και την πανέμορφη κόρη τους. Έγινε πόλεμος με την γειτονική χώρα και ο βασιλιάς με την βασίλισσα σκοτώθηκαν. Έμεινε μόνη η μικρή πριγκιποπούλα με την γριά παραμάνα της.

Ζούσαν ολομόναχες σε ένα σπιτάκι κοντά στο ποτάμι. Είχαν έναν όμορφο κήπο και κάθε πρωί η πριγκίπισσα πότιζε τα δέντρα και τα λαχανικά της. Μετά πήγαινε και τάιζε τις κότες και τις κατσικούλες της. Βλέπετε αυτή ήταν η μοναδική περιουσία που είχαν.

Εκεί γύρω δυστυχώς όμως ζούσε και ένας δράκος φοβερός! Πήγαινε και έκλεβε ό,τι είχε ο καθένας στο σπίτι του. Έτσι έκλεβε τα φρούτα και τα λαχανικά από τον κήπο της πριγκίπισσας, αλλά έπαιρνε και το γάλα από τις κατσίκες και τα αυγά από τις κότες. Η πριγκίπισσα με την παραμάνα της στεναχωριόνταν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε γιατί κανένας δεν τολμούσε να τα βάλει με τον άγριο δράκο και αυτές ήταν δύο γυναίκες μόνες και αδύναμες!

Μια μέρα έγινε κάτι πολύ χειρότερο. Ο δράκος άρπαξε την ίδια την πριγκιποπούλα μέσα από το σπίτι της. Η παραμάνα τον παρακαλούσε κλαίγοντας να πάρει κι αυτήν μαζί του, αλλά εκείνος δεν της έδωσε καμιά σημασία. Έβαλε το κορίτσι μέσα σε ένα μπαούλο και την πήγε στο σπίτι του.

Εδώ θα μείνεις και θα μου κάνεις όλες τις δουλειές! Αλίμονο σου αν τεμπελιάσεις!

Τι να κάνει η φοβισμένη πριγκιποπούλα, από το πρωί μέχρι το βράδυ ήταν στο πόδι για να έχει ικανοποιημένο τον σκληρό δράκο.

Μια μέρα ο δράκος της ζήτησε να του πλέξει μια φανέλα με ένα μαλλί τόσο σκληρό σαν σύρμα! Φυσικά και δεν μπόρεσε η κοπέλα να κάνει τίποτε. Ήρθε ο δράκος και την ρώτησε αν έγνεψε το μαλλί για την φανέλα. Όταν άκουσε ότι είχαν ματώσει τα δάχτυλα της και ότι δεν μπορούσε να το κάνει εξαγριώθηκε και την απείλησε ότι αν σε δύο μέρες δεν είχε τελειωμένη την φανέλα, θα την έτρωγε! Η πριγκιποπούλα τρομαγμένη άρχισε να κλαίει. Εκείνη την ώρα φάνηκαν μπροστά της πέντε καλικαντζαράκια. Χοροπηδούσαν γύρω της, χαχανίζοντας και της είπαν:

Μην κλαις κυρά! Δώσε μας λίγο μέλι και καρύδια και σου υποσχόμαστε ότι θα σε σώσουμε από τον δράκο.

Λες να με βοηθήσουν τα καλικαντζαράκια; Αναρωτήθηκε η πριγκίπισσα.

Και βέβαια θα σε βοηθήσουμε, μην αμφιβάλλεις καθόλου γι αυτό…

…απάντησαν τα καλικαντζαράκια που διάβασαν την σκέψη της. Αμέσως η πριγκίπισσα έφερε μέλι και καρύδια από την αποθήκη του δράκου. Έφαγαν το μέλι και τα καρύδια κι ευχαριστήθηκαν.

Είσαι καλή κοπέλα,

…της είπε ο ένας από αυτούς που μάλλον ήταν ο αρχηγός τους.

Ναι, ναι είναι καλή κοπέλα και πρέπει να την βοηθήσουμε.

…απάντησαν με μια φωνή και τα υπόλοιπα καλικαντζαράκια.

Θα σου τον φτιάξουμε μια χαρά εμείς τον δράκο, περίμενε και θα δεις!

Η πριγκιποπούλα τα είχε χαμένα. Ελπίζω να μου λένε την αλήθεια και να μην μου κάνουν πλάκα όπως το συνηθίζουν, σκεφτόταν.

Τα καλικαντζαράκια κρυμμένα κάτω από το κρεβάτι του δράκου είχαν το σχέδιο τους. Μόλις ήρθε ο δράκος, η πριγκιποπούλα έστρωσε το τραπέζι για να φάει και να πιει το κρασάκι του. Αφού ο δράκος παραέφαγε και παραήπιε, πήγε ζαλισμένος στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί. Σε λίγο τον πήρε ο βαθύς ύπνος. Αμέσως τα καλικαντζαράκια τον έδεσαν χειροπόδαρα με βαριές αλυσίδες. Ύστερα του έδωσαν δέκα ξυλιές στον πισινό του και γρήγορα γρήγορα άρπαξαν την πριγκίπισσα και την γύρισαν στο σπίτι της.

Η παραμάνα την αγκάλιασε κλαίγοντας από χαρά και γυρίζοντας στα καλικαντζαράκια τους είπε:

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, καλοί μου καλικάντζαροι! Βλέπω με χαρά ότι υπάρχουν και καλόψυχοι καλικάντζαροι σ’ αυτόν τον κόσμο.

Τα καλικαντζαράκια τότε απάντησαν:

Ακούστε καλές μας κυράδες. Όπως υπάρχουν καλόκαρδοι και κακόκαρδοι άνθρωποι, έτσι υπάρχουν και καλόκαρδα καλικαντζαράκια.

Και χαιρετώντας ευγενικά, έφυγαν με χαρούμενες φωνές και πηδήματα.

Όσο για τον δράκο, αυτός ακόμα είναι αλυσοδεμένος στο κρεβάτι του, φωνάζοντας βοήθεια, αλλά κανένας δεν θα τον ακούσει ποτέ, όσα χρόνια και να περάσουν.

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Με παραμύθια στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ελευθερούπολης

Την Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019,  συμμετείχαμε στη γιορτή λήξης της καλοκαιρινής εκστρατείας ανάγνωσης και δημιουργικότητας της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Ελευθερούπολης.

Όταν φτάσαμε το απόγευμα αντικρύσαμε έναν κατάμεστο χώρο από παιδιά κι ενήλικες, όμορφα διακοσμημένο με τις δημιουργίες των παιδιών. Την ατμόσφαιρα ζέσταναν πολλά χαμόγελα ικανοποίησης από μικρούς και μεγάλους που κατάφεραν να γεμίσουν αυτήν την περίοδο ξεκούρασης με ενδιαφέρουσες δραστηριότητες εμπνευσμένες από τα βιβλία. Ο εθελοντισμός πρωταγωνίστησε και σ’ αυτή την προσπάθεια και οι «Παραμυθάδες» ανταποκριθήκαμε με μεγάλη χαρά και διάθεση όπως πάντα με παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο.

Μετά από τον απολογισμό όλου του προγράμματος και τις ευχαριστίες προς όλους τους εθελοντές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα, πήραν την σκυτάλη τα παραμύθια. Η πρόεδρός μας, χαιρέτησε την εκδήλωση και ξεκίνησε την αφήγηση των παραμυθιών. Τα παραμύθια που ακούστηκαν ήταν τα εξής: «ο γάμος της Ποντικούλας», «Οι δύο τεμπέληδες», «Το καλύτερο δώρο», «Η ιστορία ενός καλοψημένου τηγανόψωμου», «Η Πούλια και ο Αυγερινός», «Ο Ναστραντίν Χότζας σώζει το φεγγάρι».
Στη δράση αυτή είχαμε την τύχη να είναι μαζί μας ένας αγαπημένος φίλος της ομάδας ο Ανδρέας Δερμάτης, καραγκιοζοπαίχτης, παραμυθοποιός και δημιουργός του θιάσου σκιών «Θερσίτης». Ο Ανδρέας συμμετείχε σε ένα από τα παραμύθια χαρίζοντας πολλά γέλια στα παιδιά και αργότερα με πολύ όμορφο τρόπο μας παρουσίασε τους ήρωες από τις ιστορίες του Καραγκιόζη. Επίσης μας μίλησε για τις διάφορες γλώσσες που χρησιμοποιεί για τις ανάγκες των ρόλων που ξεκινάνε από την αρχαιότητα, φτάνουν μέχρι σήμερα και δανείζονται στοιχεία από όλα τα μέρη της Ελλάδας κι όχι μόνο.

Η τελετή έληξε με ένα δωράκι προς την ομάδα μας και την ευχή για συνέχιση αυτής και άλλων παρόμοιων δράσεων, που σκοπό έχουν πάντα να «σπρώξουν» τα παιδιά στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών και των βιβλίων.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κεσεκιάδου Ελισάβετ, Μίχα Μέλη, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος, Τσιφλίδου Αρετή και Χαριζάνη Μαρία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Το κάστρο της αθανασίας!

Κάποτε ζούσε και βασίλευε σε μια μακρινή και πλούσια χώρα ένας άρχοντας που τον έλεγαν Μπουχάρ. Αυτός ο άρχοντας ήταν πολύ τυχερός, είχε όλα τα καλά του Θεού και των ανθρώπων: υγεία, πλούτη, δόξες, τιμές και ό,τι άλλο βάζει ο νους σας! Όμως περνούσε μια πολύ δυστυχισμένη ζωή γιατί φοβόταν τον Χάρο που θα έρχονταν κάποτε να πάρει την ψυχή του.
Ο άρχοντας Μπουχάρ ήταν πολύ εγωιστής. Δεν ήθελε να πεθάνει και ν’ ανέβει στο θρόνο του ένας οποιοσδήποτε άλλος βασιλιάς. Κάθε σκέψη του τριγύριζε στο Χάρο. Κι ο καημός αυτός τον μαράζωνε, σιγά σιγά, κάνοντάς τον να μην απολαμβάνει καμμιά χαρά κι ευχαρίστηση στη ζωή του.

Γιατί Θεέ μου να πεθάνω; Γιατί να μην ζω αιώνια και να βασιλεύω στη χώρα μου;

Έλεγε κάθε βράδυ στην προσευχή του και όλη την ώρα έπινε γιατρικά και δυναμωτικά για να παρατείνει όσο μπορούσε την άχαρη ζωή του.

Κάποτε κάλεσε στο παλάτι του μια ομάδα σοφών, από τους καλύτερους του κόσμου και τους είπε:

Εγώ είμαι βασιλιάς κι έχω υποχρέωση να ζήσω παντοτινά για να μην μείνει ακυβέρνητη η χώρα μου. Θέλω να με συμβουλέψετε τι πρέπει να κάνω για να αποφύγω τον θάνατο. Όποιος από σας μου χαρίσει την αθανασία θα τον ανταμείψω πλουσιοπάροχα.

Μίλησε ένας νεαρός σοφός τότε:

Λυπάμαι βασιλιά μου αυτό που ζητάς είναι αδύνατο να γίνει. Ο Θεός θα θυμώσει που θέλεις να παραβείς τον αιώνιο νόμο του. Όπως γεννιούνται οι άνθρωποι έτσι και πρέπει μια μέρα να πεθάνουν. Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, θα έλειπε από τον κόσμο και η ζωή. Άφησε λοιπόν τον χάρο να κάνει το θέλημα του Θεού, γιατί ούτε εσύ, ούτε κανένας άλλος ποτέ θα μπορέσει να τον εμποδίσει.

Εξοργισμένος ο βασιλιάς πρόσταξε να τον πετάξουν με τις κλωτσιές έξω από το παλάτι του. ‘Άκουσε κι άλλους σοφούς που του είπαν παρόμοια λόγια, ώσπου ένας γεροντότερος σοφός του είπε:

Με λένε Ζαράμ άρχοντα μου και μονάχα εγώ μπορώ να σε κάνω να μην φοβάσαι τον χάρο. Για να το καταφέρω όμως αυτό πρέπει απ’ εδώ και πέρα να κάνεις ό,τι σε προστάζω.

Ο βασιλιάς συμφώνησε χωρίς δεύτερη σκέψη ελπίζοντας πως το όνειρο του να μείνει αθάνατος θα γινόταν πραγματικότητα.

Ο σοφός ζήτησε πολλούς μαστόρους, υλικά και χρήματα για να χτίσει έναν πύργο με πολύ χοντρά ντουβάρια, χωρίς να αφήσει ούτε πόρτες, ούτε παράθυρα. Μονάχα μια μικρή τρύπα είχε ανοιχτή και άχτιστη στο κάτω μέρος του πύργου. Ίσα ίσα για να περάσει στενάχωρα ένας άνθρωπος. Μετά από τρεις μήνες ο πύργος ήταν έτοιμος και ο Ζαράμ πρόσταξε να τον γεμίσουν με αμέτρητες τροφές και άπειρα δοχεία νερό. Είπε ακόμη να κουβαλήσουν στις αποθήκες του όλους τους θησαυρούς του άρχοντα.

Βασιλιά μου, έμπα τώρα μέσα σ’ αυτόν τον γερό πύργο κι εμείς απ’ έξω θα χτίσουμε αμέσως το στενό άνοιγμα που αφήσαμε για να περάσεις. Ποτέ ο χάρος δε θα καταφέρει να μπει μέσα για να πάρει την ψυχή σου. Έτσι θα μείνεις αθάνατος.

Τρελός από την χαρά του ο άρχοντας μπήκε μέσα στον πύργο, ενώ οι μάστοροι έχτισαν πίσω του το άνοιγμα του χοντρού τοίχου. Χαμογελώντας ο σοφός Ζαράμ γύρισε στο παλάτι κι ανέλαβε την κυβέρνηση της χώρας όπως είχαν συμφωνήσει με το βασιλιά.

Με τα φτερά της φαντασίας μας τώρα ας μπούμε μέσα στον θεόκλειστο πύργο κι ας δούμε τι απέγινε ο άρχοντας Μπουχάρ. Βαθύ σκοτάδι ήταν μέσα. Τόσο που ο βασιλιάς έβλεπε το ίδιο με κλειστά και με ανοιχτά τα μάτια του. Μα η στεναχώρια αυτή δεν ήταν τίποτε μπροστά στη χαρά που δοκίμαζε βέβαιος μέσα σ’ αυτή την φυλακή. Πως ήταν δηλαδή, εξασφαλισμένος από το χάρο και το θάνατο. Άναψε πολλά κεριά για να βλέπει και για πρώτη φορά στη ζωή του έφαγε με τόση όρεξη. Τέλος έπεσε να κοιμηθεί. Όμως ο αέρας μέσα στον θεόκλειστο πύργο άρχισε να γίνεται αποπνικτικός και αναπνοή του γρήγορη και βαριά. Μα ποιος να τον ακούσει; Τα ντουβάρια του πύργου είχαν τέσσερα μέτρα φάρδος κι ούτε πόρτα, ούτε παράθυρο, ούτε χαραμάδα υπήρχε πουθενά.

Βοήθεια! Πνίγομαι, θα σκάσω.

φώναζε ο άρχοντας κλαίγοντας και χτυπώντας το κεφάλι του του στα ντουβάρια. Τέλος βρήκε κάπου ένα χαρτί κι έγραψε πάνω σ’ αυτό κάτι με το μολύβι του. ‘Υστέρα μη βρίσκοντας οξυγόνο ν’ ανασάνει, σωριάστηκε κάτω και ξεψύχησε μέσα στο μεγάλο άγχος και αγωνία. Την άλλη μέρα ο σοφός Ζαράμ πρόσταξε να γκρεμίσουν ένα από τα ντουβάρια του πύργου.

Δε χρειάζεται… Ο χάρος έχει κάνει πια τη δουλειά του.

…μουρμούρισε με βεβαιότητα. Ύστερα μπήκε μέσα ο ίδιος κι αντίκρυσε κάτω το νεκρό βασιλιά. Στο χαρτάκι που κρατούσε σφιχτά στο χέρι, να τι είχε γράψει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του:

«Ήμουν πολύ κουτός να πιστέψω πως μπορεί ο άνθρωπος ν’ αποφύγει το θάνατο! Όσο ζητάς να γλιτώσεις απ’ αυτόν, τόσο σε κυνηγάει και σε βρίσκει όπου κι αν κρυφτείς. Ο Θεός ας με συγχωρέσει»!

Ο Ζαράμ πρόσταξε να θάψουν τον εγωιστή άρχοντα. Ύστερα έβαλε το λαό να διαλέξει μοναχός του το νέο βασιλιά που θα τον κυβερνούσε. Χωρίς ο ίδιος να βάλει υποψηφιότητα. Οι άνθρωποι της χώρας θρόνιασαν έναν καλό, έξυπνο και άξιο βασιλιά με χαρές και γλέντια. Ο σοφός τότε φώναξε τον λαό που ήταν συγκεντρωμένος έξω από το παλάτι.

Με τον πύργο που έχτισα έδωσα ένα καλό μάθημα στο βασιλιά σας. Και πιστεύω πως δεν είχα καθόλου άδικο.

Τέλος γυρίζοντας στον καινούριο βασιλιά πρόσθεσε:

Κι εσύ άρχοντα μου, ποτέ να μην ξεχάσεις πως είσαι άνθρωπος. Και πως κάποτε θα πεθάνεις σαν όλους μας. Εκείνος που θα μείνει αθάνατος είναι σα να ζητάει να γίνει Θεός.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Ο άρχοντας Μαρόκ

Ήταν κάποτε ένα αγόρι, ο Χαρούλης. Το ονόμασαν έτσι γιατί αν και φτωχό και ορφανό ήταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Συνέχεια

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Αχ, αυτά τα φαντάσματα!

Κυριακή λίγο πριν τις έντεκα το πρωί και το παραμυθόσπιτο άρχισε να γεμίζει με παιδικές φωνούλες από τα παιδάκια που ήρθαν να μιλήσουμε για τα φαντάσματα. Η αποστολή μας ήταν να νικήσουμε τη φοβία μας γι’ αυτά, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που πραγματοποιούμε στο παραμυθόσπιτό μας κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα. Είχαμε ήδη μιλήσει για το σκοτάδι και για τα καιρικά φαινόμενα στις προηγούμενες συναντήσεις. Τώρα σειρά είχε η πάλη με τα φαντάσματα. Γιατί μας φοβίζουν; Πώς γεννιέται ο φόβος μας γι’ αυτά και είναι δικαιολογημένος άραγε; Τι ακριβώς μας φοβίζει;

Αρχικά καθίσαμε στον χώρο της σχολικής τάξης με τα θρανία και μοιραστήκαμε τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας σχετικά με αυτά τα αόρατα δημιουργήματα της φαντασίας μας. Φ Α Ν Τ Α Σ Ι Α Σ!!! Γιατί μόνο εκεί υπάρχουν όπως καταλήξαμε. Οι απόψεις των παιδιών ήταν πολύ ενδιαφέρουσες.

Μετά την απολαυστική κουβεντούλα περάσαμε μπροστά στο «τζάκι» όπου ο καθένας βολεύτηκε αναπαυτικά. Άλλοι ξάπλωσαν στις φλοκάτες κι άλλοι έκατσαν στις μαξιλάρες. Όλοι όμως με τα μάτια καρφωμένα πάνω μας για να ακούσουν τα παραμύθια. Και το ταξίδι άρχισε! Πήγαμε μέχρι το Βέλγιο και νικήσαμε τον αόρατο τερατάνθρωπο του Ουαγιού, για να καταλήξουμε λίγο αργότερα στην Γερμανία με τον μύθο της Λορελάι, μια αόρατη ύπαρξη που ακόμη σαγηνεύει με το τραγούδι της.

Ήρθε όμως και η σειρά των μικρών φίλων μας να φτιάξουν κι αυτοί το δικό τους παραμύθι, με ήρωα ένα φάντασμα που το ονόμασαν Γκλίμαξ ο Μπούμπης. Η αστείρευτη φαντασία των παιδιών μας εντυπωσίασε!

Στο τέλος γυρίσαμε και πάλι στα θρανία για την κατασκευή που αυτή την φορά ήταν ένα χάρτινο φαντασματάκι που με τη βοήθεια από ένα καλαμάκι πετούσε στον αέρα. Τα ζωγραφίσαμε, τα κόψαμε, τα κολλήσαμε και μαζευτήκαμε για να αγωνιστούμε ποιανού το φαντασματάκι ήταν το πιο σκανδαλιάρικο και θα πήγαινε ψηλότερα. Η εκδήλωση μας τελείωσε με πολλά γέλια και ανυπομονούμε να τα ξαναπούμε τον άλλο μήνα.

Ευχαριστούμε τους μικρούς μας φίλους για την αγάπη που μας δείχνουν αλλά και τους γονείς που μας στηρίζουν και δείχνουν στα παιδιά τους ότι υπάρχει κι αυτός ο τρόπος ψυχαγωγίας.

Συμμετείχαν οι παραμυθάδες: Κεσικιάδου Ελισάβετ, Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Πακαταρίδου Βικτώρια, Παπακωνσταντίνου Μαρία, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσίρκας Π. Χρήστος και Τσιφλίδου Αρετή.

Ραντεβού και πάλι την πρώτη Κυριακή του Φεβρουαρίου!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

«Νικώ τους φόβους μου με τα παραμύθια» – Ιανουάριος: «Μαμά…μπαμπά… Ένα φάντασμα»!

(Για παιδιά ηλικιών 5 έως 12 ετών. Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στην εκδήλωση. Ώρα προσέλευσης 10:45)

Ολοκληρώσαμε αισίως δύο εκδηλώσεις σχετικές με τις φοβίες. Πρώτα με το σκοτάδι και έπειτα με τα φυσικά φαινόμενα. Αποχαιρετούμε το 2018 που φεύγει σαν κεραυνός από την ζωή μας μα εμείς, όντας αισιόδοξοι και ρομαντικοί, κρατάμε στις μνήμες μας μόνο τα θετικά. Μόνο όμορφες στιγμές να μας θυμίζουν τη χρονιά που φεύγει.

Και θα υποδεχτούμε το 2019 στο παραμυθόσπιτο παρέα με τους μικρούς μας φίλους αλλά και με … φαντάσματα. Με τα άκακα φαντάσματα των παραμυθιών. Αυτά που ξέρουν να ομορφαίνουν τις ιστορίες.

«Μαμά…μπαμπά… Ένα φάντασμα» είναι ο τίτλος της τρίτης εκδήλωσής μας υπό τον γενικό τίτλο «Νικώ τους φόβους μου με τα παραμύθια» και θα πραγματοποιηθεί -εκτάκτως- την δεύτερη Κυριακή του Ιανουαρίου, δηλαδή στις 13 του μήνα στις 11 το πρωί (με ώρα προσέλευσης στις 10:45).

Για να θυμίσουμε όμως περί τίνος πρόκειται:

Η Ομάδα Μελέτης Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού, «Οι Παραμυθάδες» σας περιμένουμε την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα στις 11 π.μ. στο παραμυθόσπιτό μας (Εμμανουήλ Μπενάκη 43 με Γενναδίου) για να νικήσουμε τις φοβίες μας, μικρές ή μεγάλες.
Ποιο παιδί δεν έχει φοβηθεί το σκοτάδι, το θάνατο, τους γιατρούς, τους κακούς ανθρώπους ή ακόμη και κάποια ζώα; Ποιος δεν έχει φοβηθεί κάποια τιμωρία ή το άγνωστο;

Όλα αυτά φαντάζουν σαν άγρια θεριά ή δράκοι στις παιδικές ψυχές!

Με οδηγό τα παραμύθια και σπαθί την αφήγηση τους, θα βγούμε νικητές και θα αφήσουμε πίσω κάθε παρόμοια αγωνία.

Οι Παραμυθάδες όπως πάντα θα σας ταξιδέψουμε και θα σας θυμίσουμε τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε όλους μας.

Η δράση θα απευθύνεται σε συγκεκριμένο αριθμό παιδιών ηλικίας 5 έως 12 ετών, γι αυτό θα πρέπει να δηλώσετε συμμετοχή από πριν με το συμβολικό ποσό των 3 ευρώ ανά παιδί (5 ευρώ για αδέλφια). Δηλώσεις συμμετοχής έως10/01/19.

Τρίτη εκδήλωσή μας τον Ιανουάριο, στις 13 του μήνα με την φοβία των φαντασμάτων. «Μαμά…μπαμπά… Ένα φάντασμα»

Τηλέφωνα επικοινωνίας : Χρήστος: 6946816535 & Αρετή: 6974333245

 

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

Παραμύθια πλημύρισαν την υπόγεια διάβαση στην Ελευθερούπολη!

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018 και «Οι Παραμυθάδες» συνεχίζοντας τις Χριστουγεννιάτικες δράσεις μας, βρεθήκαμε μετά από πρόσκληση της Κοινωφελής Επιχείρησης του Δήμου Παγγαίου στην υπόγεια στοά της Ελευθερούπολης, που μεταμορφώθηκε σε ένα μαγικό χώρο και γέμισε με γονείς, παιδιά, αλλά και άτακτα ξωτικά, κακάσχημους καλικάντζαρους, μυλωνάδες, άγρια και ήμερα ζώα, παπάδες και θαύματα.

Ξεκινήσαμε συζητώντας για τους σκανδαλιάρηδες σκαλαπούγκαρους ή κωλοβελόνηδες ή αλλιώς τους γνωστούς στους περισσότερους καλικάντζαρους. Αρκετά ενημερωμένοι οι μικροί μας φίλοι, μας βοήθησαν στην περιγραφή τους.

Μετά πήραν σειρά τα παραμύθια. Η μαγεία απλώθηκε στην στοά και τα βλέμματα πιστά ακολουθούσαν το ταξίδι μας. Μικροί και μεγάλοι συμμετείχαν με το γέλιο και τα σχόλια τους. Τα ξωτικά βοήθησαν τον φτωχό παπουτσή και το γέρικο βόδι εκλέχθηκε το καλύτερο ζώο της χρονιάς, όπως μας αφηγήθηκε η Μέλη, ο Τάσος μας συγκίνησε με τον παπά Ιάκωβο, ο Αρίδας ο μυλωνάς έβαλε τέλος στην τεμπελιά του αλλά και η συμφωνία με τον καλικάντζαρο για άλλη μια φορά δε βγήκε σε καλό για τον τελευταίο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Χρήστου και τέλος η Μάρμπω πήρε το μάθημα της μια και καλή, αφού έμαθε ότι με την κακία και τη ζήλια δεν κατάφερε ποτέ κανείς τίποτε, όπως μας θύμισε η Αρετή.

Συμμετείχαν οι παραμυθάδες: Τάσος Καπατζιάς, Μέλη Μίχα, Χρήστος Π. Τσίρκας και Αρετή Τσιφλίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

«Νικώ τους φόβους μου με τα παραμύθια» – Δεκέμβριος: «Όταν η φύση θυμώνει»!

(Για παιδιά ηλικιών 5 έως 12 ετών. Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής στην εκδήλωσης. Ώρα προσέλευσης 10:45)

Μετά το όμορφο ξεκίνημά μας την περασμένη Κυριακή με τον «φόβο του σκοταδιού», σας καλούμε και πάλι για άλλο ένα ιδιαίτερο πρωινό στο παραμυθόσπιτό μας την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου στις 11 το πρωί, να ξορκίσουμε τα στοιχεία της φύσης. Τους κεραυνούς, τις αστραπές, τις θύελλες, τους σεισμούς, όλα αυτά που δείχνουν το άγριο πρόσωπο της φύσης.

Για να θυμίσουμε όμως περί τίνος πρόκειται:

Η Ομάδα Μελέτης Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού, «Οι Παραμυθάδες» σας περιμένουμε την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα στις 11 π.μ. στο παραμυθόσπιτό μας (Εμμανουήλ Μπενάκη 43 με Γενναδίου) για να νικήσουμε τις φοβίες μας, μικρές ή μεγάλες.
Ποιο παιδί δεν έχει φοβηθεί το σκοτάδι, το θάνατο, τους γιατρούς, τους κακούς ανθρώπους ή ακόμη και κάποια ζώα; Ποιος δεν έχει φοβηθεί κάποια τιμωρία ή το άγνωστο;

Όλα αυτά φαντάζουν σαν άγρια θεριά ή δράκοι στις παιδικές ψυχές!

Με οδηγό τα παραμύθια και σπαθί την αφήγηση τους, θα βγούμε νικητές και θα αφήσουμε πίσω κάθε παρόμοια αγωνία.

Οι Παραμυθάδες όπως πάντα θα σας ταξιδέψουμε και θα σας θυμίσουμε τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε όλους μας.

Η δράση θα απευθύνεται σε συγκεκριμένο αριθμό παιδιών ηλικίας 5 έως 10 ετών, γι αυτό θα πρέπει να δηλώσετε συμμετοχή από πριν με το συμβολικό ποσό των 3 ευρώ ανά παιδί (5 ευρώ για αδέλφια). Δηλώσεις συμμετοχής έως30/11/18.

Δεύτερη εκδήλωσή μας τον Δεκέμβριο, στις 2 του μήνα με δεύτερη φοβία, τα στοιχεία της φύσης. «Όταν η φύση θυμώνει»

Τηλέφωνα επικοινωνίας : Χρήστος: 6946816535 & Αρετή: 6974333245

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

«Το φως της ψυχής μας» της Αρετής Τσιφλίδου

(Το ακόλουθο παραμύθι γράφτηκε από την Αρετή Τσιφλίδου τον Οκτώβριο του 2018 προκειμένου να παρουσιαστεί στην εκδήλωση της Ομάδας «Οι Παραμυθάδες» «Νικώ τους φόβους μου με τα παραμύθια: Από το σκοτάδι στο φως» που πραγματοποιήθηκε στον χώρο της Ομάδας μας την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2018. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ή η όποια χρήση μέρος ή όλου του κειμένου χωρίς την έγγραφη άδεια του δημιουργού.)

Πριν πολλά πολλά χρόνια η ζωή των ανθρώπων ήταν πολύ διαφορετική. Δε γελούσαν, δεν είχαν όρεξη να δουλέψουν, τα παιδιά τους δεν έπαιζαν άλλα παιχνίδια, παρά μόνο κρυφτό και έκαναν μόνο αταξίες. Μπορείτε να φανταστείτε γιατί;
Η μέρα ήταν μόνο μία ώρα και οι υπόλοιπες 23 ώρες ήταν νύχτα! Τα συναισθήματα των ανθρώπων ήταν η κακία, ο φόβος και η ανησυχία. Υπήρχε συγκεκριμένα μια ομάδα πολύ κακών παιδιών που έκαναν ζημιές κι έκλεβαν τα παιχνίδια των φίλων τους. Κάθε φορά πήγαιναν και σε διαφορετική περιοχή! Το σκοτάδι είχε μπει για τα καλά μέσα στην ψυχή τους.

Όμως η Φωτούλα, η αδελφή ενός απ’ αυτούς διέφερε εντελώς! Ήταν καλή, ευγενική, και δεν έβλαπτε κανέναν, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους. Είχε μεγάλη αδυναμία στον αδελφό της και πάντα τον βοηθούσε στις δύσκολες στιγμές με το χαμόγελο και την ζεστασιά της. Όταν τον μάλωναν οι γονείς τους για τις απαράδεκτες πράξεις του, αυτή τους γλύκαινε το θυμό και τους μαλάκωνε. Οπότε ο άτακτος αδελφός γλίτωνε τις τιμωρίες σε αντίθεση με τους φίλους του. Άλλους τους έκλειναν στο σπίτι για μια εβδομάδα, χωρίς να βλέπουν τους φίλους τους. Άλλους δεν τους έδιναν χαρτζιλίκι και άλλους τους έβαζαν να γράψουν 100 φορές » δε θα το ξανακάνω, θα είμαι καλό παιδί». Αυτός όμως χάρη στην αδελφή του είχε σταθεί τυχερός.

Τώρα θα αναρωτιέστε πώς τα κατάφερνε η Φωτούλα, έτσι; Θα σας το πω αλλά να μείνει μεταξύ μας. Η Φωτούλα ήταν το μοναδικό παιδί στο χωριό που γεννήθηκε εκείνη την ώρα της ημέρας που είχε φως. Όλοι οι υπόλοιποι γεννήθηκαν στα μαύρα σκοτάδια. Γι’ αυτό ήταν γεμάτη αισιοδοξία, χαρά και καλοσύνη. Ο αδελφός της βέβαια που ήθελε να κάνει τον μάγκα κοκορευόταν ότι τα κατάφερνε μόνος του κάθε φορά και τη γλίτωνε και ότι αυτό οφείλονταν στην εξυπνάδα του, την ετοιμότητα του. Ούτε ένα ευχαριστώ δεν είχε πει ποτέ στην Φωτούλα! Αντιθέτως πολλές φορές την αποκαλούσε αλαφροΐσκιωτη ή ονειροπαρμένη για την υπερβολική της αισιοδοξία και αυτή στενοχωριόταν αλλά δεν έπαυε να τον αγαπάει.

Η φωτογραφία έχει τίτλο «silhouette of person raising hand» και είναι του Andrei Lazarev

Ένα απόγευμα γεμάτο σκοτάδι και υγρασία, τα παιδιά έπαιζαν στην γειτονιά έξω με τις πέτρες πόλεμο και άρχισαν να πετροβολούν το αγαπημένο σκυλάκι της Φωτούλας. Πρώτος και καλύτερος ο αδελφός της που ήθελε να κάνει τον αρχηγό, τον πιο κακό τύραννο για το αθώο ζωάκι. Άρχισε να κλαίει και να παρακαλεί τότε η Φωτούλα να σταματήσουν αλλά μάταια. Όσο και αν προσπαθούσε, το αντίθετο πετύχαινε. Είχανε κυκλώσει το τρομαγμένο ζωάκι και το τυραννούσαν. Αυτή φώναζε, παρακαλούσε τον αδελφό της …ΑΔΙΚΑ! Από την φασαρία έτρεξαν ανήσυχοι οι γονείς τους να δουν τι γινόταν με τους φακούς στα χέρια, αλλά δεν φαινόταν τίποτε. Και τότε ξαφνικά…..Άπλωσε τα χέρια της η Φωτούλα και έλαμψε ο τόπος όλος! Τα παλιόπαιδα αποκαλύφθηκαν από το έντονο φως που έβγαινε από τα χέρια του μικρού κοριτσιού, και το σκυλάκι βρήκε την ευκαιρία να ξεφύγει και να χωθεί στην αγκαλιά της. Οι γονείς τους αμέσως κατάλαβαν τι έγινε! Αυτή την φορά όμως η Φωτούλα δε θα ήταν στο πλευρό του αδελφού της, ούτε θα γλύκαινε τους γονείς τους για να μην τον τιμωρήσουν αυστηρά. Έσφιγγε το σκυλάκι πάνω στην πληγωμένη της καρδούλα κι έκλαιγε για την αχαριστία και την σκληρότητα όλων των άλλων παιδιών, αλλά περισσότερο για τον αδελφό της. Οι γονείς της λοιπόν ανήμποροι να σκεφτούν άλλο τρόπο για να συνετίσουν τον κακομαθημένο γιό τους τον έδιωξαν από το σπίτι.

Ο μικρός τύραννος δεν ήξερε που να πάει, ούτε τι να κάνει. Περπάτησε, περπάτησε, μέσα στα σκοτάδια, σκόνταφτε στις πέτρες και φοβόταν! Ήταν πρώτη φορά μόνος του, χωρίς την αδελφή του να τον φωτίζει με κάθε τρόπο. Κατάκοπος έκατσε στη ρίζα ενός γεροπλάτανου να ξαποστάσει. Αποκοιμήθηκε και είδε ένα όνειρο περίεργο. Ό,τι ζούσε με τους γονείς του και την αδελφή του σ’ ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Μια υπέροχη παραλία, γεμάτη βότσαλα και κοχύλια απλώνονταν μπροστά και στα καταγάλανα νερά μπορούσε να δει κανείς πανέμορφα εξωτικά ψάρια. Όλα ήταν τόσο όμορφα και λουσμένα από ένα υπέροχο φως, από τον ήλιο. Η ζεστασιά έφτανε μέχρι βαθιά στην ψυχή του κι είχε λιώσει τον πάγο και την είχε μαλακώσει. Ένιωθε πολύ παράξενα. Σα να είχε μουδιάσει. Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά δεν τον βαστούσαν τα πόδια του. Τότε άκουσε μέσα στο μυαλό του μια φωνή να του λέει.

«Έχεις μια πολύ σημαντική αποστολή! Πρέπει να βοηθήσεις τους συνανθρώπους σου να βγουν από το σκοτάδι που τους πνίγει. Εσύ μόνο μπορείς να το κάνεις αυτό.»

Μα, πώς θα το κάνω αυτό;

…αναρωτήθηκε το σαστισμένο αγόρι.

«Πρέπει να πολεμήσεις»

…του είπε η φωνή.

«Πρέπει να πολεμήσεις και να νικήσεις τον αντίπαλο σου. Όμως δε θα είναι ένας αγώνας με πέτρες σαν αυτούς που έκανες μέχρι τώρα. Θα είναι ένας αγώνας διαφορετικός από τους άλλους.»

Και ποιος είναι ο αντίπαλος μου;

Ρώτησε με δυνατή φωνή αυτή την φορά.

«Επέστρεψε στο σπίτι σου και στους γονείς σου αγόρι μου και θα καταλάβεις εκεί.»

…του απάντησε η φωνή. Απορημένος πήρε το δρόμο της επιστροφής, γεμάτος ερωτηματικά και ανασφάλεια, γιατί δεν ήξερε τι θα αντιμετώπιζε όταν θα γύριζε στο σπίτι του. Κι έπειτα ήταν και το άλλο….. πώς θα έμπαινε πάλι στο δρόμο με το σκοτάδι; Όμως επειδή ήταν δυνατός κατά βάθος και πεισματάρης, δεν ήθελε να δείξει ότι φοβόταν και σηκώθηκε. Άρχισε να περπατάει και να σκέφτεται παράλληλα όλα αυτά που έγιναν. Ξαφνικά βλέπει στην άκρη του δρόμου ένα σκυλάκι, πληγωμένο και διψασμένο. Αρχικά το προσπέρασε χωρίς να του δώσει καμμιά σημασία. Μετά από λίγα βήματα όμως η καρδιά του, του έλεγε να το βοηθήσει. Κοντοστάθηκε, πήρε μια ανάσα και το πλησίασε. Του έβαλε λίγο νεράκι από μια πηγή που είχε εκεί κοντά και του περιποιήθηκε τις πληγές του. Το σκυλάκι τον κοίταξε με ένα βλέμμα όλο ευγνωμοσύνη και του έγλειφε τα χέρια. Μετά το αγόρι συνέχισε το δρόμο του. Λίγο πιο κάτω ένα κοριτσάκι έκλαιγε στην άκρη του δρόμου με παράπονο.

Τι έχεις;

…την ρώτησε;

Κάτι παλιόπαιδα μου χάλασαν την αγαπημένη μου κούκλα. Της έβγαλαν το κεφάλι και τα χέρια και δεν μπορώ να την παίξω πια!

Αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, έκατσε κοντά της, πήρε την κούκλα στα χέρια του, παιδεύτηκε, παιδεύτηκε και κατάφερε και την έφτιαξε όπως ήταν πριν και ακόμη καλύτερα, γιατί την καθάρισε και από τις βρωμιές και τις λάσπες που είχε και η κουκλίτσα έγινε πανέμορφη και το κοριτσάκι ήταν μες στην χαρά. Του έκανε μια μεγάλη αγκαλιά και τον ευχαρίστησε φεύγοντας. Πόσο διαφορετικά ένιωθε τώρα το αγόρι! Ξαφνικά ένιωθε πολύ δυνατός. Ένιωθε μια δύναμη, όμως άλλη, διαφορετική! Όχι αυτή την ψευτοπαλληκαριά που είχε πριν!
Μετά από λίγες ώρες περπάτημα, ξαφνικά έγινε πάλι σκοτάδι και μπήκε σ’ ένα δάσος. Δύσκολος δρόμος γεμάτος πέτρες και κλαδιά από τα δέντρα που τον εμπόδιζαν να προχωρήσει. Είδε κάποια στιγμή μια σκιά. Σταμάτησε απότομα. Φοβήθηκε! Είχε όμως μια αποστολή και έπρεπε να συνεχίσει το δρόμο του. Του ήρθαν στο μυαλό τότε το πληγωμένο σκυλάκι και το κοριτσάκι που έκλαιγε! Μόλις τους σκέφτηκε με ένα μαγικό τρόπο, φωτίστηκε ο δρόμος και κατάλαβε ότι δεν υπήρχε τίποτε που να τον τρομάζει! Όλα ήταν στο μυαλό του. Η αγάπη που είχε πάρει από αυτές τις δύο υπάρξεις του έδωσε δύναμη να συνεχίσει. Μετά από αρκετή ώρα έφτασε τελικά στο σπίτι του. Όσο πλησίαζε, ένα παράξενο πράγμα όμως έγινε! Δεν ήταν πια σκοτάδι, όλα ήταν φωτεινά, γεμάτα χρώματα, που γινόταν ακόμη πιο έντονα! Τα παιδιά όλα έπαιζαν και οι χαρούμενες φωνές τους ακούγονταν παντού! Είδε την μητέρα του τότε και έτρεξε κατευθείαν και χώθηκε στην αγκαλιά της! Έκλαιγε, έκλαιγε και δεν έλεγε να σταματήσει, όμως ένιωθε τόσο όμορφα! Κατάλαβε τότε ότι ο αντίπαλος που έπρεπε να νικήσει ήταν ο ίδιος του ο εαυτός! Η αποστολή που είχε ήταν να νικήσει τον ίδιο του τον εαυτό, να φανεί δυνατός και να μην υποκύψει στις κακές σκέψεις που του έμπαιναν στο μυαλό. Και τα κατάφερε! Ξεπέρασε την κακία που είχε πριν και έκανε ό,τι καλό μπορούσε στο δρόμο του. Και όλα φωτίστηκαν από κει και πέρα! Δε θα υπήρχε ποτέ ξανά σκοτάδι πουθενά. Ήταν και ο ίδιος πια φωτεινό παράδειγμα για τους φίλους του και για όποιον είχε αμφιβολία για το ποιος πραγματικά είναι ο δυνατός σε μια παρέα! Δε φοβήθηκε ποτέ ξανά από τότε τη νύχτα και κανένα σκοτάδι, γιατί ήξερε ότι όλοι μας έχουμε μεγάλη δύναμη μέσα μας και πως ό,τι φοβόμαστε, μπορούμε να το νικήσουμε και να το εξαφανίσουμε με το φως που έχουμε στην ψυχή μας.

Ψέματα ή αλήθεια έτσι λένε τα παραμύθια.

Categories: Παραμύθια στα δίχτυα | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

«Νικώ τους φόβους μου με τα παραμύθια» – Νοέμβριος: «Από το σκοτάδι στο φως»!

«Από το σκοτάδει στο φως»

Η Ομάδα Μελέτης Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού, «Οι Παραμυθάδες» σας περιμένουμε την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα στις 11 π.μ. στο παραμυθόσπιτό μας (Εμμανουήλ Μπενάκη 43 με Γενναδίου) για να νικήσουμε τις φοβίες μας, μικρές ή μεγάλες.
Ποιο παιδί δεν έχει φοβηθεί το σκοτάδι, το θάνατο, τους γιατρούς, τους κακούς ανθρώπους ή ακόμη και κάποια ζώα; Ποιος δεν έχει φοβηθεί κάποια τιμωρία ή το άγνωστο;

Όλα αυτά φαντάζουν σαν άγρια θεριά ή δράκοι στις παιδικές ψυχές!

Με οδηγό τα παραμύθια και σπαθί την αφήγηση τους, θα βγούμε νικητές και θα αφήσουμε πίσω κάθε παρόμοια αγωνία.

Οι Παραμυθάδες όπως πάντα θα σας ταξιδέψουμε και θα σας θυμίσουμε τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε όλους μας.

Η δράση θα απευθύνεται σε συγκεκριμένο αριθμό παιδιών ηλικίας 5 έως 10 ετών, γι αυτό θα πρέπει να δηλώσετε συμμετοχή από πριν με το συμβολικό ποσό των 3 ευρώ ανά παιδί (5 ευρώ για αδέλφια). Δηλώσεις συμμετοχής έως 25/10/18.

Ξεκινάμε τον Νοέμβριο, στις 4 του μήνα με πρώτη φοβία, το σκοτάδι. «Από το σκοτάδι στο φώς»

Τηλέφωνα επικοινωνίας : Χρήστος: 6946816535 & Αρετή: 6974333245

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: