Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του δεύτερου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α2) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.
Αγκαλιά με τα παραμυθοζάρια μας βρεθήκαμε εκεί και τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν.
Τα έξι ζάρια που έριξαν οι μαθητές έφεραν ένα «δώρο», ένα «αεροπλάνο», ένα «μάτι», ένα «δέντρο», ένα «μικρό γλυκό» και μια «ομπρέλα».
Τα παιδιά ξεκλείδωσαν την φαντασία τους και φτιάξαν το ακόλουθο παραμύθι:
Μια φορά, ένα αεροπλάνο ξεκίνησε από την Ελλάδα για να πάει στην Αφρική. Κάποια στιγμή άνοιξε η καταπακτή για να πέσει ένας που ήθελε να κάνει ελεύθερη πτώση. Μαζί μ’ αυτόν όμως έπεσε και ένα δώρο!
Ένα δώρο τυλιγμένο σε ολόλευκο χαρτί. Δεν ήταν ένα απλό δώρο! Ήταν ένα δώρο γεμάτο καλοσύνη και αγάπη και απευθυνόταν σε παιδιά που είχαν ανάγκη. Δεν είχε μόνο υλικά πράγματα μέσα όπως φάρμακα, τρόφιμα και παιχνίδια! Μέσα σ’ αυτό το δώρο υπήρχε κι ένα μαγικό «μάτι». Ένα μάτι «αετίσιο»! Ένα μάτι που έβλεπε πολύ καλά. Μπορούσε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό και οδηγούσε τους ανθρώπους στο δρόμο της καλοσύνης. Δεν μπορείτε όμως να φανταστείτε πού έπεσε αυτό το δώρο με το μαγικό μάτι….!
Σε μια όαση μέσα στην απέραντη έρημο, βρισκόταν ένα περίεργο δέντρο. Ήταν στρογγυλό με πλούσιο και πολύχρωμο φύλλωμα. Αυτό το δέντρο έβγαζε τον καρπό της καλοσύνης. Εκεί έπεσε το δώρο με το λευκό περιτύλιγμα και το δέντρο άλλαξε χρώμα, μεγάλωσε κι άρχισε να βγάζει διάφορα πράγματα που χρειαζόταν οι άνθρωποι. Το μάτι έδειχνε με ένα μαγικό τρόπο στον κόσμο το δρόμο γι αυτό το δέντρο. Έτσι καθημερινά πολύς κόσμος έπαιρνε βοήθεια, ασταμάτητα. Εξάλλου η καλοσύνη και η χαρά των ανθρώπων έτρεφαν αυτό το δέντρο, που έβγαζε «καρπούς» όλο τον χρόνο. Και χάριζε εκτός των άλλων ελπίδα, χαρά, ευτυχία, καλοσύνη και δικαιοσύνη.
Μα δεν ήταν μόνο αυτή η διαφορά του από τα άλλα δέντρα της περιοχής! Όταν κάποιος έκανε κάποια καλή πράξη, το δέντρο του έριχνε ένα πολύ νόστιμο γλυκάκι και τον αποζημίωνε. Όταν όμως κάποιος έκανε μια κακή πράξη, του έριχνε ένα γλυκάκι, χαλασμένο, πικρό με άσχημη γεύση! Όταν ο κακός το έτρωγε προβληματιζόταν, σκεφτόταν τις πράξεις του και μετάνιωνε. Ξέρετε κάτι όμως; Όλα τα γλυκίσματα ήταν κατά βάθος τα ίδια! Απλά έπαιρναν τη γεύση που είχε ο καθένας στην καρδιά του. Μ’ αυτόν τον τρόπο πολλοί κακοί άλλαξαν και έγιναν οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.
Στο πολύχρωμο αυτό δέντρο κρύβονταν επίσης πολύχρωμες ομπρελίτσες, που ο αέρας τις έπαιρνε και τις πήγαινε σε όσους είχαν ανάγκη. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορούσαν να βοηθηθούν και όσοι έμεναν σε άλλα μέρη και δεν μπορούσαν ταξιδέψουν. Έτσι το μαγικό μάτι που έβλεπε πολύ μακριά, διάλεγε τις πράσινες ομπρέλες για να στείλει την ελπίδα σε όσους την είχαν χάσει, τις κόκκινες για να στείλει την αγάπη σ’ αυτούς που την έψαχναν και δεν την έβρισκαν και κίτρινες ομπρελίτσες για να χαρίσει σοφία.
Για αυτό να ξέρετε, ότι αυτό το υπέροχο δέντρο με το μαγικό μάτι, όπου κι αν είστε θα σας ακούσει και θα σας στείλει αυτό που έχετε ανάγκη. Προσέξτε όμως! Αν καμιά φορά σας έρθει κανένα γλυκάκι χαλασμένο, ή πικρό….. αναρωτηθείτε αν κάνατε κάτι κακό!
Το βιβλίο «Ελληνικά παραμύθια Β’ – Τα αλληλοβόρα» είναι της Άννας Αγγελοπούλου από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» με πρώτη έκδοση τον Ιανουάριο του 2004. Σχετικά με την έκδοση αυτή, όπως αναγράφει και στο οπισθόφυλλο, μεταξύ άλλων:
«Το θέμα που διατρέχει…είναι η αλληλοβορά, δηλαδή ο κανιβαλισμός και μάλιστα ο ενδοοικογενειακός κανιβαλισμός, όπως ονομάζεται στην ανθρωπολογία. Στην Ελλάδα, καθώς και τις περισσότερες βαλκανικές χώρες, αλλά και στη βόρεια Αφρική, απαντούν και επικρατούν εντελώς διαφορετικές παραλλαγές των γνωστών σε όλους μας παραμυθιών, της Σταχτοπούτας, του Κυανοπώγωνα, της Γαϊδουροτομαρούς και πλήθους άλλων. Μαθαίνουμε, για παράδειγμα, πώς η Σταχτοπούτα με τις αδερφές της έφαγαν τη μητέρα τους, πώς η Γαϊδουροτομαρού ονομάζεται Ξυλομαρία, γιατί κρύβεται σε έναν κορμό δέντρου για να μην την παντρευτεί ο πατέρας της, πώς ο Κυανοπώγωνας είναι ο Τρισκατάρατος που τρώει τις κόρες του ξυλοκόπου, και άλλα πολλά…»
Περιέχει 34 παραμύθια και σχόλια γι’ αυτά και πιο συγκεκριμένα:
Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του πρώτου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α1) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.
Αγκαλιά με τα παραμυθοζάρια μας βρεθήκαμε εκεί και τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν.
Η πρώτη «ριξιά» των έξι ζαριών μας έφερε έναν «ήλιο», μια «μπάλα», ένα «κάστρο», ένα «σπιτάκι», έναν «κεραυνό» και «λουλούδια».
Τα παιδιά ξεκλείδωσαν την φαντασία τους και φτιάξαν το ακόλουθο παραμύθι:
Ένα πρωί ο ήλιος ανέβηκε στον ουρανό πολύ στεναχωρημένος. Την προηγούμενη νύχτα είχε έρθει κρυφά ένα αστέρι και του έκλεψε μία αχτίδα.Την αχτίδα του Τοίχου της Καλοσύνης. Αχ, αν ήξερε… δεν θα λυπόταν καθόλου!
Το αστεράκι πήρε την αχτίδα και την πήγε σε έναν άλλο πλανήτη, στρογγυλό σαν μπάλα του μπάσκετ. Ήθελε να δημιουργήσει κι εκεί έναν Τοίχο Καλοσύνης. Την χώρισε σε κομμάτια και την μοίρασε σε διάφορες περιοχές.
Σιγά σιγά η αχτίδα απέκτησε πολύ δύναμη. Αυτό όμως προκάλεσε ζήλια σε κάποιους κατοίκους του πλανήτη. Χωρίστηκαν τότε στους Ζηλιάρηδες, που έφυγαν να ζήσουν μόνοι τους στον Νότο και στους Φωτεινούς που ονομάστηκαν έτσι γιατί τους φώτιζε η αχτίδα.
Στα σύνορα των Ζηλιάρηδων και των Φωτεινών, επάνω σε ένα «καρούμπαλο», υπήρχε ένα κάστρο. Εκεί ζούσε ο αρχηγός των Ζηλιάρηδων. Αυτός άρχισε να σχεδιάζει τρόπους για να κλέψει την αχτίδα. Όμως οι Φωτεινοί το κατάλαβαν και έψαχναν μέρη που θα μπορούσαν να την κρύψουν. Ένας έλεγε να την κρύψουν βαθιά στην γη να μην φαίνεται η λάμψη της, άλλος έλεγε να την βάλουν σε μια βαθιά σπηλιά. Τελικά αποφάσισαν να την κρύψουν σε διάφορα σημεία ενός μικρού σπιτιού. Δεν σκέφτηκαν όμως τον κίνδυνο που είχε η θερμότητα της αχτίδας.
Σε λίγη ώρα άρχισε το σπίτι να καίγεται. Στην αρχή οι κάτοικοι τρόμαξαν. Μα σε λίγο είδαν πως, από το πολύ φως που δημιουργήθηκε από την φλόγα, η Καλοσύνη απλώθηκε σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Ακόμη και σε αυτούς τους Ζηλιάρηδες που μετάνιωσαν για την συμπεριφορά τους και ήρθαν κοντά στους παλιούς τους φίλους. Η αχτίδα τότε πέταξε ψηλά.
Για κακή τους τύχη τους παρακολουθούσε η Κακία. Θύμωσε που είδε την Καλοσύνη να βασιλεύει και έστειλε το σύννεφο και τον κεραυνό και να πλημμυρίσουν τον πλανήτη, να εξαφανιστούν όλοι.
Και τότε έγινε το θαύμα! Ο πλανήτης όχι μόνο δεν καταστράφηκε αλλά αντιθέτως ρούφηξε όλο το νερό, δροσίστηκε και άρχισαν στην επιφάνεια να φυτρώνουν λουλούδια πανέμορφα, μοναδικά, ευωδιαστά! Ήταν τα λουλούδια της Αγάπης, της Καλοσύνης, της Ευτυχίας, της Ευγένειας και της καλής Δόξας!
Και στην μέση φύτρωσε ένα μεγάλο δέντρο που ψήλωνε και ψήλωνε ώσπου έφτασε κοντά στην αχτίδα που τους προστάτευε,
Από τότε, όποιος κάτοικος είχε ένα πρόβλημα, ανέβαινε στο δέντρο, έφτανε στην αχτίδα και έλυναν το πρόβλημα παρέα!
Την Τετάρτη στις 23 Μαϊου 2018 η Ομάδα Μελέτης Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού παραμυθιού και παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες», καλεσμένοι από το Γυμνάσιο Αμυγδαλεώνα, βρεθήκαμε στην βιβλιοθήκη του σχολείου, όπου μας υποδέχθηκαν με χαρά καθηγητές και μαθητές! Εκεί ενθουσιασμένα τα παιδιά με κέφι και μεγάλο ενδιαφέρον έριχναν τα ζάρια των παραμυθιών, με τις εικόνες. Με τις πολύ έξυπνες ιδέες τους και την μεγάλη τους φαντασία έφτιαξαν τα δικά τους παραμύθια.
Το θέμα των παραμυθιών ήταν «ο τοίχος της καλοσύνης» που ήταν ιδέα των παιδιών. Με την φαντασία τους λοιπόν ταξιδέψαμε με αεροπλάνο στην πιο φτωχή Ήπειρο του πλανήτη την Αφρική, εκεί όπου τα παιδιά πεθαίνουν από πείνα! Ταξιδέψαμε σε άγνωστους πλανήτες, στον Ήλιο και στα αστέρια!
Μιλήσαμε για το καλό και το κακό που υπάρχει στον κόσμο! Η αγάπη, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο, η δοτικότητα, η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο στον πλανήτη, φώτισαν τα παραμύθια των παιδιών και γέμισαν με ανάμικτα συναισθήματα τις ψυχές μας. Έτσι άλλη μια όμορφη εκδήλωση τελείωσε προσθέτοντας στην φαρέτρα μας μια ακόμη αξέχαστη εμπειρία!
Ευχαριστούμε τους καθηγητές και μαθητές που μας χάρισαν χρόνο από τον πολύτιμο χρόνο τους! Τα παραμύθια των παιδιών θα αναρτηθούν στην σελίδα μας! Συμμετείχαν οι παραμυθάδες:Κεσικιάδου Ελισάβετ, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσιφλίδου Αρετή και Τσαπανίδου Ζωή.
Το παραμύθι «Οι μουζικάντες» αφηγούνται η Αδελαϊδα Ράπτη, η Αρετή Τσιφλίδου και η Μαρία Χαριζάνη, μέλη -και οι τρεις- της ομάδας των Παραμυθάδων. Η Αδελαϊδα Ράπτη είναι συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος. Η Αρετή Τσιφλίδου είναι καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας και Ιδιοκτήτρια Κέντρου Ξένων Γλωσσών. Η Μαρία Χαριζάνη είναι απόφοιτος του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών».
Ανταποκρίθηκαν στην πρόταση-πρόσκληση της Ομάδας μας προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην δράση της ηχητικής ψηφιοποίησης των παραμυθιών. Έτσι, τον Απρίλιο του 2018, ηχογράφησαν το παραμύθι και τις ευχαριστούμε για την συμμετοχή τους.
Μια ιστορία θέλω να σας πω για τέσσερα ζώα… τέσσερα ξεχωριστά ζώα που κατάφεραν να κάνουν το αδύνατο, δυνατό.
Πριν πολλά – πολλά χρόνια, ζούσε ένας γεωργός, με την οικογένεια του. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα τότε και όλες τις δουλειές του τις έκανε με ένα γάιδαρο που είχε. Με το πέρασμα του χρόνου όμως, ο γάιδαρος γέρασε και δεν είχε τις ίδιες δυνάμεις. Έτσι, αδυνατούσε να κάνει τις δουλειές που απαιτούσε ο γεωργός. Ένα πρωινό, ο γεωργός πήρε το γάιδαρο και περπάτησαν αρκετά μέσα στο δάσος. Όταν ήταν πολύ μακριά από το σπίτι, τον έδεσε σε ένα δέντρο και τον άφησε εκεί χωρίς νερό και φαί για να πεθάνει. Και θα πέθαινε, αν…..
…ώρες αργότερα, λίγα μέτρα πιο μακριά βρέθηκε ένας κυνηγός με τον σκύλο του. Από το πρωί γυρνούσαν στο δάσος και κυνηγούσαν χωρίς να καταφέρουν τίποτα. Ο κυνηγός είχε το ίδιο πρόβλημα με τον γεωργό. Το ζώο του είχε γεράσει και δε μπορούσε να τον ακολουθήσει στο κυνήγι. Η όραση και η όσφρηση του σκύλου είχαν μειωθεί σε βαθμό που δε μπορούσε να πιάσει ούτε ένα σκοτωμένο πουλί. Έτσι κι ο κυνηγός παράτησε τον σκύλο του εκεί κοντά και γύρισε μόνος του σπίτι. Ο σκύλος ήταν πολύ λυπημένος γιατί όλα αυτά τα χρόνια ήταν καλός φίλος για τον κυνηγό και φύλακας του σπιτιού του και ήταν άδικο που τον παράτησε τώρα που γέρασε. Κι ενώ σκεφτόταν όλα αυτά, άκουσε το γκάρισμα του γαιδάρου από δίπλα. Τον πλησίασε και απορημένος τον ρώτησε…
Γάιδαρος: Το αφεντικό μου με άφησε δεμένο εδώ για να ψοφήσω επειδή γέρασα και δεν μπορώ να του κάνω πλέον τις δουλειές.
Σκύλος: Τι σύμπτωση… κι εμένα το αφεντικό μου με παράτησε γιατί δεν μπορώ πλέον να δω καλά και να μυρίσω με αποτέλεσμα να μην τον βοηθάω στο κυνήγι.
Τα δύο ζώα κοιτάχτηκαν σιωπηλά για λίγα λεπτά και ήταν έτοιμα να δακρύσουν, όταν μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του γαιδάρου.
Γάιδαρος: Έχω μια ιδέα. Θέλεις να πάμε στην πόλη και να γίνουμε μεγάλοι και τρανοί μουζικάντες;
Αυτό ήταν το όνειρο του γαϊδάρου για πολλά χρόνια τώρα. Ήθελε να γίνει ένας τρανός μουσικός μα οι υποχρεώσεις του στο χωράφι με τον γεωργό, του είχαν σταθεί εμπόδιο. Ο σκύλος, αφού το σκέφτηκε για λίγο, του απάντησε….
Σκύλος: Εντάξει λοιπόν. Πάμε.
Αφού τον βοήθησε λύνοντας το σκοινί, πήραν το δρόμο για την πόλη. Δεν περπάτησαν πολύ, όταν αντίκρισαν μια γάτα, να κάθεται στην άκρη του δρόμου λυπημένη. Με ένα λευκό μαντήλι σκούπιζε τα δάκρυα της ενώ έκλαιγε ασταμάτητα. Τότε ο γάιδαρος την πλησίασε και την ρώτησε :
Γάιδαρος: Γιατί κλαις καλή μου;
Γάτα: Εσύ γιατί λες; Δεν βλέπεις ότι έχω γεράσει; Η κυρά μου με έδιωξε από το σπίτι γιατί δεν βλέπω καλά και δεν μπορώ να πιάσω τα ποντίκια που πλέον αλωνίζουν σε όλο το σπίτι.
Γάιδαρος: Κι εμένα με παράτησε το αφεντικό μου, όπως και το φίλο μου τον σκύλο. Έτσι αποφασίσαμε να πάμε στην πόλη και να γίνουμε τρανοί μουζικάντες. Θες να έρθεις μαζί μας;
Η γάτα δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί και πολύ…
Γάτα: Έρχομαι!
…απάντησε και μπήκε στην παρέα του συνεχίζοντας το δρόμο τους. Εκεί που περπατούσαν ο σκύλος κουράστηκε.
Σκύλος: Φίλοι μου, σας πειράζει να σταματήσουμε για λίγο γιατί δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου;
Συμφωνώ με τον σκύλο. Κι εγώ κουράστηκα.
Ας μην κάνουμε στάση για ξεκούραση. Καλό είναι να φτάσουμε στην πόλη πριν βραδιάσει. Εγώ δεν έχω κουραστεί. Αν θέλετε ανεβείτε στην πλάτη μου. Θα σας μεταφέρω εγώ.
Έτσι κι έγινε. Ο σκύλος κι η γάτα, ανέβηκαν στην πλάτη του γαϊδάρου και συνέχισαν τον δρόμο τους. Περπάτησαν και περπάτησαν, ώσπου έφτασαν σ’ ένα εξοχικό σπίτι. Εκεί είδαν τον κόκορα να στέκεται πάνω στον φράχτη και να λαλεί λυπημένος. Ο γάιδαρος τον πλησίασε και τον ρώτησε:
Γάιδαρος: Γιατί είσαι στεναχωρημένος πετεινέ;
Πετεινός: Που να στα λέω. Έχουν έρθει μουσαφίρηδες στο σπίτι και άκουσα τ’ αφεντικό μου να λέει στην γυναίκα του ότι θα με σφάξουν για να με κάνουν κρασάτο.
Σκύλος: Θα σε σφάξουν; Και γιατί κάθεσαι τότε ακόμα εδώ;
Πετεινός: Και τι να κάνω; Που να πάω. Έχω γεράσει πια.
Γάτα: Έλα μαζί μας. Πάμε στην πόλη να γίνουμε μεγάλοι και τρανοί μουζικάντες.
Πετεινός: Θα με πάρετε κι εμένα; Δε θα σας είμαι βάρος;
Γάιδαρος: Όχι βέβαια, καθόλου βάρος. Έλα μην το σκέφτεσαι.
Ο κόκορας, χωρίς δισταγμό, πήδηξε στην πλάτη του γαιδάρου κι η παρέα πλέον μεγάλωσε. Περπατούσαν και περπατούσαν, πέρασαν γέφυρες και ποτάμια, κάμπους και λιβάδια ώσπου το βράδυ τους βρήκε και πάλι σε ένα δάσος. Γύρισε τότε ο γάιδαρος και είπε στη γάτα:
Γάιδαρος: Ανέβα βρε γάτα, σε κάποιο ψηλό δέντρο και προσπάθησε να δεις μήπως φαίνεται κάποιο φως. Πρέπει κάπου να περάσουμε το βράδυ μας με ασφάλεια.
Η γάτα σκαρφάλωσε στην κορφή ενός δέντρου και άρχισε να κοιτάει γύρω-γύρω μέχρι που το βλέμμα της καρφώθηκε κάπου…
Γάτα: Βλέπω φως στο βάθος. Πρέπει να είναι μια καλύβα.
Όντως ήταν μια καλύβα. Αυτό που δεν ήξεραν όμως τα τέσσερα ζώα ήταν ότι στην καλύβα μένανε μια συμμορία κλεφτών. Όταν πλησίασαν και κοίταξαν από το παράθυρο, ήταν τη στιγμή που κατέβαζαν από το τσουκάλι ένα καζάνι με φαγητό. Δίπλα από ο τραπέζι ήταν ακουμπισμένα τα όπλα τους, ενώ παραδίπλα υπήρχαν και τσάντες με κλεμμένα χρυσαφικά και χρήματα. Τότε του γαϊδάρου του ήρθε πάλι μια ιδέα. Να τρομάξουν τους κλέφτες και να τους διώξουν μια και καλή από το καλύβι. Τα υπόλοιπα ζώα συμφώνησαν και κατέστρωσαν αμέσως το σχέδιο. Την ώρα που οι κλέφτες κάθισαν στο τραπέζι να φάνε, ο σκύλος με τον γάιδαρο κι η γάτα με τον κόκορα, χώσανε τα κεφάλια τους μέσα από τα δύο παράθυρα του σπιτιού κι άρχισαν να φωνάζουν δυνατά και ταυτόχρονα. Φώναζαν τόσο δυνατά που οι κλέφτες τα έχασαν. Νόμισαν ότι κακοί δαίμονες και ξωτικά τους ανακάλυψαν και θα τους έπιαναν. Έτσι το έβαλαν στα πόδια. Μέχρι να πεις κύμινο είχαν εξαφανιστεί χιλιόμετρα μακριά.
Ο γάιδαρος, ο σκύλος, η γάτα κι ο κόκορας, δεν έχασαν καθόλου χρόνο. Μπήκαν αμέσως στο καλύβι και στρώθηκαν στο τραπέζι. Κι έτσι που ήταν πεινασμένοι, άδειασαν αμέσως όλο το καζάνι. Σαν έφαγαν, όμως, νύσταξαν. Ο γάιδαρος βγήκε έξω και κυλίστηκε στο γρασίδι. Ο σκύλος κάθισε στην πόρτα, ενώ η γάτα κούρνιασε δίπλα στο αναμμένο τζάκι κι ο κόκορας ανέβηκε στο κλαδί ενός δέντρου που βρισκόταν μπροστά από το καλύβι.
Δεν άργησαν να κοιμηθούν ήσυχοι και χορτασμένοι. Λίγο πιο μακριά, οι κλέφτες άναψαν μια φωτιά ενώ προσπαθούσαν να καταλάβουν το τι είχε συμβεί. Ο αρχηγός τους τότε είπε:
Αρχηγός: Ποιος από εσάς είναι αρκετά γενναίος ώστε να γυρίσει στο καλύβι και να δει τι συμβαίνει;
«Εγώ», απάντησε ένας και πετάχτηκε αμέσως παίρνοντας το δρόμο για πίσω. Όταν έφτασε στην καλύβα η φωτιά είχε σβήσει στο τζάκι και δεν υπήρχε κανένα φως. Ο κλέφτης μπήκε ήσυχος και περπατώντας στις μύτες των ποδιών έψαχνε να βρει κάτι για να φωτίσει το χώρο. Τότε, είδε στο τζάκι κάτι να λαμπυρίζει και νόμισε ότι ήταν τα τελευταία κάρβουνα που είχαν απομείνει. Αποφάσισε με αυτά να ανάψει το λυχνάρι του και να φωτίσει το δωμάτιο. Για κακή του τύχη όμως δεν ήταν κάρβουνα, αλλά τα μάτια της γάτας που όταν πήγε να τα πιάσει, αυτή από την τρομάρα της, άρχισε να του γρατζουνάει το πρόσωπο και τα χέρια με τα μυτερά της νύχια. Κατατρομαγμένος ο κλέφτης γύρισε να φύγει αλλά πάτησε κατά λάθος τον σκύλο ο οποίος αμέσως τον άρπαξε από τα πόδια. Βγαίνοντας από το καλύβι τρέχοντας έπεσε επάνω στον γάιδαρο ο οποίος και τον άρχισε στις κλωτσιές. Με όλη την φασαρία ξύπνησε κι ο κόκορας που άρχισε να φωνάζει πάνω από το κλαδί…..
Ο κλέφτης πανικόβλητος άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Όταν γύρισε στους άλλους, τον ρώτησαν τι είδε κι αυτός τους απάντησε:
Κλέφτης: Που να σας τα λέω… Η καλύβα μας είναι στοιχειωμένη! Μόλις πήγα στο τζάκι για ν’ ανάψω φωτιά, μια στρίγγλα μ’ άρπαξε απ’ τα μάτια! Πάω να βγω από το καλύβι και μια άλλη με άρπαξε από τα ποδιά. Με το που βγήκα έξω, μια τρίτη άρχισε να με χτυπάει με ένα ξύλο ενώ όλες μαζί φωνάζανε «πιάστε τον, πιάστε τον»!
Από εκείνη την ημέρα, οι κλέφτες δεν ξαναγύρισαν ποτέ στο καλύβι, ενώ φήμες λένε ότι σταμάτησαν να κλέβουν.
Κι όσο για τα τέσσερα ζώα της ιστορίας μας, μια μέρα τελικά κατάφεραν κι έφτασαν στην πόλη και πολύ σύντομα γίνανε μεγάλοι και τρανοί μουζικάντες. Που και που γυρνούσαν στην καλύβα όπου γάιδαρος, σκύλος, γάτα και κόκορας τρώγανε και πίνανε και σε μας δε δίνανε.
Το πρωί του Σαββάτου, 28 Απριλίου, οι Παραμυθάδες συμμετείχαμε στις δράσεις προβολής μιας όμορφης προσπάθειας. Του «Τοίχου της Καλοσύνης»! Η δράση εδώ και χρόνια υπάρχει σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Το αισιόδοξο είναι ότι στην δική μας πόλη διοργανωτές είναι τα παιδιά δημοτικών και γυμνασίων σχολείων! Για αυτό και είμαστε σίγουροι, βασιζόμενοι στην θέρμη και την δύναμη της νεανικής καρδιάς, ότι το εγχείρημα και στην δική μας πόλη θα έχει μια εξαιρετική ανταπόκριση.
Οι εκδηλώσεις έγιναν στην πλατεία του Καπνεργάτη, πλαισιωμένες από σχολεία και συλλόγους. Η δική μας ομάδα αφηγήθηκε παραμύθια για την καλοσύνη, την διαφορετικότητα, την προσφορά και την αγάπη για τον άνθρωπο. «Ο μαγεμένος Πύργος», «Το καλό, φτωχό κορίτσι», «Ο πρίγκιπας και το φωτόψαρο», «Το ραγισμένο πυθάρι» και «Η κυρά-Καλή» ήταν τα παραμύθια που άκουσαν μικροί αλλά και μεγάλοι φίλοι.
Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο εγχείρημα των παιδιών και πολύ συμπαράσταση από τους μεγάλους!
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες Χαριζάνη Μαρία και Ράπτη Αδελαΐδα.
Το βιβλίο «Οι τρεις εξαδελφούλες και άλλα παραμύθια» επιμελήθηκε η Marguerite Soleillant σε μετάφραση Γ. Τσουκαλά και εκδόθηκε από τον Κυρ. Ι. Παπαδόπουλος Ε.Ε..
Ανήκει στην σειρά «Ανεμώνες» και περιέχει τα εξής 5 παραμύθια:
Το βιβλίο «Παραμύθια της Καππαδοκίας» τυπώθηκε το 1995 στην Αθήνα για λογαριασμό των εκδόσεων ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ. Το επιμελήθηκε η Καλλιόπη Αλιβάνογλου – Παπαγγέλου ενώ την εικόνογράφηση έκανε ο Μάνθος Λάππας.
Μια ωραία ιδέα ξεκίνησε και στην Καβάλα και η σημασία της είναι ακόμα πιο σημαντική γιατί υλοποιείται από μαθητές γυμνασίων και δημοτικών σχολείων του νομού μας. Ο «τοίχος της καλοσύνης» στον οποίο ο καθένας μας θα μπορεί να προσφέρει αγαθά για τους οικονομικά ασθενείς συμπολίτες μας.
Οι Παραμυθάδες, συμμετέχουμε στις δράσεις προβολής της όλης ιδέας και θα βρισκόμαστε το Σάββατο το πρωί από τις 10, σε χώρο που θα οριστεί εκείνη την στιγμή στην πλατεία Καπνεργάτη και θα αφηγούμαστε παραμύθια για την καλοσύνη, την δοτικότητα, την προσφορά και την αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Πιο συγκεκριμένα, παραθέτουμε το δελτίο τύπου των διοργανωτών προς ενημέρωσή σας…
Δελτίο τύπου
Το Γυμνάσιο Αμυγδαλεώνα με την υποστήριξη του Συλλόγου Πνοή και με τη συνεργασία του 6ου Γυμνασίου Καβάλας, του 2ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας και του 8ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας γίνονται πρεσβευτές και στην Καβάλα του θεσμού του «Τοίχου της Καλοσύνης» σε πιλοτικό στάδιο, ακολουθώντας το παράδειγμα πάνω από 30 στον αριθμό πόλεων στην Ελλάδα και με την επιθυμία να τον εδραιώσουν και να διευρύνουν επί της ουσίας.
Με πρώτη τη δράση μας αυτή και μέσω της παρούσας σελίδας φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο ενεργών μαθητών. Μιας πλατφόρμας, με άλλα λόγια, συνεργασίας της σχολικής κοινότητας της Καβάλας με στόχο την οργάνωση από κοινού δράσεων στην πόλη μας και την ενίσχυση της φωνής των μαθητών μέσα από προτάσεις και ιδέες που αφορούν το περιβάλλον και τον πολιτισμό και γενικότερα ό,τι προβληματίζει ή εμπνέει τους μαθητές.
Τι είναι ο Τοίχος της Καλοσύνης;
Ένας τοίχος φιλόξενος. Ένας τοίχος που αποκτά νέα λειτουργία. Ένας τοίχος με μία κρεμάστρα. Κι ένα μήνυμα : «Αν δεν το χρειάζεσαι άφησέ το. Αν το χρειάζεσαι παρ’το». Πρόκειται για μία κίνηση αλληλεγγύης και αξιοπρεπούς προσέγγισης των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη, χωρίς συναισθηματική εμπλοκή και πρόκληση συναισθήματος ευγνωμοσύνης. Ήδη οι πρώτοι επτά τοίχοι έχουν μπει στο χάρτη μας. Αισθητικά προσεγμένοι, με οδηγίες για το τι μπορεί να αναρτηθεί και τι απαγορεύεται. Η κίνηση είναι απλή. Κρεμάμε, παίρνουμε. Αξιοπρέπεια, σεβασμός σε εκείνους που ενδεχομένως έχουν συστολή να γνωστοποιήσουν τη δυσκολία τους. Άρση της διαφορετικότητας. Ισότητα.
Σας απευθύνουμε λοιπόν πρόσκληση
Στις 28 Απριλίου 2018 το πρωί 10-1 στην Πλατεία Καπνεργάτη
Να έρθετε στη μεγάλη γιορτή της καλοσύνης, για να συμμετέχετε στις δράσεις που θα πραγματοποιηθούν από τη σχολική κοινότητα, Συλλογικότητες, Συλλόγους και φορείς, για να ενημερωθείτε, να μάθετε, να παίξετε, να γνωριστούμε.
Να μας ρωτήσετε για τις προϋποθέσεις και να μας υποδείξετε το δικό σας σημείο-τοίχο, για να τοποθετήσουμε τις κρεμάστρες, να τον ζωγραφίσουμε μαζί αν επιθυμείτε και να ενταχθείτε στο δίκτυο μεγαλώνοντας την παρέα μας και προτείνοντάς μας δράσεις.
Ένας τοίχος, στο δρόμο μας, στη γειτονιά μας, κοντά στο σπίτι μας ή έξω από αυτό μπορεί να αποκτήσει ιδιαίτερη αξία! Ας το κάνουμε πράξη!
Για οποιεσδήποτε πληροφορίες μη διστάσετε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
6977703748, 6945421342, 6947071158, 6947695289
ΤΙ ΚΡΕΜΑΜΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;
Σε κάθε τοίχο της καλοσύνης υπάρχει η λίστα με τα ενδεδειγμένα αλλά και τα απαγορευμένα ήδη.
ΝΑΙ
Είδη υγιεινής φροντίδας
Είδη καθαριότητας
Σχολικά Βοηθήματα, Βιβλία, είδη γραφικής ύλης, βιβλία ξενόγλωσσα
1 πανωφόρι τη φορά
1 ζευγάρι παπούτσια σε σακούλα τη φορά
Μικρά αντικείμενα, παιχνίδια
ΟΧΙ
Τρόφιμα
Σακούλες με ρούχα
Πιστέψτε μας. Το έχουμε μελετήσει και η ασφάλεια είναι το πρώτο μέλημά μας.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΩ ΚΑΤΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ; ΜΠΟΡΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΠΑΡΩ;
Πρόκειται για μία κίνηση αλληλεγγύης και αξιοπρεπούς προσέγγισης των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη, χωρίς συναισθηματική εμπλοκή και πρόκληση συναισθήματος ευγνωμοσύνης. Η κίνηση είναι απλή. Κρεμάμε, παίρνουμε. Αξιοπρέπεια, ισότητα, σεβασμός, άρση της διαφορετικότητας.
ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΟΥΝ
Οι τοίχοι της καλοσύνης βρίσκονται σε σημεία που σέβονται αυτήν την ανάγκη.
ΣΕ ΠΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΤΟΙΧΟΙ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ;
Κρηνίδες: έξω από το 2ο Δημοτικό Σχολείο
Αμυγδαλεώνας: έξω από το Γυμνάσιο
Νοσοκομείο: Φυλάκειο
Τσολάκη 23, κοντά στο Σύλλογο «Πνοή για το Παιδί και την Οικογένεια» και τον Παιδικό Σταθμό
Θουκυδίδου και Ιωάννου Μέξη, έξω από το 8ο Δημοτικό Σχολείο
Θ. Πουλίδου, έξω από το 7ο Δημοτικό Σχολείο
Κολοκοτρώνη 88, έξω από το 2ο Δημοτικό Σχολείο
ΡΩΤΗΣΤΕ ΜΑΣ-ΕΝΤΑΧΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ
ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ για τις προϋποθέσεις και υποδείξτε μας το δικό σας σημείο-τοίχο, για να τοποθετήσουμε τις κρεμάστρες, να τον ζωγραφίσουμε μαζί, αν επιθυμείτε, και ενταχθείτε στο δίκτυο μεγαλώνοντας την παρέα μας και προτείνοντάς μας δράσεις.
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του δεύτερου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α2) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.
Σε μια όαση μέσα στην απέραντη έρημο, βρισκόταν ένα περίεργο δέντρο. Ήταν στρογγυλό με πλούσιο και πολύχρωμο φύλλωμα. Αυτό το δέντρο έβγαζε τον καρπό της καλοσύνης. Εκεί έπεσε το δώρο με το λευκό περιτύλιγμα και το δέντρο άλλαξε χρώμα, μεγάλωσε κι άρχισε να βγάζει διάφορα πράγματα που χρειαζόταν οι άνθρωποι. Το μάτι έδειχνε με ένα μαγικό τρόπο στον κόσμο το δρόμο γι αυτό το δέντρο. Έτσι καθημερινά πολύς κόσμος έπαιρνε βοήθεια, ασταμάτητα. Εξάλλου η καλοσύνη και η χαρά των ανθρώπων έτρεφαν αυτό το δέντρο, που έβγαζε «καρπούς» όλο τον χρόνο. Και χάριζε εκτός των άλλων ελπίδα, χαρά, ευτυχία, καλοσύνη και δικαιοσύνη.
Οι παραμυθάδες 