Ένα από τα πολλά βιβλία με τίτλο «Ελληνικά παραμύθια».
Ανήκει στην σειρά «Πλειάδες» των εκδόσεων «ΡΕΚΟΣ» σε εικονογράφηση Γ. Σεϊτάνη και κείμενα Θ. Προβατάκη.
Πιο συγκεκριμένα περιέχει τα 11 ακόλουθα παραμύθια:
Το βιβλίο «Παραμύθια της Θεσσαλίας» των εκδόσεων «Κέδρος» επιμελήθηκε η Μαρούλα Κλιάφα και προλογεί ο Μ.Γ. Μερακλής.
Εκδόθηκε το 1977 και περιέχει 39 παραμύθια.
Πιο συγκεκριμένα:
Το βιβλίο «Η βασιλοπούλα και το κλειδί της ευτυχίας» των εκδόσεων «Ρέκου» ανήκει στην σειρά ΠΛΕΙΑΔΕΣ και εικονογραφήθηκε από τον Γεώργιο Σεϊτάνη.
Περιέχει τα 19 ακόλουθα παραμύθια:
1. Η ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
2. Η ΧΡΥΣΟΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ
3. Ο ΖΕΥΓΑΣ ΤΟ ΦΙΔΙ ΚΑΙ Η ΑΛΕΠΟΥ
4. ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ
5. ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΙΑ
6. Η ΑΧΑΡΙΣΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
7. Η ΑΜΙΛΗΤΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ
8. ΤΟ ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΣΚΟΥΦΑΚΙ
9. ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΛΟΓΑ
10. Η ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΑΡΧΟΝΤΟΠΟΥΛΑ
11. Ο ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΡΑΚΑΣ
12. ΤΑ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΙΑ ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ
13. Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΧΑΤΖΙΛΙΚΙ
14. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ
15. Ο ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
16. Η ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ ΑΓΓΕΛΙΚΟΥΛΑ
17. ΔΥΟ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΙ
18. ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ
19. Η ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ
Το βιβλίο «Το Τεσσεροφύλλι» εκδόθηκε το 1996 από τις εκδόσεις «ΚΕΔΡΟΣ». Περιέχει ελληνικές λαϊκές παραδόσεις διαλεγμένες από τη Ζωή Βαλάση και ζωγραφισμένες από τη Λεμονιά Αμαραντίδου και πιο συγκεκριμένα:
1. Οι Μοίρες και τα δέντρα
2. Οι Μοίρες και τα παιδιά
3. Οι Μοίρες και το βιβλίο
4. Οι Μοίρες και οι γερανοί
5. Της Μοίρας το γραμμένο
6. Ο βασιλιάς Αλέξαντρος και η γοργόνα
7. Η Χιόνα
8. Η Τήνο
9. Τα δύο βασιλόπουλα
10. Η Κωπαΐδα
11. Ο βράχος στην ‘Ύδρα
12. Η σοφή βασιλοπούλα
13. Η πεντάμορφη Ρήγαινα του Πενταδάκτυλου
14. Οι Σαραντάπηχοι
15. Ο Διγενής κι η Ρήγαινα στην Κύπρο
16. Ο Ανήλιαγος
17. Η χωρίστρα της γυναίκας
18. Η λαμπάδα της βασιλοπούλας
19. Η πικροδάφνη
20. Ο Αι-Βασίλης
21. Ο Αι-Λιας
22. Ο Άγιος Τυχικός
23. Το πορτοκάλι της Παναγιάς
24. Ψωμί από κεραμίδι
25. Ο φύλακας της Πόλης
26. Η θυσία
27. Τα κορίτσια της Κάσου
28. Ο Άγιος Αντροσώστης
29. Ο τσαμπουνιάρης και οι πειρατές
30. Οι Έλληνες και τα μνήματα τους
31. Οι Γίγαντες
32. Οι Κόρες του Κάστρου
33. Τα ραΐσματα της εκκλησίας
34. Οι Αέρηδες
35. Οι δύο βασιλοπούλες
36. Το πετρωμένο καράβι
37. Το Γιουρούσι
38. Το θεριό που πέτρωσε
39. Ο άγιος και ο μάγος
40. Ο άγιος και ο διάβολος
41. Το λιθωμένο φίδι
42. Η μαρμαρωμένη νύφη
43. Το Κοτρόνι της Νύφης
44. Το λιοντάρι του Υμηττού
45. Η μεγάλη αρκούδα της σπηλιάς
46. Οι Νεράιδες
47. Το μαντήλι της νεράιδας
48. Η νεράιδα της αμυγδαλιάς
49. Οι νεράιδες και οι λυράρης
50. Πώς χάθηκαν οι ξωθκιές από τον Αι-Στράτη
51. Το κοριτσάκι και οι νεράιδες
52. Οι νεράιδες και το λιοντάρι
53. Οι βασιλιάς Αλέξαντρος και οι νεράιδες
54. Οι Μάγισσες
55. Η μάγισσα Κουτσίνα
56. Τα δεμένα φίδια
57. Ο μαγεμένος δράκοντας
58. Το σιδηρόχορτο
59. Η λαμπηδόνα
60. Οι Στρίγκλες
61. Οι Λάμιες
62. Η λάμια της Αράχοβας
63. Τα Στοιχειά
64. Το στοιχειωμένο γεφύρι
65. Το γεφύρι του διαβόλου
66. Το σπιτόφιδο
67. Οι Καλικάντζαροι
68. Το γνέμα
69. Τα σκαμπίλια του μύλου
70. Ο Ήλιος και το Φεγγάρι
71. Ο Ήλιος και Σελήνη
72. Τα παλάτια του Ήλιου
73. Το κρουσταλλένιο παλάτι
74. Τα τρία ποτάμια
75. Η Οξιά και η Καρυδιά
76. Τα ιερά δέντρα
77. Το νερό
78. Η γυναίκα του Μάρτη
79. Του κουμπάρου τ΄ άχερα
80. Πώς έγινε η καραγκούνική στολή
81. Πώς έγινε η φορεσιά των γυναικών της Σύμης
82. Πώς σκορπίσανε στον κόσμο οι ασθένειες
83. Γιατί είναι τόσες πολλές οι γιορτές του Αϊ-Γιάννη
84. Οι φωτιές τ’ Αϊ-Γιαννιού
85. Πώς λησμονούν οι πεθαμένοι
86. Τα δάκρυα που έγιναν λουλούδια
87. Η Χαραλαμπούσα
88. Τα αυγά του Πάσχα
89. Πώς έγινε το κρασί
90. Η γίδα
91. Η αράχνη, η χελώνα, ο σκαντζόχοιρος και η μέλισσα
92. Ο βασιλιάς των πουλιών
93. Ο τσοπανάκος
94. Γιατί το αηδόνι κελαηδάει όλη νύχτα
95. Το χελιδόνι
96. Η φώκια
97. Το μυρμήγκι και το σκαθάρι
98. Γιατί τα σκυλιά μυρίζονται το ένα τ΄ άλλο
99. Γιατί ο σκύλος κυνηγάει τη γάτα και το λαγό
100. Πώς σκορπίσανε τα ψέματα
– Μύθος της ινδιάνικης παράδοσης – Απόδοση: Αρετή Τσιφλίδου –
Πριν πολλά πολλά χρόνια, πριν ακόμη ο Κολόμβος ανακαλύψει την Αμερική, ζούσε ένας νεαρός Ινδιάνος, ο Βούντς, στις απέραντες πολιτείες της Δύσης. Ο Βουντς ήθελε να κάνει κάτι καλό για το λαό του, μα ήταν πολύ νέος και δεν ήξερε τι ακριβώς.
Όταν έφτασε ο καιρός που θα γινόταν άντρας και έπρεπε να περάσει από μια δοκιμασία, όπως κάθε αγόρι της φυλής του, ο πατέρας του έφτιαξε μια μικρή καλαμένια καλύβα μέσα στο δάσος, όπου ο Βουντς θα περνούσε ένα μήνα ολομόναχος, νηστεύοντας και μη μιλώντας σε ανθρώπινη ψυχή. Το αγόρι, ήθελε πολύ να το κάνει γιατί πίστευε ότι έτσι θα του φανερωνόταν το Μεγάλο Πνεύμα και θα του έδειχνε το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει.
Χαιρέτησε τους δικούς του και αποτραβήχτηκε στην μοναχική καλύβα, αρχίζοντας τη νηστεία και την περισυλλογή. Την πρώτη μέρα την πέρασε περπατώντας ολομόναχος στο δάσος παρατηρώντας τα λουλούδια και τα φυτά που έβρισκε στο δρόμο του. Μελέτησε πώς μεγάλωναν τα φύλλα και τα άγρια μούρα, έμαθε ποια τρώγονται και ποια είναι φαρμακερά, ποια γιατρεύουν τις πληγές και τις αρρώστιες. Έπειτα γύρισε στην καλύβα του για να μελετήσει αυτό το θαύμα της φύσης. Για να είναι πιο καθαρό το μυαλό του και να σκεφτεί καλύτερα δεν έβαλε καμιά τροφή στο στόμα του. Ευχαρίστησε το Μεγάλο Πνεύμα, το Δημιουργό της Ζωής και μελέτησε βαθιά το μυστήριο της ζωής και του θανάτου και τον αγώνα που κάνουν όλα τα ζωντανά πλάσματα, τα ζώα καθώς και ο άνθρωπος.
Πέρασε έτσι μια ολόκληρη εβδομάδα με περισυλλογή και απόλυτη νηστεία. Ένιωθε αδύναμος και εξαντλημένος και αισθανόταν ότι το μυαλό του δε δούλευε καθαρά. Ένα βράδυ εκεί που ξάπλωνε είδε μπροστά του ένα όμορφο παλικάρι που έμοιαζε σα να κατέβαινε σιγά σιγά από τον ουρανό στην καλύβα του. Ήταν ντυμένο με πλούσια ρούχα που είχαν το τρυφερό πράσινο και κιτρινωπό χρώμα που έχουν την Άνοιξη όλα τα πρωτόβγαλτα βλαστάρια.
Ο ξένος από τον ουρανό του είπε:
Το Μεγάλο Πνεύμα μ’ έστειλε σε σένα γιατί είδε την καλοσύνη σου και την μεγάλη σου επιθυμία να κάνεις κάτι καλό για το λαό σου. Μ’ έστειλε για να σου δείξω πώς θα τον βοηθήσεις.
Ο Βοουντς χάρηκε τόσο πολύ, μα δεν είχε δύναμη να σηκωθεί από το στρώμα του.
Το Μεγάλο Πνεύμα είναι ευχαριστημένο που δεν σπαταλάς τη δύναμη σου στον πόλεμο και δε ζηλεύεις τους πολεμιστές αλλά ψαρεύεις και κυνηγάς για να θρέψεις το λαό σου. Υπάρχει όμως ένας καλύτερος τρόπος για να τον βοηθήσεις αλλά είναι λίγο πιο αργός. Άκουσε προσεκτικά αυτά που θα σου πω και το μυστικό για να θρέψεις τα πεινασμένα αδέλφια σου, θα γίνει δικό σου.
Ο Βουντς με δυσκολία παρακολουθούσε τα λόγια του ξένου. Η καρδιά του όμως πλημμύρισε με ελπίδα και ένιωθε το αίμα του να κυλάει γεμάτο δύναμη στις φλέβες του.
Άκουσε λοιπόν: το κορμί μου αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις μπροστά σου είναι μια οπτασία! Η φωνή αυτή που νομίζεις ότι ακούς, δεν είναι παρά ένα όνειρο. Αυτά θα σβήσουν, θα χαθούν και θα ξαναπάνε στον ουρανό. Τα μεταξωτά πράσινα και κίτρινα ρούχα όμως που φοράω είναι αληθινά και χειροπιαστά. Είναι από ρίζες και από σπόρους. Από ζωντανό χυμό και φύλλα που το Μεγάλο Πνεύμα έχει φυσήξει μέσα τους το μυστικό της ζωής. Μόλις χαθώ, πάρε όλα τα πράσινα και τα κίτρινα κομμάτια και θάψε τα ευλαβικά στο χώμα. Προσοχή όμως! Πρώτα να καθαρίσεις τις πέτρες, τα ξερόκλαδα και κάθε σκουπίδι, έτσι ώστε η γη να είναι καθαρή και να τη βλέπει ελεύθερα ο ήλιος και να την ποτίζει η βροχή. Αφού τα σκεπάσεις, να έρχεσαι συχνά σ’ αυτό τον τάφο όπου θα έχεις θάψει τα ρούχα μου. Περίμενε υπομονετικά ώσπου θα δεις να ζωντανεύουν. Μην αφήσεις να φυτρώσουν αγριάδες και τσουκνίδες και με τον καιρό θα ανακαλύψεις αυτό που τόσο γύρευες. Κάτι που θα σε βοηθήσει να σώσεις το λαό σου από την πείνα.
Μ’ αυτά τα λόγια ο ξένος εξαφανίστηκε στον ουρανό. Είχε απομείνει όμως ο σωρός από πράσινες και κίτρινες μεταξωτές κλωστές.
Ο Βουντς σηκώθηκε με καινούρια δύναμη από το στρώμα όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Άγγιξε τα ρούχα του ξένου και του φάνηκε σα να έκαιγαν. Με σεβασμό άνοιξε ένα λάκκο. Με πίστη και ελπίδα καθάρισε την ανοιξιάτικη γη από κάθε ρίζα, κάθε πετραδάκι και ξερόκλαδο και σπόρο κι ύστερα τρυφερά όπως μια μητέρα βάζει το μωρό της στην κούνια του, άπλωσε μέσα στον λάκκο τις κίτρινες και πράσινες κλωστές και τις σκέπασε με προσοχή. Επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα του και για πολύ καιρό δεν έλεγε τίποτε για την παράξενη οπτασία. Κάθε μέρα πήγαινε στον τάφο και τον περιποιόταν. Χαιρόταν που ο ήλιος και η βροχή κρατούσαν τη γη μαλακή, υγρή και γόνιμη.
Μετά από καιρό, μια καλοκαιρινή μέρα, είδε να ξεπροβάλλουν μέσα από το χώμα καταπράσινα βλασταράκια. Ήταν τόσο τρυφερά που έμοιαζαν με φτερό. Γεμάτος ανυπομονησία περίμενε την επόμενη μέρα να ξαναπάει για να δει πόσο θα μεγάλωναν. Στο τέλος του καλοκαιριού, παρακάλεσε μια μέρα τον πατέρα του να πάει μαζί του. Πήγε το γέρο στο λιβάδι όπου είχε σκάψει τον τάφο κι είχε θάψει τα ρούχα του ουράνιου ξένου. Το λιβάδι ήταν γεμάτο από σειρές ολόκληρες ψηλά, καταπράσινα φυτά, μ’ ολόισιους ψηλούς κορμούς, με χρυσές φούντες που έπεφταν με χάρη. Κάθε φυτό ήταν στολισμένο με μακρουλά πράσινα φύλλα και μέσα από τα φύλλα ξεχώριζαν σφιχτά τσαμπιά από πορτοκαλί καλαμπόκι και κάθε κόκκος τους ήταν γεμάτος με γλυκό και νόστιμο χυμό.
Αυτό είναι το δώρο του φίλου μου! Το Μεγάλο Πνεύμα μου φανέρωσε το μυστικό, πώς να θρέψω το λαό μου δίχως να σκοτώνω! Από δω και πέρα το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίζουμε το χώμα, που θα μας χαρίζει τους καρπούς του κάθε χρόνο.
Ο πατέρας δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του! Έπεσε στα γόνατα με το γιο του και ευχαρίστησαν και οι δύο το Μεγάλο Πνεύμα που είχε στείλει αυτήν την ανταμοιβή για την πίστη και την αφοσίωση του νεαρού αγοριού και την ακλόνητη επιθυμία του να βοηθήσει το λαό του. Κι έτσι λέει η παλιά ινδιάνική παράδοση ότι ήρθε στον κόσμο το καλαμπόκι!
Το βιβλίο «Παραμύθια του κόσμου 1» τυπώθηκε το 1985 στην Αθήνα από τις εκδόσεις «Σύγχρονη εποχή» σε εικονογράφηση Ζωής Κυτοπούλου.
Περιέχει τα παραμύθια:
Ο Ιβάν Τσαρέβιτς και ο Σταχτής Λύκος (ρούσικο)
Το βιβλίο «Η έξυπνη βασίλισσα» είναι των εκδόσεων «Ρέκος» και ανήκει στην σειρά ΚΡΟΝΟΣ σε κείμενα του Νίκου Ρούτσου.
Περιέχει 9 παραμύθια και πιο συγκεκριμένα:
Παραμύθι του Oscar Wilde –
(Για να ακούσετε το παραμύθι, μεταβείτε στο κάτω μέρος της σελίδας)
Πριν πολλά χρόνια υπήρχε μια πολιτεία που ήταν ξακουστή για ένα όμορφο μνημείο της. Πάνω στο μνημείο αυτό στεκόταν ένας χρυσός πρίγκιπας με ολόχρυσα ρούχα. Είχε δύο ζαφείρια για μάτια και κρατούσε μια ασπίδα με ένα κατακόκκινο ρουμπίνι στη μέση.
Το καλοκαίρι είχε τελειώσει και τα αποδημητικά πουλιά άρχιζαν το ταξίδι τους για τις ζεστές χώρες. Ένα χελιδόνι που είχε κουραστεί, κάθισε ανάμεσα στα πόδια του χρυσού πρίγκιπα για να ξεκουραστεί και να συνεχίσει μετά το ταξίδι του για τον τελικό προορισμό του, την Αίγυπτο. Ξαφνικά έπεσαν λίγες σταλαγματιές πάνω στο χελιδόνι και το μούσκεψαν.
«Από πού να ήρθαν αυτές οι σταλαγματιές;» αναρωτήθηκε. «Ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και τ’ αστέρια λάμπουν!». Όπως όμως γύρισε το κεφάλι του προς τα πάνω, είδε πως ο χρυσός πρίγκιπας έκλαιγε.
Αγαπητέ μου πρίγκιπα, γιατί κλαις;
…ρώτησε απορημένο το χελιδόνι.
Αν ήξερες τι πόνο νιώθω στην καρδιά μου βλέποντας από δω ψηλά πόση δυστυχία υπάρχει στον κόσμο! Γι αυτό κλαίω! Θα ήθελες άραγε να με βοηθήσεις καλό μου χελιδονάκι;
Πολύ θα το ήθελα αγαπημένε μου πρίγκιπα αλλά δυστυχώς πρέπει να φύγω. Ταξιδεύω για την Αίγυπτο και δεν έχω καθόλου χρόνο. Όλα μου τα αδέλφια πήγαν μακριά κι εγώ δε θα τα προλάβω αν δε βιαστώ.
Σε παρακαλώ, μείνε μόνο γι αυτή τη νύχτα και βοήθησε με.
…παρακάλεσε ο χρυσός πρίγκιπας και συνέχισε…
Εγώ δε μπορώ να κινηθώ. Βοήθησε με σε παρακαλώ! Πιο κάτω μέσα σ’ ένα δωματιάκι ζει μια μητέρα με το άρρωστο παιδάκι της και είναι τόσο φτωχιά που δε μπορεί να του αγοράσει ούτε ένα κιλό πορτοκάλια που χρειάζεται για να γίνει καλά. Το παιδάκι έχει πολύ υψηλό πυρετό. Βγάλε το κόκκινο ρουμπίνι από την ασπίδα μου και πήγαινε το στη μητέρα, σε παρακαλώ!
Μα το χελιδόνι τότε απάντησε…
Δε θέλω να πάω στο παιδί. Τα παιδιά δε μας αγαπάνε. Μας πετάνε πέτρες για να μας χτυπήσουν.
Ο πρίγκιπας όμως επέμενε και του είπε να μην κρατάει κακία στην καρδιά του και το έπεισε τελικά να πάει.
Ας είναι. Για μια νύχτα μόνο θα μείνω κοντά σου και θα σε βοηθήσω.
Έβγαλε αμέσως το ρουμπίνι της ασπίδας με το ράμφος του και πέταξε πάνω από τις στέγες των σπιτιών κι έφτασε μέχρι το δωματιάκι του άρρωστου παιδιού. Η μητέρα του ήταν τόσο κουρασμένη που αποκοιμήθηκε ράβοντας επάνω στο τραπέζι. Το χελιδόνι, άφησε δίπλα της το ρουμπίνι, πλησίασε το άρρωστο παιδί και του έκανε αέρα με τις φτερούγες του. Το παιδί δροσίστηκε και είπε:
Αισθάνομαι καλύτερα. Ο δροσερός αέρας μου κάνει καλό.
Το χελιδονάκι πέταξε γρήγορα κοντά στον χρυσό πρίγκιπα.
Αγαπητέ πρίγκιπα μου, ήρθα να σ’ αποχαιρετήσω. Φεύγω για την Αίγυπτο.
Αχ! Όχι χελιδονάκι μου καλό! Μείνε κι αυτή ακόμη τη νύχτα για να με βοηθήσεις…
…το παρακάλεσε. Το χελιδονάκι είχε τόσο καλή καρδιά που δέχτηκε να μείνει κι αυτή τη νύχτα μαζί του. Ο πρίγκιπας χάρηκε τότε πολύ και του είπε να πάει σε μια καμαρούλα μικρή που έβλεπε έναν φτωχό άνθρωπο. Αδύνατος από την πείνα, ξυλιασμένος από το κρύο και χωρίς να μπορεί να εργαστεί. Ο χρυσός πρίγκιπας ήθελε να τον βοηθήσει, μα το χελιδονάκι απορημένο τον ρώτησε:
Και τι θα του πάω αγαπητέ μου πρίγκιπα; Μήπως έχεις και άλλο ρουμπίνι κρυμμένο;
Όχι, ρουμπίνι δεν έχω άλλο, μα έχω δύο ακριβά ζαφείρια για μάτια. Βγάλε μου το ένα μάτι και πήγαινε το στον φτωχό.
Αυτό αποκλείεται αγαπητέ πρίγκιπα! Δε μπορώ να σου βγάλω το μάτι!
Ο πρίγκιπας όμως επέμενε και τελικά το χελιδόνι τσίμπησε με το ράμφος του το ζαφείρι του ματιού, το έβγαλε και το πήγε στον φτωχό. Το άλλο βράδυ πέταξε πάλι το χελιδόνι στον χρυσό πρίγκιπα.
Ήρθα να σ’ αποχαιρετήσω, φεύγω γρήγορα για την Αφρική.
Μα ο χρυσός πρίγκιπας είχε κι άλλες έγνοιες.
Αχ χελιδονάκι μου καλό, αγαπημένο μου χελιδονάκι, μείνε ακόμη αυτή τη νύχτα κοντά μου και βοήθησε με…
Κι επέμενε τόσο πολύ, ώσπου στο τέλος κι εκείνο είπε:
Πάλι με κατάφερες. Θα μείνω κι αυτή τη νύχτα κοντά σου να σε βοηθήσω.
Δεν έχασε λεπτό ο χρυσός πρίγκιπας και του έδωσε τις νέες οδηγίες.
Αγαπημένο μου χελιδονάκι, βλέπω πέρα μακριά ένα φτωχό κοριτσάκι σε μια πλατεία που πουλάει σπίρτα. Αλίμονο όμως, του έπεσαν στο χαντάκι και τα πήρε το ρέμα. Τώρα κλαίει γιατί αν γυρίσει χωρίς λεφτά στο σπίτι της, ο πατέρας της θα τη δείρει. Τρέξε και βοήθησε αυτό το κοριτσάκι σε παρακαλώ!
Τι θα του πάω όμως;
…ρώτησε το χελιδόνι.
Βγάλε μου και το άλλο μάτι. Από το ζαφείρι θα πάρει πολλά λεφτά το κοριτσάκι.
Μα το χελιδόνι δε συμφωνούσε. Δεν ήθελε να αφήσει τον πρίγκιπα εντελώς τυφλό. Δε μπορούσε να του το κάνει αυτό! Ο πρίγκιπας όμως επέμενε ώσπου το χελιδονάκι υποχώρησε πάλι. Έβγαλε το ζαφείρι και του άλλου ματιού και το πήγε στο κοριτσάκι. Όταν επέστρεψε είπε:
Τώρα πια δε μπορώ να πάω στην Αίγυπτο. Θα μείνω για πάντα κοντά σου. Δε μπορώ να σε αφήσω έτσι τυφλό.
Κι έμεινε το χελιδονάκι και διηγιόνταν ιστορίες από την μακρινή Αίγυπτο, του έλεγε για το μεγάλο ποτάμι που λέγεται Νείλος, για τους κροκοδείλους που υπάρχουν εκεί, για τα λουλούδια του λωτού, τις πεταλούδες και τόσα άλλα! Κι ο πρίγκιπας άκουγε και όταν σταματούσαν οι ιστορίες για τα ξένα μέρη, ρωτούσε το χελιδονάκι που καθόταν επάνω στους ώμους του:
Αγαπημένο μου χελιδονάκι πες μου σε παρακαλώ τι βλέπεις κάτω στη μεγάλη πολιτεία;
Και το χελιδονάκι τότε του έλεγε για τους πλούσιους και τους φτωχούς, για την πείνα και τις αρρώστιες, για την φτώχεια και την δυστυχία που έβλεπε στη μεγάλη πόλη. Ο χρυσός πρίγκιπας συγκινούνταν με όλα αυτά και με τη βοήθεια του χελιδονιού έστελνε ένα ένα τα χρυσά φύλλα της στολής του σε όποιον είχε ανάγκη, επειδή δεν είχε άλλα πετράδια. Στο τέλος δεν έμεινε τίποτε από τα χρυσά στολίδια της στολής του. Τώρα ο πρίγκιπας ήταν ένας γκρίζος και άσχημος όγκος στη μέση της πλατείας.
Ήρθε εν τω μεταξύ και ο κρύος χειμώνας. Χιόνι παντού. Το χελιδονάκι πάγωνε όλο και περισσότερο και κατάλαβε ότι θα πέθαινε.
Αγαπημένε μου πρίγκιπα, τώρα πια θα χωριστούμε. Θα φύγω.
Ναι, ναι είναι πολύ κρύα εδώ για σένα. Φύγε, πέταξε γρήγορα για την Αίγυπτο.
Μα το χελιδόνι του απάντησε ότι δε θα πήγαινε στην Αίγυπτο. Θα πήγαινε εκεί που πηγαίνουν οι νεκροί. Κι αμέσως έπεσε παγωμένο μπροστά στα πόδια του πρίγκιπα. Την ίδια στιγμή ακούστηκε ένα κρακ! Στο στήθος του πρίγκιπα η καρδιά του έσπασε. Οι άνθρωποι επειδή το μνημείο τώρα χωρίς τα χρυσάφια και τα πετράδια ήταν άσχημο, το γκρέμισαν και το έλιωσαν. Μόνο η καρδιά του πρίγκιπα δεν έλιωσε. Γι αυτό την πέταξαν μαζί με κάτι άλλα σκουπίδια. Εκεί δίπλα ήταν και το νεκρό χελιδονάκι.
Την ημέρα εκείνη ο Θεός ψηλά στον ουρανό είπε σ’ έναν άγγελο του.
Πήγαινε στην μεγάλη πολιτεία και φέρε μου τα δύο καλύτερα πράγματα που θα βρεις.
Ο άγγελος έψαξε, έψαξε πολύ. Στο τέλος βρήκε επάνω σε ένα σωρό από σκουπίδια την σπασμένη καρδιά του χρυσού πρίγκιπα και δίπλα ακριβώς το νεκρό χελιδονάκι. Αυτά τα δύο έφερε στο Θεό. Ο Θεός χάρηκε και είπε ότι πραγματικά αυτά ήταν τα δύο καλύτερα πράγματα που βρίσκονταν στη μεγάλη πολιτεία.
Το παραμύθι αφηγείται η Καλλιόπη Σωτηρέλη. Η Καλλιόπη Σωτηρέλη είναι καθηγήτρια αγγλικών στο 7ο Γυμνάσιο Καβάλας. Ανταποκρίθηκε στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2018, ηχογράφησε και οπτικοποίησε μόνη της το παραμύθι του Oscar Wilde «Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας» και την ευχαριστούμε για την συμμετοχή της.
Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Αρετής Τσιφλίδου
Την Τετάρτη 26 Απριλίου οι «Παραμυθάδες» πιστοί στο ραντεβού μας με τις «Ηθικές Αξίες» βρεθήκαμε στο Παιδικό Τμήμα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας όπου αφηγηθήκαμε παραμύθια για τον Αλτρουισμό και τη Βοήθεια. Στην εκδήλωση συμμετείχε εθελοντικά και η ψυχολόγος Χρύσα-Μαρία Ταβανλή, η οποία παρουσίασε το θέμα από την δική της επιστημονική πλευρά.
Στην σημερινή εποχή όπου δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, προσπαθήσαμε να περάσουμε το μήνυμα στα παιδιά αλλά και στους γονείς που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που παραμερίζουν την καχυποψία και τον εγωισμό και ρίχνουν το βλέμμα τους στους ανήμπορους και αυτούς που έχουν την ανάγκη μας.
Μιλήσαμε για τη γενναιότητα και τον ηρωισμό που πηγάζουν από την ανάγκη για βοήθεια προς τον συνάνθρωπο μας. Μιλήσαμε για ανθρώπους που παραμέρισαν το προσωπικό τους συμφέρον και υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα άλλων ανθρώπων. Με ασπίδα την ανάγκη για το γενικό καλό, νίκησαν τους φόβους και τις ανασφάλειές τους κι έτσι τύποι αδύναμοι και φτωχοί έδειξαν ότι τα καταφέρνουν στα δύσκολα προκειμένου να στηρίξουν άλλους πιο αδύναμους που βρίσκονται σε δυσκολότερες καταστάσεις.
Ο Αλτρουισμός μπορεί να είναι μια λέξη που σπάνια χρησιμοποιείται στη σημερινή εποχή, όμως έμπρακτα η ανθρωπιά και ο εθελοντισμός συναντούνται σχεδόν καθημερινά στη ζωή μας. Η αλτρουιστική συμπεριφορά βρίσκεται στο DNA μας και τελικά μας προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση. Στενοχωριόμαστε με τον πόνο του άλλου και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον απαλύνουμε, ακόμη και όταν πρόκειται να χάσουμε κάτι εμείς οι ίδιοι.
Γι’ άλλη μια φορά νιώσαμε πλουσιότεροι φεύγοντας από την εκδήλωση κι ελπίζουμε ότι περάσαμε το μήνυμα που θέλαμε σε όλες αυτές τις παιδικές ψυχές που ρούφηξαν μέχρι και την τελευταία λέξη κάθε αφήγησης μας. Έχοντας στο νου μας τα παραμύθια που παρουσιάσαμε, τον «Γίγαντα Κοκκινογένη», τον «Λιόντο», τον «Φεγγαροσκεπαστή», τον «Χρυσό Πρίγκιπα», την «Μικρή Μιμόζα» και «το δώρο της Παπλωματούς» σε συνδυασμό με τα λόγια του Ιωάννη Στοβαίου: «Ο εγωιστής συγκεντρώνει τον κόσμο στον εαυτό του, ενώ ο αλτρουιστής δίνει τον εαυτό του σε όλο τον κόσμο», ας προσπαθήσουμε να γινόμαστε ολοένα και καλύτεροι άνθρωποι κάθε μέρα.
Συμμετείχαν οι παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κεσικιάδου Ελισάβετ, Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαΐδα, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος, Τσιφλίδου Αρετή
Το παρακάτω παραμύθι γράφτηκε από μαθητές του 5ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας χρησιμοποιώντας τα «ζάρια των παραμυθιών» και με την βοήθεια των Παραμυθάδων. Αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε στο εορταστικό διήμερο την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και την οποία διοργάνωσαν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», το ΝΠΔΔ «Δημοτική Κοινωνική Αλληλεγγύη – Προσχολική Αγωγή Καβάλας» και τον Σύλλογο Εικαστικών Τεχνών και Φιλότεχνων Καβάλας Art Attack.
Τα παιδιά, ρίξανε τα ζάρια και οι εικόνες με τις οποίες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα παραμύθι ήταν: Δώρο, μπάλα, φάντασμα, ψάρι, ήλιος και αστέρι!
Ήτανε Πάσχα και ο αγαπημένος θείος της Μαρίας της έφερε ένα δώρο. Ένα πολύ ζωηρό ξυπνητήρι, που μιλούσε κι έκανε και πολύ θόρυβο. Υπήρχε όμως ένα μυστικό! Αυτό το ξυπνητήρι είχε πάει πρώτα σ’ ένα άλλο παιδάκι που δεν το ήθελε για το λόγο ότι έκανε φασαρία κι έτσι βρέθηκε στα χέρια της Μαρίας.
Η Μαρία ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Έπαιζε μπάσκετ και κάθε μέρα πήγαινε για προπόνηση. Ένα πρωί, όπως ήταν αγουροξυπνημένη, μαζί με τα πράγματα της, έχωσε κατά λάθος και το ξυπνητήρι στην τσάντα της. Καθώς έπαιζε μπάσκετ λοιπόν, ξέφυγε η μπάλα, έπεσε πάνω στην τσάντα της και τι ατυχία! Έσπασε το ξυπνητήρι που ήταν μέσα! Κάτι που δεν ανέφερα όμως είναι ότι αυτό το ξυπνητήρι ήταν γρουσούζικο. Στεναχωρήθηκε πολύ που έγινε κομμάτια και μεταμορφώθηκε σε φάντασμα για να τρομάζει τη Μαρία.
Πριν λίγο καιρό, οι γονείς της Μαρίας της είχαν πάρει για δώρο ένα ψάρι κόκκινο, που είχε έρθει από την Αφρική, τον Φέλιξ. Έκανε πολλή ζέστη σ’ εκείνες εκεί τις χώρες και ο καημένος ο Φέλιξ αναζητούσε λίγη δροσιά. Το φάντασμα βρήκε τότε την ευκαιρία και τρύπωσε μέσα σ’ αυτό το ψάρι.
Η Μαρία είχε πολλές φοβίες και στεναχωριόταν. Δεν περνούσε ευχάριστες στιγμές με όλα αυτά που γίνονταν. Ο ήλιος που την έβλεπε, ένα πρωινό τρύπωσε από τις γρίλιες του παραθύρου της και μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο για να την βοηθήσει να ηρεμήσει. Της εκμυστηρεύτηκε ένα πολύτιμο μυστικό. Στις ακτίνες του είχε κρυμμένο ένα αστέρι που μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες. Έβγαλε αυτό το αστέρι τότε και της το χάρισε για να διώξει τους φόβους της.
Το αστέρι το στήριξε στο ταβάνι του δωματίου της και κάθε φορά που το κοιτούσε, αυτό της έδινε δύναμη και χαρά για να συνεχίζει και να μη φοβάται τίποτε πια!
Οι παραμυθάδες 