Κάποτε, σε ένα μικρό χωριουδάκι, τις παραμονές των Χριστουγέννων οι άνθρωποι έκαναν μεγάλες ετοιμασίες για να υποδεχτούν τη γέννηση του Χριστού. Οι γυναίκες ετοίμαζαν γλυκά και κουλουράκια, καθάριζαν και στόλιζαν τα σπίτια τους, οι άντρες έβαφαν τις αυλές και την πλατεία του χωριού και ο ιερέας μαζί με τα μικρά παιδιά έφτιαχναν μία φάτνη στη μέση της εκκλησίας.

Την μέρα των Χριστουγέννων όλοι πήγαιναν στην εκκλησία και ο καθένας άναβε το δικό του κεράκι. Τότε όλη η εκκλησία έλαμπε από το γλυκό τους φως. Ένας-ένας μετά περνούσαν μπροστά από τη φάτνη και άφηναν από ένα δώρο μπροστά στο μικρό Χριστό.

Η μικρή Πεπίτα συνήθιζε, μαζί με τη μανούλα της, να φτιάχνει κουλουράκια και να τα προσφέρει σε ένα μικρό στολισμένο καλαθάκι. Όμως εκείνη την χρονιά τα πράγματα για την οικογένεια της μικρούλας ήταν πολύ δύσκολα. Η μανούλα αρρώστησε και ο πατέρας έφυγε σε άλλη πολιτεία για να δουλέψει και να πληρώσουν τα φάρμακα και το φαγητό της οικογένειας.

Έτσι το πρωί των Χριστουγέννων η Πεπίτα πήγε μόνη της στην εκκλησία, με άδεια χέρια. Ντρεπόταν το καημένο κοριτσάκι και δεν τόλμησε να πλησιάσει στη φάτνη. Κάθησε πίσω πίσω, κρυμμένο σε μία κολόνα. Την έπιασαν τα κλάματα και προσευχόταν στην Παναγία.

Παναγίτσα μου, δεν έχω τίποτε να δωρίσω φέτος στον Χριστούλη. Η μαμά μου είναι άρρωστη και ο μπαμπάς σε άλλη πολιτεία. Σε παρακαλώ, μπορείς να Του πεις ότι τον αγαπώ πολύ και να με συγχωρέσει;

Έκανε τον σταυρό της και κίνησε κλαίγοντας να φύγει για το σπίτι. Άκουσε τότε πίσω της μία γλυκιά φωνή να την ρωτάει:

Γιατί, κοριτσάκι, κλαις μία τόσο χαρμόσυνη μέρα;

Η Πεπίτα γύρισε και είδε μία γριούλα με γλυκό πρόσωπο που έφεγγε σαν το φεγγάρι.

Γιατί δεν έχω τίποτε να δώσω στον μικρό Χριστό.

…της εξήγησε.

Μα εκείνος θέλει μόνο την αγάπη σου και τίποτε παραπάνω! Αλλά, αφού τόσο λαχταράς κάτι να του δωρίσεις, μάζεψε τα φύλλα από εκείνο τον θάμνο και πήγαινε να του τα προσφέρεις.

Το κοριτσάκι έσκυψε και μάζεψε όσα κλαδιά μπορούσε να χωρέσει η μικρή της αγκαλιά. Όταν γύρισε να τα δείξει στη γριούλα, εκείνη είχε εξαφανιστεί. Ποια να ήταν άραγε; Γύρισε λοιπόν ξανά στην εκκλησία και πολύ διστακτικά πλησίαζε στη φάτνη. Οι άνθρωποι κοίταζαν παραξενεμένοι αυτό το περίεργο δώρο. Και μερικοί μάλιστα μουρμούριζαν με περιφρόνηση. Όμως, τι θαύμα. Όταν η μικρή Πεπίτα γονάτισε μπροστά στη φάτνη και ακούμπησε τα κλαδιά κοντά στο μικρό Χριστό, εκείνα άρχισαν να ανθίζουν και να βγάζουν ένα όμορφο λουλούδι που είχε το σχήμα των αστεριών. Με συγκίνηση τότε, όλοι μαζί, γονάτισαν και άρχισαν να ψάλλουν το τροπάριο των Χριστουγέννων. Και η μικρή Πεπίτα κατάλαβε πως σημασία δεν έχει το δώρο να είναι ακριβό αλλά να προσφέρεται με την αγάπη που γεμίζει τις καρδιές!Έτσι το αλεξανδρινό έγινε το λουλούδι των Χριστουγέννων!

Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένας βασιλιάς με την βασίλισσα και την πανέμορφη κόρη τους. Έγινε πόλεμος με την γειτονική χώρα και ο βασιλιάς με την βασίλισσα σκοτώθηκαν. Έμεινε μόνη η μικρή πριγκιποπούλα με την γριά παραμάνα της.

Ζούσαν ολομόναχες σε ένα σπιτάκι κοντά στο ποτάμι. Είχαν έναν όμορφο κήπο και κάθε πρωί η πριγκίπισσα πότιζε τα δέντρα και τα λαχανικά της. Μετά πήγαινε και τάιζε τις κότες και τις κατσικούλες της. Βλέπετε αυτή ήταν η μοναδική περιουσία που είχαν.

Εκεί γύρω δυστυχώς όμως ζούσε και ένας δράκος φοβερός! Πήγαινε και έκλεβε ό,τι είχε ο καθένας στο σπίτι του. Έτσι έκλεβε τα φρούτα και τα λαχανικά από τον κήπο της πριγκίπισσας, αλλά έπαιρνε και το γάλα από τις κατσίκες και τα αυγά από τις κότες. Η πριγκίπισσα με την παραμάνα της στεναχωριόνταν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε γιατί κανένας δεν τολμούσε να τα βάλει με τον άγριο δράκο και αυτές ήταν δύο γυναίκες μόνες και αδύναμες!

Μια μέρα έγινε κάτι πολύ χειρότερο. Ο δράκος άρπαξε την ίδια την πριγκιποπούλα μέσα από το σπίτι της. Η παραμάνα τον παρακαλούσε κλαίγοντας να πάρει κι αυτήν μαζί του, αλλά εκείνος δεν της έδωσε καμιά σημασία. Έβαλε το κορίτσι μέσα σε ένα μπαούλο και την πήγε στο σπίτι του.

Εδώ θα μείνεις και θα μου κάνεις όλες τις δουλειές! Αλίμονο σου αν τεμπελιάσεις!

Τι να κάνει η φοβισμένη πριγκιποπούλα, από το πρωί μέχρι το βράδυ ήταν στο πόδι για να έχει ικανοποιημένο τον σκληρό δράκο.

Μια μέρα ο δράκος της ζήτησε να του πλέξει μια φανέλα με ένα μαλλί τόσο σκληρό σαν σύρμα! Φυσικά και δεν μπόρεσε η κοπέλα να κάνει τίποτε. Ήρθε ο δράκος και την ρώτησε αν έγνεψε το μαλλί για την φανέλα. Όταν άκουσε ότι είχαν ματώσει τα δάχτυλα της και ότι δεν μπορούσε να το κάνει εξαγριώθηκε και την απείλησε ότι αν σε δύο μέρες δεν είχε τελειωμένη την φανέλα, θα την έτρωγε! Η πριγκιποπούλα τρομαγμένη άρχισε να κλαίει. Εκείνη την ώρα φάνηκαν μπροστά της πέντε καλικαντζαράκια. Χοροπηδούσαν γύρω της, χαχανίζοντας και της είπαν:

Μην κλαις κυρά! Δώσε μας λίγο μέλι και καρύδια και σου υποσχόμαστε ότι θα σε σώσουμε από τον δράκο.

Λες να με βοηθήσουν τα καλικαντζαράκια; Αναρωτήθηκε η πριγκίπισσα.

Και βέβαια θα σε βοηθήσουμε, μην αμφιβάλλεις καθόλου γι αυτό…

…απάντησαν τα καλικαντζαράκια που διάβασαν την σκέψη της. Αμέσως η πριγκίπισσα έφερε μέλι και καρύδια από την αποθήκη του δράκου. Έφαγαν το μέλι και τα καρύδια κι ευχαριστήθηκαν.

Είσαι καλή κοπέλα,

…της είπε ο ένας από αυτούς που μάλλον ήταν ο αρχηγός τους.

Ναι, ναι είναι καλή κοπέλα και πρέπει να την βοηθήσουμε.

…απάντησαν με μια φωνή και τα υπόλοιπα καλικαντζαράκια.

Θα σου τον φτιάξουμε μια χαρά εμείς τον δράκο, περίμενε και θα δεις!

Η πριγκιποπούλα τα είχε χαμένα. Ελπίζω να μου λένε την αλήθεια και να μην μου κάνουν πλάκα όπως το συνηθίζουν, σκεφτόταν.

Τα καλικαντζαράκια κρυμμένα κάτω από το κρεβάτι του δράκου είχαν το σχέδιο τους. Μόλις ήρθε ο δράκος, η πριγκιποπούλα έστρωσε το τραπέζι για να φάει και να πιει το κρασάκι του. Αφού ο δράκος παραέφαγε και παραήπιε, πήγε ζαλισμένος στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί. Σε λίγο τον πήρε ο βαθύς ύπνος. Αμέσως τα καλικαντζαράκια τον έδεσαν χειροπόδαρα με βαριές αλυσίδες. Ύστερα του έδωσαν δέκα ξυλιές στον πισινό του και γρήγορα γρήγορα άρπαξαν την πριγκίπισσα και την γύρισαν στο σπίτι της.

Η παραμάνα την αγκάλιασε κλαίγοντας από χαρά και γυρίζοντας στα καλικαντζαράκια τους είπε:

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, καλοί μου καλικάντζαροι! Βλέπω με χαρά ότι υπάρχουν και καλόψυχοι καλικάντζαροι σ’ αυτόν τον κόσμο.

Τα καλικαντζαράκια τότε απάντησαν:

Ακούστε καλές μας κυράδες. Όπως υπάρχουν καλόκαρδοι και κακόκαρδοι άνθρωποι, έτσι υπάρχουν και καλόκαρδα καλικαντζαράκια.

Και χαιρετώντας ευγενικά, έφυγαν με χαρούμενες φωνές και πηδήματα.

Όσο για τον δράκο, αυτός ακόμα είναι αλυσοδεμένος στο κρεβάτι του, φωνάζοντας βοήθεια, αλλά κανένας δεν θα τον ακούσει ποτέ, όσα χρόνια και να περάσουν.