Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2022, η ομάδα των Παραμυθάδων είχαμε τη μεγάλη χαρά να συμμετάσχουμε στις δράσεις του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 11ου Δημοτικού Σχολείου Ποταμουδίων Καβάλας.
Η ομάδα μας ήταν προσκεκλημένη για να αφηγηθεί παραδοσιακά παραμύθια στους μαθητές του σχολείου, ως μία από τις πολλές δράσεις που είχαν οργανώσει οι γονείς των παιδιών.
Οι μικροί μας φίλοι έμαθαν αρχικά πληροφορίες για τους καλικάντζαρους και συμφώνησαν ότι καλό είναι τις επόμενες ημέρες να αποφεύγουν να περπατούν μόνοι τους το βράδυ, επειδή τα καλικαντζαράκια που έρχονται σιγά σιγά στην επιφάνεια της γης, αφού φάνε τα λαχταριστά κριτσανιστά μπαμπούρια τους και τα γλιτσερά σκουλήκια τους, ψάχνουν παιδάκια να γαργαλίσουν για πολλέεες ώρες. Ύστερα άκουσαν σε μια ιστορία τα μαθήματα που έδωσε ο μυλωνάς «Εαυτός μου» στα πανούργα μαυριδερά πλασματάκια και γέλασαν με τα παθήματα του αρχικαλικάντζαρου που κάηκε στα αγιασμένα νερά της Ίμβρου και άφησε τον μαγικό του μύλο να βγάζει ακόμα και τώρα που μιλάμε αλάτι! Θαύμασαν το γέρικο βόδι που με σοφία και αλτρουισμό ζέστανε τον μικρό Χριστό και φαντάστηκαν πόσο μικρούλια ήταν τα ταλαντούχα ξωτικά που έφτιαχναν υποδήματα για να πουλήσει ένας καλός παπουτσής.
Στη συνέχεια, τα αστεράκια του 11ου Δημοτικού Σχολείου απάντησαν πολύ γρήγορα και ολόσωστα στους γρίφους και τα αινίγματα που τους είπαμε και έκαναν παραμυθογυμναστική, ανεβοκατεβαίνοντας σαν ξωτικά ή τάρανδοι. Τέλος, τραγούδησαμε όλοι μαζί μας παραδοσιακά κάλαντα και ανταλλάξαμε ευχές για Καλά Χριστούγεννα με υγεία και χαμόγελα!
Ευχαριστούμε θερμά τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Ποταμουδίων για την πρόσκληση.
Στην εκδήλωση αφηγήθηκαν και συμμετείχαν οι Παραμυθάδες:
Τάσος Καπατζιάς:«Ο μυλωνάς και οι καλικάντζαροι»
Ελισάβετ Κεσικιάδου:«Ο παπουτσής και τα ξωτικά»
Μαρία Μπουγά:«Παραμυθοπαιχνίδι»
Μαρία Παπακωνσταντίνου:«Το γέρικο βόδι»
Καλλιόπη Σωτηρέλη:«Οι καλικάντζαροι της Ίμβρου»
Αρετή Τσιφλίδου: «Πληροφορίες για καλικάντζαρους / Γρίφοι και αινίγματα»
Στην Μεσορόπη, σ’ ένα πανέμορφο χωριό, κρυμμένο κυριολεκτικά στην αγκαλιά του όρους Παγγαίου, βρεθήκαμε στις 17 Δεκεμβρίου, μετά από πρόσκληση που δεχτήκαμε από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού.
Στο επιβλητικό πέτρινο Δημοτικό σχολείο, χτισμένο το 1933, μας υποδέχθηκαν μικροί και μεγάλοι με ιδιαίτερη χαρά! Μέσα σε γιορτινή ατμόσφαιρα ξεκίνησε η εκδήλωση με χαμόγελα και με κέφι απ’ όλους μας!
Ο σάκος μας ήταν φορτωμένος με Χριστουγεννιάτικα παραμύθια, γεμάτα μελομακάρονα, κουραμπιέδες, βασιλόπιτες, και φυσικά με τα παράξενα, φοβερά, κακάσχημα τριχωτά πλάσματα, τους καλικάντζαρους, που το δωδεκαήμερο των εορτών, εμφανίζονται στην γη και κάνουν ένα σωρό ζημιές και σκανταλιές!
Ενθουσιασμένοι και με μεγάλο ενδιαφέρον οι μικροί μας φίλοι, παρακολουθούσαν και γίναν συνταξιδιώτες μας σε αυτόν τον όμορφο κόσμο.
Τα παραμύθια που ακούστηκαν ήταν:
«Ο μυλωνάς και οι καλικάντζαροι», «Το γέρικο βόδι», «Τα ξωτικά και οι καλικάντζαροι», «Η Καλλώ και οι καλικάντζαροι», «Τα Χριστούγεννα της Μπαμπόγριας», «Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο».
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με το παιχνίδι «τα τρία ζώα» όπου συμμετείχαν μικροί αλλά και μεγάλοι ενώ στον επίλογο της εκδήλωσης ψάλαμε όλοι τα κάλαντα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, ανταλλάσσοντας ταυτόχρονα πολλές ευχές για καλές γιορτές!
Ευχαριστούμε τον πολιτιστικό σύλλογο της Μεσορόπης για την πρόσκληση και την Κοινοφελή Επιχείρηση Παγγαίου για την υποστήριξη της δράσης.
Στην εκδήλωση έλαβαν μέρος οι Παραμυθάδες:
Τάσος Καμπατζιάς, Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μαρία Παπακωνσταντίνου, Αδελαϊς Ράπτη και Ζωή Τσαπανίδου.
(Το παρακάτω παραμύθι δημιούργησαν τα παιδιά του Ειδικού Γυμνασίου Καβάλας κατά την επίσκεψη μας και στην δράση που πραγματοποιήσαμε για την εξωτερίκευση της φαντασίας τους χρησιμοποιώντας τα παραμυθοζάρια μας.)
Μια μέρα, κοντά στα Χριστούγεννα, αποφασίσαμε με την φίλη μου, την Ομορφούλα, να φτιάξουμε μικρά κέικ και να τα πασπαλίσουμε με την μαγική μας τρούφα.
Θα σας πούμε τώρα ένα μυστικό:
Αυτή η τρούφα είχε μαγικές ιδιότητες. Όταν την γεύονταν οι άνθρωποι, άλλοι άρχισαν να αποκτούν νέους φίλους, άλλοι ένιωθαν μέσα τους την αγάπη και άλλους τους έκανε να ονειρεύονται!
Όσο λοιπόν εμείς ετοιμάζαμε τα μικρά κέικ, η μυρωδιά από τους φούρνους, απλώθηκε σε όλο το χωριό. Ένα κοριτσάκι που περνούσε από έξω τρύπωσε μέσα στην κουζίνα και μας ρώτησε τι ήταν αυτό που φτιάχναμε και μοσχοβολούσε τόσο. Μας είπε πως την έλεγαν Λούση και ζήτησε αμέσως ένα κεκάκι. Εμείς όμως περιμέναμε και κάτι άλλο για να της το προσφέρουμε… εκείνη τη μαγική λέξη που πρέπει να λέμε μεταξύ μας, τη λέξη «παρακαλώ».
Η μικρούλα το κατάλαβε και είπε πάλι:
Σας παρακαλώ, επειδή μύρισαν πολύ ωραία αυτά που φτιάχνετε, θα μπορούσατε να μου δώσετε ένα;
Βεβαίως! Ορίστε, διάλεξε! Από ποιον δίσκο θέλεις να πάρεις;
…της απαντήσαμε, χωρίς όμως να της πούμε το μυστικό που έκρυβαν. Εκείνη διάλεξε το κέικ της φιλίας. Πριν φύγει μας είπε ότι πηγαίνει στο δάσος να παίξει μόνη της γιατί δεν είχε ….φίλους! Τι παράξενο, έ; Να διαλέξει ακριβώς αυτό το μαγικό συστατικό… Τρώγοντας λοιπόν το κέικ η μικρούλα, έφτασε στο δάσος.
Εκεί συνάντησε ένα πανέμορφο, ψηλό, άσπρο άλογο με κόκκινες βούλες και ξανθή χαίτη που ανέμιζε καθώς το αεράκι φυσούσε. Πρώτη φορά έβλεπε τέτοιο άλογο! Εκείνο έσκυψε και με ανθρώπινη φωνή της είπε:
Καλώς το καλό μου το κορίτσι, πώς έφτασες ως εδώ;
Η Λούση του εξήγησε και του είπε πού βρήκε το κέικ που έτρωγε. Η Λίζα, έτσι έλεγαν το άλογο, της είπε να ανέβει στην πλάτη της και να πάνε μαζί να διαλέξει και εκείνη ένα κεκάκι. Έφτασαν λοιπόν στην κουζίνα μας και όταν προσφέραμε τότε τους δίσκους μας να διαλέξει, το άλογο η Λίζα διάλεξε το κέικ της αγάπης! Αλλά επειδή ένα άλογο τρώει πάντα περισσότερο από τους ανθρώπους, έφαγε, όχι μόνον ένα, αλλά πέντε μικρά κεκάκια.
Έτσι, βγαίνοντας από την κουζίνα μας, ερωτεύτηκε το πρώτο πλάσμα που συνάντησε. Ξέρετε τι ήταν; Μία πεταλούδα ασπρόμαυρη και πολύ γκρινιάρα. Εκείνη, πετώντας νευρικά από δω και από κει, πλησίασε τη Λούσι και τη Λίζα και κάθισε επάνω στη μύτη του αλόγου. Εκείνο, έτσι ερωτευμένο όπως ήτανε, θέλησε να την φιλήσει. Της έδωσε ένα απαλό φιλάκι με τη γλωσσίτσα του αλλά η γκρινιάρα πεταλούδα αντέδρασε άσχημα και έβαλε τις φωνές:
Πω πωωωωω, πώς βρωμάς έτσι; Είσαι και τόσο άσχημο! Τι παράξενη χαίτη είναι αυτή; Α πα πα… δεν θα ξανακαθίσω επάνω σου!
…είπε και πέταξε μακριά τους. Η Λούση και η Λίζα με λύπη μεγάλη, συνέχισαν το δρόμο τους και έφτασαν στο κάστρο, που ήταν ψηλά στον λόφο. Η γκρινιάρα ασπρόμαυρη πεταλούδα μπήκε από το παράθυρο μας και κάνοντας δυο-τρεις στροφές κάθισε επάνω στο κέικ των ονείρων. Ρούφηξε, ρούφηξε… και τότε άρχισε να αλλάζει… δεν ήταν πια άσπρη και μαύρη! Όοοοχι! Οι κεραίες της έγιναν τόσο κίτρινες που λαμπύριζαν σαν κορώνα. Και τα φτερά της πήραν ένα όμορφο ροζ, σαν βελούδο! Ακόμα και το πέταγμα της ήταν διαφορετικό ένιωθε χαρούμενη, ευτυχισμένη. Πήγαινε από δω και από κει χορεύοντας στον αέρα. Μέσα από το σώμα της φαινότανε η ψυχή της που ήτανε φωτισμένη!
Πήρε λοιπόν και αυτή το δρόμο για το κάστρο, να βρει τη Λούσι και τη Λίζα που τόσο άσχημα τους είχε φερθεί. Όταν έφτασε εκεί είδε μέσα στην μεγάλη σάλα, ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο που ήτανε γεμάτο με αστέρια. Τα αστέρια όμως δεν είχαν καθόλου λάμψη, ήταν σκοτεινά. Δίπλα καθότανε η Λούση και η Λίζα με σκυμμένο το κεφάλι. Έδειχναν πολύ στεναχωρημένες. Ακούγοντας το φτερούγισμα, σήκωσαν τα μάτια τους και, φυσικά, έτσι όπως είχε αλλάξει, δεν αναγνώρισαν την ασπρόμαυρη πεταλούδα.
Ποια είσαι εσύ;
Είμαι η γκρινιάρα πεταλούδα. Τώρα όμως άλλαξα, είμαι χαρούμενη και από δω και μπρος θα με λένε Νικολέτα
…και πέταξε κοντά τους! Και τότε έγινε κάτι θαυμάσιο! Τα αστέρια άρχισαν να λάμπουν τόσο δυνατά που φαινόντουσαν ακόμα και από το χωριό. Και φυσικά τα είδαμε και εμείς, η Ομορφούλα δηλαδή και εγώ. Χαμογελάσαμε μυστικά, ευχαριστημένες γιατί καταλάβαμε πως η αγάπη, η φιλία, και το όνειρο ενώθηκαν και ξεχύθηκαν σε όλο το χωριό!
Η ομάδα των παραμυθάδων συνεχίζει ακούραστη να σκορπίζει την μαγεία των παραμυθιών. Με χριστουγεννιάτικα παραμύθια στο σάκο τους, επισκέφθηκαν το πρωί της Τετάρτης, 14 Δεκέμβρη, το 10ο Δημοτικό σχολείο Καβάλας.
Η διευθύντρια, κυρία Μαρία, μας υποδέχθηκε, με το γνωστό από άλλες συναντήσεις μας, πρόσχαρο και ζεστό χαμόγελό της. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και με την καθεμιά χωριστά γνωρίσαμε:
τα σκανδαλιάρικα καλικαντζαράκια,
τα δύο αδέρφια που έγιναν αιτία η θάλασσα της Ίμβρου να έχει τα πιο αλμυρά νερά,
παρακολουθήσαμε έναν έμπορο και έναν καλικάντζαρο να κλείνουν μια συμφωνία και
έναν φούρναρη τσιγκούνη να αλλάζει χαρακτήρα μετά από έναν εφιάλτη.
Συζητήσαμε με τα παιδιά για το αν υπάρχει Άγιος Βασίλης ενώ τα χριστουγεννιάτικα αινίγματα ξεσήκωσαν τα παιδιά που ενθουσιασμένα φώναζαν τις απαντήσεις! Και φυσικά τραγουδήσαμε τα κάλαντα.
«Χριστούγεννα, πρωτούγεννα…» και τα παιδιά μας αιφνιδίασαν ευχάριστα γιατί ήξεραν περισσότερες στροφές από εμάς. Όπως πάντα, φύγαμε με γεμάτες τις καρδιές μας! Τα έξυπνα λογάκια, τα σπινθηροβόλα βλέμματα, μας δίνουν την ελπίδα ότι το μέλλον μπορεί να είναι αισιόδοξο.
Συμμετείχαν οι παραμυθάδες: Ράπτη Αδελαΐς, Τσιφλίδου Αρετή και Σωτηρέλη Καλλιόπη
«Οι Παραμυθάδες» σας προσκαλούμε σε ένα ξεχωριστό παιχνίδι για μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου στο ισόγειο της Μεγάλης Λέσχης.Ένα επιδαπέδιο παιχνίδι που θα ξεκινήσει -Θεού θέλοντος και …Αη Βασίλη επιτρέποντος- στις 18:00 και θα ολοκληρωθεί όταν καταφέρουμε να ντύσουμε τον Άγιο Βασίλη.
Δύο ομάδες, ερωτήσεις, αποφάσεις και κουίζ… Κάθε κουίζ ένα έθιμο… Κάθε έθιμο και από ένα ρούχο του Άη Βασίλη… Η Πρωτοχρονιά πλησιάζει και πρέπει να είναι έτοιμος για να πάει τα δώρα στα παιδιά… Νικήτρια ομάδα όποια τον ντύσει πρώτη…
Ζούσαν κάποτε μέσα σε ένα μεγάλο χνουδωτό σακούλι 19 σποράκια. Στην αρχή ντρεπόταν να μιλήσουνε μεταξύ τους μα σιγά-σιγά και επειδή βαριόταν, έπιασαν κουβέντα.
– Ποιος είσαι εσύ;…
– Από πού έρχεσαι;…
– Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Όλα τα σποράκια έδωσαν την ίδια απάντηση :
– Θα γίνω δέντρο για τα Χριστούγεννα!
Έτσι άκουγαν τους ανθρώπους να λένε, έτσι έλεγαν κι αυτά. Τα λόγια τους αποδείχτηκαν αληθινά, αν και δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Για καλή τους τύχη τα έσπειραν κοντά-κοντά και μπορούσαν ακόμα και κάτω από το χώμα να κάνουνε παρέα. Σιγά σιγά έβγαζαν ρίζες, ψήλωναν τον κορμό τους και άπλωναν τα πράσινα κλαδάκια τους. Ήταν χαρούμενα που δεν χάθηκαν. Η συντροφιά τους έμεινε παντοτινή… χμμμμ… παντοτινή… Έτσι νόμιζαν…
Μία μέρα, ήρθαν οι δύο γεροδεμένοι άντρες, αυτοί που κάθε μέρα τα φρόντιζαν και άρχισαν να συζητούν.
– Πότε λες να τα κόψουμε και να τα παραδώσουμε; Τα Χριστούγεννα κοντοζυγώνουν.
– Περιμένω εντολή μα όπου να ‘ναι… Δεν θα αργήσουμε πολύ.
Είπαν και απομακρύνθηκαν!
Βαθιά σιωπή έπεσε ανάμεσα στα δεντράκια. Κανένα δεν μιλούσε! Να τα κόψουν; Πώς; Και μετά; Τι;
Μέχρι που έδυσε ο ήλιος δεν ακούστηκε ούτε θρόισμα… Μα με το πρώτο αστέρι που έλαμψε στον ουρανό, ένα από τα δεντράκια άρχισε να βγάζει από τα κλαράκια του μικρά, μικρούτσικα διαμάντια. Ξέρετε γιατί; Έτσι είναι τα δάκρυα της φύσης, έτσι δακρύζουν τα φυτά. Και άρχισε να κλαίει και το δεύτερο και το τρίτο, ώσπου και τα δεκαεννιά έσταζαν στο χώμα την απελπισία τους!
– Χαθήκαμε…
– Μέχρις εδώ ήταν…
– Τι θα απογίνουμε;…
Το χάραμα, όταν ανέβηκε πάλι ο ήλιος στο άρμα του, είδε τα δεντράκια γερμένα προς στο χώμα και πόνεσε η φλόγα της καρδιάς του. Γιατί εκείνος ήξερε!
Το πρωινό εκείνο, κάτι παράξενα πράσινα ανθρωπάκια βγήκαν για περίπατο εκεί κοντά τους. Ήρθαν κοντά στους πράσινους φίλους και τους κοίταζαν. Οι κουβέντες τους κυλούσαν σαν βάλσαμο. Έδωσαν ελπίδα στα μικρά απελπισμένα φυτά που όρθωσαν τον κορμό τους προσπαθώντας να ακούσουν καλύτερα.
– θα καλέσουμε όλα τα παιδιά της πόλης να διαλέξουν ένα παραμύθι και να στολίσουν έτσι τα δεντράκια. Μα είναι τόσο χαριτωμένα και όμορφα! Σίγουρα θα δώσουν χαρά μεγάλη στις παιδικές ψυχές!
Είπαν και κάθισαν απόμερα οργανώνοντας τα σχέδια τους.
Λοιπόν, θα πάμε και στην κύρια Κατερίνα, την κυρία που αγαπάει τα βιβλία. Σίγουρα θα θέλει να είναι κοντά μας σε αυτό το σχέδιο,
…μουρμούριζαν. Όσο τους άκουγαν τα δέντρα, τόσο τα πράσινα κλαράκια τους τεντώνονταν και απλώνονταν και έλαμπαν από χαρά! Μα τι χαρά!
Τελικά οι μέρες που περίμεναν δεν θα ήταν τρομακτικές. Ίσα ίσα, θα ήταν γεμάτες λάμψη, γεμάτες χαρά, γεμάτες παιδικές φωνές και παιδιά να χορεύουν γύρω τους! Έτσι κι έγινε!
Δύο ξωτικά του δάσους έβγαλαν προσεκτικά τα δέντρα από το χώμα, τα τοποθέτησαν σε μεγάλες γλάστρες και τα φόρτωσαν σε μία μεγάλη καρότσα και ξεκίνησαν. Τους άρεσε πολύ αυτό το σύντομο ταξίδι. Πρώτη φορά άλλωστε μπορούσαν να κινηθούν. Έφτασαν στο κέντρο μιας όμορφης πόλης, σε έναν μεγάλο κήπο, στρωμένο στη μέση με μάρμαρο λευκό. Εκεί τα αράδιασαν όλα. Τα πράσινα ανθρωπάκια και μία ψηλή όμορφη μελαχρινή κυρία τους περίμεναν. Η κυρία Κατερίνα, εκείνη ήταν η όμορφη κυρία, είχε έτοιμα ακόμη ονόματα για τα δεντράκια. Το όνομα από κάθε σχολείο της πόλης. Είχε μάλιστα συμβουλεύσει τους μικρούς μαθητές να φτιάξουν μόνοι τους τις φιγούρες των παραμυθιών. Πόσο καμάρωσαν οι 19 φίλοι που εκπροσωπούσαν τα μικρά παιδιά, δεν περιγράφεται! Και σε λίγη ώρα, αχ τι ευτυχία! Ομάδες παιδιών, γονιών και δασκάλων ερχόταν από κάθε γωνιά και κύκλωναν το κάθε δεντράκι.
Πολλοί φορούσαν κόκκινους χριστουγεννιάτικους σκούφους, έλεγαν τραγούδια, γελούσαν. Ο κύριος Θεόδωρος, ο δήμαρχος της πόλης, τριγυρνούσε ευτυχισμένος που έβλεπε επιτέλους την ευτυχία στα πρόσωπα των ανθρώπων μετά πολύ πολύ καιρό. Δίπλα του ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος, κοίταζε τα δέντρα με στοργή έχοντας στην σκέψη του ένα όμορφο, μυστικό σχέδιο. Από μεγάλους σάκους τα παιδιά άρχισαν να βγάζουν στολίδια που ήταν φτιαγμένα με τα δικά τους χεράκια και όλα είχαν μορφές παραμυθιών. Ένα πράσινο ανθρωπάκι, μάλιστα, έβαζε μαγικό, λευκό γλάσο στις μυτούλες των παιδιών. Εκείνα γαργαλιόταν, γελούσαν χαρούμενα και ρουφούσαν μέσα τους την μαγεία της βραδιάς. Στο τέλος, το κάθε δέντρο έγινε ένα ολόκληρο παραμύθι. Χριστουγεννιάτικη μουσική ακούγονταν παντού, και τα παιδιά έκαναν κύκλο και χόρευαν ολόγυρά στα δέντρα των παραμυθιών.
Οι γονείς και οι δάσκαλοι καμάρωναν τα παιδιά τους και γελούσαν ευτυχισμένοι. Ήξεραν πως τα χρόνια που είχαν περάσει είχαν στερήσει από τις ψυχούλες τους την ξενοιασιά. Τώρα, η συγκίνηση από το γέλιο των παιδιών τους, άφηνε γλύκα στις καρδιές τους! Πέρασαν πολλές ώρες κι όμως σε κανέναν δεν έκανε καρδιά να φύγει για το σπίτι. Μέχρι που έσφιξε το κρύο κι όλοι πια γύρισαν στην ζεστασιά τους.
Τα στολισμένα δέντρα δεν προλάβαιναν να διηγούνται τις εντυπώσεις τους! Τόση χαρά! Τόση ομορφιά! Όλες τις επόμενες μέρες μικροί και μεγάλοι, γέροι και νέοι, ζευγάρια, παππούδες και γιαγιάδες με εγγόνια, γονείς με τα παιδιά τους, πέρναγαν και τα καμάρωναν και έβγαζαν μαζί τους φωτογραφίες. Κόντευαν να σκάσουν από ευτυχία! Είχαν γίνει ξαφνικά οι πρωταγωνιστές των γιορτινών ημερών! Και το βασικότερο ήταν πως είχαν γίνει κομμάτι στις όμορφες αναμνήσεις των παιδιών! Μα πόσο να κρατάει η ευτυχία; Όλοι λένε πως πάντα φεύγει γρήγορα!
Οι γιορτές πέρασαν. Τα παιδιά γύρισαν στα μαθήματα τους και ο κήπος άδειασε. Ένα συννεφιασμένο πρωινό, ήρθε μπροστά τους η ίδια καρότσα που τους είχε φέρει εδώ. Χέρια απλωνόταν γρήγορα και έβγαζαν όλα τα στολίδια από τα κλαδιά. Άντρες δυνατοί φόρτωσαν τα δέντρα στην καρότσα και έμειναν εκεί να περιμένουν. Τα δύσμοιρα δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που γινόταν. Κατάλαβαν πως έφτασε πια το τέλος τους. Τα μικρά-μικρούτσικα διαμάντια άρχισαν πάλι να κυλούν από τα κλαδιά τους. Έγυρε το ένα επάνω στο άλλο και έψαχναν παρηγοριά στο αγκάλιασμά τους. Δύο φιγούρες φάνηκαν από μακριά να πλησιάζουν. Ο ένας ήταν ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος και ο άλλος, με το γλυκό χαμόγελο, ο γεωπόνος, ο κύριος Αχιλλέας.
– Καλημέρα παιδιά!
Φώναξε ο κύριος Απόστολος.
– Είμαστε έτοιμοι;
Ρώτησε ο κύριος Αχιλλέας.
«Αυτό ήταν… η ζωή μας τελειώνει» μοιρολογούσαν τα δεντράκια και καμιά διάθεση δεν είχαν πια να κοιτάζουν γύρω τους όπως έκαναν την προηγούμενη φορά. Βέβαια τότε ήταν γεμάτα χαρούμενη προσμονή. Ενώ τώρα…
Η καρότσα και τα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά στην πόλη. Κι όταν έφτασαν σε έναν όμορφο τόπο, ηλιόλουστο, απ’ όπου μπορούσε κανείς να βλέπει μέχρι την άκρη του πελάγου, σταμάτησαν. Τα δεντράκια σταμάτησαν κι εκείνα να ρίχνουν τα μικρά μικρούτσικα διαμαντάκια, ανασήκωσαν τα κλαδάκια τους και κοίταξαν γύρω τους. Δεν πίστευαν στην έκπληξη που τους περίμενε εκεί! Οι αγαπημένοι φίλοι τους τα παιδιά, οι δάσκαλοι, ο κύριος Θεόδωρος ο δήμαρχος, τα πράσινα ανθρωπάκια που λένε παραμύθια, η κυρία Κατερίνα που αγαπάει τα βιβλία, όλοι… Όλοι ήταν εκεί και τους περίμεναν. Ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος, πλησίασε χαμογελώντας την καρότσα. Φώναξε γύρω του τα παιδιά λέγοντας:
– Μην ξεχνάτε ποτέ παιδιά μου πως τα δέντρα, τα φυτά και τα ζώα είναι η ζωή μας! Και πάντα οφείλουμε να φροντίζουμε γι’ αυτά!
Και ο χαμογελαστός κύριος Αχιλλέας,ο γεωπόνος, έδωσε εντολή να κατεβάσουν τα δέντρα κοντά στον κάθε λάκκο που ήδη ήταν ανοιχτός. Δενδροφύτευση! Αυτό λοιπόν ήταν το μέλλον των 19 τυχερών δέντρων! Και μάλιστα το ένα δίπλα στο άλλο! Για άλλη μια φορά τα δεντράκια, τριγυρισμένα από χαρούμενα πρόσωπα που άρχισαν με αγάπη να τα φυτεύουν, ένιωσαν μέχρι βαθιά στις ρίζες τους τι είναι ευτυχία!
Ε, ναι! Τώρα μπορούσαν να είναι βέβαια ότι θα ήταν μαζί για πάντα! Κι όταν όλοι σχεδόν έφυγαν και ησύχασε η ξύλινη καρδούλα τους, ένιωσαν σαν ευλογία, νεράκι ποτιστικό να πέφτει επάνω τους και να τα δροσίζει. Ήταν ο κύριος Θανάσης που στράφηκε σε ένα πράσινο ανθρωπάκι που είχε ξεμείνει τελευταίο και είπε με στοργή:
– Μην ανησυχείτε, εγώ θα έρχομαι συνέχεια να τα ποτίζω. Κι όταν έρθει το καλοκαίρι κάθε μέρα θα φροντίζω να έχουν το νεράκι τους!
Γίνεται άραγε το παραμύθι αλήθεια; Γίνεται η αλήθεια παραμυθένια; Ποιος ξέρει; Το σίγουρο είναι πως…
Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λεν’ στα παραμύθια!
Η παραπάνω ιστορία αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε την περίοδο των Χριστουγέννων από την Ομάδα «Οι Παραμυθάδες» και την Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας και η οποία κορυφώθηκε λίγες μέρες πριν με την δενδροφύτευση των δέντρων και την δημιουργία του Άλσους των Παραμυθιών!
Στο πλαίσιο των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του δήμου Καβάλας για το 2021, «Οι Παραμυθάδες» και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας συμπράξαμε για άλλη μια φορά. Η δράση μας υπό τον τίτλο «Μαγικό χωριό στο δάσος των Παραμυθιών» ολοκληρλωθηκε σε δύο φάσεις.
Κι αφού τις προηγούμενες μέρες σας παρουσιάσαμε την πρώτη φάση, δηλαδή την δημιουργία του Μαγικού Χωριού το οποίο και φιλοξενείται στην Μεγάλη Λέσχη, σήμερα είναι η ευκαιρία για την δεύτερη φάση της δράσης.
Προμηθευτήκαμε φυσικά έλατα και τα σχολεία που συμμετείχαν στην δράση έπρεπε να βρουν ή να δημιουργήσουν στολίδια εμπνευσμένα από το παραμύθι που επέλεξαν. Το ραντεβού μας ορίστηκε για το απόγευμα της Δευτέρας 20 Δεκεμβρίου 2021 και λίγο πριν τις 5 άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι συμμετέχοντες.
Η προσέλευση του κόσμου κλιμακώθηκε το επόμενο δίωρο, μετατρέποντας την δράση σε μια μεγάλη γιορτή στέλνοντας αισιόδοξα μηνύματα προς τις κατευθύνσεις του ορίζοντα.
Γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αγκαλιάζουν το Δάσος των Παραμυθιών
Μαθητές, δάσκαλοι και γονείς ενώσαν τις δυνάμεις και στόλισαν το δέντρο τους όσο πιο ευφάνταστα μπορούσαν. Όταν τελείωσαν, η φιλαρμονική του δήμου Καβάλας, πλημμύρισε τα κρυφά μονοπάτια του δάσους μας με χριστουγεννιάτικες μελωδίες, ενώ όλοι μαζί ρίξαμε την αυλαία τραγουδώντας τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.
Συμμετείχαν τα σχολεία:
8ο Νηπιαγωγείο: «Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο»
24ο Δημοτικό Σχολείο: «Η πριγκίπισσα και τα καλικαντζαράκια» και «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
25ο Δημοτικό Σχολείο: « Το Αλεξανδρινό»
12ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
15ο Δημοτικό και Νηπιαγωγείο: «Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι»
17ο Δημοτικό Σχολείο: «Σταγόνες και παιδιά» (το παραμύθι που βραβεύτηκε στο δικό μας διαγωνισμό)
6ο Γυμνάσιο:
7ο Γυμνάσιο: « Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι»
7ο Νηπιαγωγείο:
22ο Δημοτικό Σχολείο: «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες»
13ο Δημοτικό Σχολείο: «οι καλικάντζαροι στον μύλο»
Δημοτικό Σχολείο Παληού: «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες»
8ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
5ο Γυμνάσιο: «Ο λαγός και η χελώνα»
16ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
Δημοτικό Σχολείο Αμυγδαλεώνα: «Ο ανθός του γιαλού» διήγημα Παπαδιαμάντη.
Επειδή μας είναι δύσκολο να βγούμε από σπίτι σε σπίτι και να λέμε τα κάλαντα, μπαίνουμε μέσα στα σπίτια σας με αυτό τον τρόπο.
Αν θέλετε να ακούσετε τις παραμυθένιες μας φωνές να σας τραγουδάνε τα θρακιώτικα κάλαντα των Χριστουγέννων, πατήστε πάνω στην φράση «Κάλαντα Χριστουγέννων από τους Παραμυθάδες» στο τέλος του άρθρου.
Είναι η δεύτερη χρονιά που σας λέμε τα κάλαντα, επιλέγοντας μια διαφορετική περιοχή. Πέρυσι είχαμε της Ικαρίας, φέτος μια θρακιώτικη εκδοχή.
Μέσα από την καρδιά μας σας ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα με υγεία -όσο κι αν ακούγεται συνηθισμένο- και αμέτρητη αγάπη αναμεταξύ μας.
Στο πλαίσιο των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του δήμου Καβάλας για το 2021, «Οι Παραμυθάδες» και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας συμπράξαμε για άλλη μια φορά. Η δράση μας υπό τον τίτλο «Μαγικό χωριό στο δάσος των Παραμυθιών» ολοκληρλωθηκε σε δύο φάσεις.
Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε την πρώτη.
Αρχικά απευθυνθήκαμε σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του νομού μας. Η ανταπόκριση ήταν ενθαρρυντική και μας δίνει αισιόδοξα μηνύματα για την συνέχισή του.
Τα σχολεία όφειλαν να κατασκευάσουν από ένα μπισκοτόσπιτο της φαντασίας και της αισθητικής τους για να δημιουργήσουμε το μαγικό χωριό μας, ενώ για το δάσος των Παραμυθιών, έπρεπε να βρούνε ή να δημιουργήσουν στολίδια εμπνευσμένα από κάποιο παραμύθι που φιλοξενούμε στην σελίδα μας ή κάποιο της αρεσκείας τους.
Η δράση ολοκληρώθηκε με επιτυχία που εξέπληξε κι εμάς τους ίδιους κι ελπίζουμε να την επαναλάβουμε και του χρόνου.
Συμμετείχαν τα σχολεία:
8ο Νηπιαγωγείο: «Το πρώτο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο»
24ο Δημοτικό Σχολείο: «Η πριγκίπισσα και τα καλικαντζαράκια» και «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
25ο Δημοτικό Σχολείο: « Το Αλεξανδρινό»
12ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
15ο Δημοτικό και Νηπιαγωγείο: «Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι»
17ο Δημοτικό Σχολείο: «Σταγόνες και παιδιά» (το παραμύθι που βραβεύτηκε στο δικό μας διαγωνισμό)
6ο Γυμνάσιο:
7ο Γυμνάσιο: « Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι»
7ο Νηπιαγωγείο:
22ο Δημοτικό Σχολείο: «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες»
13ο Δημοτικό Σχολείο: «οι καλικάντζαροι στον μύλο»
Δημοτικό Σχολείο Παληού: «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες»
8ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
5ο Γυμνάσιο: «Ο λαγός και η χελώνα»
16ο Δημοτικό Σχολείο: «Το λουλούδι των Χριστουγέννων»
Δημοτικό Σχολείο Αμυγδαλεώνα: «Ο ανθός του γιαλού» διήγημα Παπαδιαμάντη.
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Οι παραμυθάδες 