Οι Παραμυθάδες στο πλαίσιο του εορτασμού της «Παγκόσμιας Ημέρας της Μητέρας» και της «Παγκόσμιας Ημέρας Οικογένειας», συμμετέχουμε στο Παιχνίδι Πόλης με τίτλο «Η πόλη μέσα από τα μάτια της Οικογένειας» που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Μαΐου και ώρες 10:00-13:00.
Στόχος της δράσης, είναι μέσα από ένα παιχνίδι χαμένου θησαυρού, η ανάδειξη της ανάγκης για τον ποιοτικό χρόνο που πρέπει να περνά η οικογένεια μαζί και η σύσφιξη των σχέσεων μέσα σε αυτήν.
Με το σύνθημα «Περάστε ουσιαστικό χρόνο μαζί με την οικογένειά σας και δώστε στα παιδιά όλα αυτά τα πολύτιμα που μόνο η οικογένεια μπορεί να προσφέρει!» οι φορείς και οι υπηρεσίες της συνδιοργάνωσης καλούν όλα τα παιδιά και τις οικογένειες της πόλης μας, να συμμετέχουν παίζοντας, ζωγραφίζοντας, τραγουδώντας, ακούγοντας παραμύθια στο μεγάλο παιχνίδι με θέμα: «Η πόλη μέσα από τα μάτια μιας οικογένειας».
Οι Παραμυθάδες θα βρεθούμε στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» η οποία συμμετέχει ως σταθμός του Παιχνιδιού της Πόλης και θα είναι έτοιμη να υποδεχτεί όλους όσους θέλουν να συμμετέχουν στην παραπάνω δράση, στο Δανειστικό Τμήμα (3ος όροφος). Εκεί Θα πραγματοποιηθούν εικαστικά εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους αλλά και αφηγήσεις παραμυθιών με κεντρικό θέμα την Οικογένεια και τη Μητέρα.
Πρέπει να τονιστεί πως η εκκίνηση, όλων των ομάδων (παιδιών και γονέων) που θα συμμετέχουν στο «Παιχνίδι Πόλης», θα γίνει στο Δημοτικό Κήπο, την Κυριακή 14 Μαΐου και ώρα 10:00 προκειμένου να τους δοθούν οι απαραίτητες οδηγίες για τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των ακόλουθων φορέων της πόλης μας:
Γραφείο Σχολικών Δραστηριοτήτων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καβάλας,
Το Σάββατο 6 Μαΐου 2017 η Ομάδα των Παραμυθάδων είχε την ευκαιρία να συμμετέχει στην ημερίδα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Βρεφονηπιοκόμων, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, με θέμα: «Δημιουργικοί τρόποι έκφρασης ομάδων στην Εκπαίδευση».
Οι Παραμυθάδες που πήραμε μέρος στην ημερίδα εισηγηθήκαμε το βιωματικό εργαστήριο με τίτλο «Ζωντανεύοντας το παραμύθι». Αφού καλωσορίσαμε τους συμμετέχοντες, χτίσαμε το θεωρητικό υπόβαθρο του εργαστηρίου και είπαμε λίγα λόγια για την τέχνη του παραμυθιού. Μιλήσαμε για το τι είναι παραμύθι, ποια τα είδη του παραμυθιού, ποια η διαφορά αφήγησης και ανάγνωσης και καταλήξαμε στους τρόπους αφήγησής του σε ένα σχολικό περιβάλλον και τη μετέπειτα παιδαγωγική του αξιοποίηση μέσα στην τάξη.
Στη συνέχεια, μοιράσαμε στο ακροατήριό μας μια συλλογή 5 λαϊκών παραμυθιών και ενός Αισώπειου μύθου και ζητήσαμε να τα διαβάσουν. Για να σπάσει ο πάγος και να δημιουργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης στην ομάδα εφαρμόσαμε 2 θεατρικά παιχνίδια. Με τον τρόπο αυτό «ξεκλειδώσαμε» το σώμα και το πρόσωπό μας δουλεύοντας την εκφραστικότητα και τη φαντασία μας. Έπειτα, χωριστήκαμε σε 4 ομάδες των 5 ατόμων και ζητήσαμε από τις ομάδες αυτές να δραματοποιήσουν η κάθε μία από ένα διαφορετικό παραμύθι. Ο ρόλος μας ήταν καθοδηγητικός και υποστηρικτικός καθ’ όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας των ομάδων, με σκοπό να ενισχύσουμε τη μεταξύ τους συνεργασία. Αφού οι ομάδες ετοίμασαν την παρουσίασή τους, εμφανίσαμε τη «μαγική βαλίτσα». Μια βαλίτσα όπου μέσα είχαμε τοποθετήσει διάφορες μάσκες, υφάσματα, αντικείμενα και περίεργα μουσικά όργανα από διάφορες χώρες που μας προσέφερε ο αγαπημένος μουσικός των Παραμυθάδων, Μανώλης Παργεντάκης, από τη συλλογή του.
Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Τα άψυχα αντικείμενα πήραν αμέσως ζωή, και με οδηγό την φαντασία και τη δημιουργικότητα, οι συμμετέχοντες μας εξέπληξαν ευχάριστα παρουσιάζοντας η κάθε ομάδα με τον δικό της μοναδικό τρόπο το παραμύθι της. Στο τέλος, ακολούθησε διάλογος σε σχέση με τον τρόπο δραματοποίησης του κάθε παραμυθιού από τις ομάδες, προτείναμε τρόπους βελτίωσης και ανταλλάξαμε απόψεις για τον τρόπο ενσωμάτωσης τέτοιων δράσεων στην εκπαίδευση.
Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους δήλωσαν συμμετοχή στο εργαστήριό μας, καθώς επίσης την κ. Τσούγκα Παναγιώτα, πρόεδρο του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Βρεφονηπιοκόμων, για την όμορφη εμπειρία που προσέφερε σε εμάς αλλά και στους εκπαιδευτικούς της ημερίδας. Ελπίζουμε σε μία όμορφη μελλοντική συνεργασία!
(Για να ακούσετε το παραμύθι, μεταβείτε στο κάτω μέρος της σελίδας)
Πριν πολλά χρόνια υπήρχε μια πολιτεία που ήταν ξακουστή για ένα όμορφο μνημείο της. Πάνω στο μνημείο αυτό στεκόταν ένας χρυσός πρίγκιπας με ολόχρυσα ρούχα. Είχε δύο ζαφείρια για μάτια και κρατούσε μια ασπίδα με ένα κατακόκκινο ρουμπίνι στη μέση.
Το καλοκαίρι είχε τελειώσει και τα αποδημητικά πουλιά άρχιζαν το ταξίδι τους για τις ζεστές χώρες. Ένα χελιδόνι που είχε κουραστεί, κάθισε ανάμεσα στα πόδια του χρυσού πρίγκιπα για να ξεκουραστεί και να συνεχίσει μετά το ταξίδι του για τον τελικό προορισμό του, την Αίγυπτο. Ξαφνικά έπεσαν λίγες σταλαγματιές πάνω στο χελιδόνι και το μούσκεψαν.
«Από πού να ήρθαν αυτές οι σταλαγματιές;» αναρωτήθηκε. «Ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και τ’ αστέρια λάμπουν!». Όπως όμως γύρισε το κεφάλι του προς τα πάνω, είδε πως ο χρυσός πρίγκιπας έκλαιγε.
Αγαπητέ μου πρίγκιπα, γιατί κλαις;
…ρώτησε απορημένο το χελιδόνι.
Αν ήξερες τι πόνο νιώθω στην καρδιά μου βλέποντας από δω ψηλά πόση δυστυχία υπάρχει στον κόσμο! Γι αυτό κλαίω! Θα ήθελες άραγε να με βοηθήσεις καλό μου χελιδονάκι;
Πολύ θα το ήθελα αγαπημένε μου πρίγκιπα αλλά δυστυχώς πρέπει να φύγω. Ταξιδεύω για την Αίγυπτο και δεν έχω καθόλου χρόνο. Όλα μου τα αδέλφια πήγαν μακριά κι εγώ δε θα τα προλάβω αν δε βιαστώ.
Σε παρακαλώ, μείνε μόνο γι αυτή τη νύχτα και βοήθησε με.
…παρακάλεσε ο χρυσός πρίγκιπας και συνέχισε…
Εγώ δε μπορώ να κινηθώ. Βοήθησε με σε παρακαλώ! Πιο κάτω μέσα σ’ ένα δωματιάκι ζει μια μητέρα με το άρρωστο παιδάκι της και είναι τόσο φτωχιά που δε μπορεί να του αγοράσει ούτε ένα κιλό πορτοκάλια που χρειάζεται για να γίνει καλά. Το παιδάκι έχει πολύ υψηλό πυρετό. Βγάλε το κόκκινο ρουμπίνι από την ασπίδα μου και πήγαινε το στη μητέρα, σε παρακαλώ!
Μα το χελιδόνι τότε απάντησε…
Δε θέλω να πάω στο παιδί. Τα παιδιά δε μας αγαπάνε. Μας πετάνε πέτρες για να μας χτυπήσουν.
Ο πρίγκιπας όμως επέμενε και του είπε να μην κρατάει κακία στην καρδιά του και το έπεισε τελικά να πάει.
Ας είναι. Για μια νύχτα μόνο θα μείνω κοντά σου και θα σε βοηθήσω.
Έβγαλε αμέσως το ρουμπίνι της ασπίδας με το ράμφος του και πέταξε πάνω από τις στέγες των σπιτιών κι έφτασε μέχρι το δωματιάκι του άρρωστου παιδιού. Η μητέρα του ήταν τόσο κουρασμένη που αποκοιμήθηκε ράβοντας επάνω στο τραπέζι. Το χελιδόνι, άφησε δίπλα της το ρουμπίνι, πλησίασε το άρρωστο παιδί και του έκανε αέρα με τις φτερούγες του. Το παιδί δροσίστηκε και είπε:
Αισθάνομαι καλύτερα. Ο δροσερός αέρας μου κάνει καλό.
Το χελιδονάκι πέταξε γρήγορα κοντά στον χρυσό πρίγκιπα.
Αγαπητέ πρίγκιπα μου, ήρθα να σ’ αποχαιρετήσω. Φεύγω για την Αίγυπτο.
Αχ! Όχι χελιδονάκι μου καλό! Μείνε κι αυτή ακόμη τη νύχτα για να με βοηθήσεις…
…το παρακάλεσε. Το χελιδονάκι είχε τόσο καλή καρδιά που δέχτηκε να μείνει κι αυτή τη νύχτα μαζί του. Ο πρίγκιπας χάρηκε τότε πολύ και του είπε να πάει σε μια καμαρούλα μικρή που έβλεπε έναν φτωχό άνθρωπο. Αδύνατος από την πείνα, ξυλιασμένος από το κρύο και χωρίς να μπορεί να εργαστεί. Ο χρυσός πρίγκιπας ήθελε να τον βοηθήσει, μα το χελιδονάκι απορημένο τον ρώτησε:
Και τι θα του πάω αγαπητέ μου πρίγκιπα; Μήπως έχεις και άλλο ρουμπίνι κρυμμένο;
Όχι, ρουμπίνι δεν έχω άλλο, μα έχω δύο ακριβά ζαφείρια για μάτια. Βγάλε μου το ένα μάτι και πήγαινε το στον φτωχό.
Αυτό αποκλείεται αγαπητέ πρίγκιπα! Δε μπορώ να σου βγάλω το μάτι!
Ο πρίγκιπας όμως επέμενε και τελικά το χελιδόνι τσίμπησε με το ράμφος του το ζαφείρι του ματιού, το έβγαλε και το πήγε στον φτωχό. Το άλλο βράδυ πέταξε πάλι το χελιδόνι στον χρυσό πρίγκιπα.
Ήρθα να σ’ αποχαιρετήσω, φεύγω γρήγορα για την Αφρική.
Μα ο χρυσός πρίγκιπας είχε κι άλλες έγνοιες.
Αχ χελιδονάκι μου καλό, αγαπημένο μου χελιδονάκι, μείνε ακόμη αυτή τη νύχτα κοντά μου και βοήθησε με…
Κι επέμενε τόσο πολύ, ώσπου στο τέλος κι εκείνο είπε:
Πάλι με κατάφερες. Θα μείνω κι αυτή τη νύχτα κοντά σου να σε βοηθήσω.
Δεν έχασε λεπτό ο χρυσός πρίγκιπας και του έδωσε τις νέες οδηγίες.
Αγαπημένο μου χελιδονάκι, βλέπω πέρα μακριά ένα φτωχό κοριτσάκι σε μια πλατεία που πουλάει σπίρτα. Αλίμονο όμως, του έπεσαν στο χαντάκι και τα πήρε το ρέμα. Τώρα κλαίει γιατί αν γυρίσει χωρίς λεφτά στο σπίτι της, ο πατέρας της θα τη δείρει. Τρέξε και βοήθησε αυτό το κοριτσάκι σε παρακαλώ!
Τι θα του πάω όμως;
…ρώτησε το χελιδόνι.
Βγάλε μου και το άλλο μάτι. Από το ζαφείρι θα πάρει πολλά λεφτά το κοριτσάκι.
Μα το χελιδόνι δε συμφωνούσε. Δεν ήθελε να αφήσει τον πρίγκιπα εντελώς τυφλό. Δε μπορούσε να του το κάνει αυτό! Ο πρίγκιπας όμως επέμενε ώσπου το χελιδονάκι υποχώρησε πάλι. Έβγαλε το ζαφείρι και του άλλου ματιού και το πήγε στο κοριτσάκι. Όταν επέστρεψε είπε:
Τώρα πια δε μπορώ να πάω στην Αίγυπτο. Θα μείνω για πάντα κοντά σου. Δε μπορώ να σε αφήσω έτσι τυφλό.
Κι έμεινε το χελιδονάκι και διηγιόνταν ιστορίες από την μακρινή Αίγυπτο, του έλεγε για το μεγάλο ποτάμι που λέγεται Νείλος, για τους κροκοδείλους που υπάρχουν εκεί, για τα λουλούδια του λωτού, τις πεταλούδες και τόσα άλλα! Κι ο πρίγκιπας άκουγε και όταν σταματούσαν οι ιστορίες για τα ξένα μέρη, ρωτούσε το χελιδονάκι που καθόταν επάνω στους ώμους του:
Αγαπημένο μου χελιδονάκι πες μου σε παρακαλώ τι βλέπεις κάτω στη μεγάλη πολιτεία;
Και το χελιδονάκι τότε του έλεγε για τους πλούσιους και τους φτωχούς, για την πείνα και τις αρρώστιες, για την φτώχεια και την δυστυχία που έβλεπε στη μεγάλη πόλη. Ο χρυσός πρίγκιπας συγκινούνταν με όλα αυτά και με τη βοήθεια του χελιδονιού έστελνε ένα ένα τα χρυσά φύλλα της στολής του σε όποιον είχε ανάγκη, επειδή δεν είχε άλλα πετράδια. Στο τέλος δεν έμεινε τίποτε από τα χρυσά στολίδια της στολής του. Τώρα ο πρίγκιπας ήταν ένας γκρίζος και άσχημος όγκος στη μέση της πλατείας.
Ήρθε εν τω μεταξύ και ο κρύος χειμώνας. Χιόνι παντού. Το χελιδονάκι πάγωνε όλο και περισσότερο και κατάλαβε ότι θα πέθαινε.
Αγαπημένε μου πρίγκιπα, τώρα πια θα χωριστούμε. Θα φύγω.
Ναι, ναι είναι πολύ κρύα εδώ για σένα. Φύγε, πέταξε γρήγορα για την Αίγυπτο.
Μα το χελιδόνι του απάντησε ότι δε θα πήγαινε στην Αίγυπτο. Θα πήγαινε εκεί που πηγαίνουν οι νεκροί. Κι αμέσως έπεσε παγωμένο μπροστά στα πόδια του πρίγκιπα. Την ίδια στιγμή ακούστηκε ένα κρακ! Στο στήθος του πρίγκιπα η καρδιά του έσπασε. Οι άνθρωποι επειδή το μνημείο τώρα χωρίς τα χρυσάφια και τα πετράδια ήταν άσχημο, το γκρέμισαν και το έλιωσαν. Μόνο η καρδιά του πρίγκιπα δεν έλιωσε. Γι αυτό την πέταξαν μαζί με κάτι άλλα σκουπίδια. Εκεί δίπλα ήταν και το νεκρό χελιδονάκι.
Την ημέρα εκείνη ο Θεός ψηλά στον ουρανό είπε σ’ έναν άγγελο του.
Πήγαινε στην μεγάλη πολιτεία και φέρε μου τα δύο καλύτερα πράγματα που θα βρεις.
Ο άγγελος έψαξε, έψαξε πολύ. Στο τέλος βρήκε επάνω σε ένα σωρό από σκουπίδια την σπασμένη καρδιά του χρυσού πρίγκιπα και δίπλα ακριβώς το νεκρό χελιδονάκι. Αυτά τα δύο έφερε στο Θεό. Ο Θεός χάρηκε και είπε ότι πραγματικά αυτά ήταν τα δύο καλύτερα πράγματα που βρίσκονταν στη μεγάλη πολιτεία.
Ακούστε το παραμύθι…
Το παραμύθι αφηγείται η Καλλιόπη Σωτηρέλη. Η Καλλιόπη Σωτηρέλη είναι καθηγήτρια αγγλικών στο 7ο Γυμνάσιο Καβάλας. Ανταποκρίθηκε στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2018, ηχογράφησε και οπτικοποίησε μόνη της το παραμύθι του Oscar Wilde «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας» και την ευχαριστούμε για την συμμετοχή της.
Ένας αγρότης είχε μια φάρμα λίγο έξω από το χωριό του κάπου στη Νότια Καρολίνα. Είχε ένα μουλάρι που το φόρτωνε κι έκανε όλες τις δουλειές. Ο αγρότης όμως ήταν θρήσκος άνθρωπος και την Κυριακή δεν δούλευε. Έμενε με την οικογένειά του και τιμούσαν τον Θεό για τα αγαθά που τους πρόσφερε. Μια Κυριακή όμως χρειάστηκε να πάει σε μια κηδεία κι ο αγρότης ζήτησε από τον γιο του να πάει να σελώσει το μουλάρι.
Το μουλάρι με το που είδε τον γιο να πιάνει το σαμάρι, γύρισε και του είπε:
Τί, θα δουλέψω κυριακάτικα;
Ο γιος του αγρότη τρόμαξε μόλις άκουσε το μουλάρι να μιλάει, πέταξε το σαμάρι καταγής και έτρεξε στον πατέρα του.
Μπαμπά, δεν θα το πιστέψεις, αλλά το μουλάρι μου μίλησε!
Ο αγρότης θύμωσε με τον γιο του γιατί θεώρησε ότι βαριότανε να τον βοηθήσει και τον έστειλε στο δωμάτιο του. Έπειτα, πήγε ο ίδιος να σελώσει το μουλάρι το οποίο μόλις τον είδε του είπε:
Το φαγητό μου; Που είναι το φαγητό μου;
Ο αγρότης τα έχασε. Τρόμαξε και πέταξε κι αυτός το σαμάρι καταγής.
Μπα σε καλό μου! Πρώτη φορά ακούω μουλάρι να μιλάει…
είπε με τρεμάμενη φωνή κι ο σκύλος που βρισκότανε από πίσω του, του απάντησε…
Κι εγώ το ίδιο…δεν έχω ακούσει ξανά μουλάρι!
Ο αγρότης τα έχασε και έτρεξε στην κουζίνα που βρισκότανε η γυναίκα του.
Γυναίκα, δεν θα το πιστέψεις αλλά πριν λίγο μου μίλησε το μουλάρι.
Τί; Μα πως είναι δυνατόν;
Κι όταν απόρησα λέγοντας «Μπα σε καλό μου! Πρώτη φορά ακούω μουλάρι να μιλάει», άκουσα τον σκύλο να μου λέει «Κι εγώ το ίδιο…δεν έχω ακούσει ξανά μουλάρι!»
Αυτό είναι πρωτάκουστο!
Απάντησε η γυναίκα του μα τότε ακούστηκε η γάτα που καθότανε ήρεμη δίπλα στην πόρτα…
Μα καλά, γιατί είναι πρωτάκουστο; Πρωτή φορά ακούτε σκύλο να μιλάει;
Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Αρετής Τσιφλίδου
Την Τετάρτη 26 Απριλίου οι «Παραμυθάδες» πιστοί στο ραντεβού μας με τις «Ηθικές Αξίες» βρεθήκαμε στο Παιδικό Τμήμα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας όπου αφηγηθήκαμε παραμύθια για τον Αλτρουισμό και τη Βοήθεια. Στην εκδήλωση συμμετείχε εθελοντικά και η ψυχολόγος Χρύσα-Μαρία Ταβανλή, η οποία παρουσίασε το θέμα από την δική της επιστημονική πλευρά.
Στην σημερινή εποχή όπου δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, προσπαθήσαμε να περάσουμε το μήνυμα στα παιδιά αλλά και στους γονείς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παραμερίζουν την καχυποψία και τον εγωισμό και ρίχνουν το βλέμμα τους στους ανήμπορους και αυτούς που έχουν την ανάγκη μας.
Μιλήσαμε για τη γενναιότητα και τον ηρωισμό που πηγάζουν από την ανάγκη για βοήθεια προς τον συνάνθρωπο μας. Μιλήσαμε για ανθρώπους που παραμέρισαν το προσωπικό τους συμφέρον και υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα άλλων ανθρώπων. Με ασπίδα την ανάγκη για το γενικό καλό, νίκησαν τους φόβους και τις ανασφάλειές τους κι έτσι τύποι αδύναμοι και φτωχοί έδειξαν ότι τα καταφέρνουν στα δύσκολα προκειμένου να στηρίξουν άλλους πιο αδύναμους που βρίσκονται σε δυσκολότερες καταστάσεις.
Ο Αλτρουισμός μπορεί να είναι μια λέξη που σπάνια χρησιμοποιείται στη σημερινή εποχή, όμως έμπρακτα η ανθρωπιά και ο εθελοντισμός συναντούνται σχεδόν καθημερινά στη ζωή μας. Η αλτρουιστική συμπεριφορά βρίσκεται στο DNA μας και τελικά μας προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση. Στενοχωριόμαστε με τον πόνο του άλλου και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον απαλύνουμε, ακόμη και όταν πρόκειται να χάσουμε κάτι εμείς οι ίδιοι.
Γι’ άλλη μια φορά νιώσαμε πλουσιότεροι φεύγοντας από την εκδήλωση κι ελπίζουμε ότι περάσαμε το μήνυμα που θέλαμε σε όλες αυτές τις παιδικές ψυχές που ρούφηξαν μέχρι και την τελευταία λέξη κάθε αφήγησης μας. Έχοντας στο νου μας τα παραμύθια που παρουσιάσαμε, τον «Γίγαντα Κοκκινογένη», τον «Λιόντο», τον «Φεγγαροσκεπαστή», τον «Χρυσό Πρίγκιπα», την «Μικρή Μιμόζα» και «το δώρο της Παπλωματούς» σε συνδυασμό με τα λόγια του Ιωάννη Στοβαίου: «Ο εγωιστής συγκεντρώνει τον κόσμο στον εαυτό του, ενώ ο αλτρουιστής δίνει τον εαυτό του σε όλο τον κόσμο», ας προσπαθήσουμε να γινόμαστε ολοένα και καλύτεροι άνθρωποι κάθε μέρα.
Προτελευταία εκδήλωση των Παραμυθάδων στις παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας πριν μπει για τα καλά το καλοκαίρι στην καθημερινότητά μας. Αύριο Τετάρτη 26 Απριλίου το μηνιαίο μας ραντεβού με τα παιδιά στο παιδικό τμήμα της Κεντρικής Βιβλιοθήκης στον 3ο όροφο. Το θέμα μας για τον μήνα Απρίλιο είναι η «βοήθεια-αλτρουισμός» και μαζί με την ψυχολόγο της συντροφιάς μας Χρύσας-Μαρίας Ταβανλή αλλά και τα παραμύθια μας, θα προσπαθήσουμε να το κοινωνήσουμε στα παιδιά.
Η εκδήλωση είναι στις 18:00 και η είσοδος είναι ελεύθερη!
Το παρακάτω παραμύθι γράφτηκε από μαθητές του 5ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας χρησιμοποιώντας τα «ζάρια των παραμυθιών» και με την βοήθεια των Παραμυθάδων. Αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε στο εορταστικό διήμερο την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και την οποία διοργάνωσαν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», το ΝΠΔΔ «Δημοτική Κοινωνική Αλληλεγγύη – Προσχολική Αγωγή Καβάλας» και τον Σύλλογο Εικαστικών Τεχνών και Φιλότεχνων Καβάλας Art Attack.
Τα παιδιά, ρίξανε τα ζάρια και οι εικόνες με τις οποίες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα παραμύθι ήταν: Δώρο, μπάλα, φάντασμα, ψάρι, ήλιος και αστέρι!
Ήτανε Πάσχα και ο αγαπημένος θείος της Μαρίας της έφερε ένα δώρο. Ένα πολύ ζωηρό ξυπνητήρι, που μιλούσε κι έκανε και πολύ θόρυβο. Υπήρχε όμως ένα μυστικό! Αυτό το ξυπνητήρι είχε πάει πρώτα σ’ ένα άλλο παιδάκι που δεν το ήθελε για το λόγο ότι έκανε φασαρία κι έτσι βρέθηκε στα χέρια της Μαρίας.
Η Μαρία ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Έπαιζε μπάσκετ και κάθε μέρα πήγαινε για προπόνηση. Ένα πρωί, όπως ήταν αγουροξυπνημένη, μαζί με τα πράγματα της, έχωσε κατά λάθος και το ξυπνητήρι στην τσάντα της. Καθώς έπαιζε μπάσκετ λοιπόν, ξέφυγε η μπάλα, έπεσε πάνω στην τσάντα της και τι ατυχία! Έσπασε το ξυπνητήρι που ήταν μέσα! Κάτι που δεν ανέφερα όμως είναι ότι αυτό το ξυπνητήρι ήταν γρουσούζικο. Στεναχωρήθηκε πολύ που έγινε κομμάτια και μεταμορφώθηκε σε φάντασμα για να τρομάζει τη Μαρία.
Πριν λίγο καιρό, οι γονείς της Μαρίας της είχαν πάρει για δώρο ένα ψάρι κόκκινο, που είχε έρθει από την Αφρική, τον Φέλιξ. Έκανε πολλή ζέστη σ’ εκείνες εκεί τις χώρες και ο καημένος ο Φέλιξ αναζητούσε λίγη δροσιά. Το φάντασμα βρήκε τότε την ευκαιρία και τρύπωσε μέσα σ’ αυτό το ψάρι.
Η Μαρία είχε πολλές φοβίες και στεναχωριόταν. Δεν περνούσε ευχάριστες στιγμές με όλα αυτά που γίνονταν. Ο ήλιος που την έβλεπε, ένα πρωινό τρύπωσε από τις γρίλιες του παραθύρου της και μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο για να την βοηθήσει να ηρεμήσει. Της εκμυστηρεύτηκε ένα πολύτιμο μυστικό. Στις ακτίνες του είχε κρυμμένο ένα αστέρι που μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες. Έβγαλε αυτό το αστέρι τότε και της το χάρισε για να διώξει τους φόβους της.
Το αστέρι το στήριξε στο ταβάνι του δωματίου της και κάθε φορά που το κοιτούσε, αυτό της έδινε δύναμη και χαρά για να συνεχίζει και να μη φοβάται τίποτε πια!
Το βιβλίο «Παραμύθια από την άγρια δύση – Τα αμερικανικά tall tales» επιμελήθηκε ο Γιώργος Μπλάνας, μετέφρασε η Σάντυ Παπαϊωάννου και εικονογράφησε ο Michael McCurdy.
Εκδόθηκε το 2006 από τις εκδόσεις «Απόπειρα» και ανήκει στην σειρά Του κόσμου τα παραμύθια. Περιέχει 66 παραμύθια, μυθεύματα, θρύλους, κλπ και πιο συγκεκριμένα:
Στοιχειώματα
Ο στρατός των νεκρών (Νότια Καρολίνα)
Το φράγμα (Λουιζιάνα)
Η άμαξα του Χάρου (Νέα Υόρκη)
Το φάντασμα (Κολοράντο)
Τα φαντάσματα του Αρχοντικού Ρίνγκγουντ (Νέα Υερσέη)
Τα αόρατα χέρια (Νεβάδα)
Η Μάλα Χόρα (Νέο Μεξικό)
Δύο μπουκάλια γάλα (Καλιφόρνια)
Το Πάλαντιν (Ροντ Άιλαντ)
Ο τυμπανιστής φάντασμα (Πεννσυλβανία)
Σπάυτεν Ντάυβιλ (Νέα Υόρκη)
Το φύκι προδότης (Μασσαχουσέττη)
Περίμενε μέχρι να έρθει ο Έμετ (Δυτική Βιρτζίνια)
Αίτια
Τα πουλάκια της μπλε πεταλούδας (Ντέλαγουεαρ)
Δικός του ο σκύλος (Μισσισσιπή)
Τα κοράκια είναι στο καλαμπόκι (Γεωργία)
Οι Χούζιερς (Ινδιάνα)
Οι καταβόθρες (Νεβάδα)
Γιατί οι σκύλοι κυνηγούν τις γάτες (Βιρτζίνια)
Αντρειωμένοι
Η ελαφίνα του Ντάνιελ (Βόρεια Καρολίνα)
Κέισυ Τζόουνς (Τέννεσσι)
Ήθαν Άλλεν (Βέρμοντ)
Ο Τζέσσε Τζέιμς και η χήρα (Μιζούρι)
Τζων Χένρυ (Δυτική Βιρτζίνια)
Ο Γιαννάκης ο Μηλοσποριάς (Οχάιο)
Σαμ Χάυντ (Μασσαχουσέττη)
Από την ανάποδη (Βόρεια Ντακότα)
Ο βροχοποιός (Νεμπράσκα)
Οι παγωμένες φλόγες (Μίσιγκαν)
Το μπλέξιμο των κορμών (Ουισκόνσιν)
Η κουζίνα του Πωλ Μπάνυαν (Όρεγκον)
Δαμάζοντας τον ποταμό Σφυρίχτρα (Μιννεσότα)
Η παγωμένη αυγή (Τεννεσσί)
Ο Πέκος Μπιλλ και η Σου η Χοροπηδούλα (Τέξας)
Ο Πέκος Μπιλλ βρίσκει τους σκληροτράχηλους (Νέο Μεξικό)
Το παρακάτω παραμύθι γράφτηκε από τους μαθητές του 5ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας (Δ’ και Ε’ τάξεις) χρησιμοποιώντας τα «ζάρια των παραμυθιών» και με την βοήθεια των Παραμυθάδων. Αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε στο εορταστικό διήμερο την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και την οποία διοργάνωσαν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», το ΝΠΔΔ «Δημοτική Κοινωνική Αλληλεγγύη – Προσχολική Αγωγή Καβάλας» και τον Σύλλογο Εικαστικών Τεχνών και Φιλότεχνων Καβάλας Art Attack.
Τα παιδιά, ρίξανε τα ζάρια και οι εικόνες με τις οποίες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα παραμύθι ήταν: Σπίτι, λουλούδι, ήλιος, κλειδαριά, πεταλούδα και πεταλούδα!
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο σπίτι σε ένα χωριό που το έλεγαν Ανήλιο. Αυτό το σπίτι ήταν παρά πολύ όμορφο και χαρούμενο και είχε δέντρα, είχε λουλούδια και τα λουλούδια άνθιζαν και ήταν πολύχρωμα και όταν έβγαινε ο ήλιος, όλη η πλάση ήταν μέσα στην χαρά.
Μέσα σε αυτό το σπίτι όμως ζούσε ένας γεράκος, ο μπάρμπα-Μανώλης ο οποίος ήταν κατσούφης, μουρτζούφλης και γκρινιάρης. Δεν χώνευε καθόλου τον ήλιο. Όμως ο ήλιος κάθε μέρα έπαιρνε το άρμα του και έβγαινε πάνω στον ουρανό και κανένας δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει.
Κάθε φορά που περνούσε πάνω από το σπίτι του μπάρμπα-Μανώλη του παράξενου, εκείνος κατέβαζε τη σκεπή και έπαιρνε ένα μαγικό τεράστιο κλειδί που είχε και κλειδωνότανε μέσα στο σπίτι του. Το κλειδί όμως και η κλειδαριά που ήταν γυαλιστερή και μεγάλη τον αγαπούσαν τον ήλιο και όταν ο μπάρμπα-Μανώλης αποφάσισε να βγει έξω για να δει εάν έφυγε ο ήλιος η κλειδαριά και το μαγικό κλειδί έβγαζαν λουλούδια.
Μια μέρα που ξεκλείδωσε και είδε ότι έβρεχε, αυτός ήταν χαρούμενος όμως το κλειδί ήταν πολύ στενοχωρημένο και μαύρισε από την στενοχώρια του. Τότε μια πεταλούδα από τα λουλούδια του, ήρθε πάνω στο κλειδί, το ακούμπησε, έβγαλε όλα τα χρώματα από τα φτερά της, το γυάλισε και το έκανε πανέμορφο. Όμως η βροχή συνέχιζε γιατί ο ήλιος είχε θυμώσει με τον μπάρμπα-Μανώλη και δεν ήθελε να ξαναπεράσει από την αυλή του. Τότε τα λουλούδια μαράθηκαν, έχασαν το χρώμα τους και έπεσαν στο έδαφος γιατί δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς τον ήλιο. Τότε ο μπάρμπα-Μανώλης κατατρόμαξε και κατάλαβε τι αξία έχει ο ήλιος.
Τι να κάνει όμως; Απελπισμένος και στενοχωρημένος όπως ήταν, παίρνει ένα αεροπλάνο και τρέχει στο σπίτι του ήλιου που ήτανε στην Ανατολοδύση. Έπεσε στα γόνατα του ήλιου και του ζήτησε συγνώμη.
Συγνώμη ήλιε μου λαμπρέ. Τώρα που σε χάσαμε από το σπίτι κατάλαβα την αξία σου. Σε παρακαλώ πολύ, κάθε μέρα να έρχεσαι στο σπίτι μας κι εγώ θα είμαι κοντά σου και θα σε βοηθάω για να κάνουμε τον κόσμο όμορφο.
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Οι Παραμυθάδες στο πλαίσιο του εορτασμού της «Παγκόσμιας Ημέρας της Μητέρας» και της «Παγκόσμιας Ημέρας Οικογένειας», συμμετέχουμε στο Παιχνίδι Πόλης με τίτλο «Η πόλη μέσα από τα μάτια της Οικογένειας» που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Μαΐου και ώρες 10:00-13:00.
Οι παραμυθάδες 