Author Archives: Χρήστος Τσίρκας

Μύθος του Αισώπου – 

Πίνακας του Carlo Antonio Tavella (1668-1738)

Κάποτε, ταξίδευαν με ένα καράβι δύο εχθροί. Επειδή δεν ήθελαν να έχουν επαφή μεταξύ τους, ο ένας πήγε και κάθισε στην πλώρη του καραβιού, ενώ ο άλλος στην πρύμνη. Μετά από ώρες ξέσπασε άγρια κακοκαιρία και το καράβι κινδύνευε να βυθιστεί. Τότε, αυτός που καθότανε στην πρύμνη, ρώτησε τον καπετάνιο, ποιό μέρος του καραβιού θα βουλιάξει πρώτα κι ο καπετάνιος του απάντησε ότι το πλοίο θα αρχίσει να βουλιάζει από την πλώρη. Ο φόβος του θανάτου από τον πνιγμό άρχισε να τον κυριεύει, αλλά μετά από σκέψη μονολόγησε:

Τελικά δεν μου είναι τόσο λυπηρό που θα πεθάνω αφού θα δω να πεθαίνει πρώτα ο εχθρός μου που κάθεται στην πλώρη.

Η διήγηση μας δείχνει ότι πολλοί άνθρωποι, δεν ενδιαφέρονται για το αν θα πάθουν κάποιο κακό οι ίδιοι, φτάνει να δούνε τους εχθρούς τους να παθαίνουν τα ίδια και χειρότερα πριν από αυτούς!

Μύθος του Αισώπου –

Ελληνικό γραμματόσημο που απεικονίζει στιγμιότυπο από τον μύθο του Αισώπου «Ελάφι και λιοντάρι»

Ένα ελάφι είχε διψάσει και βρέθηκε κοντά σε μια πηγή. Έσκυψε να πιει νερό και καθώς έπινε, είδε την αντανάκλασή του. Χάρηκε θαυμάζοντας τα υπέροχα κέρατά του. Μεγάλα και επιβλητικά, στόλιζαν το κεφάλι του. Έτσι όπως ήταν σκυμμένο, παρατήρησε και τα πόδια του και δεν του άρεσε που ήταν λεπτά και αδύναμα. Τον θαυμασμό για τα κέρατά του, διαδέχτηκε η στεναχώρια για την εικόνα στα πόδια του.

Ενώ έπινε ακόμη και σκεφτόταν αυτά, εμφανίστηκε ένα λιοντάρι κι άρχισε να κυνηγάει το ελάφι. Το ελάφι έτρεχε στην πεδιάδα πιο γρήγορα και ήταν πιο ευέλικτο από το λιοντάρι. Μετά από λίγο βρέθηκαν σε ένα δάσος και κάποια στιγμή το ελάφι, περνώντας κάτω από ένα χαμηλό δέντρο, σκάλωσαν τα κέρατά του στα κλαδιά του δέντρου. Έτσι, το λιοντάρι κατάφερε να το πιάσει κι άρχισε να το κατασπαράζει. Λίγο πριν ξεψυχήσει το ελάφι, ψιθίρισε…

Τί κακότυχο που είμαι. Θα μπορούσα να σωθώ από αυτά που αντιπαθούσα και τελικά με πρόδωσαν αυτά που εμπιστευόμουνα και περηφανευόμουνα για μένα.

Στους κινδύνους, η σωτηρία μπορεί να έρθει από «φίλους» που δεν το περιμέναμε κι αυτούς που εμπιστευόμασταν, τελικά να μας προδώσουν…

Μύθος του Αισώπου –

Κάποτε, ο ρήτορας Δημάδης μιλούσε στους αθηναίους, αλλά αυτοί δεν τον πρόσεχαν καθόλου. Μιλούσαν μεταξύ τους, άλλοι χάζευαν αλλού, κλπ. Τότε ο Δημάδης τους ζήτησε να του επιτρέψουν να τους πει έναν μύθο του Αισώπου. Αυτοί δέχτηκαν κι ο Δημάδης ξεκίνησε:

Η Θεά Δήμητρα περπατούσε συντροφιά με ένα χελιδόνι κι ένα χέλι. Κάποια στιγμή φτάσανε σε ένα ποτάμι. Τότε το χελιδόνι πέταξε μακριά, ενώ το χέλι βούτηξε στα νερά του ποταμιού και χάθηκε…

Ο Δημάδης τότε σώπασε κι απόλυτη σιωπή επικράτησε στο ακροατήριο για λίγο. Σύντομα όμως άρχισαν να τον ρωτάνε με έκδηλο το ενδιαφέρον…

Κι η Θεά Δήμητρα τι έκανε;

Τότε ο Δημάδης τους απάντησε:

Τότε, η Θεά Δήμητρα εξοργίστηκε μαζί σας που παρατήσατε τα σοβαρά ζητήματα της πόλης μας και ασχολείστε με Αισώπειους μύθους!

Ο λόγος γίνεται για αυτούς που αδιαφορούν για τα απαραίτητα και ασχολούνται με τα ευχάριστα!