Μύθοι

Μύθος του Αισώπου!

Έργο του Arthur Rackham (1867-1939) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Γάτα και Αφροδίτη»

Μια γάτα ερωτεύτηκε κάποτε έναν νέο και όμορφο άνδρα. Μη ξέροντας τί να κάνει, προσευχήθηκε στη Θεά Αφροδίτη και της ζήτησε να την μεταμορφώσει σε γυναίκα για να μπορεί να είναι μαζί του. Η Θεά Αφροδίτη την λυπήθηκε και τελικά την μεταμόρφωσε σε μια όμορφη κοπέλα. Δεν άργησε η στιγμή που οι δύο νέοι συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν και αποφάσισαν να μείνουν μαζί. Πήγαν λοιπόν στο σπίτι του άνδρα.

Η Θεά Αφροδίτη, θέλησε να δοκιμάσει την γάτα. Θέλησε να δει αν αλλάζοντας το σώμα της, άλλαξε και η συμπεριφορά της. Έτσι, εκεί που κάθονταν νέος και νέα στο δωμάτιο του σπιτιού, η Αφροδίτη έριξε ένα ποντίκι στην μέση του δωματίου. Η νέα μόλις είδε το ποντίκι, ξέχασε τα πάντα -ότι δηλαδή πλέον είναι άνθρωπος κι ότι έχει αλλάξει η ζωή της – και άρχισε να κυνηγάει το ποντίκι με σκοπό να το πιάσει και να το φάει.

Η Αφροδίτη εξοργίστηκε με την συμπεριφορά αυτή και την έκανε και πάλι γάτα.

Έτσι και οι άνθρωποι. Αυτός που είναι κακός, ό,τι κι αν αλλάξει επάνω του, πάλι κακός θα παραμείνει! 

Μύθος του Αισώπου!

Ένας κεραμοποιός είχε το εργαστήριό του μέσα στην αγορά. Είχε λατρεία με τα πουλιά και γι’ αυτό τα περισσότερα έργα του ήταν πήλινα πουλιά. Μια μέρα έτυχε να περνάει από τον δρόμο εκείνο, ένα γαϊδούρι με τον γαϊδουρολάτη του. Ο γαϊδουρολάτης είχε πιάσει κουβέντα με κάποιον κι έχασε τον έλεγχο του γαϊδουριού του, το οποίο έσκυψε το κεφάλι του μέσα από την πόρτα του εργαστηρίου και με μία άχαρη κίνηση έριξε τον πάγκο με τα πήλινα εκθέματα, σπάζοντάς τα. 

Ο κεραμοποιός, οδήγησε τον γαϊδουρολάτη στα δικαστήρια για να βρει το δίκιο του. Την ημέρα της δίκης, περιμένοντας να εκδικαστεί η υπόθεση, διάφοροι περαστικοί που γνώριζαν τον γαϊδουρολάτη, τον ρωτούσαν για ποιό λόγο δικάζεται κι εκείνος απαντούσε:

Για σκύψιμο γαϊδάρου!

Μύθος του Αισώπου!

Κάποτε, ένας βοσκός είχε βγάλει το κοπάδι με τους ταύρους στην εξοχή. Μετά από ώρα, συνειδητοποίησε ότι είχε χαθεί ένα μοσχάρι. Άρχισε να ψάχνει από εδώ, έπειτα από εκεί, μα πουθενά δεν μπορούσε να βρει το ζωντανό. Τότε, έτρεξε και προσευχήθηκε στον Δία, κάνοντάς του τάμα να θυσιάσει ένα κατσίκι σε περίπτωση που βρει τον κλέφτη. Στη συνέχεια, έφυγε και πάλι για να ψάξει το μοσχάρι μέχρι που βρέθηκε σε ένα δάσος. Κάτι μουγκανητά άκουσε πίσω από κάτι θάμνους κι έτρεξε προς τα εκεί. Ήταν όντως το μοσχάρι του, αλλά βρισκότανε στα δόντια ενός άγριου λιονταριού το οποίο κοίταξε τον βοσκό με την διαπεραστική του ματιά. Τότε ο βοσκός ύψωσε τα χέρια προς τον ουρανό και είπε στον Δία:

Αφέντη Δία, πριν ώρα που προσευχόμουνα σε εσένα, υποσχέθηκα να σου προσφέρω θυσία ένα κατσίκι αν με βοηθήσεις να βρω τον κλέφτη που πήρε το μοσχάρι μου. Τώρα σου προσφέρω ένα μοσχάρι, αν με γλιτώσεις εμένα από τα δόντια του κλέφτη.

Πολλές φορές οι άνθρωποι παρακαλάμε απεγνωσμένα να βρούμε κάτι. Όταν τελικά το βρίσκουμε, ευχόμαστε να μην το είχαμε ζητήσει ποτέ.

Μύθος του Αισώπου!

Έργο του Fulvio Bianconi το 1946, εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Βόδια και κάρο»

Ένα ζευγάρι βόδια, έσερναν κάποτε ένα κάρο. Ο άξονας που έδενε το κάρο με τα βόδια, έτριζε συνέχεια, οπότε κάποια στιγμή, τα βόδια γύρισαν και του είπαν:

Εμείς τραβάμε όλο το ζόρι και το φορτίο…εσύ τί παραπονιέσαι;

Με την διήγηση αυτή, μας δείχνει ότι και κάποιοι άνθρωποι, ενώ άλλοι κουράζονται, άλλοι προσποιούνται ότι κουράζονται.

Μύθος του Αισώπου!

Χαρακτικό του Randolph Caldecott (1846-86) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Οι βάτραχοι που ζητούσαν βασιλιά»

Οι βάτραχοι ήταν στεναχωρημένοι πολύ γιατί δεν είχαν κάποιον για βασιλιά. Έτσι, έστειλαν απεσταλμένους στον Δία και του ζήτησαν να ορίσει κάποιον. Ο Δίας, είδε την βλακεία τους και τους έριξε στη λίμνη ένα ξύλο. Στην αρχή φοβήθηκαν και κρύφτηκαν στο βυθό της λίμνης. Με το πέρασμα του χρόνου όμως και βλέποντας ότι το ξύλο έμενε ακίνητο, άρχισαν να ξεθαρρεύουν μέχρι που του πήραν τον αέρα, ώσπου στο τέλος ανέβηκαν και επάνω του. Δεν τους άρεσε όμως γιατί το ξύλο ήταν πολύ νωθρό, έτσι στείλανε και πάλι απεσταλμένους στον Δία ζητώντας να τους αλλάξει τον βασιλιά. Ο Δίας ενοχλημένος τους έστειλε ένα χέλι. Μα ούτε με το χέλι έμειναν ευχαριστημένοι γιατί το θεώρησαν ανόητο κι έτσι πήγαν για τρίτη φορά στον Δία. Ο Δίας αγανακτισμένος τους έστειλε ένα νερόφιδο, το οποίο άρχισε να κυνηγάει, να πιάνει και να τρώει ένα-ένα τα βατράχια.

Τελικά, καμιά φορά, ίσως είναι προτιμότερο να έχεις για αρχηγό κάποιον αδρανή αλλά άκακο, παρά κάποιον δραστήριο και κακό.

Μύθος του Αισώπου!

Τυφλοπόντικας

Ένας μικρός τυφλοπόντικας γύρισε κάποτε και είπε στην μητέρα του ότι βλέπει. Αυτή, βγήκε από την φωλιά τους και μετά από λίγο επέστρεψε κρατώντας έναν κόκκο λιβανωτού¹ τον οποίο και του τον έδωσε ρωτώντας τον, τί είναι αυτό;

Ο μικρός τυφλοπόντικας απάντησε τότε:

Είναι ένα χαλίκι.

Κι η μητέρα του, του είπε:

Καλό μου, εσύ, όχι απλά δεν βλέπεις, αλλά έχεις πρόβλημα και με την όσφρηση!

¹Λιβανωτό: Ρητινώδης αρωματική ουσία (λιβάνι), η οποία χρησιμοποιείται ως θυμίαμα (Πηγή: Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας – Γ. Μπαμπινιώτη).

Μύθος του Αισώπου!

(Για να ακούσετε τον μύθο, μεταβείτε στο κάτω μέρος της σελίδας)

Χαρακτικό των Martin και Johann Elias Ridinger με τίτλο «Τούρκος οδηγεί μία καμήλα»

Ένας άραβας αφού φόρτωσε την καμήλα του με εμπορεύματα και ανέβηκε κι αυτός, άρχισε να αναρωτιέται μεγαλόφωνα:

Ποιον δρόμο να πάρουμε καλύτερα; Τον ανηφορικό ή τον κατηφορικό;

Κι η καμήλα πολύ χαριτωμένα σχολιάσε:

Τον ίσιο δρόμο τον αποκλείουμε;

Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο, δίδαγμα αναφέρεται ότι ο μύθος αυτός είναι για τους διεστραμμένους εκείνους άντρες που έχουν παρεκκλίνει της πορείας τους. Σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι καλό θα ήταν να αναζητούμε την μέση οδό και να αποφεύγουμε τα άκρα.

Ακούστε τον μύθο στο ακόλουθο βίντεο

Τον μύθο διαβάζει ο Χρήστος Π. Τσίρκας, μέλος της Ομάδας Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες».