Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 16ου Φεστιβάλ Πιέριας Κοιλάδας, συμμετείχαμε κι εμείς ως Παραμυθάδες στην ιδιαίτερα όμορφη τοποθεσία «Οι τρύπες της Παναγίας» στην Μουσθένη. Αρκετοί είναι οι θρύλοι σχετικά με την σπηλιά. Άλλοι που σχετίζονται με την καθημερινότητα, όπως για μια γάτα που την άφησαν εκεί και μετά από μέρες αυτή, βγήκε στο μοναστήρι της Εικοσιφοίνισσας. Αλλά και η θρησκευτική εκδοχή που θέλει τον διάβολο να κυνηγάει την Παναγία κι αυτή προκειμένου να γλιτώσει χώθηκε στην σπηλιά.
Σε αυτήν την τοποθεσία λοιπόν, ταξιδέψαμε στον κόσμο του παραμυθιού της προφορικής παράδοσης, έχοντας θεατές τα παιδιά -αλλά και τους γονείς- που ήρθαν να μας παρακολουθήσουν. Αμέσως μετά, και προκειμένου να εκτονώσουμε την ενέργεια που είχε σωρευτεί μέσα μας, παίξαμε παιχνίδια της γειτονιάς και της αλάνας, όπως «Αγάλματα», «Μαντηλάκι», κλπ.
Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Βιβή Θεοδωρίδου, Εύη Καπατζιά, Τάσος Καπατζιάς, Μαρία Μπουγά και Χρήστος Τσίρκας.
Την περασμένη Κυριακή, 18 Αυγούστου, στις 19:00, βρεθήκαμε στην Μεσορόπη, καλεσμένοι της θεατρικής ομάδας και πολιτιστικού συλλόγου «Κυβέλη». Στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του καλοκαιριού που διοργανώνει ο προαναφερόμενος σύλλογος, παρουσιάσαμε ένα πρόγραμμα παραμυθιών της προφορικής παράδοσης, αλλά και μύθων του Αισώπου, στην αυλή του δημοτικού σχολείου. Περισσότερα από πενήντα παιδιά συμμετείχαν στις δράσεις μας. Δεν αρνήθηκαν την πρότασή μας να δραματοποιήσουν αυτά ένα από τα παραμύθια – υπό την καθοδήγησή μας – ενώ στο τέλος, αμολυθήκαμε στην αυλή παίζοντας μερικά παιχνίδια.
Ευχαριστούμε τον σύλλογο «Κυβέλη», τους γονείς και κυρίως τα παιδιά, για την χαρά που μας δώσανε κι ελπίζουμε να τα πούμε σύντομα ξανά.
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Βιβή Θεοδωρίδου, Εύη Καπατζιά, Τάσος Καπατζιάς, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.
Η φράση «Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα», έχει ειπωθεί από όλους μας σίγουρα τουλάχιστον μία φορά. Πότε ειπώθηκε όμως πρώτη φορά…και γιατί; Βοηθήστε μας να αναζητήσουμε την καταγωγή και προέλευση παροιμιών και γνωμικών. Αφήστε την γνώμη σας σχετικά με την παραπάνω φράση σε μορφή σχολίου στην συνέχεια της σελίδας, ή στείλτε μας μήνυμα στο paramythadeskavalas[παπάκι]gmail[τελεία]com
Την ερχόμενη Κυριακή, θα αναρτήσουμε τις γνώμες σας για την προέλευση της φράσης, ενώ θα θέσουμε και ένα καινούργιο ερώτημα. Μέχρι τότε, καλά να περνάτε!
Μοιράσου την γνώση με τους άλλους κι ας δούμε την ιστορία με άλλη ματιά!
Προέλευση [ενημέρωση στις 25/8/2013]:
Η φράση αποδίδεται στον μεγάλο μας παραμυθά Αίσωπο και στον μύθο του «Ανήρ Κομπαστής» (άντρας που περηφανεύεται). Ο μύθος λέει πως στην αρχαιότητα, ήταν ένας αθλητής, που όπου βρισκόταν και στεκόταν, περηφανεύονταν-κόμπαζε για τις αθλητικές του επιδόσεις. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, μιλούσε για ένα τεράστιο άλμα που είχε καταφέρει σε αγώνες που είχαν διεξαχθεί στην Ρόδο. Κανείς όμως δεν το πίστευε και όλοι αντιδρούσαν στα λεγόμενά του. Μια μέρα, κι ενώ βρισκόντουσαν σε ένα στάδιο, σαν αντεπειχήρημα αυτός, τους ζητούσε να ταξιδέψουν στην Ρόδο και να ρωτήσουν τον κόσμο που είχε παρακολουθήσει τους αγώνες, προκειμένου να τον επιβεβαιώσουν. Τότε, πετάχτηκε ένας άντρας, κατέβηκε στο σκάμμα του σταδίου και έγραψε τη λέξη «Ρόδος» και αναφώνησε…
Εδώ και καιρό, η «διαδικτυακή ψυχή» των Παραμυθάδων, ο Απόστολος Τσομπανόπουλος δηλαδή, ετοιμάζει κάτι διαφορετικό και συνάμα ευχάριστο και παραμυθένια επιμορφωτικό. Πρόκειται για ένα παιχνίδι «γνώσεων» που θα βασίζεται πάνω στα παραμύθια που έχουμε αναρτήσει στην σελίδα. Μέσω της σελίδας μας, ο χρήστης-παίχτης θα έχει την δυνατότητα να απαντάει σε διάφορες ερωτήσεις που έχουν συντάξει -για αρχή- οι Παραμυθάδες της ομάδας. Την κάθε ερώτηση θα ακολουθούν τέσσερις απαντήσεις, όπου μόνο η μία από αυτές θα είναι σωστή. Απαραίτητη προϋπόθεση – εφόσον θέλει κάποιος να κερδίσει – είναι η γνώση των λεπτομεριών στην πλοκή του παραμυθιού.
Στόχος μας είναι η προσέλκυση κυρίως παιδιών, προκειμένου να απασχοληθούν δημιουργικά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα τον κόσμο του παραμυθιού.
Ο σχεδιασμός του παιχνιδιού είναι του Απόστολου Τσομπανόπουλου, ενώ ερωτήσεις και απαντήσεις μπορούν να θέσουν οι πάντες -όχι μόνο μέλη των Παραμυθλαδων. Για τον τρόπο συμμετοχής στο παιχνίδι είτε ως παίχτης, είτε ως συντελεστής (σύνταξη και υποβολή ερωτοαπαντήσεων), θα ακολουθήσουν σύντομα!
Υγ.: Αντί φωτογραφίας του σχεδιαστή του παιχνιδιού, παραθέτουμε μια ζωγραφιά του ανηψιού του Πέτρου, όπως τον φαντάστηκε όταν τον είδε να συμμετέχει στην δραματοποίηση του παραμυθιού «Ο Δεκατρής ο κουτσοδεκατρής»
Ζωγραφιά του μικρού Πέτρου, εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο Δεκατρής».
Αναδημοσιεύουμε το ευχαριστήριο δελτίο τύπου που εξέδωσε το 2ο Σύστημα Προσκόπων Καβάλας, σχετικά με την καλοκαιρινή κατασκήνωση στο κατασκηνωτικό κέντρο «Γλάρος» της Ν. Καρβάλης, όπου και συμμετείχαμε ως Παραμυθάδες.
«Η 2η Αγέλη Λυκοπούλων Καβάλας πραγματοποίησε με επιτυχία την καλοκαιρινή της κατασκήνωση στο κατασκηνωτικό κέντρο «Γλάρος» της Ν. Καρβάλης, κατά τις ημερομηνίες 25-30 Ιουλίου 2013. Θα θέλαμε λοιπόν να ευχαριστήσουμε τους παράγοντες που συνέβαλαν στην πραγματοποίησή της. Αρχικά ευχαριστούμε το κατασκηνωτικό κέντρο που μας φιλοξένησε και μας παραδόθηκε σε άριστη κατάσταση. Έπειτα την καλλιτεχνική ομάδα «Παραμυθάδες» για το υπέροχο απόγευμα που μας χάρισαν, γεμάτο παραμύθια, παιχνίδια και δραστηριότητες. Ακόμα, ευχαριστούμε τους κ.Θέμη και κ.Μαίρη Φασουλά για το πρωτότυπο Εργαστήριο Μεταξοτυπίας με το οποίο τα ίδια τα παιδιά έφτιαξαν τα αναμνηστικά τους. Σειρά έχει το ΕΚΑΒ Καβάλας που μας διέθεσε τον εκπαιδευτή κ.Τάσο Κοσατζή, αλλά και ασθενοφόρο της υπηρεσίας για σεμινάριο Πρώτων Βοηθειών στα λυκόπουλα. Αξίζει επίσης να ευχαριστήσουμε όλους τους εξωτερικούς μας συνεργάτες για την συμβολή τους στην εύρυθμη λειτουργία της κατασκήνωσης και την συμπαράσταση τους, καθώς και τους κατοίκους της Ν. Καρβάλης για την φιλοξενία τους. Τέλος, ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης του 2ου Συστήματος για την πολύτιμη βοήθεια και σε όλους τους γονείς για την εμπιστοσύνη και την κατανόησή τους.
Με μεγάλη μας λύπη, αναγκαστήκαμε να προβούμε στην ματαίωση της εκδήλωσης που σχεδιάζαμε στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου με τίτλο «Επόμενη στάση…1961». Ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι με τόση χαρά και ενθουσιασμό. Για κάποιους από εμάς, ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Η ιστορική έρευνα, οι πρόβες, η «υποκριτική», η ομαδική συνοχή. Δυστυχώς όμως, αυτό το ταξίδι διεκόπηκε άδοξα και απότομα.
Καταρχήν οφείλουμε να ζητήσουμε συγνώμη για την όποια αναστάτωση προκαλέσαμε. Επίσης, να ευχαριστήσουμε για το ενδιαφέρον του κόσμου που έδειξε όλο αυτό το διάστημα περιμένοντας την υλοποίηση της παράστασης και8 συνάμα να του ζητήσουμε συγνώμη.
Παρά το άδοξο τέλος, ιδιαίτερες ευχαριστίες πρέπει να δώσουμε σε όλους αυτούς που όλο αυτό το διάστημα κοπιάσανε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτούς που αναζητήσανε στοιχεία για την εποχή εκείνη (1961), που προτείνανε ιδέες για την καλύτερη αισθητική της παράστασης, που ψάξανε ενδυματολογικά να προσεγγίσουν την εποχή. Πιο συγκεκριμένα τους (κατά αλφαβητική σειρά): Θεοδώρα Βαβαλέσκου, Νίκη Δρίβα, Βιβή Θεοδωρίδου, Ιορδάνη Καλαϊτζίδη, Μένη Καλαμούκη, Ελένη Καμαλίδου, Τάσο Καπατζιά, Νίκο Καραγιαννακίδη, Ιάσμη Μαντζουράνη, Μαρία Μπουγά, Ειρήνη Πανταζή, Θεόδωρο Παπαδόπουλο, Αδελαϊς Ράπτη, Ζωή Σιναπλίδου, Ξανθούλα Στογιαννίδου και Απόστολο Τσομπανόπουλο. Ευχαριστούμε τον Στέλιο Δημητριάδη για την διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου στην Αδελαϊδα που θα υποδύονταν μια πόντια γιαγιά. Το ΔΣ του υπεραστικού ΚΤΕΛ για την γενναίοδωρη προσφορά του με την πρόθεσή του να παραχωρήσει λεωφορείο και οδηγό, όχι μόνο για τις παραστάσεις, αλλά και για κάποιες πρόβες. Τον δήμαρχο Καβάλας Κωστή Σιμιτσή για τις ενέργειες που έκανε προκειμένου το ΚΤΕΛ να γίνει αρρωγός μας στην παράσταση αυτή. Την διοίκηση και το προσωπικό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας για την στήριξη που μας δώσανε σε ότι τους ζητήθηκε από εμάς (υλικοτεχνικά και συμβουλευτικά). Τέλος, ευχαριστούμε την Γιούλη Αποκατανίδου, που αγκάλιασε την ιδέα μας και έγραψε το κείμενο που επρόκειτο να παρουσιάσουμε, κάνωντας την δική της έρευνα ταυτόχρονα.
Η ματαίωση της παράστασής «Επόμενη στάση…1961» δεν σημαίνει απαραίτητα και ακύρωση. Την όλη ιδέα, την κλείνουμε προσωρινά στο συρτάρι και υποσχόμαστε σύντομα να την επαναφέρουμε και να την παρουσιάσουμε ακόμα πιο ευρηματική.
Και πάλι σας ευχαριστούμε και ειλικρινά ζητούμε συγνώμη!
Στο πλαίσιο επικοινωνίας μεταξύ των φίλων μας και του ιστολογίου μας, σήμερα δίνουμε το βήμα στην φίλη μας Ελένη Ιωάννου. Με μήνυμα που μας έστειλε, αναδημοσιεύουμε ένα παραμύθι-ποίημα που έγραψε η ίδια, εμπνευσμένη από το έργο «Ο Αύγουστος» του μεγάλου ζωγράφου μας Γιάννη Τσαρούχη.
Γεννήθηκα στην Ξάνθη όπου και μεγάλωσα. Το σπίτι μου βρίσκεται στην οδό Λυκούργου Θρακός. Ένας μικρός δρόμος με λίγα σπίτια και πολλές υπέροχες αναμνήσεις. Σε ακτίνα 150 μέτρων από το σπίτι μου, συναντούσες τρεις με τέσσερις αλάνες. Η μία πλέον είναι το πάρκο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ στις υπόλοιπες, όπως μπορείτε να φανταστείτε, χτίστηκαν πολυκατοικίες και η κλινική Γαληνός (που μετέπειτα στεγάστηκε το Νοσοκομείο της Ξάνθης, ενώ σήμερα στεγάζει την Αστυνομία). Στην αλάνα που πλέον είναι το πάρκο, παίζαμε ποδόσφαιρο. Σκληρό χώμα και πέτρες, τρικλοποδιές, πεσίματα, γρατζουνιές, χτυπήματα, πληγές και αίματα. Αν πιέσω τον εαυτό μου, θα θυμηθώ εύκολα την γεύση και την μυρουδιά που είχε το χώμα. Από την πλαϊνή πλευρά του «γηπέδου» μας, το χορτάρι και τα καλάμια, υψώνονταν μέχρι τη μέση μας. Κάποιος άφηνε το μουλάρι του εκεί για να βοσκήσει, αλλά πολλές φορές τριγυρνούσαμε και αναζητούσαμε σαύρες, ακρίδες και βατράχια για τα διάφορα πειράματά μας, που πλέον με βρίσκουν άκρως αντίθετο, ενώ κάποιοι λάτρεις των πουλιών στήνανε τις παγίδες τους για να τα πιάνουν. Θυμάμαι ακόμα έναν που είχε στην ταράτσα του σπιτιού του περιστέρια και δεκαοχτούρες και το πόσο εντύπωση μου έκανε όταν το απόγευμα τα άφηνε ελεύθερα για να πετάξουν λίγο πάνω από τα σπίτια της περιοχής. Έπειτα, με ένα σφύριγμά του, επιστρέφανε και πάλι στα κλουβιά τους κ.ο.κ. Τις αλάνες της άλλης πλευράς, επειδή μοιάζανε περισσότερο με δάση λόγω της υψηλής βλάστησης, τις χρησιμοποιούσαμε για πιο «επικίνδυνα» παιχνίδια. Πόλεμο με αυτοσχέδια τόξα και βέλη από καλαμιές όπου αντί για μύτες είχαμε στραβωμένα καπάκια αναψυχκτικών. Επίσης, πόλεμο με φυσοκάλαμα με βελάκια από λωρίδες χαρτί.
Η γειτονιά μου όπως την έβλεπες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου. Ο μπόμπιρας στο κέντρο είναι ο υπογράφων.
Στις αλάνες, παίζαμε κυρίως τις ώρες της μέρας όπου το φως ήταν σύμμαχος. Όταν άρχισε να σκοτινιάζει, οι παρέες επέστρεφαν στις γειτονιές τους. Έτσι κι εγώ, γύριζα στην βάση μου που ήταν το δρομάκι της Λυκούργου Θρακός. Εκεί, με τα λιγοστά παιδιά της γειτονιάς, επιλέγαμε τα μη-βίαια παιχνίδια. Κρυφτό για παράδειγμα. Στον τοίχο μπροστά από μια πολυκατοικία -την μοναδική στην γειτονιά- κάποιος τα «φυλλούσε» κι οι υπόλοιποι χανόμασταν ακόμα και σε επίπεδο οικοδομικού τετραγώνου. Κρυμμένοι πίσω από τα λιγοστά αυτοκίνητα, μέσα σε βαρέλια ή σε αυλές σπιτιών (κάποιοι νοικοκύρηδες που κάθονταν στο μπαλκόνι μας κάρφωναν σε αυτόν που τα φυλλούσε), πίσω από θάμνους, πάνω στο δέντρο…
Αν όχι Κρυφτό, τότε Μήλα. Τι γέλιο ρίχναμε κάθε φορά που κάποιος από τους καλούς παίχτες έπεφτε θύμα της στρατηγικής των άλλων και καιγότανε. Κι αν όχι Μήλα, τότε Τζαμί. Το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν ένα-δυο κεραμίδια. Εύκολα τα βρίσκαμε. Αρκετά σπίτια είχαν στις αυλές τους αποθέματα από τις στέγες τους. Τα σπάγαμε και δημιουργούσαμε 7 κομμάτια. Τα βάζαμε το ένα πάνω στο άλλο μέσα σε ένα κύκλο που σχεδιάζαμε στον δρόμο. Χωριζόμασταν σε δύο ομάδες και το παιχνίδι ξεκινούσε. Κι άλλα παιχνίδια όμως είχαν την τιμητική τους. Οι Χώρες ή αλλιώς Ψείρες, Σπασμένο τηλέφωνο, Μακριά γαϊδούρα, και άλλα πολλά!
Τα ομορφότερα παιδικά καλοκαιρινά βράδυα, τα θυμάμαι σαν χθες…το ίδιο και τα παιδιά με τα οποία δεν βρισκόμαστε πλέον…Η Νατάσα, η Λίτσα, η Δέσποινα, η Γεωργία, ο Φώτης, η Ιωάννα, η Μαρία κι ο Στέφανος, ο Γιάννης κι ο Απόστολος, η Ροδούλα κι ο Γιώργος, ο Θωμάς… κι όλα τελειώνανε με τα πρωτοβρόχια…το σχολείο και τα μαθήματα…
Στο μπαλκόνι του σπιτιού μας, ποζάροντας λίγο πριν κατεβώ για παιχνίδι…
Ζωγραφιά της μικρής μας φίλης Έμμα εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο Βασιλιάς, οι τρεις κόρες και το αλάτι»
Πριν πολλά-πολλά χρόνια, σε ένα βασίλειο αρκετά μακριά από εδώ, ζούσε ένας βασιλιάς με τις τρεις κόρες του. Μια μέρα, εκεί που τρώγανε το μεσημαριανό τους στην μεγάλη σάλα, ο βασιλιάς ρώτησε τις κόρες του…
Με αγαπάτε καθόλου;
Ναι, πατέρα μας!
…απάντησαν και οι τρεις με μια φωνή!
Και για να έχουμε καλό ρώτημα, πόσο με αγαπάτε;
…ρώτησε και πάλι ο βασιλιάς και στράφηκε προς την μεγάλη του κόρη.
Εγώ πατέρα μου σε αγαπώ σαν το…χρυσάφι!
Ο βασιλιάς χάρηκε πολύ που η μεγάλη του κόρη τον αγαπούσε σαν το χρυσάφι. Σαν κάτι τόσο πολύτιμο. Έπειτα κοίταξε την μεσαία του κόρη κι αυτή του είπε…
Εγώ πατέρα μου σε αγαπώ σαν … το ασήμι!
Και πάλι ο βασιλιάς χαμογέλασε ικανοποιημένος, μιας και το ασήμι είναι κι αυτό πολύτιμο. Τέλος κοίταξε την μικρή του κόρη, η οποία χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα, του απάντησε…
Εγώ πατερούλη μου σε αγαπώ σαν το αλάτι.
Ο βασιλιάς δεν πίστευε στα αφτιά του. Άλλαξε χίλια χρώματα από τον θυμό του και έτσι ασυγκράτητος όπως ήταν άρχισε να φωνάζει:
Σαν το αλάτι; Και τι αξία έχει το αλάτι;
Τίποτα και κανείς δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει. Έτσι, διέταξε τους φρουρούς του, να πάρουν την μικρή του κόρη, να την πάνε βαθιά μέσα στο δάσος και να την σκοτώσουν. Με βαριά καρδιά υπάκουσαν στην εντολή του κι έτσι, την επόμενη μέρα, βάλανε την μικρή κόρη σε μια μαύρη κλειστή άμαξα χωρίς παράθυρα και ξεκίνησαν για την καρδιά του δάσους. Μετά από αρκετές ώρες φτάσανε σε ένα σημείο που η άμαξα δεν μπορούσε να συνεχίσει. Εκεί σταμάτησαν, κατέβασαν την κόρη και την ώρα που ετοιμάζονταν να την σκοτώσουν με το σπαθί τους, η καρδιά τους δεν άντεξε για κάτι τόσο κακό. Την λυπήθηκαν και της είπαν:
Η εντολή του πατέρα σου και βασιλιά μας ήταν να σε σκοτώσουμε. Αλλά δεν μας πάει η καρδιά να διαπράξουμε τέτοιο έγκλημα. Γι’ αυτό θα σε αφήσουμε εδώ, αλλά μην γυρίσεις ποτέ στο παλάτι. Για τον πατέρα σου είσαι πια νεκρή.
Η φρουρά, επιβιβάστηκε στην άμαξα και πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Η μικρή κόρη έμεινε μόνη της, φοβισμένη και πολύ στεναχωρημένη. Δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν άργησε να σκοτεινιάσει και οι παράξενοι ήχοι που προκαλούνται στο δάσος τρόμαζαν την μικρή που άρχισε να κλαίει μη ξέροντας τι να κάνει. Άρχισε να περπατάει χωρίς να ξέρει που, μα για καλή της τύχη, είδε στο βάθος ένας φως να βγαίνει σε κάτι που έμοιαζε με σπίτι. Όταν πλησίασε, πρόσεξε πως ήταν ένα πανδοχείο. Χωρίς να διστάσει χτύπησε την πόρτα. Της άνοιξαν και μπήκε. Το πανδοχείο το είχε ένα φιλήσυχο και θεοσεβούμενο ζευγάρι. Η μικρή κόρη, ζήτησε άσυλο στο πανδοχείο χωρίς όμως να τους εξηγήσει ποια ήταν και τι συνέβη. Το ζευγάρι δέχτηκε να μείνει σε αυτούς με την προϋπόθεση να κάνει κάποιες δουλειές κι αυτοί για αντάλλαγμα της πρόσφεραν ένα δωμάτιο κι ένα πιάτο φαϊ. Το ζευγάρι, είχε κι έναν γιο, λίγο μεγαλύτερο από την κόρη και τα δύο παιδιά κάνανε παρέα και παίζανε συνέχεια μαζί.
Όταν πέρασαν τα χρόνια, τα δύο παιδιά ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν μεταξύ τους και τελικά παντρεύτηκαν. Οι γονείς του αγοριού είχαν γεράσει πλέον και δεν μπορούσαν να δουλεύουν πλέον το πανδοχείο. Έτσι το ανέλαβαν πλέον το νέο ζευγάρι. Η κόρη της ιστορίας μας, είχε εξελιχθεί σε μια καταπληκτική μαγείρισσα. Αφού να φανταστείτε, ότι κόσμος από πολύ μακριά, επισκέφτονταν το πανδοχείο μόνο και μόνο για να δοκιμάσουν τις νοστιμιές της κόρης. Γουρουνόπουλο στο φούρνο με πατάτες και ξινόμηλα. Γεμιστή γαλοπούλα με δαμάσκηνα και κάστανα, κι ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νού σας.
Ας αφήσουμε για λίγο όμως το ζευγάρι μας που ζούσε αγαπημένο στο πανδοχείο του κι ας μεταφερθούμε στο παλάτι του βασιλιά – πατέρα της. Ένα πρωί, ξύπνησε με έντονη την επιθυμία για κυνήγι. Έτσι, διέταξε να ετοιμαστούν τα καλύτερα βασιλικά κυνηγόσκυλα και οι καλύτεροι ανιχνευτές του και ξεκίνησαν για το δάσος. Κυνηγούσαν με τις ώρες χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τίποτα δεν είχαν καταφέρει να πιάσουν. Για το πότε πέρασε η μέρα ούτε, που το κατάλαβαν. Τότε συνειδητοποίησαν ότι ήταν αδύνατο να γυρίσουν πίσω γιατί ήδη ξεκίνησε να σκοτεινιάζει. Έτσι αναζήτησαν να βρούνε κάποιο κατάλυμμα για να περάσουν το βράδυ τους. Η τύχη, τα έφερε έτσι, που βασιλιάς και ακόλουθοι βρέθηκαν μπροστά στο πανδοχείο του ζευγαριού μας.
Ζωγραφιά της Εύης Καπατζιά εμπνευσμένη από το παραμύθι «ο βασιλιάς, οι τρεις κόρες του και το αλάτι».
Μπήκαν μέσα και ζήτησαν να ετοιμαστούν τα κρεβάτια κι ένα βασιλικό δείπνο με τις καλύτερες νοστιμιές. Όλοι οι υπηρέτες του πανδοχείου ξεκίνησαν τις προετοιμασίες. Στρώσανε τα βελούδινα τραπεζομάντηλα, βγάλανε τα πορσελάνινα πιάτα, τα χρυσά μαχαιροπήρουνα και ποτήρια. Τα πιο μυρωδάτα κρασιά από το κελάρι και άναψαν τα κηροπήγια με τα αρωματικά κεριά. Η κόρη, αναγνώρισε τον βασιλιά-πατέρα της και τότε της ήρθε μια ιδέα. Άρχισε το σερβίρισμα στο τραπέζι με τα πιο νόστιμα φαγητά κι όλοι άρχισαν να τρώνε και να τους τρέχουνε τα σάλια. Τελευταία σερβίρισαν τον βασιλιά. Στο φαγητό του όμως, η κόρη δεν έριξε ούτε έναν κόκκο αλατιού. Με την πρώτη μπουκιά που έφαγε ο βασιλιά, μια έκφραση αηδίας σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. Έφτυσε το φαγητό του στο πάτωμα κι άρχισε να φωνάζει:
Φαγητό το λέτε εσείς αυτό; Είναι μια αηδία…ανάλατο και άνοστο. Φέρτε μου γρήγορα την μαγείρισσα εδώ.
Αμέσως παρουσιάστηκε μπροστά του η μαγείρισσα αλλά μιας και είχε γίνει γυναίκα πλέον, ο βασιλιάς δεν κατάφερε να την αναγνωρίσει…άσε που την θεωρούσε και νεκρή.
Αν εσύ είσαι μαγείρισσα, τότε εγώ είμαι ο Θεός. Τέτοιο φαγητό, δεν θα το έδινα ούτε στα σκυλιά μου.Το φαγητό σου είναι άνοστο και ανάλατο.
Η κόρη τότε σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε στα μάτια και χωρίς να διστάσει του απάντησε…
Πριν πολλά χρόνια με είχες ρωτήσει πόσο σε αγαπώ κι εγώ σου απάντησα ότι σε αγαπώ σαν το αλάτι. Εσύ το θεώρησες υποτιμητικό και γι’ αυτό διέταξες να με εξορίσουν και να με σκοτώσουν.
Ο βασιλιάς σάστισε. Την κοίταξε προσεχτικά και τότε μόνο αναγνώρισε στο πρόσωπό της την μικρή του κόρη που είχε διατάξει να την σκοτώσουν. Δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Άνοιξε τα χέρια του και την έκλεισε στην αγκαλιά του. Την φίλησε στο μέτωπο και της ζήτησε συγνώμη. Της ζήτησε επίσης, να πάρει την οικογένειά της και να γυρίσει στο παλάτι να ζήσουν όλοι τους μαζί αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι…
Ψέμματα ή αλήθεια, έτσι λεν τα παραμύθια!!!
Ζωγραφιά της Μαρίας Καπατζιά εμπνευσμένη από το παραμύθι «ο βασιλιάς, οι τρεις κόρες του και το αλάτι».
Ακούστε το παραμύθι…
Το παραμύθι «Ο βασιλιάς, οι τρεις κόρες και το αλάτι» αφηγείται η Δέσποινα Σωτηρέλη. Η Δέσποινα Σωτηρέλη έχει τελειώσει Συντήρηση Έργων Τέχνης. Κατάγεται από την Καβάλα αλλά ζει στο Λονδίνο και είναι μητέρα πέντε παιδιών. Ανταποκρίθηκε στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Μάρτιο του 2018, ηχογράφησε μόνη της το παραμύθι και την ευχαριστούμε για την συμμετοχή της.
Σε προσκοπικούς ρυθμούς έγινε η παρουσίαση των παραμυθιών μας την Δευτέρα 29 Ιουλίου. Σκαρφαλωμένη και καλά κρυμμένη σε ένα ύψωμα πάνω από την θάλασσα στη Ν. Καρβάλη, μας υποδέχθηκε η κατασκήνωση των προσκόπων. Καθισμένοι όλοι πλάι στον χώρο της Πυράς, διηγήθηκαν παραμύθια η Μέλη Μίχα, με μια όμορφη αναπαράσταση, η Εύη Καπατζιά, ένα φρεσκογραμμένο από την ίδια παραμύθι που μιλούσε για την ανιδιοτελή προσφορά στους άλλους, η Δήμητρα Μυλοπούλου που επέλεξε Αίσωπο δίνοντας αρχαιοελληνικό χρώμα, η Αδελαϊς Ράπτη «τις τρείς κόρες του βασιληά και το αλάτι» και ο Τάσος Καπατζιάς τον «ψεύτη βοσκό». Το τελευταίο το δραματοποιήσαμε μαζί με τα παιδιά και η ανταπόκριση των μικρών μας φίλων ήταν ενθουσιώδης!!
Ακολούθησαν τα παιχνίδια «τα τρία ζώα» και «η ουρά του δράκου» με φωνούλες χαρούμενες και γέλια των παιδιών. Μας αποχαιρέτησαν με δύο δικά τους τραγουδο-παιχνίδια που με την σειρά μας τα απολαύσαμε στο έπακρο !!!
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Οι παραμυθάδες 