Posts Tagged With: Χριστούγεννα

Ο γέροντας των Φώτων!

Διασκευή-Απόδοση: Αδελαϊς Ράπτη

Μια φορά, σε ένα φτωχό χωριό, ζούσανε δυο φίλοι, ο Γιωργής κι ο Κωσταντής. Εκεί δεν υπήρχαν μεγάλα χωράφια και τα ζώα ήταν λίγα. Έτσι οι οικογένειες τα έβγαζαν δύσκολα πέρα.
Όμως οι άνθρωποι ήταν πολύ χαρούμενοι. Κάθε πρωί καλημερίζονταν. Για τις δουλειές του καθενός μαζευόταν όλο το χωριό και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον. Τα βράδυα κανένας δεν κλείδωνε την πόρτα του γιατί δεν φοβόταν.
Μόνο οι δυο φίλοι ήταν πάντα σκυθρωποί. Όλα τους φαινόταν λίγα. Δεν χόρταιναν, δεν γέλαγαν, όλα τους ενοχλούσαν! Αποφάσισαν λοιπόν να φύγουν από το χωριό. Κι ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Όλοι οι χωριανοί κατέβηκαν στην άκρη του χωριού και τους έδωσαν από κάτι να βάλουν στο ταγάρι τους, ό,τι μπορούσε ο καθένας. Τελευταίος έμεινε ο γέρος σοφός του χωριού τους.

Εγώ δεν έχω σπουδαία πράγματα να σας δώσω. Πάρτε από ένα κουτί που όμως θα το ανοίξετε όταν θα έχετε ανάγκη μεγάλη. Και θα σας πω και μια συμβουλή…
Μια σαύρα, ένας κύκλος και δυο κλειδιά θα σας σώσουν!

…είπε ο γέροντας και τους αποχαιρέτισε.

Έντεκα μέρες περπάταγαν ώσπου βρέθηκαν σε ένα φαλακρό βουνό. Μήτε δέντρο, μήτε νερό δεν έβρισκες εκεί. Παντού βράχια. Μόνο ψηλά στην κορυφή φαινόταν δέντρα πολλά και στην μέση τους ένα έλατο τόσο ψηλό και μεγάλο που λες και ακούμπαγε τον ουρανό.
Ξεκίνησαν λοιπόν τον ανήφορο να φτάσουν εκεί, να ξεκουραστούν. Μα όσο αυτοί ανέβαιναν τόσο η κορυφή ξεμάκραινε. Οι δυο φίλοι σταμάτησαν απελπισμένοι και κάθησαν σε έναν βράχο να βρουν μια λύση. Τότε πετάχτηκε ο Γιωργής και είπε στον φίλο του:

Μια σαύρα! Πρέπει να βρούμε μια σαύρα, όπως μας συμβούλεψε ο γερο-σοφός! Ας χωριστούμε και όποιος την βρει, την ακολουθεί. Μόλις νυχτώσει θα γυρίσουμε εδώ και θα μοιραστούμε ό,τι βρήκαμε.

Ο Κωσταντής όσο κι αν έψαξε δεν βρήκε τίποτε. Ο Γιωργής όμως βρήκε μια σαύρα ανάμεσα στις πέτρες και την ακολούθησε με προσοχή. Εκείνη πήγε και χώθηκε στην τρύπα ενός βράχου. Σκύβει ο Γιωργής να δει και βλέπει έναν μικρό λάκκο με λίγο νεράκι και δίπλα δύο χούφτες βρασμένους σπόρους. Άπλωσε το χέρι να βάλει τους σπόρους στο μαντήλι και το νερό στο παγούρι. Όμως, από την πολλή πείνα και δίψα, δεν άντεξε. Έπεσε με τα μούτρα και ήπιε κι έφαγε χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον καημένο τον Κωνσταντή. Γύρισε λοιπόν, πίσω με άδεια τα χέρια και βρήκε τον φίλο του μισοπεθαμένο. Ο Γιωργής, γεμάτος λύπη κι ενοχή, τον άφησε εκεί και συνέχισε τον δρόμο για τη κορυφή μήπως και βρει τίποτε να φέρει. Μέχρι να φτάσει επάνω η πείνα και η δίψα είχαν και πάλι θεριέψει.

Όταν πια ανέβηκε, βρέθηκε σε έναν πανέμορφο κήπο, γεμάτο δέντρα με όμορφους καρπούς. Στην μέση, υψωνόταν το τεράστιο έλατο που το έβλεπαν από τους πρόποδες του βουνού. Δίπλα του υπήρχε μια λίμνη με καθάρια νερά. Τρέχει ο Γιωργής να πιει νερό, μα μόλις ακούμπησε τα χείλια του στην άκρη της, η λίμνη… ξεράθηκε! Άπλωσε το χέρι του να κόψει ένα μήλο από το διπλανό δέντρο μα η μηλιά ξεράθηκε κι αυτή! Ο Γιωργής τραβήχτηκε απογοητευμένος πίσω και τότε η λίμνη ξαναγέμισε νερό και η μηλιά έβγαλε ξανά ζουμερά μήλα. Προσπάθησε πολλές φορές να πλησιάσει μα κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο. Είχε αρχίσει πια να νυχτώνει, όταν ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά του ένας ψηλός γέροντας, με κάτασπρα μαλλιά και λαμπερά λευκά ρούχα.

%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%cf%8e%cf%84%cf%89%ce%bdΕίμαι ο Γέροντας των Φώτων. Εδώ είναι το σπίτι μου. Τα δέντρα και η λίμνη είναι φίλοι μου και έχουν εχθρό τους όποιον προδίδει την φιλία. Και ξέρουμε ότι, πριν λίγο, εσύ πρόδωσες τον καλύτερό σου φίλο. Όμως σήμερα, είναι παραμονή των Φώτων και σε λυπήθηκα. Αποφάσισα να σου δώσω μια ευκαιρία να σώσεις την ζωή σου αν σώσεις κι εσύ την μοίρα της γης!

…είπε ο γέρος; κι έδειξε το μεγάλο έλατο στον Γιωργή, που είχε χάσει την μιλιά του από τον φόβο του. Ύστερα είπε πάλι:

Σε αυτό το δέντρο κατοικεί η μοίρα της γης. Κάθε Χριστούγεννα βγαίνουν παράξενοι καλικάντζαροι, που δεν μοιάζουν με τους άλλους, και προσπαθούν να ρίξουν κάτω το δέντρο. Κρύψου καλά και μόλις τους δεις σκέψου έναν τρόπο να σώσεις το δέντρο και την μοίρα της γης. Απόψε είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

Αυτά είπε κι εξαφανίστηκε! Κρύφτηκε ο Γιωργής και περίμενε. Σε λίγο, εμφανίστηκαν οι καλικάντζαροι, άγριοι, βρώμικοι και αντί για χέρια είχαν κάτι μακριές κουτάλες που έφταναν μέχρι το χώμα. Άναψαν μεγάλη φωτιά, έβαλαν επάνω ένα καζάνι με νερό κι έριξαν μέσα βατράχια, φίδια και σκουλήκια να τα μαγειρέψουν. Όταν όμως το σιχαμερό φαγητό τους ετοιμάστηκε δεν μπορούσαν να βάλουν στο στόμα τους ούτε μια μπουκιά γιατί τα κουταλόχερά τους ήταν τόσο μακριά που κανένας δεν μπορούσε να ακουμπήσει το φαγητό στα χείλη του. Θυμωμένοι τότε και αγριεμένοι από την πείνα, ορμούσαν με δύναμη επάνω στο δέντρο που ίσα ίσα κρατιόταν από μια άκρη και ήταν έτοιμο να πέσει κάτω και να χαθεί έτσι η μοίρα της Γης.

Ο Γιωργής προσπαθούσε με αγωνία να βρει έναν τρόπο να μην γίνει το κακό. Θυμήθηκε τότε την δεύτερη συμβουλή του γερο-σοφού συγχωριανού του. Ένας κύκλος σκέφτηκε και πετάχτηκε από την κρυψώνα του. Οι καλικάντζαροι, μόλις τον είδαν, σταμάτησαν να χτυπούν το δέντρο και όρμησαν να σκοτώσουν εκείνον. Μα ο Γιωργής τους φώναξε:

Περιμένετε! Μπορώ να σας βοηθήσω να φάτε και να χορτάσετε.

Εκείνοι τον αγριοκοίταξαν αλλά σταμάτησαν και περίμεναν τα λόγια του με δυσπιστία και ανησυχία. Πεινούσαν χρόνια τώρα και θέλανε να ακούσουν τι είχε να τους πει αυτός ο ανθρωπάκος.

Ακούστε τι θα κάνετε! Σχηματίστε όλοι έναν κύκλο γύρω από το καζάνι με το φαγητό. Θα βουτάτε τις κουτάλες σας, θα γεμίζετε με φαγητό και θα ταϊζετε αυτόν που είναι απέναντί σας. Έτσι, χωρίς να κουραστείτε και βοηθώντας ο ένας τον άλλον, θα χορτάσετε όλοι!

Οι καλικάντζαροι με τα κουταλόχερα, κοιτάχτηκαν απορημένοι, έκαναν έναν κύκλο γύρω από το καζάνι και, δειλά-δειλά στην αρχή και πιο γρήγορα μετά, άρχισαν να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Και όσο χόρταιναν τόσο ηρεμούσαν και άρχισαν να γελάνε σαν τα παιδιά και μερικοί έκαναν και τούμπες από την χαρά τους!
Τότε, εμφανίστηκε πάλι δίπλα στον Γιωργή ο λευκός γέροντας και σηκώνοντας το χέρι του, του έδειξε το δέντρο της Γης που, όση ώρα οι καλικάντζαροι έτρωγαν και γέλαγαν, εκείνο είχε δέσει και ήταν πάλι ολόκληρο. Κοίταξε χαμογελώντας τον Γιωργή και του είπε:

Εύγε! Τα κατάφερες!

Ο Γιωργής όμως έσκυψε το κεφάλι και απάντησε:

Kαι τι να το κάνω; Τι με νοιάζει; Εγώ έχασα τον καλύτερό μου φίλο!

Μην απελπίζεσαι, Γιωργή! Ο δρόμος σου τώρα αρχίζει!

…και με αυτά τα λόγια ο γέροντας των Φώτων χάθηκε πάλι.

Όμως, κι ο Γιωργής, πριν προλάβει να τον φωνάξει, βρέθηκε ξανά μπροστά στον βράχο που τον είχε οδηγήσει η σαύρα. Κι όταν έσκυψε να κοιτάξει μέσα από την τρύπα του βράχου, είδε έκπληκτος ότι ο λάκκος είχε πάλι νεράκι και δίπλα του υπήρχαν ακόμη οι βρασμένοι σπόροι. Χωρίς να χάσει λεπτό γέμισε το παγούρι του, έβαλε και τους σπόρους στο μαντήλι του και έτρεξε να συναντήσει τον αγαπημένο του φίλο. Όταν έφτασε στο σημείο που είχαν χωριστεί με τον φίλο του, βρήκε τον Κωνσταντή να τον περιμένει σαν να μην είχαν χωριστεί την προηγούμενη μέρα. Μα τι είχε συμβεί; Ήταν όνειρο; Ήταν θαύμα;

Τίποτε δεν βρήκα, Γιωργή.

…του είπε λυπημένος ο φίλος του.

Μην στεναχωριέσαι Κωνσταντή. Κάτι βρήκα εγώ και για τους δυο μας.

Ήταν λιγοστό αυτό που έφαγαν και ήπιαν μα πήρανε λίγο δύναμη και άρχισαν να κουβεντιάζουν τι θα κάνουν. Έβαλε ο Κωσταντής το χέρι στο δισάκι του μήπως βρει τίποτε χρειαζούμενο και έπιασε το κουτί που τους είχε δώσει ο γέρο-σοφός την μέρα που άφηναν το χωριό τους. Έβγαλε κι ο Γιωργής το δικό του. Για μεγάλη τους έκπληξη μόλις άνοιξαν τα δυο κουτιά, είδανε ότι τα κλειδιά που υπήρχαν μέσα ήταν τα κλειδιά του σπιτιού τους.
Κατάλαβαν λοιπόν, ποιο ήταν το μήνυμα. Ότι δηλαδή, το ομορφότερο μέρος του κόσμου ήταν ο δικός τους τόπος, οι δικοί τους άνθρωποι που τους αγαπούσαν. Πήραν τον δρόμο της επιστροφής και όταν έφτασαν στο χωριό όλοι έτρεχαν και τους αγκάλιαζαν.

Από τότε τριγυρνούσαν πάντα μαζί και ήταν πάντα χαμογελαστοί και ευγενικοί με όλους και βοηθούσαν όποιον είχε ανάγκη.

Ψέμματα ή αλήθεια έτσι λεν’ τα παραμύθια!!!

Advertisements
Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,,,,, | Σχολιάστε

Αρχή του χρόνου, καλή χρονιά της αφεντιάς σας!

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Μαρίας Παπακωνσταντίνου

Το 2017 ξεκίνησε για την ομάδα των Παραμυθάδων με ένα ταξίδι ή μάλλον ταξιδεύοντας από διάφορες κατευθύνσεις.

Πριν από τα Χριστούγεννα λάβαμε ένα τηλεφώνημα από την κα Αλεξία Π. Ιωαννίδου, πολιτισμική διαχειρίστρια, στο τμήμα πολιτισμού του Δήμου Παιονίας, ένας άγνωστος προορισμός για εμάς, που μας προσκαλούσε να πάρουμε μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις «Πολύκαστρο: Η πόλη των ονείρων» και φυσικά δεχτήκαμε με μεγάλη μας χαρά γιατί θα ταξιδεύαμε τα παραμύθια. Έτσι κανονίσαμε το ραντεβού μας για τις 4 Ιανουαρίου 2017.

Ξεκινήσαμε λοιπόν μια ομάδα από την Κατερίνη και μια από την Καβάλα και συναντηθήκαμε στο Πολύκαστρο την Πόλη των Ονείρων σε μια ολοφώτιστη και γεμάτη παραμυθένια ατμόσφαιρα πλατεία! Το κρύο ήταν τσουχτερό και έτσι μεταφερθήκαμε στο θεατράκι του Δήμου όπου μας υποδέχτηκαν οι φιλόξενοι Παίονες! Η προσέλευση των παιδιών άρχισε από νωρίς και η χαρά μας ήταν μεγάλη γιατί ποιος καλύτερός από τα παιδιά για να μας κάνει ποδαρικό για το νέο έτος!

Αφού λοιπόν τα παιδιά ήταν εκεί, ήταν και τα παραμύθια! Ανεβήκαμε όλοι μαζί στην σκηνή καθίσαμε σαν μια μεγάλη παρέα, παιδιά, παραμύθια, μουσική, παραμυθάδες και άρχισαν να ξεπηδούν έτσι μαγικά, «το γέρικο βόδι», «Η Κάλλω και οι καλικάντζαροι»,  «Ο παπουτσής και τα ξωτικά», «Συμφωνία με έναν Καλικάντζαρο», «Ο φούρναρης και η γυναίκα του», «Οι τρεις επισκέπτες» κι άλλα πολλά και όλα αυτά με τα παιδιά να συμμετέχουν σε κάθε κάλεσμα και δράση των ηρώων μας!

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε το 2017 για την ομάδα των Παραμυθάδων ταξιδεύοντας σε άγνωστες, μέχρι τώρα, οδικές κατευθύνσεις αλλά και σε γνωστές εδώ και χρόνια, στις ψυχές των παιδιών.

Πήραν μέρος οι Παραμυθάδες: Μπουγά Μαρία, Παπακωνσταντίνου Μαρία, Ράπτη Αδελαϊς, Τσιφλίδου Αρετή και οι μικροί παραμυθάδες μας Ζηνοβία και Θοδωρής Πετρόπουλου. Τα παραμύθια συνόδευσε μελωδικά ο Νάκης Πετρόπουλος με την κιθάρα του.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (Ηχητικό παραμύθι).

Το παραμύθι «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» που ακολουθεί, ηχογραφήθηκε στο στούντιο της ΕΡΤ Καβάλας τον Δεκέμβριο του 2016 και μεταδόθηκε από την συχνότητά της την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016. Στην ηχογράφηση πήραν μέρος τα μέλη της ομάδας: Βαβαλέσκου Θεοδώρα, Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊς, Τσίρκας Χρήστος και Χαριζάνη Μαρία.

Για να το ακούσετε, βεβαιωθείτε ότι έχετε ανοιχτά τα ηχεία κι έπειτα πατήστε την αναπαραγωγή (τον κόκκινο κύκλο με το λευκό βέλος που δείχνει δεξιά).

Καλή σας ακρόαση!

Categories: Παραμύθια για αυτιά | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Ο παπουτσής και τα ξωτικά (Ηχητικό παραμύθι).

Το παραμύθι «ο παπουτσής και τα ξωτικά» που ακολουθεί, ηχογραφήθηκε στο στούντιο της ΕΡΤ Καβάλας τον Δεκέμβριο του 2016 και μεταδόθηκε από την συχνότητά της την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016. Στην ηχογράφηση πήραν μέρος τα μέλη της ομάδας: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊς και Τσίρκας Χρήστος.

Για να το ακούσετε, βεβαιωθείτε ότι έχετε ανοιχτά τα ηχεία κι έπειτα πατήστε την αναπαραγωγή (τον κόκκινο κύκλο με το λευκό βέλος που δείχνει δεξιά).

Καλή σας ακρόαση!

Categories: Παραμύθια για αυτιά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο! (Ηχητικό παραμύθι)

Το παραμύθι «Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο» που ακολουθεί, ηχογραφήθηκε στο στούντιο της ΕΡΤ Καβάλας τον Δεκέμβριο του 2016 και μεταδόθηκε από την συχνότητά της την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2016. Στην ηχογράφηση πήραν μέρος τα μέλη της ομάδας: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊς, Τσίρκας Χρήστος και Χαριζάνη Μαρία.

Για να το ακούσετε, βεβαιωθείτε ότι έχετε ανοιχτά τα ηχεία κι έπειτα πατήστε την αναπαραγωγή (τον κόκκινο κύκλο με το λευκό βέλος που δείχνει δεξιά).

Καλή σας ακρόαση!

Categories: Παραμύθια για αυτιά | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Προσεχώς: Ταξιδεύουμε «στην πόλη των ονείρων» του δήμου Παιονίας!

Η πόλη των ονείρωνΗ καινούργια χρονιά θα ξεκινήσει και θα βρει τους Παραμυθάδες στους δρόμους. Πρώτη στάση «η πόλη των ονείρων» στο Πολύκαστρο του δήμου Παιονίας. Εκεί, στις 4 Ιανουαρίου στις 6 το απόγευμα, θα αφηγηθούμε Χριστουγεννιάτικα παραμύθια και ιστορίες.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | Σχολιάστε

Το γέρικο βόδι

%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%b2%cf%8c%ce%b4%ce%b9-2Τα πολύ παλιά τα χρόνια τα ζώα συνήθιζαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να μαζεύονται όλα μαζί, να διηγούνται τα κατορθώματα τους για την χρονιά που πέρασε και έτσι να αποφασίζουν τον ήρωα της χρονιάς! Δεν υπήρχε σειρά, απλά έπαιρνε ο καθένας τον λόγο και μιλούσε για το πιο σπουδαίο πράγμα που είχε κάνει την συγκεκριμένη χρονιά. Έπρεπε όλοι να μιλήσουν και μόνο τότε να μπορέσουνε όλοι μαζί να αποφασίσουν.

Την χρονιά εκείνη λοιπόν πρώτος μίλησε ο ελέφαντας, που ήταν πιο μεγαλόσωμος απ’ όλους. Άρχισε να μιλά γεμάτος καμάρι γιατί αυτή την χρονιά είχε ταξιδέψει σε χώρες μακρινές, φορώντας μεταξωτά υφάσματα στην πλάτη του και στολίδια στο λαιμό και στα πόδια του, μα το πιο σημαντικό ήταν πως κουβαλούσε στην πλάτη του τον αυτοκράτορα!

Έπειτα πήρε το λόγο το λιοντάρι μιλώντας για τον ηρωισμό του και την δύναμη του. Πως προστάτεψε τα μικρά του από κάθε κίνδυνο, πως έτρεξε χιλιόμετρα πολλά κυνηγώντας άλλα ζώα εξασφαλίζοντας έτσι τροφή για την οικογένεια του.

Ο σκύλος είπε πόσο χρήσιμος ήταν στους ανθρώπους γιατί ήταν πιστός φύλακας και προστάτευε τα πρόβατα και τα σπίτια τους.

Και η αλεπού με την σειρά της καυχήθηκε για το πώς ξεγελούσε τους χωρικούς, και τους σκύλους, και τρύπωνε στα κοτέτσια τους αρπάζοντας κότες. Κι έτσι ήταν χορτάτη όλο το χρόνο και αυτή και το σόι της.

Νιαούρισε τότε η γάτα και πήρε τον λόγο λέγοντας πως ήταν ζεστή συντροφιά για τους ανθρώπους και συγχρόνως πως κατάφερε να καθαρίσει τα σπίτια τους απ΄ τα ποντίκια.

Ο λαγός ήταν ο επόμενος και είπε για την γρηγοράδα του και για το ότι είχε κάνει εκείνη την χρονιά δυό ντουζίνες κουνελάκια. Μετά μίλησε το μυρμήγκι για την ικανότητα του να κουβαλάει σπόρους μέχρι και τρείς φορές μεγαλύτερους από το μέγεθός του. Και η μέλισσα περηφανεύτηκε για το χρυσό μέλι που κάνει και τρελαίνονται οι άνθρωποι με την γεύση του.

Μίλησαν και τα πουλιά για το πώς καθάριζαν τα σπαρτά από τα ζωύφια αλλά και πως διασκέδαζαν τους αγρότες με τα κελαϊδίσματα τους. Και τα ψάρια πήραν τον λόγο και είπαν πως έδωσαν τόνους τροφή στους ανθρώπους.

Μετά σηκώθηκε ο γάιδαρος και τους είπε που κουβάλησε στην πλάτη του πολλές οκάδες ξύλα κι αυτό σε δύσκολα μονοπάτια μέσα στα βουνά και οι καμήλες τότε μίλησαν και είπαν πως αυτές μετέφεραν βαριά φορτία μέσα στην έρημο για μέρες πολλές, χωρίς νερό και φαγητό.

Μίλησαν και οι κότες, τα άλογα, τα φίδια, οι πεταλούδες και τα γουρούνια…

Με την κουβέντα λοιπόν πήρε να ξημερώνει η πρώτη μέρα του νέου χρόνου κι ένα γέρικο βόδι, που καθόταν ζαρωμένο σε μια γωνιά, δεν είχε μιλήσει ακόμη. Είχε κατεβασμένο το κεφάλι του και τα μάτια του καρφωμένα στο χώμα σαν να ντρεπόταν και να ήθελε να κρυφτεί. Η πονηρή αλεπού όμως το πρόσεξε και του φώναξε κοροϊδευτικά:

Ε γέρο δεν μιλάς; Δεν θα μας πεις τι σπουδαίο έκανες φέτος;

είπε και γέλασε δυνατά.

Το βόδι ντράπηκε και μαζεύτηκε περισσότερο στην γωνιά του. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έκανε κι αυτό σπουδαία πράγματα. Κάποτε με την δύναμη του έσερνε το άροτρο κι όργωνε τα χωράφια κι έπειτα γυρνούσε με υπομονή την μυλόπετρα στ’ αλώνι για να γίνει το σιτάρι αλεύρι. Τώρα όμως είχε γεράσει και δεν είχε δύναμη, περνούσε όλη την μέρα του μέσα στον στάβλο χωρίς να κάνει κάτι σπουδαίο. Εκείνη την στιγμή τις σκέψεις του διέκοψε ο κόκκορας που πήδηξε στην πλάτη του και του φώναξε:

 Κι κι ρι κου! Πες μας λοιπόν, έκανες τίποτα άξιο λόγου ετούτη την χρονιά ή μόνο τεμπέλιαζες;

Τότε το βόδι σήκωσε τα μεγάλα του μάτια κοίταξε τα ζώα γύρω του και με ταπεινή φωνή τους είπε:

Πριν από πέντε βράδια, που είχε τσουχτερό κρύο, μπήκανε στο στάβλο ένας άντρας και μία γυναίκα. Η γυναίκα ύστερα από λίγο γέννησε ένα μωρό. Προσπαθούσε να το ζεστάνει αλλά μάταια, η νύχτα ήταν παγωμένη. Τότε πλησίασα το μωρό και με την ανάσα μου το κράτησα ζεστό όλη νύχτα. Το πρωί οι άνθρωποι με το μωρό έφυγαν. Δεν ξέρω αν είναι σπουδαίο αλλά εγώ αυτό έχω να σας διηγηθώ για φέτος.

%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bf-%ce%b2%cf%8c%ce%b4%ce%b9

…είπε το βόδι και γύρισε στην γωνιά του. Κανείς δεν μίλησε. Είχαν πέσει όλοι σε βαθιά σκέψη. Τότε μόνο η κουκουβάγια που ‘ναι απ’ όλα τα ζώα η πιο σοφή, φώναξε δυνατά:

Ζήτω το βόδι!!! Ζήτω!!!

Ζήτω το βόδι!!!

…φώναξαν και τα υπόλοιπά ζώα. Την χρονιά εκείνη το βόδι έγινε ο ήρωας των ζώων και χαιρότανε πολύ γι αυτό, γιατί ακόμη και στο τέλος της ζωής του φάνηκε χρήσιμο στους ανθρώπους.

«Ψέματα ή αλήθεια έτσι λεν τα παραμύθια»

Categories: Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

Δωδεκαήμερο και καλικάντζαροι!

Χριστούγεννα αύριο. Η μέρα που γενήθηκε ο Χριστός, μα και η μέρα που τα σκανδαλιάρικα καλικαντζαράκια, μας επισκέπτονται για δώδεκα μέρες. Τι συμβαίνει με αυτά; Και γιατί λέμε «Δωδεκαήμερο»; Για τον λόγο αυτό, καθίστε αναπαυτικά, ανεβάστε την ένταση των ηχείων σας, πατήστε την αναπαραγωγή και ακούστε…

Το παρακάτω ηχητικό αρχείο ηχογραφήθηκε σε συνεργασία με την ΕΡΤ Καβάλας και μεταδόθηκε την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου από την συχνότητά της. Στην ηχογράφηση πήραν μέρος τα παρακάτω μέλη της Ομάδας Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες»: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊς, Τσίρκας Χρήστος και Χαριζάνη Μαρία.

 

Categories: Παραμύθια για αυτιά | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Παραμυθάδες, μαθητές, το σπίτι των παραμυθιών και «τα Χριστούγεννα των αγγέλων», μόνο στην Χρυσούπολη!

Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας, Ράπτης Αδελαϊς –

Σε πρωταγωνιστικό ρόλο, την περίοδο των Χριστουγέννων, βρίσκονται φυσικά τα παραμύθια!

Ανασκουμπώθηκαμε λοιπόν όλοι οι Παραμυθάδες και μαζί με ταράνδους, μελομακάρονα, ξωτικά και κουραμπιέδες, δώσαμε το παρόν! Μέσα στο πλαίσιο αυτό, ήταν και η παρουσία μας, για τέσσερις μέρες, στις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις του δήμου Νέστου, που έφεραν τον τίτλο «Τα Χριστούγεννα των αγγέλων».

Από την Δευτέρα 19 έως και την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου, κάθε πρωί βρισκόμασταν στον προαύλιο χώρο του παλιού 1ου νηπιαγωγείου, από τις 9:00 έως τις 12:00.

Ένα μικρό, πράσινο σπιτάκι, όμορφα στολισμένο με Αη Βασίληδες κι αστέρια, με σκόρπια μαξιλαράκια στο πάτωμα ήταν η φωλιά των παραμυθιών μας. Ήταν το σπίτι των παραμυθιών. Η ατμόσφαιρα ήταν αυτή ακριβώς που χρειαζόντουσαν τα παιδιά για να ανέβουν μαζί μας στο άρμα των παραμυθιών. Και ταξιδέψαμε παρέα στην πολιτεία του «Παπουτσή και των Ξωτικών», φορτώσαμε μαζί «τα Δώρα του Δεκέμβρη», πήγαμε κάτω από την γη και είδαμε τους καλικάντζαρους να κόβουν το δέντρο της Ζωής αλλά τους ακολουθήσαμε και στον επάνω κόσμο κρυφοκοιτάζοντας τις σκανταλιές τους. Τους κυνηγήσαμε στον μύλο που πήγε «η Κάλλω και η Μάρμπω», όμως κάναμε «Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο», αλλά στο τέλος του την φέραμε. Ανεβήκαμε στις παγωμένες Άλπεις και συναντήσαμε την «Βασίλισσα του χιονιού»… κάναμε τόσα ταξίδια. Περιπλανηθήκαμε, χαθήκαμε, ταλαιπωρηθήκαμε μα στο τέλος διασκεδάσαμε και επιστρέψαμε γεμάτοι και πιο πλούσιοι από συναισθήματα.

Κι από την Χρυσούπολη που μαζί με τους αγγέλους γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, στέλνουμε τις ευχές μας για χρόνια καλά κι αγαπημένα!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Θεοδωρίδου Βιβή, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαΐδα,Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος, Τσιφλίδου Αρετή και Χαριζάνη Μαρία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

«Μια φορά κι έναν καιρό η αγάπη…» με την Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας στο σπιτάκι του Αϊ Βασίλη!

Δεκέμβριος, ο μήνας της αγάπης. Αγάπη λοιπόν και το θέμα μας στην μηνιαία επίσκεψή μας με τα παιδιά που έχουν για στέκι τους τις παιδικές βιβλιοθήκες ή την Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας «Βασίλης Βασιλικός». Μόνη διαφορά, το σημείο συνάντησής μας. Λόγω των εορτών, επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε την δράση μας στο σπιτάκι του Αϊ Βασίλη στην κεντρική πλατεία της Καβάλας.

Έτσι, λίγο μετά τις 5 το απόγευμα της Τρίτης 20 Δεκεμβρίου, τα παιδιά άρχισαν να προσέρχονται στο σπιτάκι του κοκκινοφορεμένου άγιου. Μέχρι να μαζευτούνε αρκετά, ξεκινήσαμε την κατασκευή μας. Τα παιδιά έπρεπε να φτιάξουν μια τρισδιάστατη Χριστουγεννιάτικη κάρτα όπου το θέμα της θα ήταν η αγάπη. Και το κατάφεραν υπέροχα.

Κι ύστερα ήρθαν τα παραμύθια και στόλισαν την κάθε γωνιά, ζέσταναν την κάθε ψυχή, ανακούφισαν την κάθε έγνοια. Παιδιά που γεύτηκαν κάθε ανάσα, κάθε λέξη και συναίσθημα. Παραμυθάδες που μέθυσαν από τις έντονες ματιές των παιδιών. Ήταν ένα υπέροχο απόγευμα, όπως όλα τα απογευμάτα που δημιουργούμε στις δράσεις μας με την Δημοτική Βιβλιοθήκη Καβάλας!

Και του χρόνου παιδιά! Εννοείται ότι ευχαριστούμε και τους γονείς που δεν χάνουν την ευκαιρία να τα φέρουν δίπλα μας. Τους ευχαριστούμε για όλα αυτά τα χρόνια!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή, Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαϊς, Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Χρήστος και Χαριζάνη Μαρία!

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: