Posts Tagged With: Χριστός

Το λουλούδι των Χριστουγέννων

Κάποτε, σε ένα μικρό χωριουδάκι, τις παραμονές των Χριστουγέννων οι άνθρωποι έκαναν μεγάλες ετοιμασίες για να υποδεχτούν τη γέννηση του Χριστού. Οι γυναίκες ετοίμαζαν γλυκά και κουλουράκια, καθάριζαν και στόλιζαν τα σπίτια τους, οι άντρες έβαφαν τις αυλές και την πλατεία του χωριού και ο ιερέας μαζί με τα μικρά παιδιά έφτιαχναν μία φάτνη στη μέση της εκκλησίας.

Την μέρα των Χριστουγέννων όλοι πήγαιναν στην εκκλησία και ο καθένας άναβε το δικό του κεράκι. Τότε όλη η εκκλησία έλαμπε από το γλυκό τους φως. Ένας-ένας μετά περνούσαν μπροστά από τη φάτνη και άφηναν από ένα δώρο μπροστά στο μικρό Χριστό.

Η μικρή Πεπίτα συνήθιζε, μαζί με τη μανούλα της, να φτιάχνει κουλουράκια και να τα προσφέρει σε ένα μικρό στολισμένο καλαθάκι. Όμως εκείνη την χρονιά τα πράγματα για την οικογένεια της μικρούλας ήταν πολύ δύσκολα. Η μανούλα αρρώστησε και ο πατέρας έφυγε σε άλλη πολιτεία για να δουλέψει και να πληρώσουν τα φάρμακα και το φαγητό της οικογένειας.

Έτσι το πρωί των Χριστουγέννων η Πεπίτα πήγε μόνη της στην εκκλησία, με άδεια χέρια. Ντρεπόταν το καημένο κοριτσάκι και δεν τόλμησε να πλησιάσει στη φάτνη. Κάθησε πίσω πίσω, κρυμμένο σε μία κολόνα. Την έπιασαν τα κλάματα και προσευχόταν στην Παναγία.

Παναγίτσα μου, δεν έχω τίποτε να δωρίσω φέτος στον Χριστούλη. Η μαμά μου είναι άρρωστη και ο μπαμπάς σε άλλη πολιτεία. Σε παρακαλώ, μπορείς να Του πεις ότι τον αγαπώ πολύ και να με συγχωρέσει;

Έκανε τον σταυρό της και κίνησε κλαίγοντας να φύγει για το σπίτι. Άκουσε τότε πίσω της μία γλυκιά φωνή να την ρωτάει:

Γιατί, κοριτσάκι, κλαις μία τόσο χαρμόσυνη μέρα;

Η Πεπίτα γύρισε και είδε μία γριούλα με γλυκό πρόσωπο που έφεγγε σαν το φεγγάρι.

Γιατί δεν έχω τίποτε να δώσω στον μικρό Χριστό.

…της εξήγησε.

Μα εκείνος θέλει μόνο την αγάπη σου και τίποτε παραπάνω! Αλλά, αφού τόσο λαχταράς κάτι να του δωρίσεις, μάζεψε τα φύλλα από εκείνο τον θάμνο και πήγαινε να του τα προσφέρεις.

Το κοριτσάκι έσκυψε και μάζεψε όσα κλαδιά μπορούσε να χωρέσει η μικρή της αγκαλιά. Όταν γύρισε να τα δείξει στη γριούλα, εκείνη είχε εξαφανιστεί. Ποια να ήταν άραγε; Γύρισε λοιπόν ξανά στην εκκλησία και πολύ διστακτικά πλησίαζε στη φάτνη. Οι άνθρωποι κοίταζαν παραξενεμένοι αυτό το περίεργο δώρο. Και μερικοί μάλιστα μουρμούριζαν με περιφρόνηση. Όμως, τι θαύμα. Όταν η μικρή Πεπίτα γονάτισε μπροστά στη φάτνη και ακούμπησε τα κλαδιά κοντά στο μικρό Χριστό, εκείνα άρχισαν να ανθίζουν και να βγάζουν ένα όμορφο λουλούδι που είχε το σχήμα των αστεριών. Με συγκίνηση τότε, όλοι μαζί, γονάτισαν και άρχισαν να ψάλλουν το τροπάριο των Χριστουγέννων. Και η μικρή Πεπίτα κατάλαβε πως σημασία δεν έχει το δώρο να είναι ακριβό αλλά να προσφέρεται με την αγάπη που γεμίζει τις καρδιές!Έτσι το αλεξανδρινό έγινε το λουλούδι των Χριστουγέννων!

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Το μοιρολόι της Παναγίας ή Κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής

Τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής ή αλλιώς το μοιρολόι της Παναγίας, αναφέρονται στην σταύρωση του Χριστού και έχουν θρηνητικό ύφος.

Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, κορίτσια που ψέλνουν το μοιρολόι της Παναγίας, γυρνάνε τα σπίτια κρατώντας στεφάνια με λουλούδια τα οποία αμέσως μετά τα τοποθετούν είτε στον επιτάφειο είτε στον τάφο συντοπίτη τους που πέθανε πρόσφατα.

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές και εκδοχές ανάλογα με την περιοχή. Μια από αυτές είναι η ακόλουθη!

 

Το μοιρολόι της Παναγίας

Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρη μέρα

σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται,

σήμερον έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρισκαταραμένοι,

για να σταυρώσουν τον Χριστό, τον πάντων βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι

να λάβει δείπνο μυστικό, να μην το λάβουν όλοι.

Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,

τας προσευχάς της έκανε για το Μονογενή της.

Φωνή εξήλθ’ εξ ουρανού υπ’ αρχαγγέλου στόμα

σώνουν Κυρά μου οι προσευχές, σώνουν και οι μετάνοιες

και τον Υιό σου πιάσανε και στον φονιά τον πάνε.

Σαν κλέφτη τον επιάσανε και σαν φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου τις αυλές εκεί τον τυραννάνε.

-Χαλκιά, χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.

Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτιάνει πέντε.

Συ, φαραέ, που τα ’φτιασες, πρέπει να μας διδάξεις.

-Βάλτε τα δυό στα πόδια του, τ’ άλλα τα δυό στα χέρια,

το πέμπτο το φαρμακερό βάλτε το στην καρδιά του

να τρέξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.

Η Παναγιά πλησίασε και τα δεξιά κοιτάζει, κανένα δε γνωρίζει.

Κοιτά και δεξιότερα, βλέπει τον Αη Γιάννη:

-Αη Γιάννη, Αη Γιάννη Πρόδρομε και Βαπτιστά του Υιού μου,

μην είδες τον Υιόκα μου τον διδάσκαλό σου;

-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω

Δεν έχω χέρι, πάλαμο για να σου τον εδείξω.

Βλέπεις εκείνον τον γυμνό τον παραπονεμένο

όπου φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο;

Εκείνος είναι ο γιόκα σου και ο διδάσκαλός μου.

Η Παναγιά του μίλησε, η Παναγιά του λέει:

-Δε μου μιλείς παιδάκι μου, δε μου μιλείς παιδί μου;

-Τι να σου πω Μανούλα μου που διαφορά δεν έχεις;

Μόνο το Μέγα Σάββατο κοντά το μεσημέρι

που θα λαλήσει ο πετεινός, σημαίνουν οι καμπάνες.

Categories: Θρησκευτική παράδοση | Ετικέτες: ,,,,,, | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: