Author Archives: Χρήστος Τσίρκας

Εδώ και τρεισήμισι χρόνια, οι Παραμυθάδες προσπαθούμε να διαδώσουμε το παραμύθι της προφορικής παράδοσης με δύο τρόπους. Με την καταγραφή του μέσα από την σελίδα μας – ώστε να φτάνει σε περισσότερους αποδέκτες λόγω του διαδικτύου – και από τις επισκέψεις μας σε σχολεία, συλλόγους, εκδηλώσεις, κλπ.

Σχετικά με την σελίδα, όλα είναι αρκετά περιποιημένα (βλέπε την ονομαστική λίστα των περιεχομένων των παραμυθιών στο μενού). Αυτό που έλειπε είναι η καταγραφή των επισκέψεών μας. Έγινε όμως κι αυτή. Με την χρήση και την δυνατότητα των χαρτών, ορίσαμε κόκκινες πινέζες για κάθε επίσκεψή μας εντός και εκτός της Ελλάδας.

Για όσους ενδιαφέρονται να δούνε τον χάρτη των επισκέψεων, αυτό γίνεται με δύο τρόπους.

1ος τρόπος

Από το αρχικό μενού επάνω κι από την επιλογή «Ποιοι είμαστε;», κάνουμε κλικ στο πεδίο «Που έχουν πάει οι Παραμυθάδες;» (Βλέπε την κάτω φωτογραφία).

2ος τρόπος

Από το μενού των εικονιδίων που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την κεντρική φωτογραφία της σελίδας μας, επιλέγουμε το εικονίδιο με την λεζάντα «Που έχουν πάει οι Παραμυθάδες;»(Βλέπε την κάτω φωτογραφία).

Είτε με τον πρώτο τρόπο, είτε με τον δεύτερο, θα πρέπει να οδηγηθούμε εδώ:

Ελπίζουμε κάποια στιγμή να κοκκινίσουμε όλον τον χάρτη!

Μύθος του Αισώπου!

Έργο του Fulvio Bianconi το 1946, εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Βόδια και κάρο»

Ένα ζευγάρι βόδια, έσερναν κάποτε ένα κάρο. Ο άξονας που έδενε το κάρο με τα βόδια, έτριζε συνέχεια, οπότε κάποια στιγμή, τα βόδια γύρισαν και του είπαν:

Εμείς τραβάμε όλο το ζόρι και το φορτίο…εσύ τί παραπονιέσαι;

Με την διήγηση αυτή, μας δείχνει ότι και κάποιοι άνθρωποι, ενώ άλλοι κουράζονται, άλλοι προσποιούνται ότι κουράζονται.

Μύθος του Αισώπου!

Χαρακτικό του Randolph Caldecott (1846-86) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Οι βάτραχοι που ζητούσαν βασιλιά»

Οι βάτραχοι ήταν στεναχωρημένοι πολύ γιατί δεν είχαν κάποιον για βασιλιά. Έτσι, έστειλαν απεσταλμένους στον Δία και του ζήτησαν να ορίσει κάποιον. Ο Δίας, είδε την βλακεία τους και τους έριξε στη λίμνη ένα ξύλο. Στην αρχή φοβήθηκαν και κρύφτηκαν στο βυθό της λίμνης. Με το πέρασμα του χρόνου όμως και βλέποντας ότι το ξύλο έμενε ακίνητο, άρχισαν να ξεθαρρεύουν μέχρι που του πήραν τον αέρα, ώσπου στο τέλος ανέβηκαν και επάνω του. Δεν τους άρεσε όμως γιατί το ξύλο ήταν πολύ νωθρό, έτσι στείλανε και πάλι απεσταλμένους στον Δία ζητώντας να τους αλλάξει τον βασιλιά. Ο Δίας ενοχλημένος τους έστειλε ένα χέλι. Μα ούτε με το χέλι έμειναν ευχαριστημένοι γιατί το θεώρησαν ανόητο κι έτσι πήγαν για τρίτη φορά στον Δία. Ο Δίας αγανακτισμένος τους έστειλε ένα νερόφιδο, το οποίο άρχισε να κυνηγάει, να πιάνει και να τρώει ένα-ένα τα βατράχια.

Τελικά, καμιά φορά, ίσως είναι προτιμότερο να έχεις για αρχηγό κάποιον αδρανή αλλά άκακο, παρά κάποιον δραστήριο και κακό.

Μύθος του Αισώπου!

Τυφλοπόντικας

Ένας μικρός τυφλοπόντικας γύρισε κάποτε και είπε στην μητέρα του ότι βλέπει. Αυτή, βγήκε από την φωλιά τους και μετά από λίγο επέστρεψε κρατώντας έναν κόκκο λιβανωτού¹ τον οποίο και του τον έδωσε ρωτώντας τον, τί είναι αυτό;

Ο μικρός τυφλοπόντικας απάντησε τότε:

Είναι ένα χαλίκι.

Κι η μητέρα του, του είπε:

Καλό μου, εσύ, όχι απλά δεν βλέπεις, αλλά έχεις πρόβλημα και με την όσφρηση!

¹Λιβανωτό: Ρητινώδης αρωματική ουσία (λιβάνι), η οποία χρησιμοποιείται ως θυμίαμα (Πηγή: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας – Γ. Μπαμπινιώτη).

Μύθος του Αισώπου!

(Για να ακούσετε τον μύθο, μεταβείτε στο κάτω μέρος της σελίδας)

Χαρακτικό των Martin και Johann Elias Ridinger με τίτλο «Τούρκος οδηγεί μία καμήλα»

Ένας άραβας αφού φόρτωσε την καμήλα του με εμπορεύματα και ανέβηκε κι αυτός, άρχισε να αναρωτιέται μεγαλόφωνα:

Ποιον δρόμο να πάρουμε καλύτερα; Τον ανηφορικό ή τον κατηφορικό;

Κι η καμήλα πολύ χαριτωμένα σχολιάσε:

Τον ίσιο δρόμο τον αποκλείουμε;

Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο, δίδαγμα αναφέρεται ότι ο μύθος αυτός είναι για τους διεστραμμένους εκείνους άντρες που έχουν παρεκκλίνει της πορείας τους. Σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι καλό θα ήταν να αναζητούμε την μέση οδό και να αποφεύγουμε τα άκρα.

Ακούστε τον μύθο στο ακόλουθο βίντεο

Τον μύθο διαβάζει ο Χρήστος Π. Τσίρκας, μέλος της Ομάδας Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες».

Μύθος του Αισώπου!

Έργο του Roger L’Estrange (1616-1704), εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Άνθρωπος και λιοντάρι»

Κάποτε, ένας άνθρωπος κι ένα λιοντάρι περπατούσαν μαζί. Μιλούσαν και περιαυτολογούσαν ο καθένας για το είδος του. Στο δρόμο τους κάποια στιγμή είδανε μια μαρμάρινη στήλη που απεικόνιζε έναν άντρα να πνίγει με τα χέρια του ένα λιοντάρι. Γυρνώντας προς το λιοντάρι και δείχνοντας την στήλη, είπε ο άντρας:

Βλέπεις ότι είμαστε οι πιο δυνατοί από κάθε ζώο;

Και το λιοντάρι του απάντησε:

Αν και τα λιοντάρια ξέρανε να λαξεύουνε την πέτρα και το μάρμαρο, θα έβλεπες πολλές περισσότερες στήλες με λιοντάρια να πνίγουν ανθρώπους!

Με τον μύθο αυτό βλέπουμε την ανάγκη να καυχιόμαστε με τα λόγια, χωρίς όμως αυτό να ανταποκρίνεται και στην πραγματικότητα.

Μύθος του Αισώπου (Ανήρ αδύνατα επαγγελλόμενος)

Κάποτε, ένα ζευγάρι ζούσε φτωχικά. Ο άντρας όμως αρρώστησε και ήταν σε κακή κατάσταση. Όσοι γιατροί κι αν τον εξέτασαν, του έκοψαν κάθε ελπίδα. Τότε αυτός, απευθύνθηκε στους Θεούς. Τους υποσχότανε μεγάλες θυσίες, τάματα και προσφορές, αρκεί να γιατρευτεί. Όταν τον άκουσε η γυναίκα του, τον ρώτησε που θα τα βρεις όλα αυτά που υπόσχεσαι κι εκείνος της απάντησε:

Πιστεύεις δηλαδή ότι θα γιατρευτώ ώστε να αποκτήσουν κι οι Θεοί αυτά που τους τάζω;

Με την διήγηση αυτή βλέπουμε ότι οι άνθρωποι τάζουμε εύκολα ο,τι δεν πιστεύουμε ότι θα πραγματοποιήσουμε.