Author Archives: Χρήστος Τσίρκας

Η ξιπασμένη νυχτερίδα / The cocky bat

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Read the english version.

Παραμύθι των ινδιάνων της Ν. Αμερικής

Μια φορά πριν πολλά χρόνια, κάποιο φθινόπωρο, μια νυχτερίδα πετούσε από εδώ κι από εκεί, από κλαδί σε κλαδί, κάνοντας μεγάλη φασαρία γιατί κρύωνε. Ο βασιλιάς των πουλιών, ο αετός, την άκουσε και της φώναξε…

Γιατί κάνεις τόση φασαρία νυχτερίδα μου;

Γιατί κρυώνω!

Γιατί τα υπόλοιπα πουλιά δεν κάνουν τόση φασαρία;

Γιατί αυτά δεν κρυώνουν τόσο πολύ επειδή έχουν πούπουλα. Εγώ δεν έχω ούτε ένα.

Ο αετός αφού σκέφτηκε για λίγο, στην συνέχεια κάλεσε όλα τα πουλιά μπροστά του και τα πρόσταξε να δώσουν στην νυχτερίδα από ένα πούπουλο το καθένα. Όταν η νυχτερίδα στολίστηκε με τα πούπουλα των άλλων πουλιών, έγινε πραγματικά ένα πανέμορφο πουλί. Κάθε πούπουλο είχε διαφορετικό χρώμα κι όταν η νυχτερίδα άπλωνε τα φτερά της, το θέαμα ήταν καταπληκτικό. Η νυχτερίδα το πήρε πολύ πάνω της. Δεν ξαναμίλησε στα άλλα πουλιά και περνούσε την μέρα της θαυμάζοντας την ομορφιά της.

Τα πουλιά πήγαν στον αετό και του παραπονέθηκαν για τη νυχτερίδα που κορδωνότανε συνέχεια για την ομορφιά της, ενώ στην πραγματικότητα οφειλόταν στα πούπουλα των άλλων. Ο αετός τότε έστειλε να φωνάξουνε την νυχτερίδα.

Νυχτερίδα μου, όλα τα πουλιά μου κάνουνε παράπονα για σένα. Λένε πως κορδώνεσαι για τα φτερά, που στην πραγματικότητα είναι δικά τους και δεν μιλάς πια σε κανέναν από καθαρή ξιπασιά. Είναι αλήθεια;

Το λένε από ζήλια γιατί είμαι πολύ πιο ωραία από αυτά. Κοίταξέ με και βγάλε συμπέρασμα και μόνος σου.

…απάντησε η νυχτερίδα ενώ ταυτόχρονα άνοιξε τα φτερά της. Ήταν πράγματι υπέροχη.

Εντάξει…

…είπε ο αετός και συνέχισε λέγοντας…

Τώρα, κάθε πουλί θα πάρει πίσω το πούπουλο που σου χάρισε. Αν στα αλήθεια είσαι όμορφη, τότε δεν τα έχεις ανάγκη όλα αυτά τα πούπουλα.

Τα πουλιά ρίχτηκαν στην νυχτερίδα και καθένα άρπαξε το πούπουλο που της είχε δώσει, μέχρι που στο τέλος η νυχτερίδα έμεινε γυμνή όπως και πριν. Η ντροπή της ήταν τόσο μεγάλη που πέταξε μακριά. Κι από τότε πετάει μόνο τη νύχτα!

Δείτε την αφήγηση του παραμυθιού από την εμφάνισή μας στο 1ο Λύκειο της Δράμας

Native American fairytale from South America

Once upon a time, during autumn a bat was flying from branch to branch making a lot of noise, because she was cold. The king of the birds, the Eagle heard her and told her:

“Why are you making so much noise?”

“Because I am cold” she answered

“But all the other birds are quiet!!” the king said

“They are quiet because they are not so cold…they have feathers! I don’t have not even one feather!!” she cried

The eagle decided to call all the birds in front of him and asked them to give the bat one feather each. When the bat put on all the feathers, she became a really wonderful bird. Each feather had a different colour and the spectacle was amazing. The bat thought that she was the best in the forest! She decided not to talk to the other birds and she was all day admiring her beauty.

The birds complaint to the eagle about the her: “ If it wasn’t for us, she would still be naked and cold!!! And now she doesn’t even look at us!!! She is soooo arrogant!”

Then the eagle called the bat. “My dear bat”, he said, “All the birds made complaints about you. They say that you care only about your new feathers, you don’t talk to them and you have become really arrogant. Is it true?”

“They are jealous! Because I am more beautiful than them. Look at me!!” she answered and opened her wonderful feathers.

“OK”, the eagle said , “Now, every bird will take back the feather that gave you. If you are really beautiful, you don’t need their feathers!”

The birds took all the feathers back and the bat remained naked as she used to be. She was so ashamed of her new look that she flew away ….and since then she flies only at night!

Οι μεταφράσεις και αποδόσεις των παραμυθιών στα αγγλικά γίνονται από το μέλος των Παραμυθάδων και Διευθύντρια του Φροντιστηρίου Ξένων Γλωσσών Σ. Καλογραία (Ομονοίας 60) Ξανθούλα Στογιαννίδου.

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: fairytale,Η ξιπασμένη νυχτερίδα,Ινδιάνικα παραμύθια,storytellers,The cocky bat | 2 Σχόλια

Ο Άνεμος / The Wind

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Read the english version.

Ινδιάνικο παραμύθι.

Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια μακρινή χώρα, ζούσε μια φυλή ινδιάνων. Ο αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα. Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:

Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη. Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου;

Όχι…

…του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα. Την επόμενη μέρα η όμορφη κόρη, προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της.

Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμά του και να γίνω γυναίκα του;

Όχι…

…της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός.

Δεν σου το επιτρέπω. Όταν ο Άνεμος ήταν παιδί, συνήθιζε να έρχεται στη σκηνήμου μέσα από μικρές χαραμάδες και έσβηνε πάντοτε τη φωτιά που προσπαθούσα με τόσο κόπο να ανάψω. Δε γνωρίζει ούτε να πολεμάει, ούτε να κυνηγάει και δε σου επιτρέπω να γίνεις γυναίκα του.

Και λέγοντας αυτά, ο αρχηγός άρπαξε την κόρη του από το χέρι και την οδήγησε σε ένα πυκνό δάσος από μαύρα έλατα για να την κρύψει από τον Άνεμο.

«Ο Άνεμος ίσως να την έβλεπε αν την έκρυβα μέσα σε ένα πευκοδάσος, όμως δε θα μπορέσει ποτέ να την διακρίνει μέσα σε ένα τόσο πυκνό δάσος από μαύρα έλατα», σκέφτηκε δυνατά.

Όμως ο Άνεμος είχε ήδη γίνει αόρατος και όλη την ώρα που ο αρχηγός μονολογούσε έστεκε εκεί κοντά και άκουγε προσεκτικά κάθε του λέξη. Έτσι όταν ήρθε η επόμενη νύχτα, ο Άνεμος άρχισε να τρέχει γύρω γύρω από το πυκνό μαύρο δάσος μέχρι που βρήκε ένα μικρό κενό και μπόρεσε να εισχωρήσει ανάμεσα από τα δέντρα. Έψαξε αρκετά και παρ’ όλες τις δυσκολίες, στο τέλος κατάφερε να βρει τη νεαρή κοπέλα και να τη βγάλει από το πυκνό δάσος. Δεν επέστρεψαν όμως στον καταυλισμό γιατί φοβήθηκαν ότι οι ινδιάνοι θα έπαιρναν την κόρη και θα την οδηγούσαν στον αρχηγό της φυλής και πατέρα της.

Έτσι, ταξίδεψαν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας με κατεύθυνση προς το βορρά και πάνω που άρχισε να χαράζει, βρήκαν μια πολύ όμορφη περιοχή. Εκεί, αποφάσισαν να στήσουν το κατάλυμα που θα στέγαζε τον έρωτα τους. Την ίδια κιόλας νύχτα την πήρε στην αγκαλιά του και την έκανε γυναίκα του. Οι μέρες περνούσαν και το αγαπημένο ζευγάρι απολάμβανε τον έρωτα τους ευτυχισμένοι και κανένας απο τους δύο δε μπορούσε να σκεφτεί πως ο αρχηγός θα μπορούσε να τους εντοπίσει. Όμως ο πατέρας της κοπέλας τους έψαχνε σα μανιασμένος μέχρι που στο τέλος ανακάλυψε το κατάλυμά τους.

Τότε ο Άνεμος έκρυψε τη νεαρή γυναίκα του και έγινε αόρατος, όμως ο μεγάλος Αρχηγός άρχισε να καταστρέφει τα πάντα γύρω του με τα όπλα που είχε φέρει μαζί του και χωρίς να το γνωρίζει κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι του Άνεμου που τον άφησε αναίσθητο. Όταν μετά από ώρες ο άνεμος ξαναβρήκε τις αισθήσεις του ανακάλυψε πως η γυναίκα του είχε εξαφανιστεί και άρχισε να την ψάχνει. Περιπλανήθηκε σαν τρελός στα δάση της περιοχής και στο τέλος την είδε μέσα σε ένα κανό που οδηγούσε ο πατέρας της στο Μεγάλο-Νερό.

Έλα μαζί μου…

…άρχισε να της φωνάζει με απελπισία. Η κοπέλα κατατρόμαξε και το πρόσωπο της έγινε λευκό σαν το χιόνι, γιατί δεν έβλεπε τίποτα γύρω της, ενώ άκουγε την φωνή του αγαπημένου της να την καλεί απελπισμένα. Ο Άνεμος, μετά το χτύπημα που είχε δεχτεί στο κεφάλι από τον πατέρα της, είχε ξεχάσει πως να μεταμορφώνεται και είχε παραμείνει αόρατος. Ο Άνεμος θύμωσε τόσο πολύ τότε με τον αρχηγό, που φύσηξε με όλη του τη δύναμη πάνω στο κανό.

«Ας αναποδογυρίσει»…σκέφτηκε. «Μπορώ να μεταφέρω τη γυναίκα μου ασφαλή στην ξηρά».

Έτσι το κανό αναποδογύρισε με το φύσημα του ανέμου και ο αρχηγός με την κόρη του πέσανε μέσα στο νερό.

Έλα αγαπημένη μου, πιάσε το χέρι μου

…φώναζε ο άνεμος στην κοπέλα. Μα δε θυμόταν πως ήταν αόρατος και ότι η κοπέλα δε θα μπορούσε να δει το χέρι του. Κι έτσι η κοπέλα άρχισε να βουλιάζει, να βουλιάζει, μέχρι που έφτασε στον πάτο της λίμνης.Και μαζί με αυτήν, πνίγηκε κι ο αρχηγός της φυλής και πατέρας της. Όταν ο Άνεμος κατάλαβε πως η αγαπημένη του έχασε τη ζωή της εξαιτίας του, γέμισε θλίψη και άρχισε να αγριεύει.

Ο άνεμος ποτέ δε φυσούσε τόσο δυνατά και θλιμμένα!

…έλεγαν οι ινδιάνοι μεταξύ τους ενώ προσπαθούσαν να προφυλαχτούν μέσα στις σκηνές τους. Το Μεγάλο Πνεύμα λυπήθηκε την κοπέλα που έχασε τη ζωή της τόσο άδικα πέφτωντας στο νερό και την επόμενη νύχτα την μετέφερε ψηλά στα αστέρια και της έδωσε ένα σπίτι στο φεγγάρι. Η κοπέλα ζει ακόμα εκεί, όμως το πρόσωπό της έμεινε κατάλευκο, όπως ήταν τη στιγμή που τρομαγμένη έπεσε από το κανό. Έτσι τις νύχτες, στο σεληνόφως, κοιτάζει κάτω στη γη, προσπαθώντας να βρει τον αγαπημένο της Άνεμο αλλά δεν ξέρει πως είναι αόρατος. Ο Άνεμος πάλι, δε γνωρίζει πως εκεί ψηλά στο φεγγάρι βρίσκεται η αγαπημένη του γυναίκα που χάθηκε και έτσι περιπλανιέται στα δάση και ψάχνει ανάμεσα στα βράχια των βουνών να τη βρει, όμως ποτέ δε σκέφτεται να κοιτάξει ψηλά στο φεγγάρι …

Δείτε την αφήγηση από την εμφάνιση στο 1ο Λύκειο Δράμας…

Many years ago, I don’t remember how many exactly, far away, there was an Indian tribe. The chief of the tribe had a beautiful, young daughter. Everybody admired her, but nobody had touched her. One day, while he was sitting outside his tent, he was visited by the Wind.

“Great chief, I love your daughter and she loves me too. Will you give her to me?”

“No”, the chief said without second word. The next day the beautiful daughter tried to talk to her father. “Father, I love the Wind. Will you let me go to his tent and become his wife?”

“No”, the chief answered strictly.

And with these words, he grabbed his daughter and led her in a dense forest with black firs , so that he could hide her from the Wind.

“The Wind would find her, if I hid her in a forest with pines, but he will never find her in such a dense black forest”, he thought.

But the Wind had already become invisible and he could hear each and every word the chief was saying. So, when the next night came, the Wind started running around the forest, until he found a small gap, from which he could penetrate through the trees. He searched a lot and finally he managed to find the young lady and took her away from the forest. However, they didn’t return back to the tents as they were afraid that the Indians would take the girl and they would lead her to her father.

So they travelled to the North, where they found a lovely area to live in. The same night he took her in his arms and he made her, his wife. The days were passing and the happy couple was enjoying life, without thinking that the chief could ever find them. But the girl’s father was searching for them like crazy and finally he found them.

The Wind hid his wife and he became invisible. The chief started destroying everything with his guns and without knowing it he hit the Wind so hard, that he fainted. When the Wind came around he found out that his wife was missing and he started looking for her like crazy. Finally he saw her in a canoe with her father.

“Come with me…” he shouted desperately. The girl was scared and her face became white like the snow. She could hear her beloved calling her, but she couldn’t see him. The Wind had forgotten how to transform and he was still invisible. The Wind was so mad at the chief that he blew towards the canoe.

“Let it overturn! I can bring my love safe back to land” the Wind thought.

The canoe overturned and the chief with his daughter fell into the water.

“Come on my dear, grab my hand”, the Wind shouted!

But the girl couldn’t see him. So she started sinking until she reached the bottom of the lake. She drowned and her father drowned with her. The Wind was so sad that his wife lost her life because of him and he started getting angry

“The Wind is blowing stronger and sadder than ever….”

…the Indians were saying while they were trying to protect themselves in their tents. The Great Spirit felt sorry for the girl that lost her life and the next day he took her up to the stars and gave her a house on the moon. He girl still leaves there but her face is still totally white, as it was the day she fell into the river. At night, in the moonlight, she looks for the Wind but she doesn’t know that he is invisible. The Wind, on the other hand, doesn’t know that his wife lives on the moon, and he wanders in the forests trying to find her. But he never thinks of looking up…. to the moon……

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: fairytale,Άνεμος,Ινδιάνικα παραμύθια,storytellers,wind | 1 σχόλιο

Οι Παραμυθάδες στο Παλαιοχώρι

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Στο Παλαιοχώρι Καβάλας βρεθήκαμε σήμερα το πρωί, καλεσμένοι του Πολιτιστικού Συλλόγου Παλαιοχωρίου. Για άλλη μια φορά, είχαμε την χαρά να ταξιδέψουμε στο χρόνο και να θυμηθούμε μύθους και παραμύθια, από τον Αίσωπο μέχρι και τα παραμύθια της γιαγιάς.

Στον όμορφο χώρο του συλλόγου, με αρκετά κιλίμια και μαξιλάρια στο πάτωμα, παιδιά, μεγάλοι και παραμυθάδες αφεθήκαμε στις προσταγές των ιστοριών, ενώ στο τέλος δεν έλειψε και η «αναπαράσταση», μιας και δραματοποιήσαμε με τα παιδιά τον μύθο του Ψεύτη βοσκού.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν οι παραμυθάδες Θεοδώρα Βαβαλέσκου, Εύη Καπατζιά, Τάσος Καπατζιάς, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: Πολιτιστικός Σύλλογος Παλαιοχωρίου | 1 σχόλιο

«Ο Δεκατρής» – Ζωγραφιά του Πέτρου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Ο μικρός Πέτρος, εμπνευσμένος από το παραμύθι «Ο Δεκατρής» ζωγράφισε τον δράκο και μάλιστα του έδωσε το όνομα «θείος Απόστολος». Όχι τυχαία όμως, μιας και στην δραματοποίηση του παραμυθιού όπως παρουσιάζεται από τους παραμυθάδες στα δημοτικά σχολεία που επισκεπτόμαστε, τον δράκο τον υποδύεται ο Απόστολος Τσομπανόπουλος, θείος του Πέτρου. Ωραία πρότυπα για τον Πέτρο. Τον βλέπω να εξελίσσεται σε δρακοκυνηγό, ή εκπαιδευτή δράκων.

Ζωγραφιά του μικρού Πέτρου, εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο Δεκατρής».

Categories: Ζωγραφιές παιδιών | Ετικέτες: Ο Δεκατρής | Σχολιάστε

«Ο Ψαράς και το χρυσόψαρο» – Ζωγραφιά της Ζηνοβίας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Η μικρή μας Ζηνοβία ζωγράφισε για τον ψαρά και το χρυσόψαρο…

Ζωγραφιά της μικρής μας παραμυθούς Ζηνοβίας, εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο»

Categories: Ζωγραφιές παιδιών | Ετικέτες: Ο ψαράς και το χρυσόψαρο | Σχολιάστε

Η Εφημερίδα «Θασιακή» για το Φεστιβάλ Βιβλίου Θάσου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 13 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Με αφορμή το 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου που πραγματοποιήθηκε στον Πρίνο της Θάσου από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Πρίνου, η εφημερίδα «Η Θασιακή» γράφει στο φύλλο της 10ης Απριλίου 2013….

Η αφίσα του 1ου Φεστιβάλ Βιβλίου Θάσου

Categories: Έγραψαν για εμάς | Ετικέτες: Δημοτικό Σχολείο Πρίνου,Πρίνος,Φεστιβάλ Βιβλίου | Σχολιάστε

Συμμετοχή στο 1ο Φεστιβάλ Βιβλίου στον Πρίνο Θάσου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 12 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Την περασμένη Κυριακή 7 Απριλίου, πραγματοποιήθηκε στον Πρίνο της Θάσου από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Πρίνου, το 1o Φεστιβάλ Βιβλίου Θάσου. Μας έγινε πρόσκληση και με ιδιαίτερη χαρά ανταποκριθήκαμε. Έτσι, λίγο μετά τις 11:00, συγκεντρωθήκαμε σε αίθουσα του σχολείου – μιας και ο καιρός μας τα χάλασε – και αφηγηθήκαμε στα παιδιά μύθους του Αισώπου, παραμύθια της προφορικής μας παράδοσης, αλλά και το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα».

Στην εκδήλωση πήραν μέρος οι παραμυθάδες Θεοδώρα Βαβαλέσκου και Χρήστος Τσίρκας.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι τόσο ο χώρος που έχει διαμορφωθεί απέναντι από το δημοτικό σχολείο και λειτουργεί ως δανειστική βιβλιοθήκη και χώρος παρουσίασης και προβολής δράσεων, όσο και οι διάφορες δράσεις που πραγματοποιούνται, οφείλονται όλα στην αξιοζήλευτη προσπάθεια των μελών του συλλόγου και τους αξίζει ένα μπράβο.

Καλή συνέχεια και πάντα να γίνονται τόσο όμορφα και δημιουργικά πράγματα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: Δημοτικό Σχολείο Πρίνου,Πρίνος,Φεστιβάλ Βιβλίου | Σχολιάστε

Παρουσίαση των Παραμυθάδων στην εφημερίδα «ΑΙΧΜΗ»

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Η δημοσιογράφος Αθηνά Ξανθοπούλου παρουσίασε τις δράσεις της ομάδας μας στην ανεξάρτητη εφημερίδα της περιφέρειας Νέστου στο φύλλο της 09 Απριλίου 2013. Σε ευχαριστούμε Αθηνά και «ΑΙΧΜΗ»…

Categories: Έγραψαν για εμάς | Ετικέτες: Αθηνά Ξανθοπούλου,Εφημερίδα Αιχμή | Σχολιάστε

Η Ηλιένα και η Συννεφένια – Της Εύης Καπατζιά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν στην Ελλαδοουρανούπολη δύο κορίτσια. Tη μία τη λέγανε Ηλιένα και την άλλη Συννεφένια και ήτανε πολύ καλές και αχώριστες φίλες. Πριν από καιρό όμως τη φιλία τους τη χάλασε ένα πρόβλημα. Η Ηλιένα και η Συννεφένια μάλωναν για το ποια ήταν η καλύτερη, δηλαδή ποια έκανε τον καλύτερο καιρό..:

Εγώ κάνω ήλιο και οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν! Άρα εγώ είμαι η καλύτερη!

…έλεγε η Ηλιένα.

Όχι ! Εγώ είμαι η καλύτερη! Εγώ στέλνω βροχή και ποτίζω τα δέντρα , τους θάμνους, τα λουλούδια και όλα τα φυτά! Χωρίς εμένα όλα θα ξεραίνονταν ! Είμαι η σωτηρία της ομορφιάς των τόπων ! Εγώ είμαι καλύτερη δύο φορές από εσένα !

…έλεγε η Συννεφένια…και αυτό συνεχιζόταν πολύ καιρό, όποτε συναντιόντουσαν κάπου ή όταν πήγαν να δουν η μία την άλλη άρχιζε ο τσακωμός τους . Οι άλλες τους φίλες όταν τις έβλεπαν να τσακώνονται καθώς περνούσαν τις έλεγαν …:

Μα γιατί τσακώνεστε για βλακείες ; Και οι δυο σας είστε πολύ καλές , κάθε κοπέλα έχει το χάρισμά της . Μη χαλάτε τη φιλία σας για τέτοια πράγματα…

Και οι φίλες τους που ερχόντουσαν στο σπίτι τους κι έκαναν παρέα τις έλεγαν…

Έλα τώρα ! Μην τσακώνεστε για χαζά !και οι δυο είστε πολύ καλές και χρήσιμες για τη φύση και για τους ανθρώπους…

Μην τσακώνεστε για ασήμαντα πράγματα ! Καλύτερες είστε και οι δύο μα το ποιο καλύτερο είναι η φιλία!

…τους έλεγαν τα μικρά τους αδέλφια.

Η Ηλιένα και η Συννεφένεια όμως δεν άκουγαν κανέναν, ούτε ακόμα και τους γονείς τους. Μια μέρα, όταν καθόντουσα , μία σκέψη τους πέρασε από το μυαλό τους και αποφάσισαν να πάνε στον βασιλιά Ουρανό. Ο Ουρανός ήταν ο βασιλιάς της Ελλαδοουρανούπολης , είχε μπλε μαλλιά και χιτώνα .
Ήτανε πολύ έξυπνος και σοφός περισσότερο ακόμα και από τον ίδιο τον Οδυσσέα. Το παλάτι του ήταν πολύ μακριά , βαθιά χωμένο σε ένα δάσος με πελώρια δέντρα. Ήταν μπλε και είχε μπλε σημαίες . Τα σύννεφα του ουρανού σκέπαζαν το βασίλειο και του έδιναν μια παράξενη ομορφιά γεμάτη μυστήριο.
Έτσι και έγινε , η Ηλιένα και η Συννεφένια ανέβηκαν πάνω στα άρματά τους και ξεκίνησαν πετώντας για τον προορισμό τους. Το άρμα της Ηλιένας ήταν ένας κίτρινος ήλιος και το άρμα της Συννεφένιας ήταν ένα γκρι σύννεφο . Σε τρεις ώρες έφτασαν στο παλάτι του βασιλιά . Κατέβηκαν από τα άρματά τους , μπήκαν μέσα και παρουσιάστηκαν στον εξοχότατο ..:

Καλημέρα σας μεγαλειότατε…

…του είπανε η Ηλιένα και η Συννεφένια σκύβοντας το κεφάλι τους με σεβασμό.

Καλημέρα και σε σας , κυρίες. Ποιος καλός άνεμος σας έφερε εδώ ;

… ρώτησε ο βασιλιάς Ουρανός.

Ήρθαμε να σας κάνουμε μία ερώτηση.
Σας ακούω.
Ποια από εμάς είναι η καλύτερη; Δηλαδή ποια κάνει τον καλύτερο καιρό.

Ο άρχοντας σκέφτηκε λίγο και μετά ρώτησε…:

Τι καιρό κάνετε ;

Εγώ κάνω ήλιο!

… είπε η Ηλιένα.

Κι εγώ βροχή.

… είπε η Συννεφένια. Ο βασιλιάς ξαφνιάστηκε, σκέφτηκε αλλά δυσκολεύτηκε τι απάντηση να δώσει αφού και οι δύο ήταν χρήσιμες …:

Για να σκεφτώ την ερώτησή σας και να σας την απαντήσω μου χρειάζεται πολύς χρόνος , άρα πρέπει να περιμένετε λίγο καιρό. Γυρίστε τώρα στα σπίτια σας και όταν θα βρω την απάντηση θα σας ξανακαλέσω.

Μάλιστα !

…είπαν τα κορίτσια και αφού ξανά υποκλίθηκαν έφυγαν. Ο Ουρανός έμεινε σκεφτικός καθισμένος πάνω στο θρόνο του.

Πώς να καταφέρω να σκεφτώ να δώσω τη σωστή απάντηση, αφού και οι δυο είναι καλή και χρήσιμοι για τον άνθρωπο και τη φύση. Κανένας ποτέ δε μου έκανε τέτοια ερώτηση. Κάθε κοπέλα και άντρας από την Ελλαδοουρανούπολη είναι χρήσιμος ότι καιρό και αν κάνει γιατί στη γη χρειάζεται και ο ήλιος και η βροχή αλλά ακόμα και η παγωνιά όλα κάτι έχουν να μας δώσουν. Όμως , γιατί αυτές οι κοπέλες να φέρονται έτσι ;

…και μπήκε στη σκέψη να βρει την απάντηση. Δέκα μέρες ο δίκαιος βασιλιάς σκεφτόταν τη λύση χωρίς να μπορεί να βρει την απάντηση. Γιατί ξέρετε και το ήξερε και εκείνος ότι ήταν αδύνατον για κανένα βασιλιά να σκεφτεί και να απαντήσει αυτή την ερώτηση. Ο κάθε καιρός είναι καλός και ο καθένας έχει τις χάρες του. Την δέκατη λοιπόν μέρα κάλεσε στο παλάτι του τη σύμβουλό του , τη Λευκομίχλη. Η Λευκομίχλη ήταν μια κοπέλα με άσπρα μακριά μαλλιά, κατάλευκο δέρμα και φορούσε ένα άσπρο μακρύ φόρεμα. Έμενε πάνω σε λευκά σύννεφα, λευκότερα και από τα σύννεφα της Ελλαδοουρανούπολης. Έβλεπε από ψηλά τι κάνουν οι πολίτες . Αυτά όλα τα σημείωνε σε πολύ μακριά χαρτιά που έφταναν μέχρι το πάτωμα. Η Λευκομίχλη υπάκουσε στο κάλεσμα του βασιλιά και τον επισκεύτικε κρατώντας τις τεράστιες σημειώσεις της και υποκλίθηκε ….:

Καλημέρα σας Μεγαλειότατε.

Καλημέρα Λευκομίχλη.

Γιατί με καλέσατε;

Λοιπόν Λευκομίχλη, σε κάλεσα εδώ να μου λύσεις ένα πρόβλημα . Την Τετάρτη ήρθαν εδώ δύο κορίτσια από την Ελλαδοουρανούπολη και μου έκαναν μία ερώτηση, ποια κάνει τον καλύτερο καιρό. Εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή την ερώτηση αφού θεωρώ ότι και οι δύο έχουν πολλά να μας δώσουν. Αυτό το ξέρουν όλοι οι Ελλαδοουρανοπολίτες και άλλοι από ξένες χώρες. Εσύ μήπως μπορείς να μου βοηθήσεις και να μου δώσεις μία σωστή και δίκαιη απάντηση;

Η Λευκομίχλη αφού σκέφτηκε λίγο, απάντησε…:

Μήπως από αυτές τις κοπέλες η μία είχε κίτρινα μαλλιά και η άλλη είχε γκρι ;

Ναι.

Τι καιρό κάνουν ;

Η μία κάνει ήλιο και η άλλη βροχή.

Α ! Ξέρω για αυτές τις κοπέλες και γιατί ήρθαν εδώ.

Σε ακούω.

Λοιπόν αυτά τα δύο κορίτσια είναι η Ηλιένα και η Συννεφένια , δυο κοπέλες από την Ελαδοουρανούπολη. Τον τελευταίο καιρό έχουν ένα πρόβλημα , μαλώνουν για το ποια ήταν η καλύτερη. Την Τετάρτη, τη μέρα που μου είπες ότι ήρθαν καθόντουσαν, τότε μια ιδέα τους κατέβηκε από το μυαλό και αποφάσισαν να έρθουν σε σας για να σας κάνουν αυτή την ερώτηση επειδή είστε έξυπνος και δίκαιος.

Πότε άρχισε ο τσακωμός τους;

Θα σας πω, το έχω γράψει σε μια από τις σημειώσεις μου. Περιμένετε να το βρω.

…και άρχισε να ψάχνει στις τεράστιες σημειώσεις της .

Το βρήκα !

Φώναξε με ενθουσιασμό, ενώ κρατούσε μία σημείωση που είχε το χρώμα των σταχυών, χρυσό.

Λοιπόν τι λέει ;

Θα σας πω, έγινε λίγο καιρό πριν πάρουν την απόφαση να έρθουν σε εσάς. Μια μέρα καλοκαιρινή, γεμάτη ζέστη , η Ηλιένα και η Συννεφένια πήγαν στην γη για να πάνε βόλτα που το είχαν αποφασίσει πριν από καιρό . Έβαλαν τα καλοκαιρινά καλά τους ρούχα , τα μεγάλα καπέλα τους, τις σαγιονάρες τους, τα σακίδια τους και ξεκίνησαν τη βόλτα τους. Πρώτα θα περπατούσαν, μετά θα καθόταν σε ένα μέρος να χαλαρώσουν , να φάνε το φαγητό τους που είχαν στα σακίδια τους και να συζητήσουν διάφορα θέματα . Καθώς περπατούσαν , είδαν απέναντι τους ένα χωράφι που ήταν σκεπασμένο από χρυσά στάχυα, το πλησίασαν . Όταν έφτασαν κοντά πίσω από ένα δέντρο είδαν δύο άντρες που φορούσαν μεγάλα κίτρινα καπέλα . Στη γη αυτούς που έχουν χωράφια με στάχυα τους λένε γεωργούς. Τους άκουσαν λοιπόν να λένε για τα καλά του ήλιου και της βροχής. Ένιωσαν περίεργα . Σιγά σιγά άρχισαν να φέρονται περίεργα η μια την άλλη , ώσπου μια μέρα άρχισαν να μαλώνουν για το ποια ήταν η καλύτερη . Αυτό συνεχίζετε μέχρι σήμερα!

Η Λευκομίχλη αφού διάβασε τη σημείωση της την τύλιξε και την άφησε μαζί με τις άλλες.

Ώστε έτσι ξεκίνησε η ιστορία και για αυτό μου έκαναν αυτή την ερώτηση!

…είπε κατάπληκτος ο Ουρανός.

Θέλετε να σας πω κάτι άλλο ;

Όχι , μπορείς να φύγεις.

Η Λευκομίχλη έφυγε. Ο Ουρανός έμεινε σκεπτικός. Θα μπορούσε να πει στην Ηλιένα και τη Συνεφένεια ότι δεν μπορούσε να σκεφτεί την απάντηση και το γιατί. Όμως ο Ουρανός δεν ήθελε να αφήσει τα δύο κορίτσια να έχουν αυτό το πρόβλημα . Έτσι για να σταματήσουν , αποφάσισε να τις δώσει ένα μάθημα. Τις κάλεσε την άλλη μέρα πρωί πρωί και τις είπε..:

Για να δω ποια είναι η καλύτερη σκέφτηκα έναν άλλο τρόπο που θεωρώ ότι είναι δίκαιος και σωστός . Θα κάνετε έναν αγώνα για το ποια κάνει τον καλύτερο καιρό και όποια νικήσει αυτή θα είναι η καλύτερη!

Η Ηλιένα και η Συννεφένια άρχισαν να χοροπηδούν χαρούμενες και ο Ουρανός συνέχισε :

Οι κριτές θα είναι οι άνθρωποι και η φύση. Ο καιρός σας θα κρατήσει είκοσι μέρες και η απόφασή τους θα αναδείξει τη νικήτρια.

Πότε θα γίνει ;

…ρώτησε με αγωνία η Συνεφένεια.

Αύριο, όταν φανούν οι πρώτες αχτίνες του ήλιου

…απάντησε ο Ουρανός.

Μάλιστα θα έρθουμε!

…είπαν και τα δυο κορίτσια μαζί.

Τώρα μπορείτε να φύγετε , να θυμάστε αύριο εδώ, όταν φανούν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου. Εντάξη ;

– Μάλιστα Κύριε!

…. είπαν τα κορίτσια κι αφού υποκλήθηκαν έφυγαν και επέστρεψαν στα σπίτια τους. Ήταν πολύ χαρούμενες. Αύριο θα ήταν η ωραιότερη μέρα της ζωής τους. (Επιτέλους! Για να δούμε ; Ποια από αυτές είναι η καλύτερη;
Ανυπομονούσαν να δουν οι κοπέλες το αποτέλεσμα και σίγουρα η κάθε μία πίστευε για τον εαυτό της ότι θα νικούσε κάνοντας τον ποιο όμορφο καιρό. Μήπως έχουν άδικο ; Ας γυρίσουμε στη ιστορία μας και στο τέλος θα δούμε.)

Την επόμενη μέρα, όταν φάνηκαν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου , τράβηξαν και πάλι η Ηλιένα και η Συννεφένια για το παλάτι του Ουρανού. Ήταν πολύ χαρούμενες , γιατί σήμερα επιτέλους θα γινόταν ο διαγωνισμός. Μπήκαν στο παλάτι και παρουσιάστηκαν.

Καλημέρα σας μεγαλειότατε

…είπαν και υποκλήθηκαν .

Γεια σας και πάλι , είστε έτοιμες;

…είπε ο Ουρανός.

Ναι!

Λοιπόν αρχίζουμε ! Να θυμάστε όμως όπως τα είπαμε.

Η Ηλιένα και η Συννεφένια έφυγαν από το παλάτι. Κάθε μία από αυτές θα πετάξει στη γη και θα κάνει το καιρό της που θα κρατήσει είκοσι μέρες , όπως είπε ο Ουρανός. Πρώτα από αυτές θα άρχιζε η Ηλιένα, ανέβηκε πάνω στο άρμα της και πέταξε για τη γη. Όταν έφτασε στη γη , χρησιμοποίησε τη φυσική δύναμη του καιρού της λέγοντας..:

Ζέστη του ήλιου , λάμψη και λιακάδα ενωθείτε και δώστε καιρό ήλιο!

Επειδή στη γη είχε συννεφιά με τη μαγεία της τα εξαφάνισε και έφερε τον ήλιο. Οι άνθρωποι χάρηκαν που είχε ήλιο. Θα μπορούσαν να πάνε στη θάλασσα , να πετάξουν χαρταετό , να πάνε βόλτα και να κάνουν ένα σορό άλλα πράγματα . Η χαρά τους μεγάλωσε ακόμα ποιο πολύ όταν έμαθαν ότι πολλές μέρες θα είχε ήλιο. Έτσι περνούσε ο καιρός όμως συνέβει κάτι που δεν τους πέρασε καθόλου από το μυαλό τους . Από τον πολύ ήλιο και τη ζέστη τα φυτά άρχισαν να ξεραίνονταν , οι άνθρωποι ζεσταίνονταν πολύ , ίδρωναν και πολύ αρρώστησαν παθαίνοντας ηλίαση. Όταν πέρασαν οι είκοσι μέρες , η Ηλιένα έκανε τον καιρό όπως πριν και επέστρεψε απογοητευμένη στο σπίτι της. Μετά ήρθε η σειρά της Συννεφένιας και αφού ανέβηκε στο δικό της άρμα πέταξε για τη γη. Όταν έφτασε εκεί, χρησιμοποίησε τη φυσική δύναμη του καιρού της , λέγοντας τα παρακάτω λόγια:

Βροχερή δροσιά , σταγόνα και σύννεφο ενωθείτε και κάντε καιρό βροχής !

Τότε στη γη συννέφιασε , ακούστηκε ένας κεραυνός κι άρχισε να βρέχει. Οι άνθρωποι όταν είδαν ότι έβρεχε χάρηκαν πολύ. Τόσες μέρες είχε ήλιο, ζέστη , ξηρασία και λαχταρούσαν μια βροχούλα για να ποτιστούν τα φυτά και τα δέντρα γιατί κόντευαν να ξεραθούν. Έτσι, όλοι χάρηκαν με τη βροχή και την υποδέχτηκαν με χαρά. Όμως αυτό δεν κράτησε για πολύ. Από την πολλή βροχή τα φυτά άρχισαν να χαλάνε και τα λουλούδια άρχισαν να χάνουν το ωραίο χρώμα τους. Τα σπίτια των ανθρώπων πλημμύρισαν , τα παιδιά έκλαιγαν γιατί δεν μπορούσαν να βγουν έξω και να παίξουν.
Όταν πέρασαν οι είκοσι μέρες , η Συννεφένια επέστρεψε απογοητευμένη στο σπίτι της. Την επόμενη μέρα συναντήθηκαν για να μάθουν το αποτέλεσμα της αναμέτρησης . Η Ηλιένα μόλις την είδε την ρώτησε αν κέρδισε και η απάντηση ήταν πως όχι. Έτσι απογοητευμένες ξεκίνησαν για το παλάτι περπατώντας . Σε όλο το δρόμο καμία δε μιλούσε και προχωρούσαν λυπημένες . Τι θα πούνε τώρα στο βασιλιά! Περπάτησαν για πολλή ώρα ώσπου έφτασαν στο παλάτι. Μπήκαν μέσα και παρουσιάστηκαν στο βασιλιά . Ο Ουρανός είδε τα κορίτσια απογοητευμένα και τα ρώτησε..:

Τι συμβαίνει ; Γιατί είστε έτσι ; Κέρδισε καμιά;

Πού να σας τα λέμε μεγαλειότατε

…είπε η Ηλιένα.

Καμιά δε κέρδισε κάναμε τον καιρό μας και τον κρατήσαμε είκοσι μέρες όπως μας είπατε . Όμως η κριτές μας δεν έκριναν κανένα καιρό καλύτερο .Κάναμε έναν διαγωνισμό για το τίποτα!

…είπε απογοητευτικά η Συννεφένια.

Ελπίζω από αυτήν την ατυχία σας να πείρατε ένα καλό μάθημα. Πως κανένας καιρός δεν είναι καλύτερος, όλοι είναι το ίδιο καλοί και χρήσιμοι για τον άνθρωπο και τη φύση . Όλα χρειάζονται και η βροχή και ο ήλιος ακόμα και η παγωνιά, όλα έχουν κάτι να μας προσφέρουν . Πιστεύω να πήρατε το μάθημά σας .

Τα κορίτσια έμειναν με το στόμα ανοιχτό και ο Ουρανός συνέχισε … :

Είδατε ; τόσο καιρό τσακώνεστε για βλακείες . Χαλάσατε και τον κρίκο της φιλία σας . Τώρα αρκετά είπαμε ! Ώρα να πάτε στα σπίτια σας . Προσπαθήστε να διορθώσετε τα πράγματα που φέρατε με το τσακωμό σας και να συμφιλιωθείτε μεταξύ σας.

Η Ηλιένα και η Συννεφένια έφυγαν από το παλάτι με σκυμμένο το κεφάλι . Στο δρόμο σκεφτόταν τα λόγια του σοφού και δίκαιου βασιλιά…..:

Είχε δίκιο , ξέραμε ότι όλα χρειάζονται και ο ήλιος και η βροχή αλλά η αιτία του τσακωμού μας ήταν οι άνθρωποι του χωραφιού

…είπε η Ηλιένα.

Έχεις δίκιο , τσακωνόμασταν για βλακείες τόσο καιρό. Ξεχάσαμε πως όλα χρειάζονται , εξαιτίας των ανθρώπων

…απάντησε η Συννεφένεια.

Θέλεις να γίνουμε πάλι φίλες και να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως πριν ;

Ναι πάρα πολύ.

Στο τέλος αυτής της κουβέντας επικράτησε σιωπή. Τα κορίτσια σκεφτόταν πως όταν αλλάξουν τα πράγματα όλα θα ξαναγίνουν κανονικά .Αυτές θα περνούσαν καλά τόσο ανά μεταξύ τους όσο και με τις φίλες τους χωρίς να τσακώνονται. Μετά από πολλές ώρες φτάσανε στην Ελλαδοουρανούπολη . Ήδη ήταν απόγευμα , προτού αποχωριστούν για να πάνε στα σπίτια τους δώσανε τα χέρια και υποσχέθηκαν να μη μαλώσουν ποτέ ξανά. Τελικά κατάλαβαν την άδικη κόντρα τους και χάρη στο δίκαιο και σοφό βασιλιά κατάλαβαν το λάθος τους . Από τότε τα πράγματα και η φιλία τους έγιναν όπως πριν και δεν ξαναπήγαν ποτέ στη γη !!!!!!!!!!

Ψέματα ή αλήθεια
έτσι λεν’ τα παραμύθια…

ΕΥΗ ΚΑΠΑΤΖΙΑ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2013

# Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ή η χρησιμοποίησή του
χωρίς την συγκατάθεση της Εύης Καπατζιά..#

Categories: Παραμύθια παιδιών | Ετικέτες: Εύη Καπατζιά | Σχολιάστε

Ομάδες έρευνας στην δράση των Παραμυθάδων για το Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 8 Απριλίου 2013 από Χρήστος Τσίρκας

Δημιουργήθηκαν ήδη οι πρώτες ομάδες έρευνας σχετικά με την δράση που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε οι Παραμυθάδες στο πλαίσιο των Παράλληλων Εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Φιλίππων – Θάσου. Για όσους δεν γνωρίζουν, η δράση αφορά την αναβίωση, είτε της 8ης Σεπτεμβρίου 1957, είτε της 19ης Αυγούστου 1961. Πιο απλά, την μετάβαση των θεατών της παράστασης, από το ΚΤΕΛ στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων. Η επιλογή της ημέρας θα εξαρτηθεί από το υλικό που θα συγκεντρωθεί. Οι δύο αυτές ημερομηνίες αφορούν δύο «πρώτες» παραστάσεις του ίδιου θεσμού. Απλά το 1957 ως «Εορταί Φιλίππων-Θάσου» υπό την διοργάνωση του Συνδέσμου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών (ΣΦΓΤ), ενώ το 1961 ως Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου υπό την σκέπη του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ).

Η αφίσα της παράστασης «Οιδίπους Τύρανος» σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού, το 1961.

Οι πρώτες ομάδες έρευνας που δημιουργήθηκαν – οι οποίες στην πορεία μπορεί να δεχτούν κι άλλους εθελοντές – και που ερευνούνε τις περιόδους 01/08/1957 έως 10/09/1957 και 01/08/1961 έως 31/08/1961, είναι οι ακόλουθες:

Ειδήσεις και γεγονότα από την Καβάλα:

Απόστολος Τσομπανόπουλος (υπεύθυνος ομάδας), Κατερίνα Φλωρέντζη, Μαρία Μπουγά, Βιβή Θεοδωρίδου.

Ελληνική Ιστορία:

Μαρία Μπουγά (υπεύθυνη ομάδας), Νίκη Δρίβα, Χρήστος Τσίρκας.

Ιστορία του ΚΤΕΛ Καβάλας:

Θόδωρος Παπαδόπουλος (υπεύθυνος ομάδας), Τάσος Καπατζιάς.

Παγκόσμια Ιστορία:

Νίκη Δρίβα (υπεύθυνη ομάδας), Θεοδώρα Βαβαλέσκου, Βιβή Θεοδωρίδου.

Μαρτυρίες ανθρώπων:

Χρήστος Τσίρκας (υπεύθυνος ομάδας), Μίνα Καλαμούκη, Αδελαϊδα Ράπτη, Τάσος Καπατζιάς, και όλοι οι υπόλοιποι που δεν δήλωσαν συμμετοχή σε κάποια θεματική ενότητα, αλλά θέλουν να συμμετέχουν.

Όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν σε κάποια ομάδα, μπορούν να το δηλώσουν με αποστολή σχολίου μέσω του παρόντος ιστολογίου.

Στην ομάδα έρευνας των μαρτυριών, μπορούμε όλοι να συνδράμουμε με πολλούς τρόπους. Με την καταγραφή ενός περιστατικού που θα μας εξιστορήσει κάποιος γνωστός που το έζησε κατά προτίμηση εκείνη την περίοδο. Με την κατάθεση ενός δημοσιεύματος, αφηγήματος, συνέντευξης, κλπ, που αφορά μαρτυρίες για τις περιόδους εκείνες. Με φωτογραφικό ή οπτικοακουστικό υλικό.

Οι εργασίες των ομάδων ερευνών θα πρέπει να ολοκληρωθούν την 30η Απριλίου. Εν συνεχεία, οι υπεύθυνοι των ομάδων, με τον συντονιστή (Χρήστο Τσίρκα) και την συγγραφέα (Γιούλη Αποκατανίδου) θα βρεθούν για να καταθέσουν στην τελευταία το υλικό για να προχωρήσει στην συγγραφή των κειμένων-διαλόγων.