Μετά από πρόσκληση του Οικολογικού και Φιλοζωικού Σωματείου «Αίσωπος», οι Παραμυθάδες θα δώσουμε το παρόν μας, στο bazaar που θα λάβει χώρα την Παρασκευή 4 και το Σάββατο 5 Οκτωβρίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων. Πιο συγκεκριμένα, θα παραβρεθούμε το πρωί του Σαββάτου όπου και θα αφηγηθούμε παραμύθια από την προφορική παράδοση που σχετίζονται με την συμβίωση του ανθρώπου με τα ζώα.
Για περισσότερη πληροφόρηση, παραθέτουμε και το δελτίο τύπου του σωματείου «Αίσωπος» για την συγκεκριμένη εκδήλωση.
Καβάλα, 30 Σεπτεμβρίου 2013
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αγαπητοί συμπολίτες,
Με αφορμή την 4η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων , το Οικολογικό και Φιλοζωικό Σωματείο Αίσωπος, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος διοργανώνει Bazaar με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για τις ανάγκες του Συλλόγου.
Σας προσκαλούμε, λοιπόν, να επισκεφτείτε το περίπτερό μας , το οποίο θα βρίσκεται μπροστά από την Τράπεζα της Ελλάδος την Παρασκευή 4/10 από τις 5 το απόγευμα και το Σάββατο 5 /10 από τις 9 το πρωί έως το μεσημέρι.
Στο περίπτερό μας θα βρείτε βιβλία, παιχνίδια και διάφορα αντικείμενα για τα κατοικίδιά σας, κούπες και διάφορα αναμνηστικά με το λογότυπο του Συλλόγου. Επίσης, θα υπάρχει ενημερωτικό υλικό, αιτήσεις για νέα μέλη και κάποιο άτομο του Συλλόγου για όποιο από τα παλιά μέλη θελήσει, να μπορεί να πληρώσει την συνδρομή του την ημέρα του Bazaar.
Επειδή όπως γνωρίζετε το Σωματείο μας αποτελείται αποκλειστικά από εθελοντές, και βασική πηγή εσόδων του είναι οι κατά καιρούς χορηγίες των φίλων και των υποστηρικτών του καθώς και οι συνδρομές των μελών (ενώ παράλληλα δεν έχει ποτέ επιχορηγηθεί από κάποιο κρατικό ή δημόσιο φορέα) η παρουσία σας είναι για εμάς πολύ σημαντική.
Και για τους μικρούς μας φίλους στο bazaar, την Παρασκευή 4/10 θα χορέψει για μας τμήμα της Δημοτικής Σχολής Χορού της πόλης μας και το Σαββάτο 5/10 θα μας συντροφεύσουν οι Παραμυθάδες με παιδικά παραμυθάκια με θέμα, φυσικά, τι άλλο ; τα ΖΩΑ!!!!!.
Σας περιμένουμε, λοιπόν, να γνωριστούμε καλύτερα, να γιορτάσουμε την Ημέρα των Φίλων μας και ΜΑΖΙ να προσπαθήσουμε να τα βοηθήσουμε.
Από προηγούμενή μας επίσκεψη στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά
Μια από τις δράσεις των Παραμυθάδων που ξεκίνησε την προηγούμενη άνοιξη, είναι οι μηνιαίες επισκέψεις μας στις παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας. Μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, ξεκινάμε με όρεξη τον σχεδιασμό της δράσης. Πιο συγκεκριμένα, αποφασίσαμε ότι κάθε τελευταία Δευτέρα του κάθε μήνα, θα επισκεφτόμαστε τις παιδικές βιβλιοθήκες έχοντας κι ένα διαφορετικό θέμα. Έτσι, για τον μήνα Σεπτέμβριο που ετοιμάζεται να φύγει, το θέμα μας θα είναι η ειρήνη με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης που γιορτάστηκε -σιωπηρά δυστυχώς- στις 21 Σεπτεμβρίου. Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου στις 18:00 στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά, θα αφηγηθούμε το παραμύθι του Rodari Cianni «Όταν οι καμπάνες σταμάτησαν τον πόλεμο», καθώς και την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη σε απόδοση του Γιάννη Κοτσιφού (το δεύτερο είναι και στην διάθεση των παιδιών από την παιδική βιβλιοθήκη).
Στην συνέχεια, θα επιχειρήσουμε να δραματοποιήσουμε με τα παιδιά ένα από τα δύο κέιμενα και για το τέλος θα ζητήσουμε από τα παιδιά να εκφραστούν εικαστικά με θέμα την ειρήνη.
Σας περιμένουμε όλους εκεί!!!
Το θέμα για την επίσκεψη της Δευτέρας, είναι η έννοια της ειρήνης
Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από την ημέρα που άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό το «ραφτάδικο του βασιλιά». Ένα σπιτάκι δηλαδή, εγκατεστημένο στην πλατεία Καπνεργάτη στο κέντρο της Καβάλας, όπου οι Παραμυθάδες αφηγούνταν και παρουσίαζαν το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν«Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα». Ένα σπιτάκι, όμορφα διακοσμημένο, με πολύχρωμα υφάσματα, με έναν θρόνο όπου τα παιδιά που μας επισκέφτονταν, μπορούσαν να καθίσουν και φορώντας το βασιλικό στέμμα, να φωτογραφηθούν από μέλη του Φωτογραφικού Ομίλου Καβάλας που συμμετείχε στην όλη εκδήλωση.
Να θυμίσουμε για την ιστορία, ότι το «Ραφτάδικο του βασιλιά» ήταν η ιδέα-πρόταση των Παραμυθάδων μετά από πρόσκληση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας προς τις ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες και τους συλλόγους, προκειμένου να συνδράμουν με δρώμενα στην προώθηση της παιδικής παραγωγής του που ήταν η διασκευή του Γιάννη Καλαντζόπουλου πάνω στο παραμύθι του Χ.Κ. Άντερσεν«Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κουκιά.
Το «ραφτάδικο του βασιλιά» που αρχικά ήταν ανοιχτό καθημερινά και έπειτα κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σαββατοκύριακο, δέχτηκε εκατοντάδες παιδιά το διάστημα της λειτουργίας του (25 Σεπτεμβρίου με 30 Νοεμβρίου). Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν το παραμύθι πριν επισκεφτούν και δούνε την παράσταση από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας. Επίσης, είχαν την δυνατότητα να φωτογραφηθούν με το στέμμα καθισμένα στον βασιλικό θρόνο. Οι φωτογραφίες αυτές κόσμησαν το χώρο του θεάτρου «Αντιγόνη Βαλάκου» απ’ όπου και οι γονείς μπορούσαν να τις πάρουν ως ένα μικρό ενθύμιο.
Στο ραφτάδικο, μας επισκέφτηκε και η Δημοτική Σχολή χορού, όπου εκτός από χορό, πρόσφερε και κατασκευές στα παιδιά με μια ξεχωριστή εκδήλωση.
Η δραματοποίηση του παραμυθιού από τους Παραμυθάδες, πραγματοποιήθηκε μετά από αρκετές πρόβες, στις οποίες όσοι συμμετείχαν, δουλέψανε πάνω σε όλους τους ρόλους, έτσι ώστε να μπορούν να υποδυθούν είτε τον βασιλιά, είτε τους ράφτες ή τον αγγελιαφόρο, ανάλογα με τις απαιτήσεις.
Στην πλατεία καπνεργάτη παρουσιάζοντας το παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα»
Η φράση που αναζητούμε για την εβδομάδα που ακολουθεί, είναι η «Ο μήνας έχει εννιά». Γράψτε μας τα σχόλιά σας, τι πιστεύετε για την προέλευση της φράσης και μοιραστείτε μαζί μας την χαρά της αναζήτησης…
Σε ένα μικρό χωριό, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ζούσε μια γυναίκα η κυρά –Καλή. Ήταν χειμώνας κι έκανε κρύο. Έτσι, η κυρά-Καλή, σηκώθηκε το πρωί και πήγε στο δάσος να μαζέψει ξύλα για το τζάκι της. Εκεί που περπατούσε, ο ουρανός άστραψε και μια ξαφνική μπόρα ξέσπασε, βρίσκοντάς την αφύλαχτη. Για καλή της τύχη όμως, εκεί παραδίπλα, υπήρχε μια καλύβα που ποτέ άλλοτε δεν την είχε προσέξει. Λες κι εμφανίστηκε μαγικά εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να το σκεφτεί και πολύ, πλησίασε και χτύπησε την πόρτα. Της άνοιξαν αμέσως και μπήκε μέσα. Στο καθιστικό, ένα μεγάλο τζάκι έκαιγε για τα καλά και μπροστά του καθότανε ένας συμπαθητικός γέρος με μια άσπρη μακριά γενειάδα. Γύρω του υπήρχαν δώδεκα όμορφα παλικάρια. Τα τρία φορούσαν γούνες, τρία είχαν στα μαλλιά τους στεφάνια από λουλούδια, τρία είχαν στεφάνια από στάχυα και τα τρία τελευταία φορούσαν στεφάνια από σταφύλια. Η κυρά-Καλή τα έχασε μα δεν φοβήθηκε.
Ζωγραφιά της Εύης Καπατζιά, εμπνευσμένη από το παραμύθι της προφορικής παράδοσης «Οι 12 μήνες»
Καλώς την κυρούλα…κάτσε να ξαποστάσεις.
…της είπαν τα παλικάρια με μια φωνή!
Α! Σας ευχαριστώ καλά μου παιδιά!
…απάντησε η κυρά-Καλή κι έκατσε δίπλα στο τζάκι.
Πιάσαν την κουβέντα και κάποια στιγμή ο γέροντας τη ρώτησε:
Ποιο μήνα αγαπάς περισσότερο; Ποιος είναι ο καλύτερος απ’ όλους;
Η κυρά-Καλή, αφού το σκέφτηκε για λίγο, απάντησε με ευγενική και καλοσυνάτη φωνή :
Όλοι οι μήνες του χρόνου είναι καλοί και ευλογημένοι. Όλοι έχουν τις χάρες τους και τις ομορφιές τους. Για παράδειγμα, ο Γενάρης φέρνει τα χιόνια και τα παιδιά βγαίνουν έξω να παίξουν μαζί του και να φτιάξουν χιονάνθρωπους. Ο Φλεβάρης φέρνει την αποκριά κι όλοι μασκαρεύονται ζητώντας από τους άλλους να τους αναγνωρίσουν. Ο Μάρτης φέρνει τα χελιδόνια, προάγγελοι της Άνοιξης και του καλοκαιριού. Ο Απρίλης την Πασχαλιά, την μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και ο Μάης τα λουλούδια που κάνει όλη την πλάση να μοιάζει με πολύχρωμο πίνακα ζωγραφικής. Ο Ιούνης τα χρυσά τα στάχυα και ο Ιούλης τα θαλασσινά τα μπάνια. Αχ… κι ο Αύγουστος μας δίνει φρούτα καλοκαιρινά, δροσιστικά και απολαυστικά. Κι έπειτα ο Σεπτέμβρης φέρνει τρύγο και χαρά. Ο Οκτώβρης τις βροχές που ζητάει η γης να ξεδιψάσει κι ο Νοέμβρης τις ελιές, το πιο παρθένο αγαθό. Ε κι ο Δεκέμβρης τέλος, τι χαρά, τις μεγάλες τις γιορτές, κάλαντα και παιδικές φωνές! Γι’ αυτό σας λέω… όλοι οι μήνες είναι καλοί κι ευλογημένοι!
Ο γέροντας έκανε ένα νεύμα στα παλικάρια κι εκείνα βγήκαν από το δωμάτιο κι υστερα από λίγο γύρισαν κρατώντας ένα δεμάτι ξύλα και ένα βελούδινο πουγγί.
Κυρούλα αυτά είναι για σένα…ξύλα για το τζάκι σου και αυτό το πουγγί που θα το ανοίξεις μόνο όταν φτάσεις στο σπίτι σου και κλείσεις καλά πρώτα την πόρτα. Καλό δρόμο να ‘χεις!
Η κυρά-Καλή τους ευχαρίστησε και τους αποχαιρέτησε παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Όταν έφτασε στο φτωχικό της, έκλεισε την πόρτα, άνοιξε το πουγγί και τι να δει!!! Ήταν γεμάτο με χρυσά φλουριά! Σε λίγο καιρό το φτωχικό της κυρά-Καλής έγινε ένα καινούριο όμορφο σπίτι. Φυτεμένο γύρω-γύρω με δέντρα, θάμνους και λουλούδια. Ζούσε ευτυχισμένη με τα παιδιά της και περνούσαν όλοι πολύ καλά. Κι επειδή ήταν καλόψυχη γυναίκα, φρόντιζε να μοιράζει τη χαρά της και τα υπόλοιπα λεφτά της σε όσους συγχωριανούς της, είχαν ανάγκη. Μια γειτόνισσά της βλέποντας αυτές τις αλλαγές τη ρώτησε με κακία:
Τι συμβαίνει με σένα; Πού βρήκες εσύ φτωχιά γυναίκα τόσα λεφτά; Μπας και τα κλεψες;
Η κυρά-Καλή έκατσε και της τα εξιστόρησε όλα, με το νι και με το σίγμα. Η γειτόνισσα ήταν πλούσια και δεν είχε ανάγκη, όμως ζήλεψε και χωρίς να χάσει καιρό ξεκίνησε την επόμενη μέρα το πρωί για το δάσος. Αφού έφτασε στην καλύβα, χτύπησε την πόρτα και της άνοιξαν τα παλικάρια.
Καλημέρα θείτσα…πέρασε να ξαποστάσεις και να σε φιλέψουμε.
Κακή, ψυχρή κι ανάποδη…
…τους απάντησε θυμωμένη και συνέχισε στο ίδιο ύφος…
Ξυλιάσανε τα χέρια μου και πάγωσαν τα πόδια μου μ΄ αυτόν το βρωμόκαιρο.
Παρόλα αυτά, έκατσε δίπλα στο τζάκι και πιάσαν την κουβέντα. Κάποια στιγμή ο γέροντας τη ρώτησε:
Για πες μου να χαρείς, ποιό μήνα αγαπάς περισσότερο; Ποιός είναι πιο καλός;
Όλοι τους είναι χάλια…πάρτον τον έναν και χτύπα τον στον άλλο! Κανέναν δεν αγαπώ. Ο Γενάρης με παγώνει με τα χιόνια και ο Φλεβάρης με ζαλίζει με τα καρναβάλια του που έρχονται όλοι στο σπίτοι και ζητάνε να βρω ποιοί είναι μασκαρεμένοι. Ο Μάρτης φέρνει χελιδόνια και κουτσουλάνε τις αυλές και ο Απρίλης μου φέρνει αλλεργία, φτερνίζομαι και γεμίζω σπυριά. Ο Μάης φέρνει τα λουλούδια, τρέχουν τα παιδιά, φωνές παντού…μου παίρνουνε τ’ αυτιά. Ο Ιούνης φέρνει δουλειές, μπελάδες, ….τρέχα να θερίσεις και τον Ιούλη ν’ αλωνίσεις…ούφ… Ιούλης κι Αύγουστος τι ζέστη! ιδρώτας, μπάνια … άμμο παντού, καύσωνας, μύγες και κουνούπια. Σωστή φρίκη! Ο Σεπτέμβρης πάλι; Τρύγος, κούραση… α πα πα πα… Και τον Οκτώβρη πιο πολλές δουλειές, έρχονται οι βροχές, με τρελαίνουν οι βροντές κι οι αστραπές! Ο Νοέμβρης στρώσε- ξέστρωσε, ψάξε μάλλινα, στρώσε χαλιά και κάνε υπομονή για να αντέξεις του Δεκέμβρη το μπελά: καλικάντζαροι, γλυκά, δώρα, κάλαντα και πάει ο παράς!
Ο γέροντας έκανε ένα νεύμα στα παλικάρια και εκείνα αφού βγήκαν από το δωμάτιο, επέστρεψαν μετά από λίγο φέρνοντας στην κυρά το δεμάτι με τα ξύλα και το πουγγί.
Ορίστε! Αυτά είναι για σένα. Ξύλα για το τζάκι και αυτό το πουγγί που θα το ανοίξεις μόνο όταν φτάσεις στο σπίτι σου, μα μην ξεχάσεις πρώτα να κλείσεις καλά καλά την πόρτα!
…της είπαν τα παλικάρια κι η κυρά έφυγε γρήγορα-γρήγορα και χωρίς να χαιρετήσει κανέναν. Μόλις έφτασε στο σπίτι, πέταξε το δεμάτι με τα ξύλα έξω από την καλύβα και κρατώντας σφιχτά το πουγγί έτρεξε στο σπίτι της. Πρώτα έκλεισε και μαντάλωσε τα παραθύρια και την πόρτα και μετά αναποδογύρισε το πουγγί περιμένοντας να ξεχυθούν τα χρυσά φλουριά. Μα αυτό ήταν γεμάτο φαρμακερά φίδια που απλώθηκαν στο σπιτικό της. Έτσι πήρε ένα μάθημα για τον κακό της τρόπο και τα απαίσια λόγια της ενώ η κυρά-Καλή έζησε ευτυχισμένη κι αγαπημένοι με όλους.
Ψέμματα ή αλήθεια, έτσι λεν’ τα παραμύθια!!!
Ακούστε το παραμύθι…
Το παραμύθι «Η κυρά Καλή και οι δώδεκα μήνες!» αφηγείται η Όλγα Παλακίδου. Η Όλγα Παλακίδου είναι τελειόφοιτη στο τμήμα Βοηθών Βρεφονηπιοκόμων. Ανταποκρίθηκε στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Μάρτιο του 2018, ηχογράφησε μόνη της το παραμύθι και την ευχαριστούμε για την συμμετοχή της.
Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα της αφεντιάς σας!!!
Ζωγραφιά της μικρής μας παραμυθούς Ζηνοβίας, εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο»
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριουδάκι όχι πολύ μακριά από εδώ, ζούσε μια όμορφη οικογένεια. Όμορφη, αλλά φτωχή. Το σπίτι τους, ήταν μια καλύβα που μετά βίας τους χωρούσε όλους. Σε δύο δωμάτια μόνο, έπρεπε να χωρέσουνε, ο μπαμπάς, η μαμά και τα 3 παιδιά τους. Ο μπαμπάς ήτανε ψαράς και προσπαθούσε να πιάνει ψάρια, να τα πουλάει στην αγορά για να μπορεί η οικογένειά του να έχει έστω και ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι τους. Παρότι ήτανε φτωχοί ήτανε πολύ χαρούμενοι. Είχανε φίλους όλους τους κατοίκους του χωριού και ήτανε πολύ καλοί και αγαπητοί άνθρωποι. Τα παιδιά τους, αν και με λιγοστά παιχνίδια παίζανε πάντα χαρούμενα και αγαπημένα στο μικρό τους κήπο και βοηθούσανε τη μητέρα τους με τις δουλειές του σπιτιού όποτε τους το ζητούσε.
Έναν χειμώνα όμως ο καιρός ήτανε πολύ ψυχρός. Για μέρες ολόκληρες έβρεχε και φυσούσε δυνατά. Ο καημένος ο πατέρας δεν μπορούσε να πάρει τη βαρκούλα του και να πάει για ψάρεμα και έτσι τα παιδιά του είχανε να φάνε τρεις μέρες. Η γυναίκα του, του έλεγε συνέχεια «να μην ανησυχεί». Πως είναι μια δοκιμασία και θα την ξεπεράσουν όπως κι άλλες φορές. Ο πατέρας όμως δεν άντεξε και το επόμενο πρωινό, πήρε τα εργαλεία του και έφυγε από το σπίτι. Έξω έβρεχε πολύ και μέχρι να φτάσει στη βαρκούλα του είχε ήδη γίνει μούσκεμα. Η θάλασσα ήτανε πολύ αγριεμένη όμως ο πατέρας σκεφτότανε συνέχεια τα παιδιά του, ότι έχουν να φάνε μέρες. Πήδηξε λοιπόν στη βάρκα και βγήκε στα ανοιχτά. Δεν μπορούσε όμως να πιάσει κανένα ψάρι γιατί είχε φοβερό αέρα και δεν μπορούσε εύκολα να ρίξει το καλάμι του.
Θεέ μου… τί δυστυχία…τα παιδιά μου θα πεθάνουν από την πείνα!!!
…μονολόγησε, μα τότε, του φάνηκε ότι τσίμπησε ένα ψάρι. Τράβηξε με δύναμη με το καλάμι του επάνω και τί να δει!! ένα μικρό χρυσόψαρο!!! Στην αρχή παραξενεύτηκε γιατί πρώτη φορά έβλεπε κάτι τέτοιο. Έπειτα δυσφόρησε γιατί ήταν πολύ μικρό και δεν θα χόρταιναν τα παιδιά του. Παρόλα αυτά, το απαγκίστρωσε και ετοιμάστηκε να το βάλει στο καλάθι του, όταν ξαφνικά άκουσε μια φωνή να ακούγεται από το στόμα του μικρού ψαριού, λέγοντάς του:
Ρίξε το χρυσό ψαράκι στο γιαλό και θα δεις καλό!
Ο ψαράς, τρόμαξε στην αρχή. «Αμάν το ψαράκι μιλάει, μονολόγησε. Από την άλλη, σκέφτηκε ότι δεν είχε να χάσει τίποτα και τελικά το έριξε πίσω στην θάλασσα.
Η φίλη μας Σοφία ζωγράφισε κι αυτή με θέμα το παραμύθι «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο».
Το χρυσόψαρο, αναδύθηκε στην επιφάνεια και κοίταξε κατάματα τον φτωχό ψαρά και του είπε με γαλήνια φωνή.
Τι καλό θέλεις να σου κάνω για το καλό που μου έκανες;
Ο ψαράς απόρησε, θεωρώντας ότι το μικρό ψάρι δεν ήταν ικανό να του προσφέρει τίποτα. Παρόλα αυτά του απάντησε…
Το μόνο που θέλω είναι να πάω στο σπίτι μου και να βρω στο τραπέζι φαγητό και τα παιδιά μου να τρώνε.
Τότε, το μικρό χρυσόψαρο, έκανε μια σβούρα γύρω από τον εαυτό του, αφήνοντας ένα μικρό ήχο σαν σφύριγμα και μετά χάθηκε στον βυθό της θάλασσας. Ο ψαράς, γύρισε λυπημένος στο σπίτι του αφού δεν είχε καταφέρει να πιάσει τίποτα καλό για φαγητό, μα εκεί μια έκπληξη τον περίμενε. Μόλις άνοιξε την πόρτα, είδε τα παιδιά του να κάθονται στο τραπέζι το οποίο ήταν γεμάτο λογής-λογής φαγητά. Ψάρια, κρέατα, πίτες, σαλάτες, σοκολάτες, τούρτες και πολλά άλλα καλούδια. Αφού έφαγαν και χόρτασαν, το βράδυ, μόλις πέσανε για ύπνο, ο ψαράς δεν άντεξε και είπε στην γυναίκα του ό,τι είχε συμβεί στην θάλασσα με το χρυσόψαρο.
Αμάν βρε άντρα μου, κι από όλες τις ευχές, αυτή βρήκες να ζητήσεις εσύ;
…του απάντησε στεναχωρημένη η γυναίκα του.
Την επόμενη μέρα, ο καιρός καλυτέρεψε κι ο ψαράς, πήρε τα σύνεργά του και τράβηξε για την θάλασσα. Μπήκε στην βάρκα του κι ανοίχτηκε ξανά στα βαθιά. Ψάρευε για ώρες μα δίχως αποτέλεσμα. Πάνω που ετοιμαζότανε να μαζέψει την πετονιά του, κάτι ένιωσε να την τραβάει. Την τράβηξε γρήγορα επάνω και έκπληκτος αντίκρισε πάλι το μικρό χρυσόψαρο.
Ζωγραφιά του μικρού Νικόλα, εμπνευσμένη από το παραμύθι «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο».
Ρίξε το χρυσό ψαράκι στο γιαλό και θα δεις καλό!
…ακούστηκε και πάλι από το στοματάκι του ψαριού. Ο ψαράς, χωρίς δεύτερη σκέψη, το απαγκιστρώνει και το ρίχνει ξανά στην θάλασα.
Το χρυσόψαρο, αναδύθηκε στην επιφάνεια και κοίταξε ξανά κατάματα τον φτωχό ψαρά λέγοντάς του με γαλήνια φωνή.
Τι καλό θέλεις να σου κάνω για το καλό που μου έκανες;
Ο ψαράς, προετοιμασμένος αυτήν την φορά, απάντησε αμέσως…
Θέλω ένα μεγάλο και άνετο σπίτι. Το κάθε παιδί μας, να έχει το δικό του δωμάτιο με πολλά παιχνίδια. Η κουζίνα μας να είναι γεμάτη με φαγητά. Θέλω ένα μεγάλο τζάκι να υπάρχει στο καλό δωμάτιο που θα καθόμαστε όλοι μαζί τα βράδια και θα λέμε ιστορίες. Επίσης, θέλω και μια κουνιστή πολυθρόνα για να χουζουρεύω τα πρωινά.
Τότε, το μικρό χρυσόψαρο, έκανε μια σβούρα γύρω από τον εαυτό του, αφήνοντας και πάλι ένα μικρό ήχο σαν σφύριγμα και μετά χάθηκε στον βυθό της θάλασσας. Ο ψαράς, γύρισε γρήγορα στο σπίτι του και τα έχασε όταν μπροστά του αντίκρισε, αντί για την φτωχική τους καλύβα, ένα τεράστιο σπίτι, σχεδόν σαν παλάτι, όπως ακριβώς το είχε περιγράψει στο χρυσόψαρο.
Ο καιρός περνούσε κι όλοι ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Μια μέρα όμως, λίγο μετά το μεσημεριανό φαγητό τους κι ενώ είχαν πέσει να ξαπλώσουν, η γυναίκα του ψαρά έδειχνε ανήσυχη.
Τι έχεις βρε γυναίκα; Δεν είσαι ευχαριστημένη με αυτά που μας συμβαίνουν;
Ευχαριστημένη είμαι άντρα μου…αλλά να…σκεφτόμουνα πόσο ωραία θα ήταν, αν αντί για το όμορφο αυτό σπίτι που έχουμε, είχες ζητήσει κάτι άλλο…
Και τι άλλο σκέφτηκες;
…ρώτησε και πάλι ο ψαράς!
Φαντάσου να του είχες ζητήσει να σε κάνει εσένα βασιλιά κι εμένα βασίλισσα!
Ζωγραφιά του Θοδωρή εμπνευσμένη από το παραμύθι «το χρυσόψαρο»
…απάντησε η γυναίκα του και τα μάτια της γυάλισαν σαν να ήθελε να δακρίσει. Το επόμενο πρωί, ο ψαράς πήρε και πάλι τα σύνεργά του από την αποθήκη και τράβηξε κρυφά για την θάλασσα. Μπήκε στην βάρκα του κι άρχισε να ανοίγεται προς τα βαθιά, ευχόμενος να βρει ξανά το μικρό χρυσόψαρο. Έριξε την πετονιά του με το καλάμι και περίμενε. Χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις ώρες και όντως, ένιωσε πως κάτι τσίμπησε στην πετονιά του. Την τράβηξε γρήγορα και με μεγάλη χαρά, είδε το μικρό χρυσόψαρο.
Ρίξε το χρυσό ψαράκι στο γιαλό και θα δεις καλό!
Αμέσως ο ψαράς το έριξε πίσω στην θάλασσα. Το χρυσόψαρο, αναδύθηκε στην επιφάνεια και κοίταξε ξανά κατάματα τον φτωχό ψαρά λέγοντάς του με γαλήνια φωνή.
Τι καλό θέλεις να σου κάνω για το καλό που μου έκανες;
Θέλω να με κάνεις βασιλιά και την γυναίκα μου βασίλισσα. Να ζούμε σε ένα τεράστιο παλάτι και να έχουμε όλα τα καλά του Θεού.
…απάντησε χωρίς πολύ σκέψη ο ψαράς. Το μικρό χρυσόψαρο έμεινε ακίνητο. Χαμήλωσε τα μάτια κι εξαφανίστηκε στον βυθό της θάλασσας. Ο ψαράς άρχισε να κάνει γρήγορα κουπί για να επιστρέψει στην στεριά και έπειτα έτρεξε γρήγορα στο σπίτι του γεμάτος χαρά περιμένοντας να δει το παλάτι του και την γυναίκα του βασίλισσα καθισμένη στο θρόνο και φορώντας στέμμα. Μα ξαφνικά κοκάλωσε από την τρομάρα του όταν αντί γι’ αυτό, αντίκρισε μπροστά του την παλιά καλύβα που είχαν. Την γυναίκα του και τα παιδιά του να φοράνε τα παλιά φτωχικά τους ρούχα κι όλα να είναι όπως πρώτα και σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.
Μόνο τότε κατάλαβε το λάθος τους. Κατάλαβε πως τους κυρίευσε η απληστία κι άρχισαν να χάνουν την χαρά και την αγάπη που είχαν πρώτα κι ας μην είχαν πολλά αγαθά. Είχαν όμως, ο ένας τον άλλον. Κι αυτό ήταν αρκετό!
Η μικρή μας Σουζάνα ζωγράφισε κι αυτή το παραμύθι «το χρυσόψαρο»
Ψέμματα ή αλήθεια έτσι λεν’ τα παραμύθια!
Ακούστε το παραμύθι…
Το παραμύθι «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο» αφηγείται η Ματίνα Δαραβάνη. Η Ματίνα Δαραβάνη είναι Κοινωνική λειτουργός – Συγγραφέας. Ανταποκρίθηκε στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2018, ηχογράφησε μόνη της το παραμύθι και την ευχαριστούμε για την συμμετοχή της.
Στα παλιά τα χρόνια, σε ένα μικρό χωριό που βρίσκονταν κοντά στην θάλασσα, ζούσε ένας σοφός γέροντας με κάτασπρα μαλλιά και εξίσου κάτασπρο και μεγάλο μούσι. Ντυμένος με έναν πορτοκαλί χιτώνα, ξυπόλητος, απολάμβανε να κάθεται στη βεράντα του σπιτιού του και να αγναντεύει τη θάλασσα για ώρες. Επειδή ήτανε μόνος, προκειμένου να σπάει την μονοτονία της ησυχίας, είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στην άκρη της σκεπής της βεράντας του. Έτσι, με το παραμικρό φύσημα του αγέρα, το ασημένιο κουδουνάκι άρχισε να ηχεί μελωδικά. Κάπως έτσι περνούσε τις ώρες και τις μέρες του ο σοφός γέροντας.
Λίγο παρακάτω από το σπίτι του, ζούσε ένας φαρμακοποιός. Τα πράγματα τελευταία, δεν πήγαιναν καλά γι’ αυτόν. Οι δουλειές του πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα ο φαρμακοποιός να έχει πέσει σε βαθιά μελαγχολία. Έτσι, σκέφτηκε να επισκεφτεί τον σοφό γέροντα και να του ζητήσει την συμβουλή του. Όταν έφτασε στο σπίτι του, τον είδε να κάθεται γαλήνιος και ευτυχισμένος αγναντεύοντας την θάλασσα. Αρχικά απόρησε. Εκείνη την στιγμή, ένα μικρό αεράκι, έκανε το ασημένιο κουδουνάκι να ηχήσει μελωδικά και τότε όλες οι απορίες του φαρμακοποιού διαλύθηκαν. Οπλίστηκε με θάρρος και είπε στον σοφό γέροντα:
Καλέ μου γέροντα, μήπως σου είναι εύκολο, να μου δανείσεις για μια μέρα το ασημένιο κουδουνάκι σου; Αύριο, τέτοια ώρα, θα στο έχω επιστρέψει!
Ο γέροντας, χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα, απάντησε:
Ναι…γιατί όχι; Μην ξεχάσεις να μου το επιστρέψεις όμως, γιατί αυτό είναι που διώχνει την μοναξιά μου και μου είναι αναγκαίο!
Ο φαρμακοποιός συμφώνησε, ευχαρίστησε τον σοφό γέροντα και υποσχέθηκε να του το επιστρέψει την επόμενη μέρα. Γύρισε αμέσως στο σπίτι του κι έβαλε το ασημένιο κουδουνάκι στον κήπο του, στο ψηλότερο σημείο ενός αναρριχώμενου φυτού. Το βραδινό αεράκι δεν άργησε να έρθει και το ασημένιο κουδουνάκι άρχισε να ηχεί ξανά, προσφέροντας έτσι χαλάρωση και γαλήνη στον φαρμακοποιό. Ξαφνικά άρχισε να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά, αισιόδοξα. Είδε την ζωή όμορφη και χωρίς να το σκεφτεί άρχισε να χορεύει.
Η μέρα πέρασε γρήγορα και έφτασε η στιγμή που έπρεπε ο φαρμακοποιός να επιστρέψει το ασημένιο κουδουνάκι…μα τίποτα. Οι ώρες περνούσαν κι ο γέροντας μάταια περίμενε να δει την εξώπορτά του να ανοίγει. Έτσι, αφού τελείωσε το μεσημεριανό φαγητό τους, ο γέροντας ζήτησε από ένα μαθητή του, τον Τσιάο, να πάει μέχρι το σπίτι του φαρμακοποιού, να δει τι συμβαίνει, να ζητήσει πίσω του κουδουνάκι και να το φέρει πίσω.
Ο Τσιάο, δίχως να χάσει στιγμή, ξεκίνησε για το σπίτι του φαρμακοποιού. Μόλις πέρασε την ξύλινη καγκελόπορτα της αυλής όμως, σάστισε από την όμορφη μελωδία που άκουσε, ενώ δεν πίστευε στα μάτια μόλις αντίκρισε τον φαρμακοποιό να χορεύει. Η αρχική παγωμάρα δεν άργησε να φύγει και την θέση της πήρε η … δράση. Ο Τσιάο δεν άντεξε, και υπέκυψε στον πειρασμό αρχίζοντας να χορεύει κι αυτός, ξεχνώντας τα λόγια του δασκάλου του. Τώρα χόρευαν κι οι δυο τους, ξέγνοιαστοι, χαλαροί και ευτυχισμένοι…μα οι ώρες περνούσαν κι ο σοφός γέροντας άρχισε να θυμώνει μιας και τώρα, εξαφανίστηκε κι ο μαθητής του. Τότε, φώναξε έναν άλλον μαθητή του, τον Κοτάρο. Πάνω-κάτω, τα ίδια είπε και σε αυτόν, με την διαφορά ότι αν δει στον δρόμο τον Τσιάο, να τον επιπλήξη για την ανυπακοή του.
Λίγες στιγμές αργότερα, ο Κοτάρο περνούσε την ξύλινη καγκελόπορτα του σπιτιού του φαρμακοποιού, λαχανιασμένος κι έτοιμος να βάλει τις φωνές, μα… πάγωσε όταν αντίκρισε τον φαρμακοποιό και τον Τσιάο, να χορεύουν χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι υπό τους ήχους του ασημένιου κουδουνιού. Δεν άντεξε κι ενώ ήταν έτοιμος να ξεσπάσει σε φωνές, τελικά ξέσπασε σε γέλια και χορό, ακολουθώντας τα βήματα των άλλων δύο..και οι ώρες περνούσαν.
Ο σοφός γέροντας κόντευε να σκάσει από την περιέργειά του και την ανυπομονησία του. Έτσι, αποφάσισε να πάει ο ίδιος εκεί και να δει τί γίνεται. Ξεκίνησε από το σπίτι του όταν άρχισε ο ήλιος να δύει κι αφού έφτασε έξω από το σπίτι του φαρμακοποιού, ετοιμάστηκε να χτυπήσει την πόρτα με την μαγκούρα του, όταν άκουσε γέλια, λαχανιάσματα και ήχους από το ασημένιο κουδουνάκι του. Έσπρωξε την πόρτα με την μαγκούρα του και ξαφνιάστηκε με το θέαμα που αντίκρισε. Δεν μπορούσε να εξηγήσει το «πως» και το «γιατί», ο φαρμακοποιός με τους δύο μαθητές του, χόρευαν και γελούσαν ευτυχισμένοι και χαλαροί. Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, αλλά τελικά δεν άντεξε. Μια επιθυμία για χορό, τον έσπρωξε και πιάστηκε χέρι με χέρι με τον φαρμακοποιό, τον Τσιάο και τον Κοτάρο. Τώρα, χορεύανε κι οι τέσσερις μαζί. Χαρούμενοι, χαλαροί κι ευτυχισμένοι. Κι ύστερα γίνανε, πέντε…έξι…εφτά…αφού όποιος περνούσε από το σπίτι, ακούγοντας τα γέλια και τα λαχανιάσματα μαζί με τον ήχο από το ασημένιο κουδουνάκι, έμπαινε στην αυλή κι άρχιζε κι αυτός το χορό.
πήγε στο σπίτι του φαρμακοποιού όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Όταν έφτασε εκεί είδε έκπληκτος τον Τσιάο και το φαρμακοποιό να χορεύουν χαρούμενοι στον κήπο. Και πριν καλά καλά το καταλάβει αισθάνθηκε τόσο ευτυχισμένος που άρχισε να χορεύει κι εκείνος. Ο ήλιος κόντευε να δύσει και ο γέροντας ακόμα περίμενε το ασημένιο κουδουνάκι του. Τον έπιασε μια βαθιά μελαγχολία χωρίς τον ήχο του αγαπημένου του κουδουνιού. Τελικά δεν άντεξε άλλο και πήγε ο ίδιος να δει τι συνέβαινε. Σαν έφτασε επιτέλους στο σπίτι άκουσε τον ήχο του ασημένιου κουδουνιού και είδε στον κήπο, ανάμεσα στα λουλούδια, τον φαρμακοποιό και τους δυο μαθητές του, να χορεύουν χαρούμενα. Ο γέροντας απόρησε και δεν ήξερε τι εξήγηση να δώσει. Δεν έμεινε όμως πολύ ώρα έτσι. Η λύπη του εξαφανίστηκε και ένιωσε την επιθυμία να χορέψει. Πιάστηκε χέρι-χέρι με το φαρμακοποιό, τον Τσιάο και τον Κοτάρο και ευτυχισμένοι συνέχισαν να χορεύουν όλοι μαζί. Κι όποιος περνούσε απ το σπίτι του φαρμακοποιού το έριχνε κι αυτός στο χορό.
Και που ξέρεις…αν καμιά φορά βρεθείς στην Ιαπωνία, κι αν τύχει και περάσεις από το σπίτι του φαρμακοποιού, αφουγκράσου έξω από την πόρτα του. Αν ακούσεις γέλια, λαχανιάσματα κι ήχους από ασημένιο κουδουνάκι, μην ξαφνιαστείς και προπαντώς να μην ντραπείς…σπρώξε την πόρτα και μπες μέσα. Δώσε το χέρι σου σε κάποιον και σύρε στο χορό…!
Μια παρέα φίλων…γνωστοί και άγνωστοι…με τα παιδιά ή χωρίς τα παιδιά…συγκεντρωθήκαμε το μεσημέρι προς το απόγευμα της Κυριακής 15ης Σεπτεμβρίου 2013 για να αποχαιρετίσουμε το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι με όμορφες στιγμές για όλους μας. Ακόμα και κάποιες δυσάρεστες, τις αντικρίζουμε με συμπάθεια πλέον. Χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα ή στόχο -καλώς ή κακώς- στρώσαμε τις πετσέτες μας. Κάποιοι αποφάσισαν να βουτήξουν στην θάλασσα για ένα τελευταίο -ενδεχομένως- μπάνιο. Κάποιοι άλλοι προτίμησαν να μείνουν στην ακτή κουβεντιάζοντας. Κάποιοι πάλι προτίμησαν να παίξουν με τα παιδιά.
Στην συνέχεια στρώθηκαν και τα τραπεζομάντηλα. Άνοιξαν τα τάπερ με τα φαγητά…ότι έφερε ο καθένας από το σπίτι του ή αγόρασε από κάποιο μαγαζί. Κεφτεδάκια, πίτες, σαλάτες, ψωμί, και μπόλικα ποτά.
Λίγο αργότερα κάποιοι επιδόθηκαν στις ρακέτες, στο βόλεϋ ή σε παιχνίδια με τα παιδιά, όπως το «Νερό, γη, αέρας».
Με την ώρα, η παρέα άρχισε να μειώνεται. Ο ήλιος άρχισε να φεύγει για το ταξίδι του προς την δύση. Το σκοτάδι, έφερε την φωτιά κι η φωτιά έφερε την παρέα πιο κοντά. Ανέκδοτα, κουβεντούλες, αστεία…
Το τέλος έφτασε…καθαριότητα της παραλίας και αποχαιρετισμός. Και τώρα…σηκώνουμε τα μανίκια και ξεκινάμε για ένα δημιουργικό φθινόπωρο κι έναν ακόμα πιο παραγωγικό χειμώνα.
Σας ευχαριστούμε που μας τιμήσατε με την παρουσία σας!!!
Η φράση που αναζητούμε για την εβδομάδα που ακολουθεί, είναι η «Μην είδατε τον Παναγή;». Γράψτε μας τα σχόλιά σας, τι πιστεύετε για την προέλευση της φράσης και μοιραστείτε μαζί μας την χαρά της αναζήτησης…
Τα λέμε σε μια εβδομάδα!
Προέλευση (τελευταία ενημέρωση 22/09.2013):
Και πάλι οι πληροφορίες μας συμφωνούν με τα σχόλια των φίλων μας…
Χθες Δευτέρα, 09 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήσαμε την πρώτη εβδομαδιαία συνάντηση της ομάδας μετά από τις διακοπές του καλοκαιριού. Το καινούργιο για εμάς ήταν ότι δεν συναντηθήκαμε σε κάποιο καφέ της πόλης μας -όπως εξάλλου συνηθίζαμε – αλλά στον δικό μας χώρο. Ένας χώρος που μας παραχωρήθηκε από τον δήμο Καβάλας με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας – και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό! Πριν την προγραμματισμένη συνάντησή μας, πέσαμε με τα μούτρα στην καθαριότητα, ενώ έπεται η διαμόρφωση και διακόσμησή του. Στο Σπίτι των Παραμυθάδων, εκτός από τις εβδομαδιαίες συναντήσεις μας, στοχεύσουμε να κάνουμε τις πρόβες των διάφορων δράσεων που θα ετοιμάζουμε, τις συνεδριάσεις του διοικητικού, αλλά και μελλοντικά εργαστήρια-σεμινάρια, τόσο για τα μέλη του συλλόγου, όσο και για φίλους, γνωστούς και παιδιά που θέλουν να συμμετέχουν. Μετά από συζήτηση μεταξύ των μελών μας, αποφασίσαμε και ορίσαμε ως μέρα εβδομαδιαίας συνάντησης, την Παρασκευή στις 20:30, αν και για κάποιο τεχνικό λόγο, οι επόμενες συναντήσεις θα πραγματοποιηθούν νωρίτερα.
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Μετά από πρόσκληση του Οικολογικού και Φιλοζωικού Σωματείου «Αίσωπος», οι Παραμυθάδες θα δώσουμε το παρόν μας, στο bazaar που θα λάβει χώρα την Παρασκευή 4 και το Σάββατο 5 Οκτωβρίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων. Πιο συγκεκριμένα, θα παραβρεθούμε το πρωί του Σαββάτου όπου και θα αφηγηθούμε παραμύθια από την προφορική παράδοση που σχετίζονται με την συμβίωση του ανθρώπου με τα ζώα.
Οι παραμυθάδες 