Μύθοι

Μύθος του Αισώπου – 

Ο μύθος του Αισώπου «Δίας και φίδι» σε ελληνικό γραμματόσημο.

Όταν ο Δίας τέλεσε τον γάμο του, όλα τα ζώα ανέβηκαν να του προσφέρουν ένα δώρο. Μέσα σε αυτά ήταν και το φίδι που, έρποντας, πλησίασε τον Δία, έχοντας στο στόμα του ένα τριαντάφυλλο. Μόλις ο Δίας είδε το φίδι, του είπε:

Απ’ όλα τα ζώα μπορώ να δεχτώ την προσφορά τους ακόμα κι από τα πόδια τους. Από το δικό σου στόμα όμως, δεν παίρνω τίποτα.

Με την διήγηση αυτή μας δείχνει ότι τα δώρα και οι χάρες που κάνουν οι κακοί, πάντα φοβίζουν.

Γραβούρα εμπνευσμένη από τον μύθο του Αισώπου «Δίας και φίδι»

Γραβούρα εμπνευσμένη από τον μύθο του Αισώπου «Δίας και φίδι»

Μύθος του Αισώπου – 

Πίνακας του Carlo Antonio Tavella (1668-1738)

Κάποτε, ταξίδευαν με ένα καράβι δύο εχθροί. Επειδή δεν ήθελαν να έχουν επαφή μεταξύ τους, ο ένας πήγε και κάθισε στην πλώρη του καραβιού, ενώ ο άλλος στην πρύμνη. Μετά από ώρες ξέσπασε άγρια κακοκαιρία και το καράβι κινδύνευε να βυθιστεί. Τότε, αυτός που καθότανε στην πρύμνη, ρώτησε τον καπετάνιο, ποιό μέρος του καραβιού θα βουλιάξει πρώτα κι ο καπετάνιος του απάντησε ότι το πλοίο θα αρχίσει να βουλιάζει από την πλώρη. Ο φόβος του θανάτου από τον πνιγμό άρχισε να τον κυριεύει, αλλά μετά από σκέψη μονολόγησε:

Τελικά δεν μου είναι τόσο λυπηρό που θα πεθάνω αφού θα δω να πεθαίνει πρώτα ο εχθρός μου που κάθεται στην πλώρη.

Η διήγηση μας δείχνει ότι πολλοί άνθρωποι, δεν ενδιαφέρονται για το αν θα πάθουν κάποιο κακό οι ίδιοι, φτάνει να δούνε τους εχθρούς τους να παθαίνουν τα ίδια και χειρότερα πριν από αυτούς!

Μύθος του Αισώπου –

Όταν ο Δίας δημιούργησε τους ανθρώπους, αυτοί είχαν τα πάντα με τα οποία είναι εφοδιασμένοι και σήμερα. Ο έρωτας όμως δεν κατοικούσε ακόμα στις ψυχές των ανθρώπων. Κι αυτό γιατί ο Θεός Έρωτας πετούσε μόνο ψηλά και έχοντας τεντωμένο το τόξο του, σημάδευε μόνο τους Θεούς.

Επειδή όμως ο Δίας φοβήθηκε μήπως χαθεί το ωραιότερο δημιούργημά του -ο άνθρωπος- έστειλε τον Έρωτα για να γίνει φύλακας του ανθρώπινου γένους.

Ο Θεός Έρωτας λοιπόν, πήρε αυτήν την εντολή από τον Δία, αλλά δεν θέλησε να κατοικήσει σε όλες τις ψυχές. Σε όποια ψυχή δεν είχε ήθος και αγνότητα, δεν επιχειρούσε να μπει, αλλά έστελνε για να τη προσέχουν, τους κοινούς Έρωτες, που ήταν τα παιδιά των Νυμφών.

Σε λίγες ψυχές  κατοίκησε ο ίδιος και τις διέγειρε σε ερωτική μανία, εξασφαλίζοντας έτσι πολλά καλά στο γένος των ανθρώπων.

Όταν λοιπόν δεις, ανθρώπινη φύση που είναι αργή και δυσκίνητη στην αγάπη, να ξέρεις πως αυτή η ψηχή δεν αξιώθηκε ποτέ τα δώρα του Θεού Έρωτα.

Όταν όμως δεις κάποιον να είναι έντονος και θερμός στη σκέψη κι όταν τον δεις να ορμάει σαν φλόγα στην ερωτική αγάπη, να ξέρεις ότι αυτό είναι το δώρου του Θεού Έρωτα.

Μύθος του Αισώπου –

Ελληνικό γραμματόσημο που απεικονίζει στιγμιότυπο από τον μύθο του Αισώπου «Ελάφι και λιοντάρι»

Ένα ελάφι είχε διψάσει και βρέθηκε κοντά σε μια πηγή. Έσκυψε να πιει νερό και καθώς έπινε, είδε την αντανάκλασή του. Χάρηκε θαυμάζοντας τα υπέροχα κέρατά του. Μεγάλα και επιβλητικά, στόλιζαν το κεφάλι του. Έτσι όπως ήταν σκυμμένο, παρατήρησε και τα πόδια του και δεν του άρεσε που ήταν λεπτά και αδύναμα. Τον θαυμασμό για τα κέρατά του, διαδέχτηκε η στεναχώρια για την εικόνα στα πόδια του.

Ενώ έπινε ακόμη και σκεφτόταν αυτά, εμφανίστηκε ένα λιοντάρι κι άρχισε να κυνηγάει το ελάφι. Το ελάφι έτρεχε στην πεδιάδα πιο γρήγορα και ήταν πιο ευέλικτο από το λιοντάρι. Μετά από λίγο βρέθηκαν σε ένα δάσος και κάποια στιγμή το ελάφι, περνώντας κάτω από ένα χαμηλό δέντρο, σκάλωσαν τα κέρατά του στα κλαδιά του δέντρου. Έτσι, το λιοντάρι κατάφερε να το πιάσει κι άρχισε να το κατασπαράζει. Λίγο πριν ξεψυχήσει το ελάφι, ψιθίρισε…

Τί κακότυχο που είμαι. Θα μπορούσα να σωθώ από αυτά που αντιπαθούσα και τελικά με πρόδωσαν αυτά που εμπιστευόμουνα και περηφανευόμουνα για μένα.

Στους κινδύνους, η σωτηρία μπορεί να έρθει από «φίλους» που δεν το περιμέναμε κι αυτούς που εμπιστευόμασταν, τελικά να μας προδώσουν…

Μύθος του Αισώπου –

Κάποτε, ο ρήτορας Δημάδης μιλούσε στους αθηναίους, αλλά αυτοί δεν τον πρόσεχαν καθόλου. Μιλούσαν μεταξύ τους, άλλοι χάζευαν αλλού, κλπ. Τότε ο Δημάδης τους ζήτησε να του επιτρέψουν να τους πει έναν μύθο του Αισώπου. Αυτοί δέχτηκαν κι ο Δημάδης ξεκίνησε:

Η Θεά Δήμητρα περπατούσε συντροφιά με ένα χελιδόνι κι ένα χέλι. Κάποια στιγμή φτάσανε σε ένα ποτάμι. Τότε το χελιδόνι πέταξε μακριά, ενώ το χέλι βούτηξε στα νερά του ποταμιού και χάθηκε…

Ο Δημάδης τότε σώπασε κι απόλυτη σιωπή επικράτησε στο ακροατήριο για λίγο. Σύντομα όμως άρχισαν να τον ρωτάνε με έκδηλο το ενδιαφέρον…

Κι η Θεά Δήμητρα τι έκανε;

Τότε ο Δημάδης τους απάντησε:

Τότε, η Θεά Δήμητρα εξοργίστηκε μαζί σας που παρατήσατε τα σοβαρά ζητήματα της πόλης μας και ασχολείστε με Αισώπειους μύθους!

Ο λόγος γίνεται για αυτούς που αδιαφορούν για τα απαραίτητα και ασχολούνται με τα ευχάριστα!

Μύθος του Αισώπου. Υπάρχει επίσης και μία παραλλαγή του με τον τίτλο «γουρούνι και πρόβατα». – 

Κάποτε, ένας που είχε μια φάρμα, φόρτωσε στο γαϊδούρι του ένα πρόβατο, μια κατσίκα κι ένα γουρούνι και πήγαινε για την πόλη. Σε όλη τη διαδρομή, το γουρούνι φώναζε. Τότε, μια αλεπού που έτυχε να το ακούσει, το ρώτησε, γιατί διαμαρτύρεται ενώ τα άλλα δύο ζώα μεταφέρονται τόσο ήσυχα. Το γουρούνι της απάντησε:

Δεν διαμαρτύρομαι χωρίς λόγο. Το πρόβατο είναι ήσυχο γιατί πολύ απλά ξέρει πως το χρειάζεται για το μαλλί του. Η κατσίκα θα του δώσει γάλα και κατσικάκια. Εγώ όμως δεν έχω να του δώσω τίποτα, οπότε με πάει για σφάξιμο. Κι εσύ στη θέση μου το ίδιο θα έκανες. 

Έργο του Milo Winter (1886-1956) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Γουρούνι και πρόβατα»

Μύθος του Αισώπου –

Κάποτε, ένας κυνηγός έψαχνε στο δάσος τα ίχνη ενός λιονταριού. Κάποια στιγμή εκεί που περπατούσε, συνάντησε έναν ξυλοκόπο. Ο κυνηγός τον ρώτησε αν έχει δει ίχνη λιονταριού ή την φωλιά του κι ο ξυλοκόπος του απάντησε:

Αν θες μπορώ να σου δείξω πού βρίσκεται και το ίδιο το λιοντάρι!

Τότε ο κυνηγός κιτρίνισε από τον φόβο του και με τρεμάμενη φωνή απάντησε:

Όχι, δεν είναι ανάγκη…μόνο τα ίχνη του ψάχνω.

Έργο του Arthur Rackham (1912) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Ο δειλός κυνηγός και ο ξυλοκόπος».

Η διήγηση είναι ό,τι πρέπει για τους ανθρώπους εκείνους που με τα λόγια τους μπορούν να κάνουν τα πάντα, αλλά στην πράξη αδυνατούν.