Ελληνικά παραμύθια

Μύθος του Αισώπου!

Ο Αίσωπος σε πίνακα του Diego Velazquez που φιλοτέχνησε στα 1639-40

Κάποτε, κάποιος είχε σκοτώσει έναν άνδρα. Οι συγγενείς του σκοτωμένου είχαν πάρει στο κυνήγι τον φονιά. Αυτός με την σειρά του, τρέχοντας να τους ξεφύγει, έφτασε κάποια στιγμή στον Νείλο ποταμό. Εκεί συνάντησε έναν άγριο λύκο και στην προσπάθειά του να τον αποφύγει σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο. Στο δέντρο, υπήρχε μια οχιά που ενοχλήθηκε από την παρουσία του άνδρα και κινήθηκε επιθετικά προς αυτόν. Αυτός για να γλιτώσει από το φίδι, βούτηξε στα νερά του Νείλου, όπου ένας κροκόδειλος -τελικά-τον έφαγε.

Με τον μύθο αυτό, βλέπουμε ότι όσοι έχουν προβεί σε εγκληματικές ενέργειες, πουθενά δεν υπάρχει ασφάλεια γι’ αυτούς. Ούτε στην στεριά, ούτε στον αέρα, ούτε στην θάλασσα.

Μύθος του Αισώπου!

Το πουλί αλκυόνα σε ελληνικό γραμματόσημο του 1979.

Η αλκυόνα είναι ένα πουλί που ο άνθρωπος την κυνηγούσε για την ομορφιά της. Θέλοντας να αποφύγει τους ανθρώπους, άρχισε να ζει κοντά σε παραθαλάσσιες περιοχές και κυρίως σε βράχια.

Κάποτε λοιπόν, μια αλκυόνα που ήθελε να γενήσει τα αβγά της, πέταξε και πήγε σε ένα ακρωτήριο. Εκεί έχτισε την φωλιά της και γένησε τα μικρά της. Μια μέρα είχε βγει για αναζήτηση τροφής. Οι άνεμοι και η κακοκαιρία φούσκωσαν και αγρίεψαν την θάλασσα, η οποία σήκωσε τεράστια κύμματα. Αυτά με την σειρά τους, πλημμύρισαν την φωλιά, παρέσυραν και έπνιξαν τα μικρά πουλάκια στην θάλασσα. Όταν η αλκυόνα επέστρεψε στην φωλιά της και ανακάλυψε το τί είχε γίνει, είπε:

Αλίμονό μου η άτυχη. Φοβόμουνα την στεριά και τους ανθρώπους και κατέφυγα κοντά στην θάλασσα και τελικά αυτή αποδείχτηκε το ίδιο επικίνδυνη.

Με την διήγηση αυτή βλέπουμε ότι, θέλοντας να προστατευτούμε από τους εχθρούς, καταφεύγουμε στους φίλους, οι οποίοι τελικά -κάποιες φορές- γίνονται πιο δυσάρεστοι από τους εχθρούς.

Μύθος του Αισώπου

Πίνακας του Peder Severin Kroyer το 1883

Κάποιοι ψαράδες, μετά από ώρα που είχαν ρίξει τα δίχτυα τους, άρχισαν να τα τραβάνε. Ήταν πολύ βαριά και χάρηκαν γιατί θεώρησαν ότι η ψαριά θα ήταν μεγάλη. Τελικά, μεγάλη ήταν η έκπληξή τους, αφού  στα δίχτυα, τα ψάρια ήταν λίγα, αλλά είχε πολλές πέτρες και σκουπίδια. Η δυσφορία τους ήταν διπλή. Τόσο για την κακή ψαριά τους, όσο και για το ότι χρειάστηκε να τραβήξουν έξω όλα αυτά τα σκουπίδια. Ένας από αυτούς όμως -ο μεγαλύτερος σε ηλικία- τους είπε:

Ας σταματήσουμε για σήμερα φίλοι μου. Φαίνεται πως η λύπη είναι αδερφή με την χαρά. Δεν μπορεί να χαιρόμαστε συνέχεια με τις καλές ψαριές. Έπρεπε να έχουμε και μια άσχημη.

Με την διήγηση αυτή, βλέπουμε τις αλλαγές στη ζωή. Δεν μπορούμε να χαιρόμαστε συνέχεια με τα ίδια πράγματα. Μετά την καλοκαιρία, θα ακολουθήσει και η κακοκαιρία.

Ψαράδες (δεύτερος)

Κάποιοι ψαράδες, ψάρευαν με την βάρκα τους για ώρα στα ανοιχτά χωρίς να έχουν πιάσει όμως τίποτα. Ήταν πολύ στεναχωρημένοι κι έτοιμοι να τα παρατήσουν και να γυρίσουν στην στεριά. Εκεινή την ώρα, ένας τόνος που τον κυνηγούσε ένα μεγαλύτερο ψάρι, προκειμένου να γλιτώσει, έδωσε μια και πήδηξε μέσα στην βάρκα. Εκείνοι δεν χάσανε την ευκαιρία. Τον έπιασαν και γύρισαν με την χαρά της επιτυχίας.

Με την διήγηση αυτή, βλέπουμε ότι πολλές φορές, ο,τι δεν δίνει η εργατικότητα, το δίνει η τύχη.

Πηγή: «Αισώπειοι μύθοι» Εκδόσεις ΖΗΤΡΟΣ

Μύθος του Αισώπου

Δύο πετεινάρια, μαλώνανε άγρια, θέλωντας να διεκδικήσουν τις κότες στο κοτέτσι. Μετά από ώρα, ο ένας από τους δύο κατάφερε να νικήσει. Ο χαμένος έφυγε και κούρνιασε ντροπιασμένος σε κάποια γωνιά. Ο νικητής ανέβηκε στον φράχτη και άρχισε να λαλεί με περηφάνεια για τη νίκη του. Εκείνη τη στιγμή, ένας αετός κατέβηκε, τον άρπαξε και πέταξε μακριά. Από τότε, τις κότες «φρόντιζε» ο πετεινός που αρχικά είχε χάσει.

Με την διήγηση αυτή, καταλαβαίνουμε ότι στη νίκη, η αλαζονεία και η επιδεικτική υπερηφάνεια είναι περιττή.

Μύθος του Αισώπου

Κάποτε, μια κατσίκα κι ένα γαϊδούρι ζούσαν μαζί σε μια φάρμα. Η κατσίκα ζήλευε πολύ το γαϊδούρι γιατί ο ιδιοκτήτης τους, το τάιζε περισσότερο. Μια μέρα η κατσίκα είπε στο γάιδαρο:

Μπορεί να σε ταϊζει περισσότερο, αλλά το κάνει γιατί σε τιμωρεί. Σε έχει όλη μέρα σε δουλειές του χωραφιού και μετά σε βάζει να κουβαλάς φορτία. Νομίζω πως πρέπει να ξεκουραστείς κι εσύ κάποια στιγμή. Προσποιήσου ότι πέφτεις σε κάποια λακούβα κι ότι χτύπησες. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην κάνεις κάτι.

Ο γάιδαρος την πίστεψε και την επόμενη μέρα έπεσε σε μια λακούβα και έκανε τον χτυπημένο. Το αφεντικό τους, φώναξε τον γιατρό ο οποίος αφού εξέτασε το γαϊδούρι, είπε ότι πρέπει να του δώσουν να πιει ζωμό από πνευμόνι κατσίκας για να γιατρευτεί. Έτσι κι έγινε. Έσφαξαν την κατσίκα κι άρχισαν να γιατρεύουν τον γάιδαρο.

Με την διήγηση αυτή ο Αίσωπος θέλει να μας πει ότι όποιος προσπαθεί με ύπουλος τρόπους να καταφέρει κάτι, γίνεται αυτός θύμα στο τέλος. «Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα».