Κάτι σαν παραμύθι…
Εκεί που τελειώνει η αλήθεια κι αρχίζει το παραμύθι κι η φαντασία, συναντάμε τους καλικάντζαρους! Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; Αλήθεια ή ψέματα; Ίσως και να μας είναι αδιάφορο. Στην παράδοσή μας, τους συναντάμε με διάφορα ονόματα, όπως: καλκατζάνια, σκαλαπούνταροι, κωλοβελόνηδες, σκαλικαντζέρια, λυκοκάντζαροι, καλιτσάντεροι, καλκάνια, παγανά, καρκαντζέλια, καρκάτζια, σκαλίμπια, σκαντζάρια, τζόγιες, κ.α.
Η όψη τους, δεν είναι η καλύτερη μιας και είναι γεμάτοι κουσούρια. Στραβοκάνηδες, μονόφθαλμοι, κουτσοί, με μυτερά αφτιά ή μύτες, με ένα πόδι, με στραβά πόδια ή στραβά χέρια, με γαμψά και μυτερά νύχια. Άλλοι είναι ψηλοί και αδύνατοι κι άλλοι πολύ κοντοί. Ακόμα και στην ομιλία τους το πρόβλημα είναι έντονο αφού τσιβδίζουν, αδυνατούν να πουν καθαρά το ρο, ή το λάμδα ή το σίγμα, κι όταν μιλάνε οι τσιριχτές φωνές τους σου «τρυπούν» τα αφτιά.
Τα ρούχα τους, είναι άθλια κι αυτά. Φθαρμένα, ξεσκισμένα, κουρελιασμένα, κοντύτερα ή μακρύτερα από το μπόι τους. Κι όταν πεινάσουν, τρώνε ότι αηδιαστικό βρούνε μπροστά τους. Για παράδειγμα, βατράχια, φίδια, σκουλίκια και άλλα αηδιαστικά ζωύφια.
Όλο το χρόνο ζούνε κάτω από τη γη, στα έγκατά της. Εκεί βρίσκεται το δέντρο που στηρίζει τη γη με τον απάνω κόσμο κι αυτά τα σιχαμερά πλάσματα, όλο το χρόνο προσπαθούν με πριόνια, τσεκούρια, με νύχια και με δόντια, να το κόψουνε. Μα λίγο πριν το καταφέρουν, τη στιγμή δηλαδή που λίγο κομμάτι του κορμού έχει μείνει στο δέντρο, έρχεται η παραμονή των Χριστουγέννων. Αυτή την ημέρα είναι που τα δαιμόνια αυτά ανεβαίνουν στον κόσμο μας. Μαζεύνται έξω από τις πόλεις και τα χωριά κι όταν η μέρα συναντήσει τη νύχτα, ξεχύνονται στους δρόμους και τα σπίτια κάνοντας τις ζαβολιές και τις αταξίες τους. Μπουκάρουν στους φούρνους και αδειάζουν τα σακιά με το αλεύρι. Στα ζαχαροπλαστεία χώνουν τα χέρια τους στα σιρόπια και τα γλυκά. Κυνηγάνε τον κόσμο στους δρόμους κι όποιον πιάσουν, τον βάζουν με το ζόρι να χορέψει. Τέτοια και άλλα πολλά κάνουν και για δώδεκα μέρες μας παιδεύουν για τα καλά. Τις ζημιές τους, τις κάνουν το βράδυ μιας και το φως της ημέρας είναι εχθρός τους. Ακόμα μεγαλύτερος εχθρός όμως για αυτά, είναι ο αγιασμός. Έτσι, όταν την ημέρα των Φώτων, ο παπάς αγιάζει τα νερά, τρομαγμένα και με την ουρά στα σκέλια, παίρνουν γρήγορα-γρήγορα το δρόμο της επιστροφής για τον κάτω κόσμο φωνάζοντας:
Φεύγετε να φεύγουμε κι έφτασ’ ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του και με την βρεχτούρα του.
Μα όταν φτάνουν κάτω, μια δυσάρεστη έκπληξη τους περιμένει. Το δέντρο της ζωής έχει θρέψει για τα καλά κι άντε πάλι αρχίζουν την ίδια δουλειά, με πριόνια και τσεκούρια, με νύχια και με δόντια, να προσπαθούν να κόψουν το δέντρο της ζωής…
Σε εκδήλωση του νηπιαγωγείου Μεσορόπης παραβρεθήκαμε οι Παραμυθάδες χθες, Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014, το απόγευμα. Η εκδήλωση ήταν ενταγμένη σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα σχετικό με την ανακύκλωση και την ανταλλαγή. Τα παιδιά του νηπιαγωγείου είχαν δημιουργήσει κατασκευές από ανακυκλώσιμα υλικά τα οποία τα διέθεταν στους αγαπημένους και τους φίλους τους.
Στους Παραμυθάδες έχουμε ένα μυστικό που τώρα θα το μοιραστούμε μαζί σας. Έχουμε ένα γούρι που μας βοηθάει να πάει καλά η σεζόν που έρχεται κι αυτό το γούρι είναι το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Καβάλας. Έτσι και σήμερα, επισκεφτήκαμε το αγαπημένο μας σχολείο σαν πρώτη εκδήλωση της χειμερινής περιόδου που ακολουθεί.
Το παιχνίδι αυτό απαιτεί τουλάχιστον οχτώ παιδιά χωρισμένα σε δυο ομάδες. Από υλικά θα χρειαστούν εφτά κομάτια από κεραμίδια στο μέγεθος μιας παλάμης ενός ενήλικα άντρα και μια μπάλα. Τοποθετούμε τα κεραμιδάκια το ένα πάνω στο άλλο (παλιά, ζωγραφίζαμε με κεραμίδι ένα κύκλο μέσα στον οποίο τοποθετούσαμε τα κεραμίδια. Ήταν σαν σημείο αναφοράς). Ορίζουμε μια απόσταση από τα κεραμίδια, πχ 10 βήματα και χαράζουμε μια γραμμή στο έδαφος. Από το σημείο αυτό αρχίζει το παιχνίδι. Κάνουμε ποδαράκια για να δούμε ποιος θα ξεκινήσει πρώτος. Η ομάδα που ξεκινάει προσπαθεί να ρίξει με την μπάλα τουλάχιστον τρια κεραμίδια. Αν το καταφέρει, ξεκινάει το παιχνίδι αλλιώς προσπαθεί η άλλη ομάδα. Όποια ομάδα τα ρίξει, προσπαθεί να τα «χτίσει» και πάλι, βάζοντας το ένα πάνω στο άλλο, ενώ η άλλη ομάδα ομάδα προσπαθεί να τους κάψει με την μπάλα αποτρέποντας το χτίσιμό τους. Στόχος του παιχνιδιού για την μια ομάδα είναι το ξαναχτίσιμο των κεραμιδιών ακόμα κι αν έχει μείνει μόνο ένας παίχτης. Αν το καταφέρει φωνάζει δυνατά το όνομα του παιχνιδιού, για παράδειγμα «ΚΙΚΙΡΙΚΙΑ». Στόχος της άλλης ομάδας είναι να καταφέρει να κάψει έναν-έναν τους αντιπάλους της με γρήγορες πάσες μεταξύ τους και χωρίς να απομακρύνονται από τα κεραμίδια.
Η παρακάτω ιστορία γράφτηκε από το μέλος των Παραμυθάδων Χρήστο Τσίρκα για τις ανάγκες του Φεστιβάλ Παιχνιδιού της ΔΗΜΟΦΕΛΕΙΑΣ του δήμου Καβάλας 
Οι παραμυθάδες 