Παιχνίδια

Ωχ, τι πάθαμε πάλι!
Γυρίζοντας στο Παραμυθόσπιτο μετά τις γιορτές, βρήκαμε απ’ έξω από την πόρτα ένα σημείωμα που έγραφε τα παρακάτω…

… και από την πίσω μεριά είχε πολλά γράμματα, σε γραμμές και στήλες, αλλά μπερδεμένα.

Εμείς το ψάξαμε πολύ και βρήκαμε τελικά ότι περιέχει 20 λέξεις από το παραμύθι «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες» αλλά, για κάποιο περίεργο λόγο, δε μπορούμε να τις εντοπίσουμε.

Μπορείτε να μας βοηθήσετε;

Ξέρουμε καλά ότι, εσείς τα παιδιά, μπορείτε να βρίσκετε εύκολα τις λύσεις σε τέτοιους γρίφους κι έτσι ζητούμε τη βοήθειά σας.

Αφού διαβάσετε λοιπόν το παραμύθι «Η κυρά Καλή και οι 12 μήνες», ψάξτε να βρείτε μέσα σε αυτό το σωρό των μπρεδεμένων μπερδεμένων γραμμάτων τις 20 λέξεις που περιέχει το παραμύθι και που είναι τώρα κρυμμένες εκεί μέσα (οριζόντια, κάθετα, διαγώνια).

Πολύ φοβόμαστε ότι αν δεν τις βρούμε και τις 20, οι καλικάντζαροι θα μας κοροϊδεύουν μέχρι να ξανανέβουν στη Γη τα επόμενα Χριστούγεννα! Αν θέλετε, γράψτε στα σχόλια ποιες βρήκατε για να ψάξουμε να τις βρούμε κι εμείς μετά…

Το παιχνίδι αυτό απαιτεί τουλάχιστον οχτώ παιδιά χωρισμένα σε δυο ομάδες. Από υλικά θα χρειαστούν εφτά κομάτια από κεραμίδια στο μέγεθος μιας παλάμης ενός ενήλικα άντρα και μια μπάλα. Τοποθετούμε τα κεραμιδάκια το ένα πάνω στο άλλο (παλιά, ζωγραφίζαμε με κεραμίδι ένα κύκλο μέσα στον οποίο τοποθετούσαμε τα κεραμίδια. Ήταν σαν σημείο αναφοράς). Ορίζουμε μια απόσταση από τα κεραμίδια, πχ 10 βήματα και χαράζουμε μια γραμμή στο έδαφος. Από το σημείο αυτό αρχίζει το παιχνίδι. Κάνουμε ποδαράκια για να δούμε ποιος θα ξεκινήσει πρώτος. Η ομάδα που ξεκινάει προσπαθεί να ρίξει με την μπάλα τουλάχιστον τρια κεραμίδια. Αν το καταφέρει, ξεκινάει το παιχνίδι αλλιώς προσπαθεί η άλλη ομάδα. Όποια ομάδα τα ρίξει, προσπαθεί να τα «χτίσει» και πάλι, βάζοντας το ένα πάνω στο άλλο, ενώ η άλλη ομάδα ομάδα προσπαθεί να τους κάψει με την μπάλα αποτρέποντας το χτίσιμό τους. Στόχος του παιχνιδιού για την μια ομάδα είναι το ξαναχτίσιμο των κεραμιδιών ακόμα κι αν έχει μείνει μόνο ένας παίχτης. Αν το καταφέρει φωνάζει δυνατά το όνομα του παιχνιδιού, για παράδειγμα «ΚΙΚΙΡΙΚΙΑ». Στόχος της άλλης ομάδας είναι να καταφέρει να κάψει έναν-έναν τους αντιπάλους της με γρήγορες πάσες μεταξύ τους και χωρίς να απομακρύνονται από τα κεραμίδια.

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με πολλά παιδιά σε εξωτερικό χώρο.

Όλοι οι παίκτες μπαίνουν στη σειρά, ο ένας πίσω από τον άλλο, και πιάνουν τη μέση του παιδιού που βρίσκεται μπροστά τους (σαν τρένο). Ο τελευταίος παίκτης στη σειρά τοποθετεί ένα μαντήλι στη ζώνη ή στο πίσω μέρος του παντελονιού του ώστε να εξέχει. Το πρώτο παιδί είναι το κεφάλι του δράκου και το τελευταίο παιδί η ουρά του.

Στόχος του παιχνιδιού είναι το πρώτο παιδί της σειράς να πιάσει το μαντήλι (την ουρά) του τελευταίου. Βασικός κανόνας του είναι να μην χαλάσει η σειρά και διασπαστεί το σώμα του δράκου. Το κάθε παιδί, δηλαδή, δεν πρέπει να αφήσει τα χέρια του από την μέση του μπροστινού του.

Και το παιχνίδι ξεκινά!

Παίζοντας το παιχνίδι Η ουρά του δράκου

Παιχνίδι που παίζεται με πάνω από τρία παιδιά.

Όλα τα παιδιά συγκεντρώνονται και αποφασίζουν από κοινού ένα παιδί που θα κάνει τη «μάνα», δηλαδή θα τα «φυλάει».

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, το παιδί που κάνει τη «μάνα» κλείνει με το αριστερό του χέρι τα μάτια του και τοποθετεί το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη του ανοιχτή προς τα πάνω. Το παιχνίδι ξεκινά!

Τα υπόλοιπα παιδιά στέκονται γύρω του και ένα από αυτά χτυπάει την ανοιχτή παλάμη της «μάνας». Ύστερα, μπερδεύεται με τα υπόλοιπα παιδιά και απομακρύνεται. Η «μάνα» ανοίγει τα μάτια και όλοι χοροπηδούν γύρω της στριφογυρίζοντας το δεξιό τους δείκτη (σαν μέλισσα) και φωνάζουν «Μπιζζζ».

Σκοπός του παιχνιδιού είναι η «μάνα» να μαντέψει το παιδί που την χτύπησε. Αν καταφέρει και βρει το σωστό παιδί, το παιδί αυτό παίρνει τη θέση της. Αν πάλι όχι, η «μάνα» παραμένει η ίδια και ξαναφυλάει από την αρχή.

Παιχνίδι που απαιτεί την παρουσία πολλών παιδιών.

Αρχικά, τα παιδιά επιλέγουν ένα παιδί που κάνει την «τυφλόμυγα». Έπειτα δένουν τα μάτια του με ένα μαντήλι και το παιχνίδι ξεκινά.

Σκοπός του παιχνιδιού είναι η «τυφλόμυγα» να πιάσει ένα από τα παιδιά που γυρίζουν γύρω της και την πειράζουν. Εάν καταφέρει και πιάσει κάποιο παιδί, το ψηλαφίζει και προσπαθεί να το αναγνωρίσει. Να μαντέψει δηλαδή ποιος είναι (από το ύψος, τα μαλλιά, τα ρούχα του κλπ). Αν η «τυφλόμυγα» καταφέρει και αναγνωρίσει το παιδί που έπιασε, μαντεύοντας σωστά το όνομά του, βγάζει το μαντήλι και το παιδί αυτό γίνεται πλέον η νέα «τυφλόμυγα».

Και πάλι από την αρχή!

Παιχνίδι που παιζόταν μόνο από κορίτσια.

Όλα τα παιδιά πιάνονται χέρι-χέρι σχηματίζοντας έναν κύκλο. Στο κέντρο του κύκλου γονατίζει ένα παιδί και προσποιείται πως κλαίει. Αυτό το παιδί είναι η «μικρή Ελένη». Τα παιδιά γυρίζουν γύρω-γύρω και τραγουδούν:

Η μικρή Ελένη 
κάθεται και κλαίει 
ποιος δεν την παίζει 
φίλοι αδελφοί. 
Σήκω απάνω 
κλείσε τα ματάκια σου 
κοίταξε τον ήλιο 
και ποιον χαιρέτισε!

Η μικρή Ελένη  
κάθεται και κλαίει
πως δεν την παίζουν οι φιλενάδες της.
Σήκω απάνω 
τα μάτια κλείσε
τον ήλιο κοίτα 
κι αποχαιρέτισε!

Μόλις το τραγούδι τελειώσει, η «μικρή Ελένη» σηκώνεται όρθια και με κλειστά τα μάτια πλησιάζει ένα από τα παιδιά του κύκλου και διαλέγει ένα στην τύχη. Αφού το ψηλαφίσει καλά, πρέπει με κλειστά τα μάτια να βρει ποιος είναι.

Ύστερα, το παιδί που διάλεξε η «μικρή Ελένη» μπαίνει στον κύκλο και παίρνει τη θέση της. Το παιχνίδι αρχίζει πάλι από την αρχή!

Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με πολλά παιδιά, αγόρια και κορίτσια.

Αρχικά τα παιδιά ορίζουν έναν αρχηγό. Ο αρχηγός καθοδηγεί το παιχνίδι.

Έπειτα τα παιδιά, ανάλογα με το πλήθος τους, χωρίζονται σε τρεις ισάριθμες ομάδες. Ο αρχηγός δίνει σε κάθε ομάδα από μία ονομασία ζώου. Κατά προτίμηση, το όνομα του κάθε ζώου θα πρέπει να ξεκινά από το ίδιο γράμμα, για να μπορεί ο αρχηγός να μπερδεύει τους παίκτες και να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι. Για παράδειγμα, Καμήλα-Κατσίκα-Κατσαρίδα ή Άλογο-Αράχνη-Αγελάδα κοκ.

Αφού χωριστούν οι ομάδες και πάρει κάθε ομάδα από ένα ζώο, όλοι οι παίκτες στέκονται όρθιοι. Ο αρχηγός αρχίζει κάθε φορά να φωνάζει δυνατά και από ένα όνομα ζώου. Η αντίστοιχη ομάδα που έχει το όνομα του ζώου αυτού, πρέπει να κάθεται κάτω. Όλοι οι άλλοι εξακολουθούν να είναι ακίνητοι στην θέση τους.

Ο αρχηγός έχει το δικαίωμα να δυσκολεύει το παιχνίδι, μπερδεύοντας κάθε φορά τους παίκτες. Μπορεί να φωνάξει ένα ζώο δύο φορές, να αλλάξει το ρυθμό του παιχνιδιού κάνοντας τόν πιο γρήγορο ή ακόμη, στη θέση κάποιου ζώου, να φωνάξει μία άσχετη λέξη που ξεκινά από το ίδιο γράμμα. Τότε όλοι οι παίκτες υποχρεούνται να μείνουν ακίνητοι.

Κάθε φορά που κάποιος παίκτης μπερδεύεται και κάνει λάθος, υποχρεούται να βγει από το παιχνίδι. Νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που μένει με έναν έστω παίκτη στο τέλος.

Έπειτα οι ομάδες-ζώα αλλάζουν και το παιχνίδι ξεκινά από την αρχή!

Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται με πολλά παιδιά.

Αρχικά, όλοι οι παίκτες κάθονται στη σειρά σε μία ευθεία. Ο πρώτος βάζει στο μυαλό του μία λέξη και τη λέει στο αυτί του δεύτερου ψιθυριστά, χωρίς να την ακούσουν οι υπόλοποι. Ο δεύτερος επαναλαμβάνει τη λέξη στον τρίτο, ο τρίτος στον τέταρτο κοκ.

Κανόνας του παιχνιδιού είναι ο εξής: Η λέξη πρέπει να λέγεται μία μόνο φορά και ο κάθε παίκτης πρέπει να λέει στον επόμενο ό,τι άκουσε ή κατάλαβε. Κατά προτίμηση, η λέξη πρέπει να είναι δύσκολη ή με πολλές συλλαβές, έτσι ώστε να μπερδεύεται και να αποκτά ενδιαφέρον το παιχνίδι.

Όταν η σειρά του τελευταίου φτάσει, εκείνος φωνάζει τη λέξη που άκουσε δυνατά. Αν η λέξη είναι η σωστή, τότε το τηλέφωνο λειτουργεί κανονικά. Αν όμως η λέξη είναι μπερδεμένη, το τηλέφωνο είναι χαλασμένο! Τις περισσότερες φορές η λέξη είναι μπερδεμένη και προκαλεί γέλιο στα παιδιά όταν φτάσει στο τέλος.

Το παιχνίδι δε σταματά εδώ… Ο τελευταίος στη σειρά μπαίνει πρώτος και προτείνει τη δική του λέξη.

Ομαδικό παιχνίδι που παίζεται σε ανοιχτό χώρο από πολλά παιδιά.

Δύο παιδιά που είναι οι «μάνες», στέκονται αντιμέτωπες με σηκωμένα χέρια και πλεγμένα δάχτυλα σχηματίζοντας μια «καμάρα». Χτυπούν τις παλάμες τους ρυθμικά και τραγουδούν:

Περνά-περνά η μέλισσα με τα μελισσόπουλα,

με τα μελισσόπουλα και με τα παιδόπουλα.

Τα άλλα παιδιά σχηματίζουν μια ουρά και περνούν κάτω από την καμάρα. Όταν το τραγούδι σταματήσει, οι «μάνες» πιάνουν το τελευταίο παιδί της σειράς ανάμεσα στα χέρια τους και το ρωτούν χαμηλόφωνα, ώστε να μην ακούσουν τα άλλα παιδιά, «τι θέλεις; μήλο ή πορτοκάλι;» ή «κίτρινο ή κόκκινο;» ή «Τρίκαλα ή Λάρισα;» κτλ. Οι «μάνες», πριν ακόμα ξεκινήσει το παιχνίδι, έχουν διαλέξει μία από τις δύο επιλογές. Όποιο παιδί πει ότι θέλει μήλο, πηγαίνει πίσω από τη μάνα που έχει το μήλο και όποιο παιδί πει το πορτοκάλι πηγαίνει πίσω από τη μάνα που έχει διαλέξει το πορτοκάλι.

Το παιχνίδι αρχίζει ξανά από την αρχή και η διαδικασία γίνεται μέχρι να τελειώσουν όλα τα παιδιά. Στο τέλος σχηματίζονται δύο ομάδες παιδιών καθεμιά με τη δική της μάνα. Οι ομάδες αυτές, τις περισσότερες φορές, δεν έχουν ίσο αριθμό παιδιών.

Στο σημείο αυτό, τα παιδιά γίνονται δύο αλυσίδες αγκαλιάζοντας τις μάνες. Οι δύο μάνες πιάνονται από τα χέρια ή πιάνονται από ένα μικρό ραβδί και τραβιούνται απο τα πίσω παιδιά. Όποια ομάδα τραβήξει την άλλη προς το μέρος της κερδίζει. Έπειτα αλλάζουν οι μάνες και το παιχνίδι αρχίζει από την αρχή.