Το παρακάτω παραμύθι συμμετείχε στον διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού που συνδιοργανώσαμε «Οι Παραμυθάδες» και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» με την υποστήριξη του Δήμου Καβάλας.
Διακρίθηκε με το δεύτερο βραβείο στην κατηγορία Ανήλικων Δημιουργών. Γράφτηκε από την μαθήτρια δημοτικού, Ριμπίδου Ευθυμία η οποία και ζωγράφισε την εικόνα του παραμυθιού! Συνέχεια
Το παρακάτω παραμύθι συμμετείχε στον διαγωνισμό συγγραφής παραμυθιού που συνδιοργανώσαμε «Οι Παραμυθάδες» και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός» με την υποστήριξη του Δήμου Καβάλας.
Διακρίθηκε με το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Ανήλικων Δημιουργών. Γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από την μαθήτρια γυμνασίου Ιωάννα – Μαρία Ζαρκινού!
(Για να δείτε την μετάδοση των αποτελεσμάτων πατήστε εδώ) Συνέχεια
Το ακόλουθο παραμύθι δημιουργήθηκε από παιδιά του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αλεξάνδρειας και του συλλόγου «Τα παιδιά της Άνοιξης». Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας εκεί, πήραμε τα παραμυθοζάρια μας και αρχίσαμε να παίζουμε. Ορίστε και το πρώτο αποτέλεσμα… Συνέχεια
Το ακόλουθο παραμύθι δημιουργήθηκε από παιδιά του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αλεξάνδρειας και του συλλόγου «Τα παιδιά της Άνοιξης». Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας εκεί, πήραμε τα παραμυθοζάρια μας και αρχίσαμε να παίζουμε. Ορίστε και το πρώτο αποτέλεσμα… Συνέχεια
Το ακόλουθο παραμύθι δημιουργήθηκε από παιδιά του Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αλεξάνδρειας και του συλλόγου «Τα παιδιά της Άνοιξης». Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας εκεί, πήραμε τα παραμυθοζάρια μας και αρχίσαμε να παίζουμε. Ορίστε και το πρώτο αποτέλεσμα… Συνέχεια
Το ακόλουθο παραμύθι δημιουργήθηκε από τα παιδιά του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Αλεξάνδρειας Ημαθείας. Την Τρίτη 26 Φεβρουαρίου κατά την διάρκεια της εκδήλωσής μας εκεί, πήραμε τα παραμυθοζάρια και αρχίσαμε να παίζουμε… και ορίστε το αποτέλεσμα! Συνέχεια
Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του δεύτερου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α2) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.
Αγκαλιά με τα παραμυθοζάρια μας βρεθήκαμε εκεί και τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν.
Τα έξι ζάρια που έριξαν οι μαθητές έφεραν ένα «δώρο», ένα «αεροπλάνο», ένα «μάτι», ένα «δέντρο», ένα «μικρό γλυκό» και μια «ομπρέλα».
Τα παιδιά ξεκλείδωσαν την φαντασία τους και φτιάξαν το ακόλουθο παραμύθι:
Μια φορά, ένα αεροπλάνο ξεκίνησε από την Ελλάδα για να πάει στην Αφρική. Κάποια στιγμή άνοιξε η καταπακτή για να πέσει ένας που ήθελε να κάνει ελεύθερη πτώση. Μαζί μ’ αυτόν όμως έπεσε και ένα δώρο!
Ένα δώρο τυλιγμένο σε ολόλευκο χαρτί. Δεν ήταν ένα απλό δώρο! Ήταν ένα δώρο γεμάτο καλοσύνη και αγάπη και απευθυνόταν σε παιδιά που είχαν ανάγκη. Δεν είχε μόνο υλικά πράγματα μέσα όπως φάρμακα, τρόφιμα και παιχνίδια! Μέσα σ’ αυτό το δώρο υπήρχε κι ένα μαγικό «μάτι». Ένα μάτι «αετίσιο»! Ένα μάτι που έβλεπε πολύ καλά. Μπορούσε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό και οδηγούσε τους ανθρώπους στο δρόμο της καλοσύνης. Δεν μπορείτε όμως να φανταστείτε πού έπεσε αυτό το δώρο με το μαγικό μάτι….!
Σε μια όαση μέσα στην απέραντη έρημο, βρισκόταν ένα περίεργο δέντρο. Ήταν στρογγυλό με πλούσιο και πολύχρωμο φύλλωμα. Αυτό το δέντρο έβγαζε τον καρπό της καλοσύνης. Εκεί έπεσε το δώρο με το λευκό περιτύλιγμα και το δέντρο άλλαξε χρώμα, μεγάλωσε κι άρχισε να βγάζει διάφορα πράγματα που χρειαζόταν οι άνθρωποι. Το μάτι έδειχνε με ένα μαγικό τρόπο στον κόσμο το δρόμο γι αυτό το δέντρο. Έτσι καθημερινά πολύς κόσμος έπαιρνε βοήθεια, ασταμάτητα. Εξάλλου η καλοσύνη και η χαρά των ανθρώπων έτρεφαν αυτό το δέντρο, που έβγαζε «καρπούς» όλο τον χρόνο. Και χάριζε εκτός των άλλων ελπίδα, χαρά, ευτυχία, καλοσύνη και δικαιοσύνη.
Μα δεν ήταν μόνο αυτή η διαφορά του από τα άλλα δέντρα της περιοχής! Όταν κάποιος έκανε κάποια καλή πράξη, το δέντρο του έριχνε ένα πολύ νόστιμο γλυκάκι και τον αποζημίωνε. Όταν όμως κάποιος έκανε μια κακή πράξη, του έριχνε ένα γλυκάκι, χαλασμένο, πικρό με άσχημη γεύση! Όταν ο κακός το έτρωγε προβληματιζόταν, σκεφτόταν τις πράξεις του και μετάνιωνε. Ξέρετε κάτι όμως; Όλα τα γλυκίσματα ήταν κατά βάθος τα ίδια! Απλά έπαιρναν τη γεύση που είχε ο καθένας στην καρδιά του. Μ’ αυτόν τον τρόπο πολλοί κακοί άλλαξαν και έγιναν οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.
Στο πολύχρωμο αυτό δέντρο κρύβονταν επίσης πολύχρωμες ομπρελίτσες, που ο αέρας τις έπαιρνε και τις πήγαινε σε όσους είχαν ανάγκη. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορούσαν να βοηθηθούν και όσοι έμεναν σε άλλα μέρη και δεν μπορούσαν ταξιδέψουν. Έτσι το μαγικό μάτι που έβλεπε πολύ μακριά, διάλεγε τις πράσινες ομπρέλες για να στείλει την ελπίδα σε όσους την είχαν χάσει, τις κόκκινες για να στείλει την αγάπη σ’ αυτούς που την έψαχναν και δεν την έβρισκαν και κίτρινες ομπρελίτσες για να χαρίσει σοφία.
Για αυτό να ξέρετε, ότι αυτό το υπέροχο δέντρο με το μαγικό μάτι, όπου κι αν είστε θα σας ακούσει και θα σας στείλει αυτό που έχετε ανάγκη. Προσέξτε όμως! Αν καμιά φορά σας έρθει κανένα γλυκάκι χαλασμένο, ή πικρό….. αναρωτηθείτε αν κάνατε κάτι κακό!
ΨΕΜΑΤΑ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΤΣΙ ΛΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !!!
Το παραμύθι που ακολουθεί δημιουργήθηκε από τους μαθητές του πρώτου τμήματος της πρώτης Γυμνασίου (Α1) από το Γυμνάσιο του Αμυγδαλεώνα όταν η Ομάδα μας βρέθηκε εκεί μετά από πρόσκληση.
Αγκαλιά με τα παραμυθοζάρια μας βρεθήκαμε εκεί και τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν.
Η πρώτη «ριξιά» των έξι ζαριών μας έφερε έναν «ήλιο», μια «μπάλα», ένα «κάστρο», ένα «σπιτάκι», έναν «κεραυνό» και «λουλούδια».
Τα παιδιά ξεκλείδωσαν την φαντασία τους και φτιάξαν το ακόλουθο παραμύθι:
Ένα πρωί ο ήλιος ανέβηκε στον ουρανό πολύ στεναχωρημένος. Την προηγούμενη νύχτα είχε έρθει κρυφά ένα αστέρι και του έκλεψε μία αχτίδα.Την αχτίδα του Τοίχου της Καλοσύνης. Αχ, αν ήξερε… δεν θα λυπόταν καθόλου!
Το αστεράκι πήρε την αχτίδα και την πήγε σε έναν άλλο πλανήτη, στρογγυλό σαν μπάλα του μπάσκετ. Ήθελε να δημιουργήσει κι εκεί έναν Τοίχο Καλοσύνης. Την χώρισε σε κομμάτια και την μοίρασε σε διάφορες περιοχές.
Σιγά σιγά η αχτίδα απέκτησε πολύ δύναμη. Αυτό όμως προκάλεσε ζήλια σε κάποιους κατοίκους του πλανήτη. Χωρίστηκαν τότε στους Ζηλιάρηδες, που έφυγαν να ζήσουν μόνοι τους στον Νότο και στους Φωτεινούς που ονομάστηκαν έτσι γιατί τους φώτιζε η αχτίδα.
Στα σύνορα των Ζηλιάρηδων και των Φωτεινών, επάνω σε ένα «καρούμπαλο», υπήρχε ένα κάστρο. Εκεί ζούσε ο αρχηγός των Ζηλιάρηδων. Αυτός άρχισε να σχεδιάζει τρόπους για να κλέψει την αχτίδα. Όμως οι Φωτεινοί το κατάλαβαν και έψαχναν μέρη που θα μπορούσαν να την κρύψουν. Ένας έλεγε να την κρύψουν βαθιά στην γη να μην φαίνεται η λάμψη της, άλλος έλεγε να την βάλουν σε μια βαθιά σπηλιά. Τελικά αποφάσισαν να την κρύψουν σε διάφορα σημεία ενός μικρού σπιτιού. Δεν σκέφτηκαν όμως τον κίνδυνο που είχε η θερμότητα της αχτίδας.
Σε λίγη ώρα άρχισε το σπίτι να καίγεται. Στην αρχή οι κάτοικοι τρόμαξαν. Μα σε λίγο είδαν πως, από το πολύ φως που δημιουργήθηκε από την φλόγα, η Καλοσύνη απλώθηκε σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Ακόμη και σε αυτούς τους Ζηλιάρηδες που μετάνιωσαν για την συμπεριφορά τους και ήρθαν κοντά στους παλιούς τους φίλους. Η αχτίδα τότε πέταξε ψηλά.
Για κακή τους τύχη τους παρακολουθούσε η Κακία. Θύμωσε που είδε την Καλοσύνη να βασιλεύει και έστειλε το σύννεφο και τον κεραυνό και να πλημμυρίσουν τον πλανήτη, να εξαφανιστούν όλοι.
Και τότε έγινε το θαύμα! Ο πλανήτης όχι μόνο δεν καταστράφηκε αλλά αντιθέτως ρούφηξε όλο το νερό, δροσίστηκε και άρχισαν στην επιφάνεια να φυτρώνουν λουλούδια πανέμορφα, μοναδικά, ευωδιαστά! Ήταν τα λουλούδια της Αγάπης, της Καλοσύνης, της Ευτυχίας, της Ευγένειας και της καλής Δόξας!
Και στην μέση φύτρωσε ένα μεγάλο δέντρο που ψήλωνε και ψήλωνε ώσπου έφτασε κοντά στην αχτίδα που τους προστάτευε,
Από τότε, όποιος κάτοικος είχε ένα πρόβλημα, ανέβαινε στο δέντρο, έφτανε στην αχτίδα και έλυναν το πρόβλημα παρέα!
ΨΕΜΑΤΑ Ή ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΤΣΙ ΛΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !!!
Το παρακάτω παραμύθι γράφτηκε από μαθητές του 5ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας χρησιμοποιώντας τα «ζάρια των παραμυθιών» και με την βοήθεια των Παραμυθάδων. Αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε στο εορταστικό διήμερο την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017 με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου και την οποία διοργάνωσαν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός», το ΝΠΔΔ «Δημοτική Κοινωνική Αλληλεγγύη – Προσχολική Αγωγή Καβάλας» και τον Σύλλογο Εικαστικών Τεχνών και Φιλότεχνων Καβάλας Art Attack.
Τα παιδιά, ρίξανε τα ζάρια και οι εικόνες με τις οποίες έπρεπε να δημιουργήσουν ένα παραμύθι ήταν: Δώρο, μπάλα, φάντασμα, ψάρι, ήλιος και αστέρι!
Ήτανε Πάσχα και ο αγαπημένος θείος της Μαρίας της έφερε ένα δώρο. Ένα πολύ ζωηρό ξυπνητήρι, που μιλούσε κι έκανε και πολύ θόρυβο. Υπήρχε όμως ένα μυστικό! Αυτό το ξυπνητήρι είχε πάει πρώτα σ’ ένα άλλο παιδάκι που δεν το ήθελε για το λόγο ότι έκανε φασαρία κι έτσι βρέθηκε στα χέρια της Μαρίας.
Η Μαρία ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Έπαιζε μπάσκετ και κάθε μέρα πήγαινε για προπόνηση. Ένα πρωί, όπως ήταν αγουροξυπνημένη, μαζί με τα πράγματα της, έχωσε κατά λάθος και το ξυπνητήρι στην τσάντα της. Καθώς έπαιζε μπάσκετ λοιπόν, ξέφυγε η μπάλα, έπεσε πάνω στην τσάντα της και τι ατυχία! Έσπασε το ξυπνητήρι που ήταν μέσα! Κάτι που δεν ανέφερα όμως είναι ότι αυτό το ξυπνητήρι ήταν γρουσούζικο. Στεναχωρήθηκε πολύ που έγινε κομμάτια και μεταμορφώθηκε σε φάντασμα για να τρομάζει τη Μαρία.
Πριν λίγο καιρό, οι γονείς της Μαρίας της είχαν πάρει για δώρο ένα ψάρι κόκκινο, που είχε έρθει από την Αφρική, τον Φέλιξ. Έκανε πολλή ζέστη σ’ εκείνες εκεί τις χώρες και ο καημένος ο Φέλιξ αναζητούσε λίγη δροσιά. Το φάντασμα βρήκε τότε την ευκαιρία και τρύπωσε μέσα σ’ αυτό το ψάρι.
Η Μαρία είχε πολλές φοβίες και στεναχωριόταν. Δεν περνούσε ευχάριστες στιγμές με όλα αυτά που γίνονταν. Ο ήλιος που την έβλεπε, ένα πρωινό τρύπωσε από τις γρίλιες του παραθύρου της και μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο για να την βοηθήσει να ηρεμήσει. Της εκμυστηρεύτηκε ένα πολύτιμο μυστικό. Στις ακτίνες του είχε κρυμμένο ένα αστέρι που μπορούσε να πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες. Έβγαλε αυτό το αστέρι τότε και της το χάρισε για να διώξει τους φόβους της.
Το αστέρι το στήριξε στο ταβάνι του δωματίου της και κάθε φορά που το κοιτούσε, αυτό της έδινε δύναμη και χαρά για να συνεχίζει και να μη φοβάται τίποτε πια!
Οι παραμυθάδες 