Στα πλαίσια του Cosmoblue Cosmo-youth, η ομάδα των Παραμυθάδων θα συμμετέχει με τέσσερις δράσεις. Ξεκινάμε λοιπόν, το Σάββατο, στις 23 Ιουλίου, με ένα παραθαλάσσιο….sleepover, για ηλικίες παιδιών από 6-15 ετών, φυσικά με την συνοδεία ενός γονέα / κηδεμόνα.
Εμείς, συλλέξαμε ιστορίες από ναυτικούς και ψαράδες και θέλουμε να τις μοιραστούμε μαζί σας. Δεν θα είμαστε μόνοι μας όμως. Στην παρέα μας θα είναι και ο καλός μας φίλος Μανώλης Παργεντάκης για να μας συνοδεύει μουσικά στα ταξίδια μας. Κι αν εσείς έχετε κάποια ιστορία από την θάλασσα, αστεία ή δραματική, θα χαρούμε να την μοιραστείτε μαζί μας.
Το πρώτο μας ραντεβού λοιπόν είναι στην ακτή Καλαμίτσας, στο σημείο που ήταν το εστιατόριο Όστρια με ώρα προσέλευσης στις 20:00. Η διάρκεια της εκδήλωσης μπορεί να κρατήσει και μέχρι την ανατολή του ηλίου. Από εσάς εξαρτάται.
Απαραίτητα εφόδια που πρέπει να έχετε μαζί σας: Υπνόσακκους (sleeping bags), νερά, σνακς, αντικουνουπικά, ζακέτες-μπουφάν, μαγιό-πετσέτες, και φυσικά την πιο τρελιάρικη διάθεσή σας.
Για να δηλώσετε συμμετοχή, αρκεί να ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΕΔΩ. Θα μεταφερθείτε στην σελίδα του Cosmopolis. Στην μέση της σελίδας περίπου θα βρείτε τα Blue Workshops. Από εκεί θα βρείτε και τον σύνδεσμο για να συμπληρώσετε την φόρμα συμμετοχής.
Επειδή στα εργαστήρια αυτά η συμμετοχή είναι δωρεάν αλλά κάποια έχουν περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων, καλό θα ήταν να δηλώνουμε συμμετοχή υπεύθυνα.
Την Τετάρτη, 6 Ιουλίου, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση των διοργανωτών του Wood Water Wild festival , παραβρεθήκαμε στην συνάντηση για την βράβευση των εθελοντών που έδωσαν το παρόν στο διήμερο των εκδηλώσεων.
Ευχαριστούμε από καρδιάς για την εκτίμηση τους απέναντι μας!
Βεβαιώνουμε όμως ότι είναι μεγάλη και η δική μας χαρά και διάθεση να συμμετέχουμε στο όμορφο φεστιβάλ που έχει αναδείξει ένα από τα ωραιότερα τοπία του νομού μας, με σκληρή προσωπική δουλειά των μελών του συλλόγου Παλαιάς Καβάλας.
Πρώτη μέρα του Wood Water Wild festival και από το πρωί η πρόβλεψη του καιρού δείχνει να μην είναι σύμμαχος. Παρόλα αυτά η ομάδα των παραμυθάδων ξεκινάει απτόητη για τον αγαπημένο -τόσα χρόνια- προορισμό της, στον Νερόμυλο της Παλιάς Καβάλας. Φτάνουμε με αισιοδοξία και ξεκινάμε το στήσιμο της νέας γωνιάς στον χώρο, πλάι στην όχθη του ρυακιού.Όμως, οι σταγόνες της βροχής αρχίζουν να στέλνουν τα πρώτα αρνητικά μηνύματα. Οι μικροί φίλοι που περίμεναν την έναρξη, φεύγουν βιαστικά να βρουν σημείο προστασίας.
Αναστενάζοντας λυπημένοι, μαζεύουμε τα πράγματα μας και ξεκινάμε για την επιστροφή. Μα τότε, η παραμυθού Ζωή λέει:
«Γιατί να φύγουμε, φίλοι μου; Κάποια παιδάκια μπήκαν στον Νερόμυλο να προστατευθούν από την βροχή. Πάμε να πούμε εκεί τα παραμύθια μας;»
Ίσα που πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση και χωρίς δεύτερη σκέψη είχαμε ήδη τρυπώσει κι εμείς στον φυσικό χώρο.
Ε, και πού να σας τα λέμε πόσο όμορφα περάσαμε! Και όχι μόνο με τους μικρούς μας φίλους αλλά και με τους γονείς που έγιναν κι αυτοί πάλι παιδιά! Και με τους εθελοντές του φεστιβάλ που επωμίστηκαν απρόβλεπτα ρόλους των παραμυθιών! Και όλοι μαζί συμμετείχαν στις αφηγήσεις μας… Και τραγούδησαν μαζί μας παιδικά τραγουδάκια… και …. πολύ ευτυχισμένους μας έκαναν, που μοιράστηκαν μαζί μας μια τόσο ιδιαίτερη εμπειρία! Έτσι, αντί να μας νικήσει η βροχή, αντιστρέψαμε το ατυχές, σε στιγμές χαράς!
Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες:
Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μέλη Μίχα, Αδελαΐς Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου, Αρετή Τσιφλίδου
Μαζί μας πάντα οι της σκηνογραφίας: Αλέξανδρος Μίχας και Σταυρούλα Παναγιωτίδου
Κυριακή 19 Ιουνίου
Ξημερώνει η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ.
Κυριακή πρωί και σε αντίθεση με το προηγούμενο απόγευμα, η μέρα είναι ηλιόλουστη και λαμπερή! Η φύση γιορτάζει μαζί μας!
Πλήθος κόσμου κατηφορίζει στο μονοπάτι του Νερόμυλου. Μαζί τους κι εμείς.
Μας συγκινεί και μας χαροποιεί το καλωσόρισμα των εθελοντών όταν μας βλέπουν:
«Καλώς την δύναμη του φεστιβάλ! Το σώσατε εχθές»
Ολοκληρώνεται αυτήν τη φορά το στήσιμο της καινούριας μας γωνιάς, εκεί στην όχθη του ρυακιού.
Τα παιδιά συρρέουν, περιμένοντάς μας πολύ πριν την ώρα έναρξης και οι γονείς ενθουσιάζονται με την τοποθεσία που γεμίζει φωνούλες και προσωπάκια.
Σαν πουλακια, οι μικροί μας φίλοι σκαρφαλώνουν επάνω στο μεγάλο κορμό και στα ξύλινα παγκάκια που στρώθηκαν με κουρελούδες της γιαγιάς. Η εικόνα είναι πραγματικά παραμυθένια!
Ξεκινούν λοιπόν οι αφηγήσεις, τα τραγουδάκια, τα παιχνίδια και, για πρώτη φορά, τα αινίγματα. Ένα παλιό εικονογραφημένο βιβλίο προσφορά της φίλης των Παραμυθάδων, Φρόσως Κολοκύθα, γεμάτο με αινίγματα, δίνει ένα φρέσκο αέρα το πρόγραμμά μας. Με μεγάλη μας έκπληξη είδαμε τα παιδιά να ενθουσιάζονται και τους γονείς να μην αντιστέκονται στον πειρασμό και να συμμετέχουν και αυτοί!
Νομίζουμε πως πρώτη φορά ήταν τόσο μεγάλη η συμμετοχή του κόσμου όσα χρόνια συμμετέχουμε στο φεστιβάλ! Η δύο χρόνων δύσκολη περιπέτεια του εγκλεισμού μας, άρχισε να βρίσκει τρόπους γιατρειάς και η ζωή να πορεύεται σε όμορφη καθημερινότητα!
Το απολαύσαμε, το χαρήκαμε και είμαστε ευτυχισμένοι που το μοιραστήκαμε με τόσα γλυκά προσωπάκια!
Θερμά συγχαρητήρια στους διοργανωτές! Ευχαριστούμε πολύ που συμπεριλαμβανόμαστε πάντα στις εκδηλώσεις τους και ευχόμαστε κάθε χρόνο και καλύτερα!
Συμμετείχαν στις αφηγήσεις οι:
Τάσος Καπατζιάς, Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μέλη Μίχα, Αδελαΐς Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου, Αρετή Τσιφλίδου
Και οι της σκηνογραφίας: Αλέξανδρος Μίχας και Σταυρούλα Παναγιωτίδου
Ανατολικά της πόλης ταξίδεψε την Πέμπτη 2 Ιουνίου, η ομάδα των παραμυθάδων με προορισμό το 5ο Δημοτικό σχολείο Χρυσούπολης. Στόχος μας να θίξουμε το θέμα του bullying
Τα παιδιά από τις τάξεις των προνηπίων έως και της έκτης, χωρισμένα σε τρία γκρουπ, κάθισαν κάτω από τον ίσκιο του μεγάλου δέντρου, στον αυλόγυρο του σχολείου, και αφέθηκαν να τα παρασύρουμε στον κόσμο του παραμυθιού. Η αφήγηση ζωντάνευε με τις φιγούρες που είχαν κατασκευαστεί, τον Οκτώβρη του 2019, από παιδιά, στο εργαστήρι κατασκευής κούκλας, στο παραμυθόσπιτό μας. Ο εγκλεισμός λόγω της επιδημίας είχε «φυλακίσει» τις φιγούρες, όμως να που επιτέλους βρήκαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν μαζί μας και να ζωντανέψουν στα μάτια των παιδιών την ιστορία.
Μετά την δραματοποιημένη αφήγηση, ακολουθούσε με τα παιδιά συζήτηση επάνω στους χαρακτήρες των ηρώων. Ήταν εντυπωσιακή η συμμετοχή των παιδιών, όπως και οι σκέψεις που διατύπωναν. Νιώσαμε ιδιαίτερη χαρά και τολμούμε να πούμε, πληρότητα γιατί συνειδητοποιούμε κάθε φορά πόση δύναμη έχει η αφήγηση ενός παραμυθιού στις ψυχούλες των μικρών μας φίλων.
Με παιχνίδι στα μεγαλύτερα και με τραγούδια στα μικρότερα παιδιά που τα ίδια επέλεξαν, ολοκληρώθηκε η κάθε παρουσίαση.
Ευχόμαστε το συγκεκριμένο παραμύθι να γίνει έναυσμα για συζητήσεις, αύριο – μεθαύριο ή στο μέλλον, εντός και εκτός της σχολικής τάξης. Επίσης, ευχαριστούμε τους εκπαιδευτικούς και ευχόμαστε καλό καλοκαίρι!
Έλαβαν μέρος οι Παραμυθάδες: Ελισάβετ Κεσικιάδου, Αδελαΐς Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου, Αρετή Τσιφλίδου, Απόστολος Τσομπανόπουλος.
Επόμενος σταθμός της ομάδας μας την Τετάρτη 25 του Μάη, ήταν το νηπιαγωγείο στο Ζυγός. Ζέστη η υποδοχή που μας επιφύλαξαν καθώς και η ξενάγηση στον χώρο αφήνοντάς μας τις καλύτερες εντυπώσεις!
Το κτίριο, που παλαιότερα ήταν το γυμνάσιο του χωριού, ανακαινίστηκε και είναι γεμάτο φωτεινά χρώματα, υπέροχες ζωγραφιές και η κάθε λεπτομέρεια για την ασφάλεια των παιδιών είναι εντυπωσιακή! Η προσωπική δουλειά εκπαιδευτικών και γονιών έδωσε ένα υπέροχο αποτέλεσμα σε έναν υπέροχο χώρο για τις ευαίσθητες ηλικίες προνηπίων και νηπίων.
Κάτω από το δέντρο της αυλής λοιπόν απλώθηκαν οι ψάθες και υποδεχτήκαμε τους μικρούς μας φίλους. Εκεί βρεθήκαμε με τα παιδιά που βγήκανε μέσα από τον εγκλεισμό δύο χρόνων μετά την επιδημία του κορονοϊού, χάνοντας όλες τις στιγμές της ξεγνοιασιάς, των παιχνιδιών με τους φίλους τους και της χαράς. Μας πληγώνει αυτό και συχνά αναρωτιόμαστε πώς θα γεμίσει αυτό το κενό στις καρδούλες τους…
Το ταξίδι ξεκίνησε… Αφηγηθήκαμε μύθους του Αισώπου, παίξαμε παιχνίδια, είπαμε τραγούδια και μοιραστήκαμε ένα μεγάλο αγκάλιασμα, έστω και με τις υποχρεωτικές μάσκες. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να ποτίσαμε τις αναμνήσεις τους με λίγες στιγμές ευτυχίας.
Ακούστηκαν τα παραμύθια: «Η αλεπού και ο κόρακας», «Το λιοντάρι και το κουνούπι», «Η αλεπού και τα σταφύλια», «Ο γάιδαρος και ο λύκος», «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας»
Υπέροχο συναίσθημα να βρίσκουμε πάλι τους μικρούς μας φίλους! Η επίσκεψη στο δημοτικό σχολείο του Κοκκινοχώματος είναι η πρώτη από μια σειρά επισκέψεων στα σχολεία που πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Ήταν τόσο όμορφα όλα γύρω μας όταν φτάσαμε που αμέσως πήραμε την απόφαση να περάσουμε το πρωινό μας στην αυλή, κάτω από τα δέντρα, κοντά στην φύση.
Ζεστή ήταν η υποδοχή από τις εκπαιδευτικούς, μικρά χεράκια που μας χαιρετούσαν από τα παράθυρα και φωνούλες που τραγουδούσαν ρυθμικά «ΠΑ-ΡΑ-ΜΥ-ΘΑ-ΔΕΣ….ΠΑ-ΡΑ-ΜΥ-ΘΑ-ΔΕΣ»!
Ξεκινήσαμε με τις τάξεις της Α’ και Β’ τάξης με αφηγήσεις παραμυθιών, τραγουδήσαμε το Κοκοράκι και παίξαμε το παιχνίδι με τα αγαπημένα μας ζωάκια.
Η Γ’ και Δ’ τάξη, που όπως μάθαμε κάνουν συνδιδασκαλία, ήταν η δεύτερη ομάδα που μας συνάντησε. Συζητήσαμε με τα παιδιά την αξία των παραμυθιών, συγκρίναμε τον σημαντικό ρόλο τους σε σύγκριση με την τηλεόραση και ακολούθησε η αφήγηση παραμυθιών και φυσικά το παιχνίδι που ενθουσίασε τους φίλους μας που φώναζαν «πάλι …πάλι….»
Η παρέα της Ε’ και ΣΤ’ τάξης επέλεξε να καθίσουμε στον ίσκιο ενός μεγάλου δέντρου. Άλλα παιδιά στρώθηκαν στο γρασίδι, άλλα έφεραν τα καρεκλάκια τους και ένα ημικύκλιο από ζεστά χαμόγελα δημιουργήθηκε. Οι αφηγήσεις των παραμυθιών ξεκίνησαν και τα παιδιά απορροφήθηκαν. Γεγονός που μας ξάφνιασε ευχάριστα γιατί συνήθως σε αυτές τις ηλικίες, μεταξύ παιδικότητας και εφηβείας τα παιδιά αποστασιοποιούνται, θεωρώντας ότι πλέον είναι πολύ μεγάλα για να ακούνε παραμύθια. Κι όμως αυτά ζητούσαν κι άλλο παραμύθι…κι άλλο….κι άλλο!
Ένας από τους μαθητές μάλιστα μας εξομολογήθηκε ότι θα προσπαθήσει και αυτός να γίνει ένας παραμυθάς! Εξομολόγηση θησαυρός!
Ζήτησαν μόνοι τους να παίξουμε παιχνίδι και ίσως ακόμη να παίζαμε αν δεν επενέβαιναν οι δάσκαλοι.
Όσο για τους εκπαιδευτικούς, έχουμε να σας πούμε ότι παρακολούθησαν και συμμετείχαν με τόσο κέφι σε όλη την διάρκεια που υποψιαζόμαστε ότι διασκέδασαν περισσότερο από τους μικρούς μαθητές τους.
Τελικά μέσα μας πάντα ένα κομμάτι μένει παιδί!
Ακούστηκαν τα παραμύθια: «Ο γίγαντας Κοκκινογένης», «Ο Αυγερινός και η Πούλια», «Η Ευχή της μάνας», «Οι δύο τεμπέληδες», «Οι έντεκα κύκνοι», «Η ιπτάμενη κασέλα», «Μπαλ σεντέν, μασάλ Μπεντεβή».
Συμμετείχαν οι: Ελισάβετ Κεσικιάδου, Μαρία Μπουγά, Αδελαΐς Ράπτη, Ζωή Τσαπανίδου και Αρετή Τσιφλίδου
Στις 8 του Μάη η ομάδα των Παραμυθάδων τίμησε την γιορτή της μητέρας με αφηγήσεις παραμυθιών που θυμόμασταν από τις δικές μας μανούλες. Αφιερώσαμε μάλιστα την ημέρα στις μάνες που ο Θεός τους μοίρασε έναν πιο δύσκολο αγώνα από αυτόν των υπολοίπων. Στον Σύλλογο Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων ατόμων με αυτισμό της Π.Ε Καβάλας.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον πανέμορφο χώρο της Μεγάλης Λέσχης. Αν και η προσέλευση ήταν περιορισμένη, ίσως λόγω των πολλών παράπλευρων εκδηλώσεων, η ατμόσφαιρα ήταν γλυκιά και τρυφερή, ως συνήθως όταν υπάρχουν ανάμεσα μας μικρά παιδιά. Μας τίμησε ιδιαιτέρως με την παρουσία του ο δήμαρχος Καβάλας, κ. Μουριάδης, ο οποίος έδειξε μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα προβλήματα του νεοσύστατου συλλόγου και υποσχέθηκε στα μέλη του ΔΣ ότι θα ασχοληθεί ιδιαιτέρως με τα θέματα τους, εντάσσοντάς τους σε σχετικά προγράμματα.
Ευχόμαστε από καρδιάς να ήμασταν η αφορμή να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο, δίνοντας αποτέλεσμα στην πρωτοβουλία της ομάδας μας.
Συμμετείχαν οι: Καπατζιάς Τάσος, Κεσικιάδου Ελισάβετ, Μίχα, Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαϊς, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος και Τσιφλίδου Αρετή, ενώ στην μουσική συνδοδεία μας υποστήριξαν ο Μανώλης Παργεντάκης και η Φωτεινή Σπαθάρη.
Πέρασαν 200 ολόκληρα χρόνια από την ιστορική και ηρωική ελληνική επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Ομάδα «Οι Παραμυθάδες» θέλωντας να καταθέσουμε ένα μικρό αντίδωρο στο πλαίσιο του εορτασμού ετοιμάσαμε και σας παρουσιάζουμε μια προσέγγιση στα άγνωστα μονοπάτια της Φιλικής Εταιρείας. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο χώρο μας με την χρήση ερασιτεχνικής κάμερας αλλά και κινητών τηλεφώνων και αποτελεί προϊόν ομαδικής εργασίας.
Στην ιστορία μας:
Προσπαθήσαμε να απεικονίσουμε την πραγματικότητα μιας οικογένειας, της οποίας ο πατέρας υπήρξε μέλος της Φιλικής. Η οικογένεια ανακαλύπτει το μυστικό του τη μέρα του θανάτου του. Μία μυθοπλασία που στηρίχτηκε σε πραγματικά ιστορικά στοιχεία.
Στην Φιλική Εταιρεία:
Πόσοι οι άγνωστοι ήρωες που οδήγησαν την Ελλάδα να ξαναβρεί την ταυτότητά της! Πόσες οικογένειες αγνοούσαν ότι οι άνθρωποι οι δικοί τους, ήταν εργάτες-πολεμιστές της ελευθερίας! Πόσο ψυχωμένοι ήταν οι αγωνιστές πού, παρόλα τα 400 χρόνια σκληρής απάνθρωπης σκλαβιάς, κράτησαν μέσα τους τον σπόρο της λευτεριάς που αναγεννήθηκε σαν τον φοίνικα μέσα από τις στάχτες!
Η Φιλική Εταιρεία ήταν ένα θαύμα της ιστορίας! Άνθρωποι της μέσης τάξης αλλά και της κατώτερης… Άνθρωποι φωτισμένοι και μη… Αβοήθητοι…κάτω από σκληρές συνθήκες και διωγμούς… Κι όμως, πυροδότησαν έναν αγώνα άνισο, έναν αγώνα μεταξύ «Γολιάθ και Δαβίδ»! Πλειάδα αφανών αγωνιστών στους κόλπους της, που μείνανε άγνωστοι και το μόνο που κέρδισαν ήταν το συνταίριασμα της ψυχής τους με το καθήκον! Ίσως οι περισσότεροι από εμάς να μην έχουμε συνειδητοποιήσει το σπουδαίο και καθοριστικό ρόλο της Φιλικής Εταιρείας στην επανάσταση του’21.
Ζούσαν κάποτε μέσα σε ένα μεγάλο χνουδωτό σακούλι 19 σποράκια. Στην αρχή ντρεπόταν να μιλήσουνε μεταξύ τους μα σιγά-σιγά και επειδή βαριόταν, έπιασαν κουβέντα.
– Ποιος είσαι εσύ;…
– Από πού έρχεσαι;…
– Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Όλα τα σποράκια έδωσαν την ίδια απάντηση :
– Θα γίνω δέντρο για τα Χριστούγεννα!
Έτσι άκουγαν τους ανθρώπους να λένε, έτσι έλεγαν κι αυτά. Τα λόγια τους αποδείχτηκαν αληθινά, αν και δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Για καλή τους τύχη τα έσπειραν κοντά-κοντά και μπορούσαν ακόμα και κάτω από το χώμα να κάνουνε παρέα. Σιγά σιγά έβγαζαν ρίζες, ψήλωναν τον κορμό τους και άπλωναν τα πράσινα κλαδάκια τους. Ήταν χαρούμενα που δεν χάθηκαν. Η συντροφιά τους έμεινε παντοτινή… χμμμμ… παντοτινή… Έτσι νόμιζαν…
Μία μέρα, ήρθαν οι δύο γεροδεμένοι άντρες, αυτοί που κάθε μέρα τα φρόντιζαν και άρχισαν να συζητούν.
– Πότε λες να τα κόψουμε και να τα παραδώσουμε; Τα Χριστούγεννα κοντοζυγώνουν.
– Περιμένω εντολή μα όπου να ‘ναι… Δεν θα αργήσουμε πολύ.
Είπαν και απομακρύνθηκαν!
Βαθιά σιωπή έπεσε ανάμεσα στα δεντράκια. Κανένα δεν μιλούσε! Να τα κόψουν; Πώς; Και μετά; Τι;
Μέχρι που έδυσε ο ήλιος δεν ακούστηκε ούτε θρόισμα… Μα με το πρώτο αστέρι που έλαμψε στον ουρανό, ένα από τα δεντράκια άρχισε να βγάζει από τα κλαράκια του μικρά, μικρούτσικα διαμάντια. Ξέρετε γιατί; Έτσι είναι τα δάκρυα της φύσης, έτσι δακρύζουν τα φυτά. Και άρχισε να κλαίει και το δεύτερο και το τρίτο, ώσπου και τα δεκαεννιά έσταζαν στο χώμα την απελπισία τους!
– Χαθήκαμε…
– Μέχρις εδώ ήταν…
– Τι θα απογίνουμε;…
Το χάραμα, όταν ανέβηκε πάλι ο ήλιος στο άρμα του, είδε τα δεντράκια γερμένα προς στο χώμα και πόνεσε η φλόγα της καρδιάς του. Γιατί εκείνος ήξερε!
Το πρωινό εκείνο, κάτι παράξενα πράσινα ανθρωπάκια βγήκαν για περίπατο εκεί κοντά τους. Ήρθαν κοντά στους πράσινους φίλους και τους κοίταζαν. Οι κουβέντες τους κυλούσαν σαν βάλσαμο. Έδωσαν ελπίδα στα μικρά απελπισμένα φυτά που όρθωσαν τον κορμό τους προσπαθώντας να ακούσουν καλύτερα.
– θα καλέσουμε όλα τα παιδιά της πόλης να διαλέξουν ένα παραμύθι και να στολίσουν έτσι τα δεντράκια. Μα είναι τόσο χαριτωμένα και όμορφα! Σίγουρα θα δώσουν χαρά μεγάλη στις παιδικές ψυχές!
Είπαν και κάθισαν απόμερα οργανώνοντας τα σχέδια τους.
Λοιπόν, θα πάμε και στην κύρια Κατερίνα, την κυρία που αγαπάει τα βιβλία. Σίγουρα θα θέλει να είναι κοντά μας σε αυτό το σχέδιο,
…μουρμούριζαν. Όσο τους άκουγαν τα δέντρα, τόσο τα πράσινα κλαράκια τους τεντώνονταν και απλώνονταν και έλαμπαν από χαρά! Μα τι χαρά!
Τελικά οι μέρες που περίμεναν δεν θα ήταν τρομακτικές. Ίσα ίσα, θα ήταν γεμάτες λάμψη, γεμάτες χαρά, γεμάτες παιδικές φωνές και παιδιά να χορεύουν γύρω τους! Έτσι κι έγινε!
Δύο ξωτικά του δάσους έβγαλαν προσεκτικά τα δέντρα από το χώμα, τα τοποθέτησαν σε μεγάλες γλάστρες και τα φόρτωσαν σε μία μεγάλη καρότσα και ξεκίνησαν. Τους άρεσε πολύ αυτό το σύντομο ταξίδι. Πρώτη φορά άλλωστε μπορούσαν να κινηθούν. Έφτασαν στο κέντρο μιας όμορφης πόλης, σε έναν μεγάλο κήπο, στρωμένο στη μέση με μάρμαρο λευκό. Εκεί τα αράδιασαν όλα. Τα πράσινα ανθρωπάκια και μία ψηλή όμορφη μελαχρινή κυρία τους περίμεναν. Η κυρία Κατερίνα, εκείνη ήταν η όμορφη κυρία, είχε έτοιμα ακόμη ονόματα για τα δεντράκια. Το όνομα από κάθε σχολείο της πόλης. Είχε μάλιστα συμβουλεύσει τους μικρούς μαθητές να φτιάξουν μόνοι τους τις φιγούρες των παραμυθιών. Πόσο καμάρωσαν οι 19 φίλοι που εκπροσωπούσαν τα μικρά παιδιά, δεν περιγράφεται! Και σε λίγη ώρα, αχ τι ευτυχία! Ομάδες παιδιών, γονιών και δασκάλων ερχόταν από κάθε γωνιά και κύκλωναν το κάθε δεντράκι.
Πολλοί φορούσαν κόκκινους χριστουγεννιάτικους σκούφους, έλεγαν τραγούδια, γελούσαν. Ο κύριος Θεόδωρος, ο δήμαρχος της πόλης, τριγυρνούσε ευτυχισμένος που έβλεπε επιτέλους την ευτυχία στα πρόσωπα των ανθρώπων μετά πολύ πολύ καιρό. Δίπλα του ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος, κοίταζε τα δέντρα με στοργή έχοντας στην σκέψη του ένα όμορφο, μυστικό σχέδιο. Από μεγάλους σάκους τα παιδιά άρχισαν να βγάζουν στολίδια που ήταν φτιαγμένα με τα δικά τους χεράκια και όλα είχαν μορφές παραμυθιών. Ένα πράσινο ανθρωπάκι, μάλιστα, έβαζε μαγικό, λευκό γλάσο στις μυτούλες των παιδιών. Εκείνα γαργαλιόταν, γελούσαν χαρούμενα και ρουφούσαν μέσα τους την μαγεία της βραδιάς. Στο τέλος, το κάθε δέντρο έγινε ένα ολόκληρο παραμύθι. Χριστουγεννιάτικη μουσική ακούγονταν παντού, και τα παιδιά έκαναν κύκλο και χόρευαν ολόγυρά στα δέντρα των παραμυθιών.
Οι γονείς και οι δάσκαλοι καμάρωναν τα παιδιά τους και γελούσαν ευτυχισμένοι. Ήξεραν πως τα χρόνια που είχαν περάσει είχαν στερήσει από τις ψυχούλες τους την ξενοιασιά. Τώρα, η συγκίνηση από το γέλιο των παιδιών τους, άφηνε γλύκα στις καρδιές τους! Πέρασαν πολλές ώρες κι όμως σε κανέναν δεν έκανε καρδιά να φύγει για το σπίτι. Μέχρι που έσφιξε το κρύο κι όλοι πια γύρισαν στην ζεστασιά τους.
Τα στολισμένα δέντρα δεν προλάβαιναν να διηγούνται τις εντυπώσεις τους! Τόση χαρά! Τόση ομορφιά! Όλες τις επόμενες μέρες μικροί και μεγάλοι, γέροι και νέοι, ζευγάρια, παππούδες και γιαγιάδες με εγγόνια, γονείς με τα παιδιά τους, πέρναγαν και τα καμάρωναν και έβγαζαν μαζί τους φωτογραφίες. Κόντευαν να σκάσουν από ευτυχία! Είχαν γίνει ξαφνικά οι πρωταγωνιστές των γιορτινών ημερών! Και το βασικότερο ήταν πως είχαν γίνει κομμάτι στις όμορφες αναμνήσεις των παιδιών! Μα πόσο να κρατάει η ευτυχία; Όλοι λένε πως πάντα φεύγει γρήγορα!
Οι γιορτές πέρασαν. Τα παιδιά γύρισαν στα μαθήματα τους και ο κήπος άδειασε. Ένα συννεφιασμένο πρωινό, ήρθε μπροστά τους η ίδια καρότσα που τους είχε φέρει εδώ. Χέρια απλωνόταν γρήγορα και έβγαζαν όλα τα στολίδια από τα κλαδιά. Άντρες δυνατοί φόρτωσαν τα δέντρα στην καρότσα και έμειναν εκεί να περιμένουν. Τα δύσμοιρα δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που γινόταν. Κατάλαβαν πως έφτασε πια το τέλος τους. Τα μικρά-μικρούτσικα διαμάντια άρχισαν πάλι να κυλούν από τα κλαδιά τους. Έγυρε το ένα επάνω στο άλλο και έψαχναν παρηγοριά στο αγκάλιασμά τους. Δύο φιγούρες φάνηκαν από μακριά να πλησιάζουν. Ο ένας ήταν ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος και ο άλλος, με το γλυκό χαμόγελο, ο γεωπόνος, ο κύριος Αχιλλέας.
– Καλημέρα παιδιά!
Φώναξε ο κύριος Απόστολος.
– Είμαστε έτοιμοι;
Ρώτησε ο κύριος Αχιλλέας.
«Αυτό ήταν… η ζωή μας τελειώνει» μοιρολογούσαν τα δεντράκια και καμιά διάθεση δεν είχαν πια να κοιτάζουν γύρω τους όπως έκαναν την προηγούμενη φορά. Βέβαια τότε ήταν γεμάτα χαρούμενη προσμονή. Ενώ τώρα…
Η καρότσα και τα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά στην πόλη. Κι όταν έφτασαν σε έναν όμορφο τόπο, ηλιόλουστο, απ’ όπου μπορούσε κανείς να βλέπει μέχρι την άκρη του πελάγου, σταμάτησαν. Τα δεντράκια σταμάτησαν κι εκείνα να ρίχνουν τα μικρά μικρούτσικα διαμαντάκια, ανασήκωσαν τα κλαδάκια τους και κοίταξαν γύρω τους. Δεν πίστευαν στην έκπληξη που τους περίμενε εκεί! Οι αγαπημένοι φίλοι τους τα παιδιά, οι δάσκαλοι, ο κύριος Θεόδωρος ο δήμαρχος, τα πράσινα ανθρωπάκια που λένε παραμύθια, η κυρία Κατερίνα που αγαπάει τα βιβλία, όλοι… Όλοι ήταν εκεί και τους περίμεναν. Ο κύριος Απόστολος, ο σοφός δάσκαλος, πλησίασε χαμογελώντας την καρότσα. Φώναξε γύρω του τα παιδιά λέγοντας:
– Μην ξεχνάτε ποτέ παιδιά μου πως τα δέντρα, τα φυτά και τα ζώα είναι η ζωή μας! Και πάντα οφείλουμε να φροντίζουμε γι’ αυτά!
Και ο χαμογελαστός κύριος Αχιλλέας,ο γεωπόνος, έδωσε εντολή να κατεβάσουν τα δέντρα κοντά στον κάθε λάκκο που ήδη ήταν ανοιχτός. Δενδροφύτευση! Αυτό λοιπόν ήταν το μέλλον των 19 τυχερών δέντρων! Και μάλιστα το ένα δίπλα στο άλλο! Για άλλη μια φορά τα δεντράκια, τριγυρισμένα από χαρούμενα πρόσωπα που άρχισαν με αγάπη να τα φυτεύουν, ένιωσαν μέχρι βαθιά στις ρίζες τους τι είναι ευτυχία!
Ε, ναι! Τώρα μπορούσαν να είναι βέβαια ότι θα ήταν μαζί για πάντα! Κι όταν όλοι σχεδόν έφυγαν και ησύχασε η ξύλινη καρδούλα τους, ένιωσαν σαν ευλογία, νεράκι ποτιστικό να πέφτει επάνω τους και να τα δροσίζει. Ήταν ο κύριος Θανάσης που στράφηκε σε ένα πράσινο ανθρωπάκι που είχε ξεμείνει τελευταίο και είπε με στοργή:
– Μην ανησυχείτε, εγώ θα έρχομαι συνέχεια να τα ποτίζω. Κι όταν έρθει το καλοκαίρι κάθε μέρα θα φροντίζω να έχουν το νεράκι τους!
Γίνεται άραγε το παραμύθι αλήθεια; Γίνεται η αλήθεια παραμυθένια; Ποιος ξέρει; Το σίγουρο είναι πως…
Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λεν’ στα παραμύθια!
Η παραπάνω ιστορία αφορά την δράση που πραγματοποιήθηκε την περίοδο των Χριστουγέννων από την Ομάδα «Οι Παραμυθάδες» και την Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας και η οποία κορυφώθηκε λίγες μέρες πριν με την δενδροφύτευση των δέντρων και την δημιουργία του Άλσους των Παραμυθιών!
Ό,τι καιρό κάνει της Παπαντής, θα τον κάνει σαράντα μέρες
Δεσποτική εορτή που στους βυζαντινούς χρόνους την τιμούσαν στις 14 Φεβρουαρίου. Με αφορμή όμως έναν λοιμό που θέριζε εκείνα τα χρόνια, ο Ιουστινιανός, ως μεσιτεία στον Κύριον να τους βοηθήσει, μεταφέρει την γιορτή στις 2 Φεβρουαρίου. Έκτοτε, με εξαίρεση την αρμένικη εκκλησία που παρέμεινε στην αρχική ημερομηνία, γιορτάζουμε την Υπαπαντή του Σωτήρος αυτήν τη ημέρα.
«Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα….» αναφωνεί ο υπέργηρος Συμεών αντικρίζοντας το 40 ημερών Θείο Βρέφος. Είχε λάβει υπόσχεση από τον Θεό ότι δεν θα πεθάνει πριν δει την έλευση του Υιού Του. Λίγο πολύ γνωστά όλα αυτά…
Ξέρετε όμως, πως για την Ορθοδοξία, αυτήν την ημέρα ορίζεται και η γιορτή της Μητέρας;
«Η ψυχομάνα». Έργο του Νικόλαου Γύζη
Το 1929, τιμώντας και το πρόσωπο της Παναγίας, τιμούμε αυτές τις μορφές της ζωής μας, που έχουν επωμιστεί τον επίγειο ρόλο των αγγέλων. Πολύ λογική η συσχέτιση αν αναλογιστούμε τι φωνάζουμε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας: Παναγιά μου … Μάνα μου…
Η μητέρα δεν αποκτά την ιδιότητα μόνο επειδή γεννάει. Μάνα είναι αυτή που θα δώσει τα εσώψυχά της για να αναθρέψει καλά τα παιδιά της. Που θα σκέφτεται 26 ώρες το εικοσιτετράωρο τον δρόμο τον καλό της ζωής του παιδιού της. Που θα καταθέσει όλο της το είναι, για τον σκοπό αυτόν! Θα κάνει τα λάθη της, ναι! Μα ακόμη κι εκεί υπάρχει η αγάπη της!
Ένας Ινδός νομοθέτης έλεγε: «Ένας παιδαγωγός είναι ίσος με δέκα δασκάλους. Ένας πατέρας είναι ίσος με εκατό παιδαγωγούς. Μία μητέρα είναι ίση με χίλιους». Τώρα θα μας πείτε: Είναι ανάγκη να γιορτάζουμε την μητέρα δύο φορές τον χρόνο; Εμείς θα σας απαντήσουμε: Είναι όμορφο να την γιορτάζουμε κάθε μέρα του χρόνου! Χρόνια πολλά σε όλες του κόσμου τις μανούλες!
να δώσω αίμα! 14 Ιουνίου 2026
Η 14η Ιουνίου καθορίστηκε ως Παγκόσμια Ημέρα του Εθελοντή Αιμοδότη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, τον Ερυθρό Σταυρό και την Ερυθρά Ημισέληνο, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Εθελοντών Αιμοδοτών και τον Διεθνή Οργανισμό Μετάγγισης Αίματος. Το να προσφέρω μια φιάλη αίμα, είναι σίγουρα το πιο ανέξοδο, μα το πιο ανεκτίμητο δώρο!
να σέβομαι τους πρόσφυγες 20 Ιουνίου 2026
Η 20η Ιουνίου γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Με ένα βάρος στην ψυχή κι ένα δάκρυ για όσους αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες!
Οι παραμυθάδες 