Posts Tagged With: Παιδική Βιβλιοθήκη Αγίου Λουκά

Την περασμένη Δευτέρα, τελευταία Δευτέρα του μήνα Νοέμβρη, οι Παραμυθάδες επισκεφτήκαμε την παιδική βιβλιοθήκη του Αγ. Λουκά Καβάλας, συνεπείς στο προγραμματισμένο ραντεβού μας με τους μικρούς μας φίλους. Το θέμα μας για το μήνα αυτό ήταν η βία. Τα παραμύθια που αφηγηθήκαμε ήταν «το ψυχοπονιάρικο παιδί» και το «Χάνσελ και Γκρέτελ» των ασδερφών Γκρίμ.

Στην συνέχεια, ζητήσαμε από τα παιδιά, να ζωγραφίσουν ένα από τα δύο παραμύθια και σύντομα θα αναρτήσουμε και τις δημιουργίες τους.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν τα μέλη των Παραμυθάδων: Ιορδάνης Καλαϊτζίδης, Μίνα Καλαμούκη, Ελένη Καμαλίδου, Στέλλα Μεντεσίδου, Τάσος Καπατζιάς, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το επόμενο ραντεβού μας στην παιδική βιβλιοθήκη, έχει προγραμματιστεί για την Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2013 στις 17:30, με χριστουγεννιάτικα παραμύθια.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Άλλη μια επίσκεψή μας στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά, ολοκληρώθηκε χθες Τρίτη 29 Οκτωβρίου. Το θέμα μας ήταν η εξάλειψη της φτώχειας με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα (17 Οκτωβρίου) που τιμάται μετά από την κύρηξή της από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ξεκινήσαμε διαβάζοντας τέσσερα γράμματα ενός παιδιού από την Ταϋλάνδη όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο των εκδόσεων «Άγκυρα» με τίτλο «Ο Μπάνυα από την Ταϋλάνδη γράφει γράμματα στα παιδιά όλου του κόσμου».

Αμέσως μετά, αφηγηθήκαμε δύο παραμύθια της προφορικής παράδοσης, που σχετίζονται κάπως με την φτώχεια και παρουσιάζοντάς τα αρκετά αισιόδοξα. Πιο συγκεκριμένα, το παραμύθι από την Πορτογαλία «Η θεία Φτώχεια» και από την Σερβία το «Η κατάντια ενός φτωχού χωρικού».

Για τέλος, ζωγραφίσαμε και κατασκευάσαμε μαζί με τα παιδιά, κουμπαράδες με μοναδικό υλικό ποτήρια από φελιζόλ.

Λίγο πριν τις 20:00 αποχαιρετιστήκαμε, ανανεώνοντας το ραντεβού για την τελευταία Δευτέρα του Νοεμβρίου (πάντα τελευταία Δευτέρα του μήνα), με θέμα την βία.

Στην χθεσινή εκδήλωση πήραν μέρος οι παραμυθάδες: Ιορδάνης Καλαϊτζίδης, Μίνα Καλαμούκη, Ελένη Καμαλίδου, Τάσος Καπατζιάς, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το παρακάτω κείμενο – γράμμα, είναι παρμένο από το βιβλίο των εκδόσεων «Άγκυρα» με τίτλο «Ο Μπάνυα από την Ταϋλάνδη γράφει γράμματα στα παιδιά όλου του κόσμου». Η ανάρτησή του στην σελίδα μας σχετίζεται με την Διεθνή Ημέρα για την εξάλειψη της φτώχιας που έχει οριστεί από τον ΟΗΕ να τιμάται την 17^η Οκτωβρίου κάθε χρόνου. Οι Παραμυθάδες, δανειστήκαμε το βιβλίο από την παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας, προκειμένου να το εντάξουμε στην παρουσίασή μας που θα κάνουμε την Τρίτη 29 Οκτωβρίου στο πλαίσιο των μηνιαίων επισκέψεών μας στην παιδική βιβλιοθήκη. Την μέρα εκείνη το θέμα μας θα είναι η εξάλειψη της φτώχιας και αφού διαβάσουμε τα τέσσερα γράμματα του Μπάνυα (εδώ αναρτούμε μόνο τα δύο σεβόμενοι τα πνευματικά δικαιώματα), θα συζητήσουμε με τα παιδιά πάνω στο θέμα αυτό, ενώ θα ακολουθήσουν και παραμύθια σχετικά με το ίδιο θέμα.

Η ταυτότητα του συγκεκριμένου βιβλίου έχει ως έξης:

Τίτλος: «Ο Μπάνυα από την Ταϋλάνδη γράφει γράμματα στα παιδιά όλου του κόσμου»

Συγγραφέας: Γκερντ Σιμόν

Μετάφραση κειμένου: Καίτη Καμμένου

Εικονογράφηση-Καλλιτεχνική επιμέλεια: Σούλα Δεδε-Νασίκα

Φωτογραφίες: Πέτρος Μακρής – UNICEF

Τυπογραφική διόρθωση: Αλίκη Βρανά

Επιμέλεια έκδοσης: Αναστασία Παπαδημητρίου-Μπιρμπίλη

Εκδόσεις: Άγκυρα (1986)

Πρώτο γράμμα

Αγαπητά παιδιά όλου του κόσμου.

Κατοικώ σε αγροτική περιοχή. Το σπίτι μας είναι δίπλα σε ένα ποτάμι που το λέμε «Μάνα του νερού». Αυτό το ποτάμι, μας φέρνει δροσερό νερό και κυλάει τεμπέλικα παρακάτω. Έχω τέσσερα αδέρφια. Τη Νόι, τον Τσανγκ, τον Νονγκ και τον μικρότερο Λεκ. Όλοι εμείς αγαπούμε το ποτάμι γιατί δίνει στην μάνα μας νερό για να βράζει το ρύζι και γιατί μπορούμε να κολυμπάμε και να παίζουμε στα νερά του. Μας διασκεδάζει μάλιστα και να πλενόμαστε καθώς την ώρα εκείνη μπορούμε με τους κουβάδες που παίρνουμε νερό, να πιτσιλάμε ο ένας τον άλλο. 

Στις όχθες του ποταμού, φυτρώνουν πολλά μεγάλα και πολύχρωμα νερολούλουδα. Όταν παίζουμε, μπορούμε να κρυβόμαστε καλά ανάμεσά τους. Πρέπει όμως να προσέχουμε, γιατί εκεί μέσα παραμονεύουν και νερόφιδα. Στην ακροποταμιά υπάρχουν και μεγάλα δέντρα. Σ’ αυτά σκαρφαλώνουμε όταν θέλουμε να κόψουμε ζουμερά και γλυκά φρούτα.

Ο πατέρας, μας λέει πολλές φορές, ότι θα έπρεπε ωστόσο να ξέρουμε πως ο ποταμός δεν χρησιμεύει μόνο σ’ εμάς τα παιδιά για να παίζουμε. Ο ποταμός, μας δίνει ψάρια που είναι νόστιμα και πολύ σημαντικά γιατί μας βοηθούν πολύ να γίνουμε μεγάλοι και δυνατοί. Ο πατέρας λέει:

Το ρύζι μας χορταίνει, αλλά το ψάρι μας δυναμώνει και μας κάνει ζωηρούς και έξυπνους.

Γι’ αυτό ο πατέρας, ύστερα από την δουλειά του στον ορυζώνα, πηγαίνει με τη μητέρα για ψάρεμα. Εμείς τα παιδιά κοιτάμε τότε μαγεμένοι με τεντωμένα μάτια και ελπίζουμε να μπλεχτεί και να πιαστεί στο δίχτυ κανένα σπαρταριστό ψάρι.

Μια φορά την εβδομάδα, ο πατέρας και η μητέρα, πηγαίνουν με την βάρκα μας στο διπλανό χωριό. Μόνο απ’ τον ποταμό μπορείς να πας εκεί. Αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος. Εκεί, πουλούν λαχανικά από τον κήπο μας και μετά την συγκομιδή του ρυζιού, δίνουν και όσο ρύζι μας περισσεύει και δεν μας χρειάζεται για τη δική μας ζωή. Σε αντάλλαγμα, αγοράζουν τότε από τον έμπορο αλάτι, μια σάλτσα για να νοστιμίζουμε το ψάρι, κατσαρολικά, εργαλεία για τις χειρωνακτικές εργασίες και διάφορα άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιούμε στο νοικοκυριό και στις αγροτικές δουλειές.

Ωστόσο, υπάρχουν και φορές που οι γονείς μας είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν στο χωριό με άδεια χέρια, χωρίς να μπορούν να πάρουν τίποτα μαζί τους απ’ το κτήμα μας για πούλημα, επειδή δεν έχει πια τίποτα απομείνει. Αναγκάζονται τότε, για να προμηθευτούν τα πράματα που χρειαζόμαστε, να βάλουν χρέος στον έμπορο. Και τότε, όταν γυρίζουν πίσω στο σπίτι, κοντά μας, φαίνονται πολύ λυπημένοι κι ανήσυχοι.

Όλοι οι άνθρωποι στην Ταϋλάνδη αγαπούν το ρύζι. Όταν μπορούν να το έχουν, το τρώνε σε κάθε γεύμα. Γι’ αυτό είναι ο πατέρας μου καλλιεργητής ρυζιού.

Όταν πάει καλά η εποχή των βροχών και το ποτάμι κατεβάζει αρκετό νερό, τότε μπορούν οι ορυζώνες να ποτιστούν και να πλημμυρίσουν με άφθονο νερό και οι γονείς μας χαίρονται για την συγκομιδή που θα έρθει. Τότε είναι σίγουρο πως δεν θα πεινάσουμε.

Συχνά, ο πατέρας λέει πολύ σκεφτικός:

Να είναι τόσο εύφορος ο τόπος μας κι ωστόσο συχνά να είναι αναγκασμένοι πολλοί από εμάς να υποφέρουν…

Δεν καταλαβαίνω ακόμα τί θέλει να πει μ’ αυτό, όμως τα λόγια του με ανησυχούν.

Έχουμε κι ένα νεροβούβαλο, τον Κουάυ. Είναι πολύ δυνατό! Ωστόσο, παρ’ όλη τη δύναμη, δεν μπορεί να οργώνει τον ορυζώνα περισσότερο από τέσσερις ώρες τη μέρα, γιατί η δουλειά μέσα στη λάσπη είναι πολύ βαριά.

Κάθε απόγευμα, είναι δική μου δουλειά να το προσέχω και καθώς είναι τόσο ήσυχο και φιλικό, ξαπλώνω συχνά πάνω στην πλάτη του και κοιμάμαι την ώρα που αυτό βοσκάει χορτάρι.

Ο πατέρας έχει πάντα το φόβο, μήπως ο Κουάυ αρρωστήσει ή μήπως τον δαγκώσει κανένα φίδι. Στην περιοχή μας δεν υπάρχει κτηνίατρος. Και χωρίς το νεροβούβαλο, θα είναι αδύνατο πια να καλλιεργήσουμε ρύζι.

Η μητέρα μας είναι πολύ εργατική. Πιο εργατική κι απ’ τον πατέρα. Εργάζεται όπως κι εκείνος στο χωράφι, αλλά σηκώνεται κάθε μέρα μια ώρα πιο νωρίς από εκείνον και μαγειρεύει το φαγητό για ολόκληρη τη μέρα. Και το βράδυ συνεχίζει τη δουλειά: Ράβει ή φτιάχνει καλάθια και άλλα αντικείμενα που τα χρειαζόμαστε εμείς οι ίδιοι ή τα πάμε για πούλημα. Κι ακόμα φροντίζει, φυσικά, και τα παιδιά! Βέβαια και η γιαγιά κι εγώ τη βοηθούμε όσο μπορούμε.

Η γιαγιά μας είναι κιόλας πολύ γριά κι εμείς τα παιδιά την αγαπούμε πολύ. Μερικές φορές, μας διηγείται πράματα από την εποχή που ήταν κι εκείνη νέα. Συχνά λέει:

Παλιότερα, προτού μερικοί γεωργοί και έμποροι να γίνουν πλούσιοι – και οι άλλοι οι πολλοί εξαιτίας τους ακόμα φτωχότεροι – δεν υπήρχε στο χωριό μεγάλη φτώχεια. Και όταν ένας γεωργός αρρώσταινε βαριά ή ψοφούσε το νεροβούβαλό του, τότε όλοι μαζί βοηθούσαν. Και καθένας που βοηθούσε, ήξερε πως, όταν βρεθεί ο ίδιος σε ανάγκη, θα ‘χει κι αυτός βοήθεια.

Όμως τώρα, υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί χωρικοί και τα παιδιά των πλούσιων χωρικών δεν μας παίζουν εμάς.

Όταν βλέπουμε πολλές φορές τα πρόσωπα των γονιών μας ανήσυχα από τις έγνοιες, τότε σκεφτόμαστε μέσα μας, πως η παλιά εκείνη η εποχή που λέει η γιαγιά, θα πρέπει να ήταν πολύ ωραία.

Ο Λεκ είναι το μωρό μας. Όλοι τον παραχαϊδεύουμε –και μάλιστα πολύ- γιατί είναι ο μικρότερος. Οι γονείς μας έχουν πέντε παιδιά. Είχαν κι άλλα δύο αλλά πέθαναν. Οι πιο πολλές οικογένειες που ξέρω, έχουν κι αυτές το ίδιο πολλά παιδιά, μερικές φορές μάλιστα και περισσότερα. Μια οικογένεια έχει δώδεκα παιδιά, αλλά όλοι τους υποφέρουν πολύ από την πείνα.

Λοιπόν, τώρα πρέπει να σταματήσω, γιατί πρέπει να πάω να φέρω τροφή για το γουρούνι μας.

Τώρα με γνωρίζετε και ξέρετε πώς ζω.

Χαιρετίσματα πολλά

Ο Μπάνυα σας

Δεύτερο γράμμα

Αγαπητά παιδιά

Το ξέρω βέβαια, πως δεν σας έχω ξαναγράψει εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν μου Κάνει πια τόσο πολύ χαρά να γράφω και δεν έχω και καιρό. 

Εμείς τα παιδιά, είμαστε τώρα πολύ λυπημένα και φοβισμένα. Πάει πολύς καιρός που δεν έχουμε δει πια κανέναν απ’ τους μεγάλους να γελάει. Μόνο ο χοντρός έμπορος απ’ το χωριό, που επισκέφτηκε πριν από λίγο καιρό τον πατέρα, μας κοίταξε και γέλασε δυνατά όταν μας αποχαιρετούσε.

Εμείς όμως δεν χαρήκαμε καθόλου. Αντίθετα, φοβηθήκαμε. Από τότε, ο πατέρας φαίνεται σα να έχει κάποιο μεγάλο βάσανο. Φέτος, στην εποχή των βροχών, δεν έβρεξε σχεδόν καθόλου. Έτσι, οι ορυζώνες ξεράθηκαν και το νερό στο ποτάμι όλο και λιγοστεύει. Ο πατέρας λέει πως η φετινή σοδειά ήταν η χειρότερη που μπορεί να θυμηθεί. Στο όργωμα, το νεροβούβαλο δεν βάδιζε πια μέσα σε λάσπη, αλλά τραβούσε το αλέτρι πάνω σε μια γη ξεραμένη, σκληρή σαν πέτρα.

Οι οικογένειες των χωρικών που ζουν μακριά από τον ποταμό, πιο μακριά από εμάς, ήταν γι’ αυτό το λόγο ακόμα φτωχότερες. Τα παιδιά έπρεπε να κάνουν πολύ δρόμο για να κατορθώσουν να βρουν λίγο νερό, έτσι που να μπορέσουν ζώα και άνθρωποι να σβήσουν την δίψα τους.

Ακόμα και η γιαγιά, που άλλοτε ήταν πάντα εύθυμη και μας παρηγορούσε, τώρα δεν έχει όρεξη να μας διασκεδάσει. Φαίνεται κι εκείνη εντελώς απελπισμένη. Όλες μας οι κότες και το γουρούνι μας ακόμα, είναι καιρός που τα πήγαμε στο παζάρι για να μπορέσουν οι γονείς μας, πουλώντας τα, να αγοράσουν για εμάς ρύζι. Αλλά το ρύζι ήταν πολύ ακριβό και έτσι όσο πήραμε, δεν έφτασε να μας θρέψει πολύ καιρό.

Χθες πήγαν οι γονείς μας για άλλη μια φορά στο χωριό, αλλά γύρισαν πίσω με άδεια χέρια. Ο χοντρός έμπορος δεν τους άφησε πια να βάλουν άλλο χρέος.

Σήμερα έγινε κάτι φοβερό! Ο χοντρός έμπορος έστειλε και πήρε το νεροβούβαλό μας, γιατί ο πατέρας δεν μπορεί να του πληρώσει τα χρέη. Ακόμα κι εμείς τα παιδιά, καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Τώρα, οι γονείς μας, δεν μπορούν πια να καλλιεργήσουν ρύζι.

Ο πατέρας είναι τόσο λυπημένος που δεν θέλει να πιει ούτε και το νερό που του δίνει η μητέρα. Αχ, ας ήμουνα κιόλας μεγάλος να μπορούσα να βοηθήσω τους γονείς μου! Ο αδελφός μου ο Τσανγκ, είναι πια αρκετά μεγάλος και φοβάται όπως φοβόμαστε κι εμείς, τα μεγαλύτερα αδέρφια. Ο Λεκ, το μωρό μας, είναι ακόμα πολύ μικρός για να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Ελπίζω να μην ήταν και στη δική σας χώρα η συγκομιδή του ρυζιού τόσο κακή, όσο σε εμάς.

Δεν ξέρω πότε θα σας ξαναγράψω.

Δικός σας

Μπάνυα

Πραγματοποιήθηκε χθες Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013 η εκδήλωσή μας στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά στην Καβάλα στο πλαίσιο των μηνιαίων επισκέψεών μας. Το θέμα της εκδήλωσης ήταν η ειρήνη με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης που γιορτάστηκε στις 21 Σεπτεμβρίου. Αφηγηθήκαμε στα παιδιά το παραμύθι «Όταν οι καμπάνες σταμάτησαν τον πόλεμο» του Cianni Rodari, καθώς και την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη σε απόδοση του Γιάννη Κοτσιφού. Στην συνέχεια, τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να ζωγραφίσουν το περιστέρι που συμβολίζει την ειρήνη καθώς και το σήμα της ειρήνης, βάζοντας το καθένα το δικό του χρώμα-χρώματα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η επόμενη επίσκεψή μας θα είναι την Τρίτη 29 Οκτωβρίου με θέμα την εξάλειψη της φτώχειας, με αφορμή και την Διεθνή Ημέρα που γιορτάζεται τον ίδιο μήνα.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Ελένη Καμαλίδου, Ιορδάνης Καλαϊτζίδης, Μίνα Καλαμούκη, Εύη Καπατζιά, Τάσος Καπατζιάς, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Από προηγούμενή μας επίσκεψη στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά

Μια από τις δράσεις των Παραμυθάδων που ξεκίνησε την προηγούμενη άνοιξη, είναι οι μηνιαίες επισκέψεις μας στις παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας. Μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές, ξεκινάμε με όρεξη τον σχεδιασμό της δράσης. Πιο συγκεκριμένα, αποφασίσαμε ότι κάθε τελευταία Δευτέρα του κάθε μήνα, θα επισκεφτόμαστε τις παιδικές βιβλιοθήκες έχοντας κι ένα διαφορετικό θέμα. Έτσι, για τον μήνα Σεπτέμβριο που ετοιμάζεται να φύγει, το θέμα μας θα είναι η ειρήνη με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης που γιορτάστηκε -σιωπηρά δυστυχώς- στις 21 Σεπτεμβρίου. Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου στις 18:00 στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά, θα αφηγηθούμε το παραμύθι του Rodari Cianni «Όταν οι καμπάνες σταμάτησαν τον πόλεμο», καθώς και την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη σε απόδοση του Γιάννη Κοτσιφού (το δεύτερο είναι και στην διάθεση των παιδιών από την παιδική βιβλιοθήκη).

Στην συνέχεια, θα επιχειρήσουμε να δραματοποιήσουμε με τα παιδιά ένα από τα δύο κέιμενα και για το τέλος θα ζητήσουμε από τα παιδιά να εκφραστούν εικαστικά με θέμα την ειρήνη.

Σας περιμένουμε όλους εκεί!!!

Το θέμα για την επίσκεψη της Δευτέρας, είναι η έννοια της ειρήνης

Στο πλαίσιο των επισκέψεών μας στις παιδικές βιβλιοθήκες του Δήμου Καβάλας, βρεθήκαμε το απόγευμα της Δευτέρας 27 Μαΐου στις συνοικίες του Βύρωνα και του Αγίου Λουκά για να διαβάσουμε, να αφηγηθούμε και να δραματοποιήσουμε κάποια παραμύθια, παρέα με τα παιδιά.

Στον Άγιο Λουκά, αφού διαβάσαμε τα παραμύθια «Ο Ήλιος, η Σελήνη, ο Άνεμος και ο Ουρανός», «ο ήλιος και το φεγγάρι», «Η γκρινιάρα βασίλισσα» και «Το άλογο, το βόδι, ο σκύλος και ο άνθρωπος»  δραματοποιήσαμε με τη συμμετοχή των παιδιών το παραμύθι «Ο Ήλιος, η Σελήνη, ο Άνεμος και ο Ουρανός».

Παράλληλα στη βιβλιοθήκη του Βύρωνα διαβάσαμε τα παραμύθια «Μάθε τέχνη κι άστηνε», «Ποιο είναι το γληγορότερο πράμα στον κόσμο» και «Η καλή νεράιδα της πορτοκαλιάς», το οποίο και στη συνέχεια δραματοποιήσαμε με τη συμμετοχή όσων παιδιών ήθελαν και ζωγραφίσαμε μαζί τους.

Αυτή ήταν η τρίτη από μια σειρά συναντήσεων μας με τα παιδιά, που θα ακολουθήσουν σε μηνιαία βάση από το φθινόπωρο, σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας. Συμμετείχαν οι παραμυθάδες Εύη Καπατζιά, Τάσος Καπατζιάς, Μέλη Μίχα, Αδελαΐς Ράπτη, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Για άλλη μια φορά «οι Παραμυθάδες» βρεθήκαμε στις 2 Παιδικές Βιβλιοθήκες του Δήμου Καβάλας (Π.Δ. Αγ. Λουκά και Π.Δ. Βύρωνα) για να αφηγηθούμε και να δραματοποιήσουμε κάποια παραμύθια παρέα με τα παιδιά.

Στον Άγιο Λουκά, αφού διαβάσαμε τα παραμύθια «Το πειραχτήρι», «Το μαγικό βιβλίο», «Ο ποντικός της εξοχής και ο ποντικός της πόλης» και «Ο τσομπάνης και η φλογέρα», δραματοποιήσαμε με τη συμμετοχή των παιδιών το παραμύθι με τους 2 ποντικούς.

Παράλληλα στη βιβλιοθήκη του Βύρωνα αφηγηθήκαμε τα παραμύθια «Τα τρία δέντρα» και «Το καραβάκι, ο Ελληνούλης», το οποίο και στη συνέχεια, αφού συζητήσαμε με τα παιδιά και ζωγραφίσαμε μαζί τους, το παρουσιάσαμε και με παντομίμα.

Η ανοιξιάτικη διάθεση των παιδιών ήταν εμφανής και στη διάρκεια της αφήγησης και κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων. Τα παιδιά συμμετείχαν στην αφήγηση με ερωτήσεις και παρατηρήσεις και με ιδιαίτερο ενθουσιασμό έπαιξαν τους ρόλους τους στη δραματοποίηση του παραμυθιού.

Αυτή ήταν η πρώτη από μια σειρά συναντήσεων μας με τα παιδιά, που θα ακολουθήσουν σε μηνιαία βάση, σε συνεργασία με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας. Στις σημερινές συναντήσεις συμμετείχαν οι παραμυθάδες Ελένη Καμαλίδου, Ιορδάνης Καλαϊτζίδης, Απόστολος Τσομπανόπουλος, Μίνα Καλαμούκη και Ξανθούλα Στογιαννίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα του παιδικού βιβλίου, οι Παραμυθάδες ανταποκριθήκαμε στην πρόσκληση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας για δύο εμφανίσεις στις παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου. Έτσι, μετά την πετυχημένη εκδήλωση της Τρίτης στην παιδική βιβλιοθήκη της συνοικίας του Βύρωνα, σήμερα Τετάρτη 03 Απριλίου 2013 στις 18:00 βρεθήκαμε στην αντίστοιχη του Αγίου Λουκά, όπου αφηγηθήκαμε παραμύθια σε περισσότερα από 40 παιδιά. Η υποδοχή ήταν πολύ ζεστή και τα παιδιά ανταποκρίθηκαν στο παραμυθο-ταξίδι μας ως καλοί συνοδηγοί.

Τα παραμύθια που ακούστηκαν ήταν: «Το αηδόνι του αυτοκράτορα» (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν), «Ο ψεύτης βοσκός» (Αίσωπος), «Το ραγισμένο πυθάρι» και «Ο Δεκατρής» (παραμύθια της προφορικής παράδοσης), ενώ ολοκληρώσαμε την παρουσίασή μας με τη δραματοποίηση του μύθου «Ο ψεύτης βοσκός», στην οποία και «πρωταγωνίστησαν» όλα τα παιδιά. Στην εκδήλωση συμμετείχαν οι παραμυθάδες Αδελαΐδα Ράπτη, Χρήστος Τσίρκας και Απόστολος Τσομπανόπουλος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.