Author Archives: Χρήστος Τσίρκας

Οι αδερφοί Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ

Οι αδελφοί Γκριμ γεννήθηκαν σ’ ένα μικρό χωριό της Γερμανίας το Χάναου, ο Γιάκομπ (Jacob Ludwig Carl Grimm) στις 4 Ιανουαρίου του 1785 και ο Βίλχεμ (Wilhelm Carl Grimm) στις 24 Φεβρουαρίου του 1786. Οι γονείς τους, Φίλιπ Βίλχελμ (Philip Wilhelm Grimm) και Δωροθέα (Dorothea Zimmer), είχαν συνολικά εννέα παιδιά, από τα οποία τα τρία απεβίωσαν όταν ήταν ακόμα βρέφη. Όταν ο Γιάκομπ, που ήταν και ο μεγαλύτερος εν ζωή γιος, ήταν ένδεκα ετών, ο πατέρας τους πέθανε.

Τελείωσαν το Γυμνάσιο στο Κάσσελ και μετά σπούδασαν νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ. Και οι δύο σπούδασαν νομικά, όπως και ο πατέρας τους, ενώ από μικρή ηλικία έδειξαν τεράστιο ενδιαφέρον για τις γερμανικές λαϊκές αφηγήσεις και παραδόσεις.

Ο Γιάκομπ Γκριμ δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά ο Βίλχελμ παντρεύτηκε την Henriette Dorothea Wild, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Συνέλεγαν παραδοσιακές ιστορίες, προσπαθώντας να αποτυπώσουν στο χαρτί όσο πιο πιστά μπορούσαν την τεχνική και τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι αφηγητές. Από αυτές εμπνεύστηκαν για να γράψουν περισσότερα από 200 παραμύθια, τα οποία σήμερα είναι γνωστά ως Παραμύθια Γκριμ. Ο πρώτος τόμος με 86 παραμύθια κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 1812 εν μέσω αντιδράσεων, επειδή ορισμένα από αυτά θεωρήθηκαν ακατάλληλα για παιδιά. Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ έχουν μεταφραστεί σε 160 γλώσσες και αγαπήθηκαν από τα παιδιά όλου του κόσμου. Ανάμεσά τους, Η κοκκινοσκουφίτσα, Η Σταχτοπούτα, Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, Η ωραία κοιμωμένη, Χάνσελ και Γκρέτελ, Ραπουντζέλ.

Ο Γιάκομπ ως φιλόλογος έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μεσαιωνική λογοτεχνία και γλωσσολογία. Συνέταξε τη Γερμανική Γραμματική, ενώ διατύπωσε και μία γενική αρχή, γνωστή ως Νόμος του Γκριμ, που περιγράφει τη σχέση μεταξύ των διαφόρων γλωσσών. Ο Βίλχελμ ασχολήθηκε περισσότερο με τη λογοτεχνική κριτική.

Το 1829 τα δύο αδέλφια έγιναν βιβλιοθηκάριοι και καθηγητές στο Πανεπιστήμιο του Gottingen. Την ίδια χρονιά, ο Γιάκομπ εξέδωσε άλλο ένα σημαντικό πόνημά του, τις Γερμανικές Μυθολογίες, με όλες τις δοξασίες της προχριστιανικής Γερμανίας.

Το 1840 ο βασιλιάς Φρειδερίκος Ουίλιαμ IV της Πρωσίας τούς κάλεσε στο Βερολίνο, όπου έγιναν μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών. Ξεκίνησαν να εργάζονται για τη δημιουργία ενός τεράστιου ιστορικού λεξικού, το οποίο άφησαν ημιτελές, καθώς ο Βίλχεμ πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου του 1859 και ο Γιάκομπ στις 20 Σεπτεμβρίου του 1863. Το έργο τους ολοκληρώθηκε από μεταγενέστερους ερευνητές, πολλά χρόνια αργότερα.

Οι αδερφοί Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ

ΠΗΓΕΣ:

http://www.sansimera.gr

https://el.wikipedia.org/wiki/Πύλη:Κύρια

Μύθος του Αισώπου!

Έργο του Arthur Rackham (1867-1939) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου «Γάτα και Αφροδίτη»

Μια γάτα ερωτεύτηκε κάποτε έναν νέο και όμορφο άνδρα. Μη ξέροντας τί να κάνει, προσευχήθηκε στη Θεά Αφροδίτη και της ζήτησε να την μεταμορφώσει σε γυναίκα για να μπορεί να είναι μαζί του. Η Θεά Αφροδίτη την λυπήθηκε και τελικά την μεταμόρφωσε σε μια όμορφη κοπέλα. Δεν άργησε η στιγμή που οι δύο νέοι συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν και αποφάσισαν να μείνουν μαζί. Πήγαν λοιπόν στο σπίτι του άνδρα.

Η Θεά Αφροδίτη, θέλησε να δοκιμάσει την γάτα. Θέλησε να δει αν αλλάζοντας το σώμα της, άλλαξε και η συμπεριφορά της. Έτσι, εκεί που κάθονταν νέος και νέα στο δωμάτιο του σπιτιού, η Αφροδίτη έριξε ένα ποντίκι στην μέση του δωματίου. Η νέα μόλις είδε το ποντίκι, ξέχασε τα πάντα -ότι δηλαδή πλέον είναι άνθρωπος κι ότι έχει αλλάξει η ζωή της – και άρχισε να κυνηγάει το ποντίκι με σκοπό να το πιάσει και να το φάει.

Η Αφροδίτη εξοργίστηκε με την συμπεριφορά αυτή και την έκανε και πάλι γάτα.

Έτσι και οι άνθρωποι. Αυτός που είναι κακός, ό,τι κι αν αλλάξει επάνω του, πάλι κακός θα παραμείνει! 

Μύθος του Αισώπου!

Ένας κεραμοποιός είχε το εργαστήριό του μέσα στην αγορά. Είχε λατρεία με τα πουλιά και γι’ αυτό τα περισσότερα έργα του ήταν πήλινα πουλιά. Μια μέρα έτυχε να περνάει από τον δρόμο εκείνο, ένα γαϊδούρι με τον γαϊδουρολάτη του. Ο γαϊδουρολάτης είχε πιάσει κουβέντα με κάποιον κι έχασε τον έλεγχο του γαϊδουριού του, το οποίο έσκυψε το κεφάλι του μέσα από την πόρτα του εργαστηρίου και με μία άχαρη κίνηση έριξε τον πάγκο με τα πήλινα εκθέματα, σπάζοντάς τα. 

Ο κεραμοποιός, οδήγησε τον γαϊδουρολάτη στα δικαστήρια για να βρει το δίκιο του. Την ημέρα της δίκης, περιμένοντας να εκδικαστεί η υπόθεση, διάφοροι περαστικοί που γνώριζαν τον γαϊδουρολάτη, τον ρωτούσαν για ποιό λόγο δικάζεται κι εκείνος απαντούσε:

Για σκύψιμο γαϊδάρου!

Μύθος του Αισώπου!

Κάποτε, ένας βοσκός είχε βγάλει το κοπάδι με τους ταύρους στην εξοχή. Μετά από ώρα, συνειδητοποίησε ότι είχε χαθεί ένα μοσχάρι. Άρχισε να ψάχνει από εδώ, έπειτα από εκεί, μα πουθενά δεν μπορούσε να βρει το ζωντανό. Τότε, έτρεξε και προσευχήθηκε στον Δία, κάνοντάς του τάμα να θυσιάσει ένα κατσίκι σε περίπτωση που βρει τον κλέφτη. Στη συνέχεια, έφυγε και πάλι για να ψάξει το μοσχάρι μέχρι που βρέθηκε σε ένα δάσος. Κάτι μουγκανητά άκουσε πίσω από κάτι θάμνους κι έτρεξε προς τα εκεί. Ήταν όντως το μοσχάρι του, αλλά βρισκότανε στα δόντια ενός άγριου λιονταριού το οποίο κοίταξε τον βοσκό με την διαπεραστική του ματιά. Τότε ο βοσκός ύψωσε τα χέρια προς τον ουρανό και είπε στον Δία:

Αφέντη Δία, πριν ώρα που προσευχόμουνα σε εσένα, υποσχέθηκα να σου προσφέρω θυσία ένα κατσίκι αν με βοηθήσεις να βρω τον κλέφτη που πήρε το μοσχάρι μου. Τώρα σου προσφέρω ένα μοσχάρι, αν με γλιτώσεις εμένα από τα δόντια του κλέφτη.

Πολλές φορές οι άνθρωποι παρακαλάμε απεγνωσμένα να βρούμε κάτι. Όταν τελικά το βρίσκουμε, ευχόμαστε να μην το είχαμε ζητήσει ποτέ.