«Σ’ αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται.» (Γιώργος Σεφέρης)
Το Σάββατο 10 του Ιούνη, καλεσμένοι από το Δημοτικό Σχολείο Μουρικίου στην σχολική γιορτή τους «Βραδιά των Αστεριών», οι Παραμυθάδες ξεκινήσαμε από δύο πλευρές, την Καβάλα και την Κατερίνη. Ανταμώσαμε στο χώρο φιλοξενίας μας στο ξενοδοχείο Αpsis. Έναν χώρο πανέμορφο, με ανθρώπους φιλόξενους, χαμογελαστούς, γεμάτους ευγένια!
Σε λίγο η συνάντηση με τις τρεις δασκάλες που μας υποδέχτηκαν, γνώριμες από προηγούμενες εκδηλώσεις και συνεργασίες, έφερε αγκαλιές, γέλια και χαρούμενες κουβέντες χωρίς τελειωμό! Όμως η ώρα της εκδήλωσης πλησίαζε. Αλλά εξίσου γρήγορα πλησίαζε και η καταιγίδα. Βλέπαμε κοντά μας τα μαύρα σύννεφα και τις αστραπές. Θα μου πείτε «και πού είναι το κακό;»… Ίσως να σκέφτεστε ότι θα πηγαίναμε μέσα στον χώρο του σχολείου και θα ήταν μια γνώριμη ατμόσφαιρα γιορτής. Όμως, όχι! Τίποτε δεν είναι συνηθισμένο σε αυτόν τον τόπο!
Η γιορτή θα γινόταν το βράδυ του Σαββάτου, επάνω στο βουνό! Και μάλιστα, τα παιδιά θα ξεκινούσαν από τον Άγιο Γεώργιο Αναρράχης, με συνοδούς τα μέλη της Ορειβατικής Λέσχης Πτολεμαΐδας και περπατώντας από το μονοπάτι θα έφταναν στον χώρο που είχε οριστεί.
Σκεφτόμασταν: μα πώς θα ανέβουν τα παιδιά εκεί;
Αλλά σκεφτόμασταν χωρίς τον ξενοδόχο. Τους κατοίκους δηλαδή αυτού του τόπου! Εκπαιδευτικοί, γονείς, παιδιά και συνδιοργανωτές, ξεκίνησαν πιστεύοντας ακράδαντα ότι όλα θα πάνε καλά… Και πήγαν όλα καλά!
Αν και δεχόμασταν τηλεφωνήματα από τις γύρω περιοχές όπου η καταιγίδα είχε ξεσπάσει, ο ουρανός πάνω από το βουνό του Μουρικίου αποφάσισε να γιορτάσει μαζί μας! Δεν έριξε ούτε σταγόνα! Έτσι, λίγο νωρίτερα από την έναρξη, οι Παραμυθάδες βρεθήκαμε σε έναν χώρο μαγικό! Το περιβάλλον πάνω στο καταπράσινο βουνό, ειδυλλιακό! Φροντισμένο και πεντακάθαρο στο έπακρο από τους εθελοντές.
Ένα ξωκλήσι, κιόσκια, ένας μεγάλος πέτρινος σταυρός, αγριολούλουδα, ο φιλόξενος χώρος του Φυσιολατρικού Συλλόγου Αναρράχης «Ο Σταυρός» και μία θέα που άνοιγε την ψυχή! Άνθρωποι χαμογελαστοί, άλλοι άναβαν φωτιές, άλλοι τακτοποιούσαν τις τελευταίες λεπτομέρειες και κάποιοι πρόθυμα μας ξενάγησαν στον χώρο!
Στις 8:00μμ , ακούστηκαν οι φωνές των παιδιών που είχαν ξεκινήσει την πορεία τους. Ο ήχος από τις φωνούλες και τα γέλια τους έφτανε ως εμάς και θύμιζε κάτι από κουδουνάκια ξωτικών.
Στην άφιξή τους όπου τους περίμενε η όμορφη νεράιδα των αστεριών, μοιράστηκαν καπελάκια σε 3 διαφορετικά χρώματα διαχωρίζοντας τα γκρουπ των παιδιών. Νήπια και πρώτη τάξη μαζί, δευτέρα και τρίτη η επόμενη ομάδα και τέλος η τετάρτη, πέμπτη και έκτη τάξη. Όλα κρατούσαν από ένα φαναράκι. Βραχιολάκια που φωσφόριζαν μοιράστηκαν σε μικρούς και μεγάλους. Κάθε γκρουπ ξεκίνησε την πορεία του προς έναν από τους τρεις σταθμούς.
Δύο σταθμοί για αφηγήσεις των παραμυθιών και ένας σταθμός όπου ο Αστρονομικός Σύλλογος Δυτικής Μακεδονίας είχε στήσει το τηλεσκόπιο. Υπήρχε φροντίδα ακόμη και για τους ενήλικες, ένας δικός τους σταθμός με παραμύθια ενηλίκων. Με εξαίρεση αυτή των ενηλίκων, τα παιδιά σταματούσαν σε κάθε σταθμό για είκοσι λεπτά. Μετά, σε απόλυτη συνεννόηση και συγχρονισμό, κρατώντας τα φαναράκια μες στη νύχτα , άλλαζαν τις θέσεις τους.
Μικρές φλογίτσες που μετακινούνταν στο βουνό. Οι μικροί μας φίλοι με αμείωτο ενδιαφέρον ταξίδεψαν στον όμορφο κόσμο των παραμυθιών. Εντυπωσιακή ήταν η προσήλωση τους, οι ερωτήσεις και οι αντιδράσεις τους. Στο τέλος όλοι μαζί κατευθυνθήκαμε στην κεντρική και μεγαλύτερη φωτιά. Τα παιδιά έκαναν έναν μεγάλο κύκλο, κρατήθηκαν από τα χέρια και άρχισαν να τραγουδούν… τι άλλο;
Μα …«το τραγούδι των αστεριών»!
Και, ω, τι μαγεία! Εκείνη την στιγμή καθάρισαν και τα τελευταία σύννεφα στον ουρανό και η αστροφεγγιά έγινε ένα καλύτερο στέμμα μόνον για χάρη των παιδιών! Οι μαθητές του νηπιαγωγείου και της έκτης τάξης που θεωρούνται απόφοιτοι, έγραψαν μία κακή ανάμνηση στο χαρτάκι που τους δόθηκε και το πέταξαν στη φωτιά.
Ένα γύψινο αστεράκι δόθηκε σε κάθε παιδί, που έγραφε ρήματα όπως «με βοήθησες» ή «με εμπιστεύτηκες» ή ό,τι άλλο είχαν σκαρφιστεί οι δασκάλες τους. Εκείνα με τη σειρά τους έπρεπε να δώσουν το αστεράκι τους, στον συμμαθητή που αντιπροσώπευε για αυτούς το κάθε συναίσθημα! Φυσικά κανένα ρήμα δεν ήταν ίδιο με τα υπόλοιπα!
Από μια τέτοια βραδιά δεν θα μπορούσαν, βέβαια, να λείπουν και τα πυροτεχνήματα! Τα παιδιά ενθουσιασμένα απόλαυσαν την λήξη αυτής της ανεπανάληπτης λήξης της σχολικής τους χρονιάς!
Τέλος, σαν αναμνηστικό, ένα προσωπικό δώρο έκπληξη δόθηκε στα μέλη των παραμυθάδων που βρεθήκαμε εκεί. Μία σφραγίδα «παλιάς κοπής» με το όνομα της κάθε μιας από εμάς! Θαρρείς και μπορουμε να τους ξεχάσουμε αυτούς τους ανθρώπους…
Συνειδητοποιούμε άραγε πόσο τεράστια αξία έχουν οι παιδικές αναμνήσεις στην ζωή ενός ανθρώπου; Τα παιδιά του Εμπορίου και της Αναρράχης έχουν την τύχη να γεμίζουν την ψυχή τους με τέτοιους θησαυρούς! Χάρη στους ευφάνταστους και ευαισθητοποιημένους εκπαιδευτικούς, στους πρόθυμους να συμμετέχουν γονείς, στους εθελοντές που δίνουν πάντα το παρόν και την βοήθεια!
Τελικά στον τόπο αυτό αστέρια συναντάς όλη μέρα κι όλη νύχτα! Και ίσως αυτός να είναι ο κόσμος που ονειρεύτηκε ο Γιώργος Σεφέρης!
Οι παραμυθάδες 