Posts Tagged With: Αίσωπος

Χαρακτικό του Ernest Griset (1874)

Μύθος του Αισώπου

Κάποτε, μια γίδα είχε απομακρυνθεί από το κοπάδι. Θέλωντας να την επαναφέρει σε αυτό, ο γιδοβοσκός άρχισε να της φωνάζει και να σφυρίζει δυνατά. Μάταια όμως. Η γίδα δεν ανταποκρινότανε. Τότε, ο γιδοβοσκός πήρε μια πέτρα από το έδαφος και την πέταξε σημαδεύοντάς την. Την πέτυχε στο κέρατο κι από την δύναμη που είχε, της το έσπασε. Αμέσως έτρεξε κοντά της κι άρχισε να τη παρακαλεί να μην πει τίποτα στο αφεντικό. Τότε, εκείνη του απάντησε:

Είσαι ο πιο ανόητος γιδοβοσκός από όλους. Ακόμα κι αν σωπάσω εγώ, θα «μιλήσει» το σπασμένο κέρατό μου!

Ο μύθος μιλάει για τους ανόητους που προσπαθούν να κρύψουν τα ολοφάνερα πράγματα!

– Μύθος του Αισώπου –

Κάποτε, κάποιος είχε κατασκευάσει ένα ξύλινο άγαλμα του Θεού Ερμή και το πήγε στην αγορά για να το πουλήσει. Δεν υπήρχε όμως ενδιαφέρον από τον κόσμο κι έτσι ο αγαλματοπωλητής σκαρφίστηκε το εξής…άρχισε να φωνάζει ότι το άγαλμα είναι ένας Θεός που σε όποιον τον έχει, του φέρνει καλοτυχία και χρήματα. Τότε τον πλησίασε κάποιος περαστικός και του είπε:

Αφού το άγαλμα κάνει αυτά που λες, τότε γιατί δεν το κρατάς και το πουλάς;

…κι ο αγαλματοπώλης του απάντησε:

Το πουλάω γιατί χρειάζομαι γρήγορα χρήματα, ενώ αυτός τα καλά που μου κάνει τα φέρνει με αργούς ρυθμούς.

Ο μύθος αυτός αναφέρεται σ’ αυτούς που κυνηγάνε το εύκολο και γρήγορο χρήμα, καθώς και σ’ αυτούς που περιφρονούν τους Θεούς.

– Μύθος του Αισώπου –

Κάποτε, τα κακά κυνήγησαν τα καλά επειδή, δήθεν, τα καλά ήταν αδύναμα. Αυτά, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, ανέβηκαν στον ουρανό. Εκεί, συνάντησαν τον Δία και τον ρώτησαν πώς μπορούνε να συνυπάρχουνε με τους ανθρώπους. Ο Δίας τους απάντησε ότι δεν πρέπει να πηγαίνουν όλα μαζί στους ανθρώπους, αλλά το καθένα χωριστά. Έτσι, ενώ τα κακά πηγαίνουν μαζεμένα στους ανθρώπους -μιας και είναι κοντά τους -, τα καλά πηγαίνουν πιο αργά και ένα-ένα καθώς κατεβαίνουν από τον ουρανό.

Η διήγηση αυτή μας δείχνει ότι ο άνθρωπος καταδιώκεται περισσότερο από τα κακά και λιγότερο συναντάει τα καλά.

– Μύθος του Αισώπου –

Ένας χωρικός θέλησε να αγοράσει έναν γάϊδαρο. Μα επειδή ήθελε να είναι σίγουρος ότι θα τον βοηθάει στις δουλειές, ζήτησε πρώτα να τον δοκιμάσει. Τον πήρε λοιπόν και τον έβαλε μαζί με τα άλλα γαιδούρια, δίπλα στο παχνί.  Ο γάϊδαρος όμως, προσπερνώντας όλους τους υπόλοιπους, πήγε και στάθηκε δίπλα στον πιο τεμπέλη και καλοφαγά. Βλέποντας με τον καιρό ότι δεν κάνει τίποτα χρήσιμο, τον επιστρέφει στο αφεντικό του. Το αφεντικό του τον ρώτησε πως πήγε η δοκιμή, κι αν αποφάσισε αν θα τον κρατήσει ή όχι. Κι ο αγοραστής του απάντησε:

Δεν μου χρειάζεται άλλη δοκιμή. Κατάλαβα πως μοιάζει με εκείνον που ανάμεσα σε άλλους γαϊδάρους επέλεξε για φίλο.

– Μύθος του Αισώπου

Μια μέρα, ο ήλιος κι ο άνεμος εκεί που συζητούσανε, άρχισαν να διαφωνούνε για το ποιος από τους δύο είναι ο πιο δυνατός.

Εγώ είμαι ο πιο δυνατός…

…έλεγε ο άνεμος, μα πριν προλάβει να ολοκληρώσει την φράση του τον έκοβε ο ήλιος…

Όχι, εγώ είμαι ο πιο δυνατός!

…κι ο άνεμος διέκοπτε στην συνέχεια τον ήλιο κι όλο αυτό γινότανε. Ήταν τόσο πεισματάρηδες κι οι δυο τους που δεν καταλήγαν πουθενά.

Ας βάλουμε ένα στοίχημα τότε…

…πρότεινε στο τέλος ο άνεμος.

Τι στοίχημα;

Θα διαλέξουμε στην τύχη έναν άνθρωπο κι όποιος από τους δυο μας καταφέρει και τον γδύσει, αυτός θα είναι και ο πιο δυνατός. Συμφωνείς;

Ο ήλιος συμφώνησε και τότε ψάξανε να βρούνε έναν άνθρωπο. Σε έναν έρημο κάμπο, έτυχε να περνάει κάποιος περπατώντας ολομόναχος. Τότε, άρχισε ο άνεμος να φυσάει δυνατά προσπαθώντας να τον γδύσει. Μα ο άνθρωπος σταύρωσε τα χέρια του στο στήθος και καμπούριασε για να προφυλαχτεί. Ο άνεμος φύσηξε πιο δυνατά κι ο άνθρωπος κούμπωσε περισσότερο το πανωφόρι του. Ο άνεμος φύσηξε ακόμα πιο δυνατά κι ο άνθρωπος έβγαλε μια κουβέρτα από το σακί που κουβαλούσε και τυλίχτηκε με αυτήν για να προστατευτεί από τον άνεμο. Όσο περισσότερο και πιο δυνατά φυσούσε ο άνεμος, τόσο πιο πολύ έσφιγγε την κουβέρτα πάνω του ο άνθρωπος, μέχρι που ο άνεμος βαρέθηκε να προσπαθεί και σταμάτησε. Γύρισε στον ήλιο και του είπε:

Σειρά σου τώρα…

Ο ήλιος πρόβαλε στον ουρανό στέλνοντας τις πρώτες ακτίνες του στον κάμπο. Ο άνθρωπος μόλις τον είδε, έβγαλε από πάνω του την κουβέρτα και την έβαλε μέσα στο σακί του συνεχίζοντας τον δρόμο του. Στη συνέχεια, ο ήλιος δυνάμωσε την λάμψη του κι ο άνθρωπος ξεκούμπωσε το ρούχο του. Δυνάμωσε ακόμα περισσότερο την λάμψη του κι ο άνθρωπος άρχισε να ζεσταίνεται και να ιδρώνει κι έτσι έβγαλε το πανωφόρι του. Κι όσο δυνάμωνε την λάμψη του ο ήλιος, ο άνθρωπος έβγαζε κι από ένα ρούχο μέχρι που στο τέλος έμεινε γυμνός ψάχνοντας να βρει ένα δέντρο για να καθίσει στην σκιά του. Μιας και δεν βρήκε όμως, πήγε και έπεσε στο ποτάμι που υπήρχε εκεί δίπλα κι έμεινε στο νερό μέχρι που ο ήλιος λιγόστεψε την λάμψη του.

Έτσι, ο άνεμος παράδεχτηκε την δύναμη του ήλιου κι αποχαιρετίστηκαν.

Στην προσπάθεια να οργανώσουμε το χώρο μας, ανακαλύψαμε κάποιες παλιές ζωγραφιές παιδιών που κάνανε με αφορμή παραμύθια που τους αφηγηθήκαμε στις συναντήσεις μας. Τις ανεβάζουμε και σας τις παρουσιάζουμε…

Με αφορμή τον μύθο του Αισώπου «Ο ψεύτης βοσκός»:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.