Λοιπά

Το Δώρο της αγάπης!

Από τα μέσα Νοεμβρίου, πόλεις σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, έχουν αρχίσει τους στολισμούς των δρόμων, πλατειών, κτιρίων, προκειμένου να υποδεχτούν την μεγάλη αυτή γιορτή αλλά και την αλλαγή του χρόνου που θα ακολουθήσει. Στη συνέχεια, την σκυτάλη παίρνουν τα σπίτια όπου νοικοκύρηδες και νοικοκυρές προσπαθούν να μπουν κι αυτοί στο κλίμα και την διάθεση της εποχής. Φωτεινά λαμπάκια στις προσόψεις των σπιτιών. Διακοσμητικά στολίδια στις αυλές. Το ίδιο και τα εμπορικά καταστήματα. Αλλάζουν τις βιτρίνες τους, ψάχνοντας την καλύτερη γιορτινή όψη τους. Ήχοι ή μουσικές που ακούγονται, είναι σε ρυθμούς Χριστουγέννων.

Τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά…

Είναι η φράση που βγήκε ασυναίσθητα από το στόμα μου κι όταν την επεξεργάστηκα, ένιωσα σα να θέλω να κόψω τον ομφάλιο λώρο από την γιορτή. Να αποστασιοποιηθώ και να δείξω ότι η συμμετοχή μου είναι επικουρική. Την ίδια στιγμή σκέφτομαι για τα δώρα που πρέπει να αγοράσω σε παιδιά, τρόφιμα για το γιορτινό τραπέζι, ρούχα και αξεσουάρ προκειμένου να ενταχθώ στο κλίμα. Κι όλα αυτά σε συνάρτηση με την οικονομική μου δυνατότητα.

Τα Χριστούγεννα, λέμε ότι είναι γιορτή αγάπης. Σε ποια αγάπη όμως αναφερόμαστε; Ποιους αγαπάμε και γιατί;

Αν αγαπώ μόνο τον εαυτό μου και τους πολύ στενούς μου ανθρώπους, είναι αρκετό; Αυτό με κάνει άνθρωπο; Μιλάω για την αγάπη σαν να είναι δεδομένη, σαν να είναι ένα κόσμημα που όποτε θες το φοράς και όποτε σε βαραίνει το βγάζεις από πάνω σου. Μα αυτό είναι η αγάπη;

Αισθάνομαι τυχερός που έχω ανθρώπους που τους αγαπώ και με αγαπάνε. Αισθάνομαι άσχημα όμως που δεν μπορώ να νιώσω αγάπη ή έστω να νοιαστώ για τους ανθρώπους γύρω μου. Να νιώσω την μοναξιά τους -αυτών που είναι μόνοι-, να νιώσω τον πόνο τους, να νιώσω την ανάγκη τους να αγαπηθούν.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μια γιορτή για τα παιδιά, είναι μια γιορτή για την αγάπη…

Είναι η επόμενη φράση που βγαίνει από το στόμα μου, σαν αποτέλεσμα σκέψης και παρατήρησης. Πρέπει να δείξω σε έναν άγνωστο, ότι τον αγαπώ, ότι τον νοιάζομαι. Αρκεί μια κίνησή μου. Να προσφέρω ένα συμβολικό ή ουσιαστικό δώρο σε έναν άστεγο για παράδειγμα. Μια κουβέρτα, ένα μπουφάν. Να του χαρίσω ένα εγκάρδιο χαμόγελο, να του σφίξω το χέρι και να του ευχηθώ καλές γιορτές. Να χτυπήσω την πόρτα του γείτονά μου, που ξέρω ότι ζει μόνος και να πιω μαζί του ένα φλιτζάνι καφέ, ένα ποτήρι κρασί. Να ακούσω την ιστορία του, την καρδιά του που θέλει τόσο πολύ να μιλήσει σε κάποιον.

Αυτές τις γιορτές, θέλω να αλλάξω εγώ πρώτος. Να δω την αγάπη έξω από εμένα, πέρα από αυτούς που αγαπώ και με αγαπούνε. Να δω την αγάπη στους δρόμους της πόλης, σε ανθρώπους άγνωστους. Κι αυτό ας είναι το πρώτο βήμα, αν θέλω να λέγομαι άνθρωπος. Όσο για το δεύτερο βήμα, πολύ πιο δύσκολο μα όχι ακατόρθωτο… να ορίσω τα Χριστούγεννα ως γιορτή της κάθε μέρας από τις υπόλοιπες 364 του χρόνου.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!

Ένα από τα πρόσωπα της αγάπης, πρωταγωνιστεί στην ταινία μικρού μήκους του Θοδωρή Παπαδουλάκη με τίτλο «Οι επισκέπτες».

Advertisements
Categories: Λοιπά | Ετικέτες: ,, | 1 σχόλιο

Με επισκέψεις σε σχολεία του δήμου Νέστου με αφορμή τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις!

Τα Χριστούγεννα απλώνονται και Οι Παραμυθάδες ακολουθούν και βρίσκονται όπου οι παιδικές ψυχούλες χρειάζονται το ροδόσταμο των παραμυθιών! Στην Χρυσούπολη, λοιπόν, δώσαμε το παρόν για τέσσερα συνεχόμενα πρωινά. Ο καιρός δεν στάθηκε σύμμαχος, τα σπιτάκια που συνήθως φιλοξενούν τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις δεν ήταν κατάλληλα για τις μικρές ηλικίες όμως η λύση βρέθηκε και τα δημοτικά σχολεία άνοιξαν τις αίθουσες. Άλλωστε τα Χριστούγεννα είναι στις καρδιές μας και μπορούμε να τα έχουμε μέσα μας όπου κι αν σταθούμε. Έτσι, καλικάντζαροι, μυλωνάδες, κορίτσια, ξωτικά και παπουτσήδες, απλώθηκαν σε όλη την γειτονική κωμόπολη.

Συναντήσαμε λοιπόν τους μικρούς μας φίλους, μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα! Από παντού ακούγονταν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, βλέπαμε όμορφα βαμμένα με ζωγραφιές πρόσωπα. Νεράιδες και βασίλισσες ξεφύτρωναν από παντού! Μας υποδέχθηκαν με ξεφωνητα γλυκά χαμόγελα και άκουσαν Χριστουγεννιάτικα παραμύθια που τους ταξίδεψαν σε μέρη μακρινά και φανταστικά!

Ιδιαίτερη και η ομορφότερη στιγμή μας ήταν στο νηπιαγωγείο, όταν λέγοντας παραμύθια στους μικρούς μας φίλους, άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο Άη Βασίλης! Εκεί να δείτε ξεφωνητά γέλια και χαρές! Όλη η αθωότητα των παιδιών ζωγραφισμένη στα βλέμματα τους!

Για τέσσερα πρωινά, ζήσαμε τα Χριστούγεννα μέσα από τα παραμύθια, επισκεπτόμενοι σχολεία στην πρωτεύουσα του δήμου Νέστου, την Χρυσούπολη και πιο συγκεκριμένα στα 1ο, 2ο, 4ο και 5ο Δημοτικά Σχολεία.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μαρία Μπουγά, Βικτόρια Πακαταρίδου, Αδελαϊδα Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου και Αρετή Τσιφλίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Λοιπά | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Βιβλίο: «Οι τρεις εξαδελφούλες και άλλα παραμύθια»

Το βιβλίο «Οι τρεις εξαδελφούλες και άλλα παραμύθια» επιμελήθηκε η Marguerite Soleillant σε μετάφραση Γ. Τσουκαλά και εκδόθηκε από τον Κυρ. Ι. Παπαδόπουλος Ε.Ε..

Ανήκει στην σειρά «Ανεμώνες» και περιέχει τα εξής 5 παραμύθια:

  1. Οι τρεις κοτούλες
  2. Οι τρεις εξαδελφούλες
  3. Το χρυσό φουντούκι
  4. Τα εφτά ψαράκια
  5. Το τελευταίο δεμάτι
Categories: Λοιπά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Με αγάπη για τα παραμύθια!

Σε εξέλιξη βρίσκεται μια δημοσκόπησή μας με τίτλο «Όταν ήμουν παιδί…» και η οποία περιλαμβάνει πέντε ερωτήσεις. Για να δούμε όμως τις μέχρι τώρα απαντήσεις από τις 40 συμμετοχές.

Πιο συγκεκριμένα:

Στην πρώτη ερώτηση, «…μου λέγανε παραμύθια στο σπίτι;», 35 άτομα απάντησαν θετικά και μόλις 5 αρνητικά.

Στην δεύτερη ερώτηση, «…μου αρέσανε τα παραμύθια;» και οι 40 απάντησαν θετικά. (Πρώτο συμπέρασμα: Οι 5 από τους συμμετέχοντες, δεν είχαν την χαρά να ακούσουν κάποιο παραμύθι από τα αγαπημένα τους πρόσωπα).

Στην τρίτη ερώτηση, «…μέναμε με τον παππού και την γιαγιά;», οι 23 από τους ερωτηθέντες απάντησαν ότι έμεναν μαζί με τον παππού και την γιαγιά, ενώ οι 17 απάντησαν αρνητικά.

Στην τέταρτη ερώτηση, «…θυμάμαι κανένα παραμύθι;», μόνο οι 7 δεν θυμούνται παραμύθι/α από την παιδικη τους ηλικία, εννώ οι 33 κάτι θυμούνται (ελπίζουμε να μας στείλετε ηλεκτρονικά κάποιο από αυτά).

Στην πέμπτη και τελευταία ερώτηση, «…έχω πει ποτέ μου παραμύθι;», οι 37 είχαν την χαρά να αφηγηθούν παραμύθι, ενώ μόνο 3 δεν το τόλμησαν (ελπίζουμε να σας δούμε στην ομάδα μας είτε τους μεν, είτε τους δε).

Για όσους δεν έχουν πάρει μέρος στην δημοσκόπησή μας, πατήστε εδώ για να την συμπληρώσετε.

Σας ευχαριστούμε πολύ!

Categories: Λοιπά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Πέντε χρόνια «Παραμυθάδες»!

Πέρασαν κιόλας πέντε χρόνια. Πέντε γεμάτα χρόνια, πλούσια σε δράσεις, εμπειρίες, εικόνες, αρώματα, φιλίες και γνωριμίες. Άνθρωποι ήρθαν και δώσανε την ψυχή τους. Κάποιοι φύγανε, οι περισσότεροι μείνανε. Πέντε χρόνια τώρα, ταξιδέψαμε στον υπέροχο κόσμο των παραμυθιών. Καράβι μας είχαμε τα κορμιά μας κι η θάλασσα άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε φουρτουνιασμένη μας χάριζε τις πλούσιες εμπειρίες.

Αμέτρητες δράσεις και εκδηλώσεις κυρίως για παιδιά, αλλά και για ενήλικες. Δράσεις που μας μετέφεραν από την Ορεστιάδα ως την Αίγινα κι από την Λήμνο μέχρι την Καλαμπάκα. Κι όταν σπάσαμε τα στενά σύνορα της χώρας μας, γνωρίσαμε και μας γνώρισαν πέντε πόλεις του Βελγίου.

«Οι Παραμυθάδες» γενήθηκαν, μεγαλώνουν και θα γεράσουν, όσο υπάρχει η αγάπη του κόσμου που μας στηρίζει έμπρακτα αυτά τα χρόνια. Αυτή η αγάπη μας ωθεί στο να γίνουμε καλύτεροι. Να προσφέρουμε καλύτερα θεάματα με γνώμονα άλλοτε την ψυχαγωγία κι άλλοτε την διαπαιδαγώγηση.

Από φέτος, αποφασίσαμε να ανεβάσουμε τον πήχη. Ο αφηγηματικός λόγος θα «παντρευτεί» με την μουσική -ακόμα πιο έντονα- και κουμπάροι τους στον γάμο θα είναι τα χρώματα, μέσα από σκηνικά, υφάσματα και μπογιές.

Από φέτος, θα δώσουμε ιδιαίτερη σημασία και στα παραμύθια για ενήλικες, ελπίζοντας να καταφέρουμε να κάνουμε το παραμύθι, ανάγκη για ψυχαγωγία σε όλους.

Σας ευχαριστούμε για την αγάπη που μας δείχνετε αυτά τα πέντε χρόνια. Πιστέψτε μας, κι εμείς νιώθουμε το ίδιο για εσάς!

Οι «Παραμυθάδες» θυμούνται, σχολιάζουν, παρατηρούν, εύχονται…

 

Στιγμή από τις δοκιμές

Βαβαλέσκου Θεοδώρα

5 χρόνια παραμύθι!

5 χρόνια Παραμυθάδες στην Καβάλα…

5 χρόνια αγκαλιά με το όνειρο, την παράδοση, την προσφορά και την αλληλεγγύη.

Χρόνια πολλά σε όλους όσους έχουν την δύναμη να παραμένουν παιδιά και συνεχίζουν να είναι ονειροπόλοι σε τόσο δύσκολους καιρούς.

 

Δρίβα Νίκη

Νίκη ΔρίβαΤο παραμύθι δεν αφορά μονάχα τα παιδιά…

Η εκδρομή μου με τους «Παραμυθάδες» κράτησε δύο χρόνια. Μαζί σας θυμήθηκα και γνώρισα τους μαγικούς τόπους των παραμυθιών και μέσα από τις αφηγήσεις έγινα ξανά παιδί.

Σας ευχαριστώ για τους μοναδικούς περιπάτους που κάναμε μαζί στα καλντερίμια των παραμυθιών και δεν ξεχνώ τα πρόσωπα των μικρών και των μεγάλων…

Εύχομαι οι δράσεις σας να συνεχίσουν και να γεμίζετε με υψηλά ιδανικά και αξίες τα παιδιά μας…

Μοιράστε χαμόγελα!

%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%ae-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%85Θεοδωρίδου Βιβή

Το παραμύθι είναι ένας τρόπος να έρθεις δίπλα σε ένα παιδί…

Με τους «Παραμυθάδες» τα τελευταία 5 χρόνια γίναμε παιδιά…

Ευχαριστώ όλα τα παιδιά αυτά που τόσα χρόνια μας ακολουθούν σε αυτή τη πορεία…

Καπατζιάς Τάσος

Σκέψεις διάφορες και συναισθήματα για την παραμυθο-ομάδα…Τάσος Καπατζιάς

Μια ομάδα με διαφορετικούς χαρακτήρες που κάνει τις ακαταλαβίστικες για τον υπόλοιπο κόσμο συναντήσεις… αλλά πάντα το αποτέλεσμα σε ό,τι κάνει είναι σούπερ. Μια ομάδα που δίνει και παίρνει πολύ αγάπη γιατί ότι κάνει γίνετε από καρδιάς. Μια ομάδα που προσωπικά στα 4 χρόνια που είμαι πήρα πολλά αλλά νομίζω ότι και εγώ κάτι έδωσα. Μια ομάδα που γνώρισα άτομα με πολύ αγάπη, που δε θα ξεχάσω ποτέ… που έχουν την δική τους θέση στη καρδιά μου!!!

Κούφτα Γεσθημανή

ek8esi (6)Κρατώντας την κόκκινη κλωστή των Παραμυθάδων,

ταξιδέψαμε σε μέρη μαγικά εκεί όπου οι νεράιδες, τα ξωτικά, πριγκίπισες και βασιλιάδες κατοικούν…

Βρεθήκαμε σε μονοπάτια που σε κάστρα οδηγούν!

Μάγισσες και δράκους συναντήσαμε τα μυστικά τους τα ακούσαμε αλλά στιγμή δε φοβηθήκαμε!

Και το ταξίδι αυτό με όμορφες εμπειρίες συνεχίζεται…

Μαντζουράνη Ιάσμη

%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b7Οι παραμυθάδες είναι μια ομάδα ανθρώπων που με κινητήριο δύναμη την αγάπη για το παιδί και τη γνώση ότι το παιδί του σήμερα είναι ο ενήλικας του αύριο, προσπαθούν για την επαναφορά του παραμυθιού και του ομαδικού παιχνιδιού στις ζωές των παιδιών. Με την αφήγηση και τη δραματοποίηση του παραμυθιού τα παιδιά μαθαίνουν με τον πιο ευχάριστο τρόπο αξίες που τείνουν να εκλείψουν όπως τιμιότητα, ηθική, ειλικρίνεια. Γιατί το κάνουμε; Γιατί αν τα παιδιά μαθαίνουν μια φορά αυτές τις αξίες, έχουν τη δύναμη μέσα από ένα βλέμμα και μια αγκαλιά να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Τι άλλο μπορεί να θέλει κανείς;

Μίχα Μέλη

Μέλη ΜίχαΚάθε παιδί έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Και κάθε ενήλικας έχει υποχρέωση να συμβάλλει σε αυτό. Η ομάδα των Παραμυθάδων όλα αυτά τα χρόνια μού έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω και να αγαπήσω το παραμύθι. Και έπειτα να το χαρίσω στα παιδιά. Και τότε τι; Τότε τα όνειρά τους γέμισαν με χρώματα και φαντασία! Με δράκους, βασιλοπούλες, μάγισσες και ξωτικά!
Και όπως είπε κάποτε ο αγαπημένος μας στοχαστής Νίκος Καζαντζάκης:
«Υπάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια; Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα στην εφήμερη αλήθεια.»

Μπουγά Μαρία 

Πέντε χρόνια συμπληρώνουμε φέτος οι Παραμυθάδες.20140314-2oDimotiko-2
Πέντε χρόνια γεμάτα παραμύθια, παιχνίδια, δραστηριότητες, συγκινήσεις, όμορφες και μαγικές στιγμές!!! Μια ομάδα που απαρτίζεται απο ανθρώπους με πολύ μεράκι και κέφι. Μέσα απο την ομάδα θυμήθηκα πως ένιωθα όταν ήμουν παιδί!!! Πολύτιμες εμπειρίες!!! Και το πιο σημαντικό…γνώρισα ξεχωριστούς ανθρώπους, φίλους καλούς, συντρόφους σε παραμυθένια ταξίδια!!! Αισθάνομαι τυχερή που τους συνάντησα και είμαι σίγουρη οτι τα παραμυθοταξίδια μας θα συνεχίσουν να είναι ξεχωριστά και μαγικά!!!!

Πανταζή Ειρήνη

%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%b7-%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b6%ce%aeΌταν μου ζητήθηκε να γράψω κάτι για τα πέντε χρόνια των παραμυθάδων έμεινα άφωνη και οι μόνες σκέψεις που κατέκλυσαν το μυαλό μου ήταν για το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Μόλις σαν χθες, μια μικρή ομάδα ανθρώπων με μεράκι, θέληση και κέφι -μα πάνω από όλα αγάπη για το παιδί και τη λαϊκή παράδοση, άρχισε να ψάχνει, να ρωτά, να μαθαίνει και να μορφώνεται. Ο καθένας μας κατέθεσε κομμάτια ψυχής, γνώσης και εμπειρίας με κοινό παρονομαστή το παραμύθι. Η ομάδα μεγάλωσε, εκδηλώσεις, συμμέτοχες, δράσεις, γεμάτες από παραμύθια!

Τυχεροί είμαστε, αυτοί που μεγαλώσαμε με παραμύθια, που έχουμε έντονες τις μνήμες των αισθημάτων που μας προκαλούσαν οι αφηγήσεις αγαπημένων μας ανθρώπων, γιατί όπως υποστηρίζει και ο Max Lüthi, «το παραμύθι είναι εν μέρει ψυχαγωγία, εν μέρει παιδαγωγία, στην ολότητά του όμως είναι ο καθρέπτης της ανθρώπινης ύπαρξης και των δυνατοτήτων του ανθρώπου.
Είναι ευθύνη μας η διάσωση και διάδοση της λαϊκής μας παράδοσης και των παραμυθιών μας. Αυτό είναι το έργο που προσφέρουν οι παραμυθάδες και είμαι πολύ χαρούμενη που έστω και μόνο στην αρχή της, υπήρξα μέλος αυτής της ομάδας.

%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85

Παπακωνσταντίνου Μαρία

Αισθάνομαι πολύ τυχερή που είμαι μέλος των «Παραμυθάδων» της Καβάλας, γιατί τα παραμύθια φώτισαν τις αλήθειες μου και οι άνθρωποι που γνώρισα και αγάπησα από την ομάδα, φώτισαν την ψυχή μου…

Ράπτη Αδελαϊδα

Αδελαϊδα Ράπτη

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ όλα όσα βίωσα μέσα από αυτή την ομάδα! Μία ασταμάτητη δημιουργία!

Δεν ξέρεις ποιο θα είναι το επόμενο βήμα αλλά ξέρεις ότι θα είναι καλύτερο από το προηγούμενο!!!

Και περιμένεις σαν παιδάκι που περιμένει το δώρο του! Γιατί όλη αυτή η εμπειρία των παραμυθο-χρόνων που ζήσαμε ο ένας δίπλα στον άλλον δεν περιγράφεται έτσι απλά…..είναι σαν να προσπαθείς να βάλεις…πολύτιμα πετράδια σε ένα πορτοφολάκι για κέρματα…. Δεν χωράνε…. Δεν γίνεται….

Στογιανίδου Ξανθούλα

«Μαμά, αυτή η κυρία λέει παραμύθια!». Τι τίτλος τιμής! Γιατί τα παραμύθια δεν γλύκαναν μόνο τα παιδιά που τα άκουσαν αλλά και εμάς που τα είπαμε.

«Οι Παραμυθάδες» ήταν και είναι ένα paramythades-20130613-2oDhmotikoOrestiadas-04από τα όμορφα ταξίδια της ζωής μου με αληθινούς πρίγκιπες και βασιλοπούλες . Ταξιδέψαμε από την Ορεστιάδα μέχρι τη Κίνα και μάθαμε μέσα από τα παιδιά να είμαστε αληθινοί…. όπως τα παραμύθια. Ένα Μπράβο σε όλους τους συνταξιδιώτες μου, μια Ευχή να συνεχίσουν οι Παραμυθάδες για πολλά πολλά χρόνια και ένα Ευχαριστώ στη «κόκκινη κλωστή» που ξετύλιξε για μένα μια τόσο μαγική ιστορία!

Τσιφλίδου Αρετή

Αρετή ΤσιφλίδουΗ πορεία μου στην ομάδα των Παραμυθάδων μοιάζει με παραμύθι. Ένα παραμύθι με υπαρκτούς πρωταγωνιστές. Ο Δράκος που σιγά σιγά αποκτά ανθρώπινη μορφή, ο βασιλιάς γεμάτος σοφία και δικαιοσύνη, η καλή νεράιδα που βοηθάει τους αδύνατους, η βασιλοπούλα που γνωρίζει το βασιλόπουλο και το παντρεύεται και πολλά πολλά ζαβολιάρικα ξωτικά. Γνώρισα επίσης και κάποιους από τους νάνους, τον γκρινιάρη, τον ντροπαλό, τον καλόκαρδο και τον υπναρά.
Σε κάθε μας συνάντηση, σαν την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, νιώθω να ζω μια νέα περιπέτεια. Είχα την τύχη να συμμετέχω σε πολλές δράσεις που μου πρόσφεραν αξέχαστες εμπειρίες. Τόσα πράγματα που δεν τολμούσα να σκεφτώ ότι θα έκανα γιατί φάνταζαν ακατόρθωτα και μακρινά, όμως μ’ ένα μαγικό τρόπο, θαρρείς κι ένας καλός μάγος μας ράντιζε με νεραϊδόσκονη και έκανε το αδύνατο δυνατό! Μια μαγική ατμόσφαιρα που δε σ’ αφήνει να ξεφύγεις και να χαθείς στα μικρά ή μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας. Νιώθω να βγάζω φτερά και να πετώ. Κι αν καμιά φορά είμαι έτοιμη να πέσω και να τσακιστώ από το ασήκωτο βάρος των προβλημάτων, …… τσουπ! Ένα συννεφάκι με παίρνει και με ανεβάζει ξανά χωρίς καλά καλά να το καταλάβω πώς έγινε!
Τώρα κάποιοι θα λένε ότι ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό. Υπάρχουν και τα στραβά μας και τα μικροπροβλήματα και η κούραση, το άγχος και η αγωνία φυσικά. Αυτή η νεραϊδόσκονη όμως βρε παιδιά! Είναι τόσο έντονη, που όλα τα εξαφανίζει μετά από λίγο!
Στον πραγματικό κόσμο, θα μπορούσαμε να της δώσουμε ένα όνομα…. Να την λέγαμε σεβασμό για τον άλλον, κατανόηση, συμπόνια, αδελφικότητα, ή αλλιώς με μια λέξη μόνο να την λέγαμε………ΑΓΑΠΗ!

Τσίρκας Χρήστος

Ο Χρήστος Τσίρκας

Η ζωή είναι ένα παραμύθι. Είτε ευχάριστο, είτε δυσάρεστο.

Αγαπώ την κάθε στιγμή του, όποια κι αν είναι αυτή. Εξάλλου, αυτές τις στιγμές δεν τις έζησα μόνος.

Ιδιαίτερα τα τελευταία 5 χρόνια, οι στιγμές που ζω με τους Παραμυθάδες είναι ξεχωριστά ιδιαίτερες.

Έχουν την μαγεία και την μοναδικότητα μιας αύρας που κουβαλάει ο καθένας μας.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους (τους παραμυθάδες) και συνταξιδεύουμε!

Τσομπανόπουλος Απόστολος

Krinides-20160421-04Αυτό που καταφέρνουν να πετυχαίνουν οι Παραμυθάδες αρκετά συχνά και είναι μία εικόνα που μου αρέσει να βλέπω στις αφηγήσεις των παραμυθιών είναι να κρατούν κάποια παιδιά ακίνητα,
με προσηλωμένο το βλέμμα, με ανοιχτό το στόμα κάποιες φορές και με το μυαλό συγκεντρωμένο στην ιστορία.

Και μόνο για αυτή την εικόνα θεωρώ ότι είναι 5 χρόνια καλώς περασμένα και μακάρι να συνεχίσουμε να δημιουργούμε τέτοιες εικόνες.

Χαριζάνη Μαρία

Μαρία ΧαριζάνηΗ ομάδα των παραμυθάδων για μένα είναι μια δεύτερη οικογένεια που την έχω επιλέξει εγώ η ίδια. Είναι η ψυχοθεραπεία μου. Είναι το δικό μου παραμύθι που οι πρωταγωνιστές μπορούν να σκοτώσουν όλους τους κακούς δράκους που θα βρεθούν στο διάβα μου.

Η σχέση μου με τους περισσότερους από αυτούς δεν μένει στο όριο της φιλίας. Τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι εγώ. Μπορεί να είμαι μόνο δύο χρόνια στην ομάδα αλλά έχω περάσει τόσες όμορφες στιγμές μαζί τους κι έχω ταξιδέψει τόσο πού, χιλιομετρικά και φανταστικά, που λέω πως αποκλείεται να χωράνε όλα αυτά μέσα σε μόνο δύο χρόνια.

Δεν έχω να θυμηθώ τίποτα άσχημο. Μόνο γέλια θυμάμαι ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Α! Και πολλές συγκινήσεις.

Σας φιλώ και σας αγαπώ!

5-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82

 

Categories: Αναμνήσεις, Λοιπά | Ετικέτες: ,, | 1 σχόλιο

Είναι τιμή μας που συμμετέχουμε στην Διασυλλογική Κίνηση Καβάλας

ΠΑΙΔΙ 4«… Τι θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;…

Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε

παρά μονάχα κείνον…

που δε σέβεται τον Άνθρωπο […]»

(από το ποίημα: «Διακήρυξη, προς το λαό μου και σ’ όλους τους λαούς του κόσμου – Γιάννης Ρίτσος)

 

«Οι Παραμυθάδες» είμαστε ένας σύλλογος για την διατήρηση και διάδοση του λαϊκού παραμυθιού και παιχνιδιού με μόλις πέντε χρόνια ζωή στα κοινά της Καβάλας –και όχι μόνο. Τους τελευταίους έξι μήνες όμως, μας δόθηκε η δυνατότητα να ανακαλύψουμε έννοιες και να νιώσουμε συναισθήματα, πρωτόγνωρα. Δοτικότητα, εθελοντισμός, αλτρουισμός…νιώσαμε άνθρωποι.

Πέρασαν έξι μήνες από τότε που κάποιοι σύλλογοι στην Καβάλα, ενώσαμε την δυναμική μας για να σταθούμε αρωγοί σε ανθρώπους που χάσανε τα σπίτια τους, την πατρίδα τους. Η κίνηση αυτή πήρε οντότητα και πολύ σύντομα την αγκάλιασαν κι άλλοι σύλλογοι από το νομό της Καβάλας, αλλά και μεμονωμένοι συμπολίτες μας. Πέρασε κι άλλος καιρός κι η αγκαλιά άνοιξε. Προστέθηκαν οι γύρω πόλεις, αλλά κι από τον Έβρο μέχρι την Κέρκυρα.

Η καρδιά της Διασυλλογικής χτυπούσε στην Καβάλα μιας κι εδώ έφταναν με το καράβι από την Λήμνο, άνθρωποι με ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους την θλίψη αλλά και την ύβρις που είχαν υποστεί οι ψυχές τους. Κι ίσως αν αντίκριζες έναν ηλικιωμένο πρόσφυγα, να έστρεφες το κεφάλι αλλού. Αν ήταν νεώτερος, ίσως να σχολίαζες «νέος άνθρωπος είναι…θα τα καταφέρει». Μα υπήρχαν και πολλά παιδιά, γαντζωμένα στα φουστάνια των μανάδων τους να σε κοιτάνε με εκείνα τα δακρυσμένα μάτια και να εκτοξεύουν δεκάδες ερωτηματικά. Μα ήταν και βρέφη κρεμασμένα στο στήθος της μάνας τους, πικροκαταπίνοντας το μαύρο γάλα της απονιάς. Για αυτά, τι θα πούμε; Τί θα σχολιάσουμε; Που κανονικά θα έπρεπε να τρέχουν στα πάρκα παίζοντας και γελώντας.

Πριν έξι μήνες περίπου «υποδεχτήκαμε» το πρώτο καράβι με πρόσφυγες. Εκείνη η εικόνα των εκατοντάδων ανθρώπων που χαμένοι κατέβαιναν και έτρεχαν για το ΚΤΕΛ, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες μας. Κι όχι μόνο η εικόνα, αλλά και οι υπόλοιπες αισθήσεις που δεν μπορούν να απαθανατιστούν από μια κάμερα και να μεταδοθούν σε μια μικρή οθόνη, όσο κι αν ο λόγος του δημοσιογράφου προσπαθεί να αγγίξει το συναίσθημα.

Ήταν σαν να ζωντάνεψαν ξανά οι σελίδες της ιστορίας. Πόντος, Σμύρνη, Ανατολική Θράκη, Καύκασος. Η προσφυγιά ξύπνησε και πάλι, φόρεσε άλλη σημαία κι άλλη θρησκεία και βγήκε σεριάνι.

Όλο αυτό το διάστημα, η Διασυλλογική Κίνηση δέχτηκε κριτικές, θετικές –οι περισσότερες- αλλά και αρνητικές. Αναμενόμενο ήταν εξάλλου.

«Γιατί δεν κάνετε κάτι για τους έλληνες;»

Ένα ερώτημα που έγινε καραμέλα πλέον στα στόματα διάφορων που την αναμασούν μόνο και μόνο για να σπείρουν την διχόνια, την μιζέρια, την κακία τους.

Ένας νοήμων που παρακολουθεί τα κοινά της πόλης ή ξέρει να ακούει και να κατανοεί, γνωρίζει για την έντονη δράση και συμβολή στις ελληνικές οικογένειες που έχουν ανάγκη, τόσο του Συλλόγου «Πνοή – Μέριμνα για το παιδί και την οικογένεια», όσο και των Γιατρών του Κόσμου.

Από την άλλη, υπάρχει το Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Καβάλας που επιτελεί σημαντικό έργο για τις άπορες οικογένειες. Αλλά και η Ιερά Μητρόπολη Φ.Ν.Θ. με το «τραπέζι της αγάπης». Υπάρχουν σύλλογοι και φορείς που βοηθάνε τους έλληνες που χρειάζονται βοήθεια. Η «Διασυλλογική Κίνηση Καβάλας για υποστήριξη σύρων προσφύγων» δημιουργήθηκε όχι τόσο για να τείνει χείρα βοηθείας σε αυτούς τους ανθρώπους, όσο για να μοιραστούμε τον πόνο τους. Να γίνουμε μια ανάσα στο ταξίδι τους προς το άγνωστο. Για να προσφέρουμε ένα χαμόγελο σε ένα παιδάκι που ξέχασε να χαμογελά.

Είναι τιμή για εμάς στους «Παραμυθάδες» που είμαστε κομάτι της Διασυλλογικής αν και θα ευχόμασταν να ήταν αχρείαστη… Είναι πολύ εύκολο να κάθεσαι στο σπίτι σου και να σχολιάζεις, να κρίνεις, να προτείνεις, να άγεσαι και να φέρεσαι. Μα έτσι, δεν αλλάζεις τίποτα –εκτός από την ακουστική του χώρου. Το δύσκολο μα και ουσιαστικό συνάμα, είναι να βγεις στον δρόμο και να ενεργοποιήσεις τους άλλους για το κοινό καλό. Αυτό κάνανε τόσοι σύλλογοι στο παρελθόν…αυτό κάνουμε τόσοι σύλλογοι τώρα…κι ελπίζουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε και στο «αύριο». Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο που κουβαλάει την δυστυχία, πέρα από θρησκευτικές, εθνικές, φυλετικές διακρίσεις. Απλά, ως Άνθρωπο προς Άνθρωπο!

                                                    Τί θέλουν στον τόπο μας οι ξένοι;

 

Categories: Λοιπά | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Προσεχώς: Στην Θεσσαλονίκη με «το χαμόγελο του παιδιού»!

Και τώρα, παραμύθια!

Την Κυριακή 1η Νοεμβρίου, «Οι Παραμυθάδες» ταξιδεύουμε στην Θεσσαλονίκη για άλλη μια φορά προκειμένου να συμμετάσχουμε και πάλι σε δράση για τον εθελοντικό οργανισμό «Το χαμόγελο του παιδιού».

Πιο συγκεκριμένα, από τις 12:00 μέχρι και τις 14:00 θα υποδεχόμαστε παιδιά για να ταξιδέψουμε μαζί τους στον όμορφο κόσμο του παραμυθιού. Την ίδια στιγμή, η ζωγράφος-εικαστικός της ομάδας μας, θα δημιουργεί μαζί με τους μικρούς μας φίλους τα μαγικά λουλούδια που χαρίζουν παιδικά χαμόγελα!

Categories: Λοιπά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Αναζητούνται ζωγράφοι

Έχετε παιδί;

Θέλετε να μας βοηθήσετε;

  1. Από τον κατάλογο των παραμυθιών που έχουμε αναρτήσει, επιλέξτε ένα παραμύθι μαζί με το παιδί σας
  2. Διαβάστε μαζί το παραμύθι
  3. Ζητήστε του να ζωγραφίσει κάποια εικόνα από το παραμύθι
  4. Στείλτε μας τη ζωγραφιά είτε μέσω ταχυδρομείου ή μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
  5. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων! 🙂
Categories: Ζωγραφιές παιδιών, Λοιπά | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Προσεχώς: Επισκεπτόμαστε και πάλι το Πουλίδειο γηροκομείο!

20150720-Poulideio-04Στα τέλη του περασμένου μήνα επισκεφτήκαμε το Πουλίδειο γηροκομείο, πιστεύοντας ότι θα καταφέρουμε να καταγράψουμε παραμύθια από τους παππούδες και τις γιαγιάδες που φιλοξενούνται εκεί. Δεν έγινε όμως ακριβώς αυτό. Πέρα από την συζήτηση που είχαμε μαζί τους για τα παιδικά τους χρόνια, ακουλήθησε αρκετό τραγούδι και χορός. Προφανώς, αυτό είχαν περισσότερη ανάγκη.

Φεύγοντας, μας ζήτησαν να τους επισκεφτούμε και πάλι κι εμείς δεν αρνηθήκαμε. Αφού λοιπόν, το συζητήσαμε στην ομάδα μας, κρίναμε αναγκαία μια ακόμη επίσκεψη και δη άμεση. Έτσι, αποφασίσαμε να την πραγματοποιήσουμε για αυτήν την Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015.

Δεν θα πάμε όμως μόνοι μας. Θα εφοδιαστούμε με τα οργανά μας, ενδεχομένως και τον μουσικό μας τον Μανώλη Παργεντάκη -αν του το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις του. Δεν σταματάμε όμως εκεί. Μαζί μας θα είναι και η αγαπημένη χορωδία «συνΩΔΗπόροι» που σίγουρα θα κλέψει τις καρδιές όλων.

Categories: Λοιπά | Σχολιάστε

Προσεχώς: Επισκεπτόμαστε το Πουλίδειο Γηροκομείο!

Πουλίδειο

Το Πουλίδειο γηροκομείο (Ευχζαριστούμε τον φίλο μας Σταύρο για την φωτογραφία)

Στο Πουλίδειο γηροκομείο θα βρεθούμε οι «Παραμυθάδες» το απόγευμα της Δευτέρας, 20 Ιουλίου. Στόχος μας δεν είναι να πούμε παραμύθια, αλλά…να μας πούνε. Έτσι, γύρω στις 18:30 θα βρεθούμε ανάμεσα σε παπούδες και γιαγιάδες, προκειμένου να ακούσουμε τις ιστορίες που έχουν να μας πούνε. Θα γυρίσουμε το χρόνο αρκετά πίσω. Θα ταξιδέψουμε με το όχημα της μνήμης κι ελπίζουμε να συναντήσουμε πολλά και ανάμεικτα συναισθήματα στο διάβα μας!

Categories: Λοιπά | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: