Posts Tagged With: Φιλία

Ο γέροντας των Φώτων!

Διασκευή-Απόδοση: Αδελαϊς Ράπτη

Μια φορά, σε ένα φτωχό χωριό, ζούσανε δυο φίλοι, ο Γιωργής κι ο Κωσταντής. Εκεί δεν υπήρχαν μεγάλα χωράφια και τα ζώα ήταν λίγα. Έτσι οι οικογένειες τα έβγαζαν δύσκολα πέρα.
Όμως οι άνθρωποι ήταν πολύ χαρούμενοι. Κάθε πρωί καλημερίζονταν. Για τις δουλειές του καθενός μαζευόταν όλο το χωριό και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον. Τα βράδυα κανένας δεν κλείδωνε την πόρτα του γιατί δεν φοβόταν.
Μόνο οι δυο φίλοι ήταν πάντα σκυθρωποί. Όλα τους φαινόταν λίγα. Δεν χόρταιναν, δεν γέλαγαν, όλα τους ενοχλούσαν! Αποφάσισαν λοιπόν να φύγουν από το χωριό. Κι ας ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Όλοι οι χωριανοί κατέβηκαν στην άκρη του χωριού και τους έδωσαν από κάτι να βάλουν στο ταγάρι τους, ό,τι μπορούσε ο καθένας. Τελευταίος έμεινε ο γέρος σοφός του χωριού τους.

Εγώ δεν έχω σπουδαία πράγματα να σας δώσω. Πάρτε από ένα κουτί που όμως θα το ανοίξετε όταν θα έχετε ανάγκη μεγάλη. Και θα σας πω και μια συμβουλή…
Μια σαύρα, ένας κύκλος και δυο κλειδιά θα σας σώσουν!

…είπε ο γέροντας και τους αποχαιρέτισε.

Έντεκα μέρες περπάταγαν ώσπου βρέθηκαν σε ένα φαλακρό βουνό. Μήτε δέντρο, μήτε νερό δεν έβρισκες εκεί. Παντού βράχια. Μόνο ψηλά στην κορυφή φαινόταν δέντρα πολλά και στην μέση τους ένα έλατο τόσο ψηλό και μεγάλο που λες και ακούμπαγε τον ουρανό.
Ξεκίνησαν λοιπόν τον ανήφορο να φτάσουν εκεί, να ξεκουραστούν. Μα όσο αυτοί ανέβαιναν τόσο η κορυφή ξεμάκραινε. Οι δυο φίλοι σταμάτησαν απελπισμένοι και κάθησαν σε έναν βράχο να βρουν μια λύση. Τότε πετάχτηκε ο Γιωργής και είπε στον φίλο του:

Μια σαύρα! Πρέπει να βρούμε μια σαύρα, όπως μας συμβούλεψε ο γερο-σοφός! Ας χωριστούμε και όποιος την βρει, την ακολουθεί. Μόλις νυχτώσει θα γυρίσουμε εδώ και θα μοιραστούμε ό,τι βρήκαμε.

Ο Κωσταντής όσο κι αν έψαξε δεν βρήκε τίποτε. Ο Γιωργής όμως βρήκε μια σαύρα ανάμεσα στις πέτρες και την ακολούθησε με προσοχή. Εκείνη πήγε και χώθηκε στην τρύπα ενός βράχου. Σκύβει ο Γιωργής να δει και βλέπει έναν μικρό λάκκο με λίγο νεράκι και δίπλα δύο χούφτες βρασμένους σπόρους. Άπλωσε το χέρι να βάλει τους σπόρους στο μαντήλι και το νερό στο παγούρι. Όμως, από την πολλή πείνα και δίψα, δεν άντεξε. Έπεσε με τα μούτρα και ήπιε κι έφαγε χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον καημένο τον Κωνσταντή. Γύρισε λοιπόν, πίσω με άδεια τα χέρια και βρήκε τον φίλο του μισοπεθαμένο. Ο Γιωργής, γεμάτος λύπη κι ενοχή, τον άφησε εκεί και συνέχισε τον δρόμο για τη κορυφή μήπως και βρει τίποτε να φέρει. Μέχρι να φτάσει επάνω η πείνα και η δίψα είχαν και πάλι θεριέψει.

Όταν πια ανέβηκε, βρέθηκε σε έναν πανέμορφο κήπο, γεμάτο δέντρα με όμορφους καρπούς. Στην μέση, υψωνόταν το τεράστιο έλατο που το έβλεπαν από τους πρόποδες του βουνού. Δίπλα του υπήρχε μια λίμνη με καθάρια νερά. Τρέχει ο Γιωργής να πιει νερό, μα μόλις ακούμπησε τα χείλια του στην άκρη της, η λίμνη… ξεράθηκε! Άπλωσε το χέρι του να κόψει ένα μήλο από το διπλανό δέντρο μα η μηλιά ξεράθηκε κι αυτή! Ο Γιωργής τραβήχτηκε απογοητευμένος πίσω και τότε η λίμνη ξαναγέμισε νερό και η μηλιά έβγαλε ξανά ζουμερά μήλα. Προσπάθησε πολλές φορές να πλησιάσει μα κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο. Είχε αρχίσει πια να νυχτώνει, όταν ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά του ένας ψηλός γέροντας, με κάτασπρα μαλλιά και λαμπερά λευκά ρούχα.

%ce%bf-%ce%b3%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%86%cf%8e%cf%84%cf%89%ce%bdΕίμαι ο Γέροντας των Φώτων. Εδώ είναι το σπίτι μου. Τα δέντρα και η λίμνη είναι φίλοι μου και έχουν εχθρό τους όποιον προδίδει την φιλία. Και ξέρουμε ότι, πριν λίγο, εσύ πρόδωσες τον καλύτερό σου φίλο. Όμως σήμερα, είναι παραμονή των Φώτων και σε λυπήθηκα. Αποφάσισα να σου δώσω μια ευκαιρία να σώσεις την ζωή σου αν σώσεις κι εσύ την μοίρα της γης!

…είπε ο γέρος; κι έδειξε το μεγάλο έλατο στον Γιωργή, που είχε χάσει την μιλιά του από τον φόβο του. Ύστερα είπε πάλι:

Σε αυτό το δέντρο κατοικεί η μοίρα της γης. Κάθε Χριστούγεννα βγαίνουν παράξενοι καλικάντζαροι, που δεν μοιάζουν με τους άλλους, και προσπαθούν να ρίξουν κάτω το δέντρο. Κρύψου καλά και μόλις τους δεις σκέψου έναν τρόπο να σώσεις το δέντρο και την μοίρα της γης. Απόψε είναι η τελευταία τους ευκαιρία.

Αυτά είπε κι εξαφανίστηκε! Κρύφτηκε ο Γιωργής και περίμενε. Σε λίγο, εμφανίστηκαν οι καλικάντζαροι, άγριοι, βρώμικοι και αντί για χέρια είχαν κάτι μακριές κουτάλες που έφταναν μέχρι το χώμα. Άναψαν μεγάλη φωτιά, έβαλαν επάνω ένα καζάνι με νερό κι έριξαν μέσα βατράχια, φίδια και σκουλήκια να τα μαγειρέψουν. Όταν όμως το σιχαμερό φαγητό τους ετοιμάστηκε δεν μπορούσαν να βάλουν στο στόμα τους ούτε μια μπουκιά γιατί τα κουταλόχερά τους ήταν τόσο μακριά που κανένας δεν μπορούσε να ακουμπήσει το φαγητό στα χείλη του. Θυμωμένοι τότε και αγριεμένοι από την πείνα, ορμούσαν με δύναμη επάνω στο δέντρο που ίσα ίσα κρατιόταν από μια άκρη και ήταν έτοιμο να πέσει κάτω και να χαθεί έτσι η μοίρα της Γης.

Ο Γιωργής προσπαθούσε με αγωνία να βρει έναν τρόπο να μην γίνει το κακό. Θυμήθηκε τότε την δεύτερη συμβουλή του γερο-σοφού συγχωριανού του. Ένας κύκλος σκέφτηκε και πετάχτηκε από την κρυψώνα του. Οι καλικάντζαροι, μόλις τον είδαν, σταμάτησαν να χτυπούν το δέντρο και όρμησαν να σκοτώσουν εκείνον. Μα ο Γιωργής τους φώναξε:

Περιμένετε! Μπορώ να σας βοηθήσω να φάτε και να χορτάσετε.

Εκείνοι τον αγριοκοίταξαν αλλά σταμάτησαν και περίμεναν τα λόγια του με δυσπιστία και ανησυχία. Πεινούσαν χρόνια τώρα και θέλανε να ακούσουν τι είχε να τους πει αυτός ο ανθρωπάκος.

Ακούστε τι θα κάνετε! Σχηματίστε όλοι έναν κύκλο γύρω από το καζάνι με το φαγητό. Θα βουτάτε τις κουτάλες σας, θα γεμίζετε με φαγητό και θα ταϊζετε αυτόν που είναι απέναντί σας. Έτσι, χωρίς να κουραστείτε και βοηθώντας ο ένας τον άλλον, θα χορτάσετε όλοι!

Οι καλικάντζαροι με τα κουταλόχερα, κοιτάχτηκαν απορημένοι, έκαναν έναν κύκλο γύρω από το καζάνι και, δειλά-δειλά στην αρχή και πιο γρήγορα μετά, άρχισαν να ταϊζουν ο ένας τον άλλον. Και όσο χόρταιναν τόσο ηρεμούσαν και άρχισαν να γελάνε σαν τα παιδιά και μερικοί έκαναν και τούμπες από την χαρά τους!
Τότε, εμφανίστηκε πάλι δίπλα στον Γιωργή ο λευκός γέροντας και σηκώνοντας το χέρι του, του έδειξε το δέντρο της Γης που, όση ώρα οι καλικάντζαροι έτρωγαν και γέλαγαν, εκείνο είχε δέσει και ήταν πάλι ολόκληρο. Κοίταξε χαμογελώντας τον Γιωργή και του είπε:

Εύγε! Τα κατάφερες!

Ο Γιωργής όμως έσκυψε το κεφάλι και απάντησε:

Kαι τι να το κάνω; Τι με νοιάζει; Εγώ έχασα τον καλύτερό μου φίλο!

Μην απελπίζεσαι, Γιωργή! Ο δρόμος σου τώρα αρχίζει!

…και με αυτά τα λόγια ο γέροντας των Φώτων χάθηκε πάλι.

Όμως, κι ο Γιωργής, πριν προλάβει να τον φωνάξει, βρέθηκε ξανά μπροστά στον βράχο που τον είχε οδηγήσει η σαύρα. Κι όταν έσκυψε να κοιτάξει μέσα από την τρύπα του βράχου, είδε έκπληκτος ότι ο λάκκος είχε πάλι νεράκι και δίπλα του υπήρχαν ακόμη οι βρασμένοι σπόροι. Χωρίς να χάσει λεπτό γέμισε το παγούρι του, έβαλε και τους σπόρους στο μαντήλι του και έτρεξε να συναντήσει τον αγαπημένο του φίλο. Όταν έφτασε στο σημείο που είχαν χωριστεί με τον φίλο του, βρήκε τον Κωνσταντή να τον περιμένει σαν να μην είχαν χωριστεί την προηγούμενη μέρα. Μα τι είχε συμβεί; Ήταν όνειρο; Ήταν θαύμα;

Τίποτε δεν βρήκα, Γιωργή.

…του είπε λυπημένος ο φίλος του.

Μην στεναχωριέσαι Κωνσταντή. Κάτι βρήκα εγώ και για τους δυο μας.

Ήταν λιγοστό αυτό που έφαγαν και ήπιαν μα πήρανε λίγο δύναμη και άρχισαν να κουβεντιάζουν τι θα κάνουν. Έβαλε ο Κωσταντής το χέρι στο δισάκι του μήπως βρει τίποτε χρειαζούμενο και έπιασε το κουτί που τους είχε δώσει ο γέρο-σοφός την μέρα που άφηναν το χωριό τους. Έβγαλε κι ο Γιωργής το δικό του. Για μεγάλη τους έκπληξη μόλις άνοιξαν τα δυο κουτιά, είδανε ότι τα κλειδιά που υπήρχαν μέσα ήταν τα κλειδιά του σπιτιού τους.
Κατάλαβαν λοιπόν, ποιο ήταν το μήνυμα. Ότι δηλαδή, το ομορφότερο μέρος του κόσμου ήταν ο δικός τους τόπος, οι δικοί τους άνθρωποι που τους αγαπούσαν. Πήραν τον δρόμο της επιστροφής και όταν έφτασαν στο χωριό όλοι έτρεχαν και τους αγκάλιαζαν.

Από τότε τριγυρνούσαν πάντα μαζί και ήταν πάντα χαμογελαστοί και ευγενικοί με όλους και βοηθούσαν όποιον είχε ανάγκη.

Ψέμματα ή αλήθεια έτσι λεν’ τα παραμύθια!!!

Advertisements
Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,,,,, | Σχολιάστε

Με παραμύθια για την φιλία στο Λουτρό Τραϊανοπόλεως

Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Ζωής Τσαπανίδου

5 Φερουαριου 2017… Ημέρα Κυριακή!

…κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη!!!
Κάπως έτσι ξεκίνησε μια υπέροχη βραδιά των Παραμυθάδων στο Λουτρός Τραϊανούπολης, ενός όμορφου χωριού λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη. Εκεί βρεθήκαμε καλεσμένοι από την Στεφανία Σανδραμάνη, υπεύθυνη του παιδότοπου Χάνα & Χάνα όπου και πραγματοποιήθηκε η δράση μας με τον τίτλο «Κρύφτηκε στο παραμύθι… κάποιος φίλος, κάποια φίλη».
Η δράση ξεκίνησε με την ψυχολόγο Μαδεμλή Κασιανή συζητώντας με τα παιδιά για την φιλία και τους φίλους.
Εκεί μπλέξανε τα παραμύθια μας, με τα ζεστά χαμόγελα των γονέων και με την χαρά των παιδιών ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
Πιαστήκαμε λοιπόν στο χορό μαζί με τους «έξι φίλους», «το ποντικάκι, ο πιστός φίλος», «το χρυσό πουλάκι», τους «μουζικάντηδες», την «αρκούδα με τους δύο φίλους» κι έναν «σκύλο που έψαχνε παρέα» και έγινε γλέντι τρικούβερτο!!!
Η βραδιά μας τελείωσε με τις όμορφες ζωγραφιές των παιδιών γεμάτες χρώματα, αγάπη και χαμόγελα! Ζωγραφιές πάνω σε κάρτες σε σχήμα καρδιάς με σκοπό να τις δώσουν ως δώρο στον αγαπημένο/η φίλο/η τους.
Φεύγοντας γεμίσαμε την φαρέτρα μας με ακόμη μια εμπειρία, καινούργιες γνωριμίες και όμορφα βλέμματα παιδιών!!!

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Τσαπανίδου Ζωή, Τσίρκας Π. Χρήστος, Τσίρμπα Κατερίνα και Τσομπανόπουλος Απόστολος.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Προσεχώς: Τα παραμύθια για την φιλία ταξιδεύουν στον Λουτρό Τραϊανούπολης

Αφίσα για παιδότοπο Χάνα & ΧάναΤην Κυριακή 5 Φεβρουαρίου, στις 6 το απόγευμα, η εκδήλωση των Παραμυθάδων «Κρύφτηκε στο παραμύθι, κάποιος φίλος… κάποια φίλη» θα πραγματοποιηθεί στον παιδότοπο «Χάνα & Χάνα» στον Λουτρό Τραϊανούπολης του νομού Έβρου.

Για την φιλία, θα μιλήσει στα παιδιά, η ψυχολόγος κα Μαδεμλή Κασσιανή.

Με το τέλος της αφήγησης των παραμυθιών, τα παιδιά θα κατασκευάσουν μια κάρτα με θέμα την φιλία με σκοπό να την κάνουν δώρο στον αγαπημένο φίλο ή φίλη.

Είσοδος: 5 ευρώ (γονέας συν ένα παιδί) και 2 ευρώ για κάθε επιπλέον παιδί.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Τα παιδιά γέμισαν ξανά τις παιδικές βιβλιοθήκες και τα παραμύθια βρήκαν πάλι το δρόμο τους!

«Κρύφτηκε στο παραμύθι, κάποιος φίλος…κάποια φίλη» είναι ο τίτλος της δράσης που πραγματοποιήσαμε την περασμένη Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017. Η δράση είναι ενταγμένη στο πλαίσιο των μηνιαίων επισκέψεών μας στις δύο παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας, στου Αγίου Λουκά και στου Τιμίου Σταυρού.

Φέτος, η θεματολογία μας αφορά τις ηθικές αξίες. Ξεκινήσαμε με τον σεβασμό τον Νοέμβριο, μιλήσαμε για την αγάπη τον Δεκέμβριο και τώρα ήταν η σειρά της φιλίας. Το νέο στοιχείο που έδωσε μια διαφορετική νότα στην δράση μας, είναι η συμμετοχή δύο ψυχολόγων, της Νέλλης Γεωργιάδου και της Χρύσας-Μαρίας Ταβανλή -τις οποίες και ευχαριστούμε ολόψυχα για την ένθερμη ανταπόκριση και συμμετοχή. Οι δύο κυρίες, με τον δικό τους επιστημονικό και επαγγελματικό τρόπο θα επιδιώκουν να μεταδώσουν και να κοινωνήσουν στα παιδιά τις αξίες αυτές στις οποίες θα αναφερόμαστε. Αυτό έγινε και με την φιλία…

(Επόμενη συνάντηση, την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου στις 17:30 με θέμα την Αλήθεια!)

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά

Του παραμυθο-ανταποκριτή μας Χρήστου Π. Τσίρκα

Πριν ακόμα οι δείκτες του ρολογιού δείξουν 6 το απόγευμα, άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα παιδιά στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά. Πιστοί στο ραντεβού μας κι εμείς εκεί, με τα παραμύθια ανά…καρδιάς. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά αφού η μέρα απαιτούσε να μιλήσουμε για την φιλία. Πριν ξετυλίξουμε το κουβάρι της κόκκινης κλωστής, η ψυχολόγος Χρύσα-Μαρία Ταβανλή ξεκίνησε μια όμορφη κουβέντα με τους μικρούς μας φίλους αλλά και με όσους από τους μεγάλους θέλανε να συμμετέχουνε. Η κουβέντα κράτησε αρκετά και ήταν παραγωγική. Ακούστηκαν διάφορα, άλλα σοβαρά κι άλλα αστεία.

Και τότε, ένα αεράκι φύσηξε και η ανέμη άρχισε να γυρίζει μια με τον Τάσο, μια με την Ζωή, την Γεσθημανή και τον Χρήστο. Τα παραμύθια ξύπνησαν τους ήρωες, τα ζώα, τα αντικείμενα, την φύση ολάκερη. Τα παραμύθια, μίλησαν για την φιλία, είτε την καλή, είτε την κακή. «Όλοι δουλεύουν», ο μύθος του Αισώπου «Οι δύο φίλοι και η αρκούδα», «Ο Σαντουράμ κι ο Αντουράμ» και «Το ποντικάκι, ο πιστός φίλος».

Κι όταν τα παραμύθια ολοκληρώσανε τον κύκλο τους, σηκώσαμε τα μανίκια ψηλά, πήραμε τις μπογιές στα χέρια και με μπόλικη αγάπη αρχίσαμε να ζωγραφίζουμε την κάρτα που θα προσφέραμε στην συνέχεια σαν δώρο στον καλύτερο φίλο ή φίλη μας.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή, Τσαπανίδου Ζωή και Τσίρκας Χρήστος.

Για έναν κόσμο που αξίζει…

Της Χρύσας-Μαρίας Ταβανλή – Ψυχολόγος

Η σημερινή εκδήλωση των «Παραμυθάδων» στην Παιδική βιβλιοθήκη του Αγ. Λουκά, στην οποία είχα τη χαρά και την τιμή να συμμετέχω, ήταν μια εμπειρία ευχάριστη αλλά κυρίως διδακτική. Όσα χρόνια και να περάσουν η συναναστροφή με τα παιδιά παραμένει πάντα ένα παράθυρο σε έναν κόσμο μαγικό και συνάμα τόσο αληθινό που η ενηλικότητα δεν μας επιτρέπει να δούμε πολλώ δε μάλλον να γίνουμε μέρος του.

Η βιβλιοθήκη άρχισε να γεμίζει από νωρίς με παιδάκια μικρά 4-5 χρονών, που ήταν μάλλον επιφυλακτικά και συντόνιζαν το βήμα τους με αυτό των μαμάδων ενισχύοντας έτσι το αίσθημα της ασφάλειας, με παιδιά στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, που αλληλεπιδρούσαν ζωγραφίζοντας και συζητώντας αλλά και με παιδιά της πρώτης και μέσης εφηβικής ηλικίας που αρχικά επεδίωκαν την επαφή κυρίως με τον κόσμο των ενηλίκων. Όλες αυτές οι διαφορετικότητες όμως παραμερίστηκαν μεμιάς όταν όλοι, μικροί και μεγάλοι, καθίσαμε μαζί γύρω από το ίδιο τραπέζι και αρχίσαμε να συζητάμε για πράγματα που μας αρέσουν ανταλλάσοντας ιδέες και εμπειρίες με στόχο να γνωριστούμε καλύτερα. Στη συνέχεια προσεγγίσαμε την έννοια της φιλίας, αρχικά μουδιασμένα, με λεξούλες που μας έφερνε στο μυαλό η ίδια η λέξη και όσο η ώρα περνούσε εμβαθύναμε όλο και περισσότερο συζητώντας για τα χαρακτηριστικά του καλού φίλου, για τους δικούς μας φίλους αλλά και για τα συναισθήματα που βιώνουμε όταν συναναστρεφόμαστε με αγαπημένους ανθρώπους. Έννοιες όπως, αγάπη, χαρά, φροντίδα, εμπιστοσύνη και αγκαλιά ντύθηκαν με παιδικές φωνούλες. Τελειώνοντας το πρώτο μέρος της δράσης θελήσαμε να σχηματίσουμε το δέντρο της φιλίας και να χρωματίσουμε τα γυμνά κλαδιά του με τα άνθη της αληθινής φιλίας, της φιλίας των παιδιών. Στο δεύτερο μέρος και αφού ακούσαμε με μεγάλη προσοχή τα παραμύθια και αποκωδικοποιήσαμε έννοιες και μηνύματα αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε μια κάρτα για τον καλύτερο μας φίλο και να γράψουμε σε αυτήν το μήνυμα της φιλίας μας. Οι κάρτες άρχισαν πολύ γρήγορα να γεμίζουν με χρώματα, οι μαρκαδόροι άλλαζαν χέρια με γοργούς ρυθμούς και τα μηνύματα αγάπης στόλισαν το άσπρο χαρτί. Στο τέλος της βραδιάς όλες οι κάρτες, όμορφες και ξεχωριστές, ξεκίνησαν το ταξίδι τους…! Κλείνοντας υποσχεθήκαμε στην επόμενη κοινή μας συνάντηση να μοιραστούμε με την ομάδα λεπτομέρειες για το ταξίδι της κάρτας, την αντίδραση του παραλήπτη και τα συναισθήματα που αυτή γέννησε. Σε αναμονή λοιπόν….

Προσωπικά θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους «Παραμυθάδες» για την πρόταση τους για τη συμμετοχή μου στις δράσεις της ομάδας, την κα Κατερίνα Κουμανίδου για την υποστήριξη της, την συνάδερφο κα Μαρία Δουργουνάκη για την συμμετοχή της στην εκδήλωση και κυρίως όλα τα παιδιά που συμμετείχαν και με άφησαν έστω και για λίγο να δω από το δικό τους παράθυρο έναν κόσμο που αξίζει.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Τιμίου Σταυρού

Της παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Αδελαϊς Ράπτη

Μία μεγάλη έκπληξη μας περίμενε στην πρώτη για τον φετινό χειμώνα επίσκεψη στην παιδική βιβλιοθήκη του Τιμίου Σταυρού. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη! Πράγμα που μας συγκίνησε ιδιαίτερα. Μάθαμε από τους γονείς ότι ο διευθυντής του σχολείου ενημέρωσε τους μαθητές για την δράση μας και τον ευχαριστούμε.
Θέμα μας λοιπόν αυτήν την φορά η φιλία.
Με μία καινούρια παρουσία ανάμεσα στην ομάδα των Παραμυθάδων, αυτήν της ψυχολόγου Νέλλης Γεωργιάδου, δώσαμε μία πρόσθετη νότα στις παρουσιάσεις μας στις παιδικές βιβλιοθήκες. Ή σκέψη μας ήταν να βοηθήσουμε τα παιδιά να κατανοούν τα νοήματα πριν ξεκινήσει το ταξίδι των παραμυθιών.
Η Νέλλη λοιπόν, με έναν όμορφο και έξυπνο διάλογο κατάφερε να πάρει από τα παιδιά απαντήσεις που μας ξάφνιασαν ευχάριστα. Και κάθε απάντηση γραφόταν σε έναν πίνακα δέντρο έτσι ώστε όταν όλες συγκεντρώθηκαν οι Παραμυθάδες πήραμε την σκυτάλη και οι αφηγήσεις των παραμυθιών ξετυλίχτηκαν και οι μικροί μας φίλοι αφέθηκαν στην μαγεία.
«Ο γέροντας των Φώτων», «Οι δυο φίλοι και η αρκούδα», «Η καμηλοπάρδαλη και οι πίθηκοι», «Το μυρμήγκι και το περιστέρι», ήταν τα παραμύθια και οι μύθοι που διηγηθήκαμε στα παιδιά. Επίσης αφηγηθήκαμε την ιστορία των δύο φίλων, του Δάμωνα και του Φιντία που για αιώνες στάθηκαν λαμπρό παράδειγμα φιλίας!
Τέλος, ζητήσαμε να ζωγραφίσουν όλα μία κάρτα, να γράψουν στο εσωτερικό της ένα μήνυμα για τον καλύτερο τους φίλο και να του την χαρίσουν.
Οι Παραμυθάδες που συμμετείχαν ήταν οι : Μίχα Μέλη, Μπουγά Μαρία, Ράπτη Αδελαΐς, Τσιφλίδου Αρετή και η καλή φίλη της ομάδας Παναγιωτίδου Σταυρούλα.

Φιλία: Καθολική και διαχρονική βασική αξία

Της Νέλλης Γεωργιάδου – Ψυχολόγος

Φιλία! Μια από τις πιο βασικές αξίες! Είναι καθολική και διαχρονική. Τη συναντάμε σε πολύ μικρή ηλικία και την διατηρούμε μέχρι τα γεράματα. Συνεπώς, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά της έτσι ώστε να μπορούμε να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν πιο συνειδητά αυτές τις σχέσεις.
Την Τετάρτη είχαμε την χαρά να αποδομήσουμε την αξία αυτή με πολλούς πολλούς μικρούς φίλους. Ξεκινήσαμε με ελεύθερους συνειρμούς : «όταν μας λένε φιλία τι σκεφτόμαστε; – σκεφτόμαστε αγάπη, σκεφτόμαστε αγκαλιές και φιλιά, σκεφτόμαστε παιχνίδι»! Και συνεχίσαμε με πιο κατευθυνόμενες ερωτήσεις όπως, «πού και πώς κάνουμε φίλους», «ποιοι μπορεί και ποιοι δεν μπορεί να είναι φίλοι μας» ,«τι κάνουμε ή δεν κάνουμε με αυτούς» και άλλα.
Ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη να βλέπουμε τους μικρούς θεατές να σηκώνουν χέρια για να βάλουν το δικό τους λιθαράκι στο «παζλ» που «χτίζαμε» στον πίνακα μπροστά τους! Τα λιθαράκια αυτά δεν ήταν μόνο πολύτιμα αλλά και πολύ εύστοχα! Τους ευχαριστούμε πολύ.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Το ποντικάκι, ο πιστός φίλος

Λαϊκό παραμύθι της πρώην Τσεχοσλοβακίας

%cf%80%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac%ce%ba%ce%b9Πριν πολλά χρόνια, αλλά όχι και πάρα πολλά -αφού την ιστορία που θα σας πω την θυμάμαι καλά- στο μπαλκόνι ενός αγροτόσπιτου, καθότανε ένα λουκάνικο και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Η καγκελόπορτα που βρισκότανε δίπλα του, το πρόσεξε και το ρώτησε έκπληκτη:

Τί έχεις και κλαις καλό μου λουκάνικο;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή.

Τί μου λες; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Κρίμα το καημένο. Στεναχωρέθηκα πολύ. Έτσι μου έρχεται να βγω από τους μεντεσέδες μου.

Κι όπως το είπε, έτσι κι έκανε η καγκελόπορτα. Τραντάχτηκε απότομα και βγήκε από τους μεντεσέδες της. Από τον θόρυβο ξύπνησε ο φράχτης της αυλής. Γύρισε προς το μπαλκόνι και είδε την καγκελόπορτα πεσμένη. Απόρησε με την σειρά του και της φώναξε:

Τί έπαθες βρε καγκελόπορτα και έπεσες;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του και το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να βγω από τους μεντεσέδες μου.

Πω-πω… Κρίμα βρε συ. Τί κακό ήταν αυτό. Στεναχωρέθηκα τώρα. Ε λοιπόν κι εγώ θα γκρεμοτσακιστώ.

Και με το που τελειώνει την φράση του, δίνει μια και πέφτει καταγής λυπημένος. Εκείνη την ώρα, ετοιμαζότανε να σταθεί πάνω του μια καρακάξα, η οποία τρόμαξε όταν τον είδε να σωριάζεται κάτω και τον ρώτησε:

Μα τί έπαθες στα καλά καθούμενα;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ κι η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να γκρεμοτσακιστώ.

Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό που μου λες. Τα έχω χαμένα. Ε τότε κι εγώ θα δέσω τα πόδια μου.

Έτσι κι έκανε. Έδεσε τα πόδια της με ένα κομάτι σκοινί που βρήκε πεταμένο παραδίπλα και πέταξε προς το δάσος. Εκεί, σταμάτησε στο κλαδί ενός δέντρου. Μα το δάσος απόρησε με την καρακάξα που είχε δέσει τα πόδια της και δεν δίστασε να την ρωτήσει:

Πώς σου ήρθε να δέσεις τα πόδια σου βρε καρακάξα;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της κι ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να δέσω τα πόδια μου.

Αυτό που μου είπες μόλις τώρα με στεναχώρησε πάρα πολύ. Δεν έχω κουράγιο να στέκομαι όρθιο. Έτσι μου έρχεται να ρίξω όλα μου τα δέντρα.

Δεν θα το πιστέψετε αυτό που ακολούθησε. Ένα-ένα τα δέντρα του δάσους, άρχισαν να ξεριζώνονται και να πέφτουν κάνοντας έναν δυνατό κρότο, μέχρι που το δάσος ισοπεδώθηκε. Ο έντονος θόρυβος τρόμαξε ένα ελάφι που περνούσε από εκεί. Όταν αντίκρισε το δάσος στην κατάστασή του, τα έχασε και το ρώτησε:

Καλό μου δάσος, πώς σου ήρθε πέσεις κατάχαμα;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της, ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε κι η καρακάξα έδεσε τα πόδια της. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να ξεριζωθώ.

Απίστευτο. Αυτό δεν το περίμενα. Από την στεναχώρια μου, μου έρχεται να σπάσω τα κέρατά μου.

Το είπε και το έκανε. Άρχισε να χτυπάει τα κέρατά του στον κορμό ενός δέντρου που ήταν πεσμένος μέχρι που έσπασαν σε πολλά κομάτια κι ύστερα άρχισε να τρέχει χωρίς να ξέρει κι αυτό προς τα που. Κάποια στιγμή βρέθηκε σε μια πηγή και σταμάτησε να ξεδιψάσει. Η πηγή μόλις το αντίκρισε και είδε τα σπασμένα κέρατα, το ρώτησε:

Τί έπαθαν τα κέρατά σου; Γιατί έσπασαν;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της, ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε, η καρακάξα έδεσε τα πόδια της και το δάσος ξεριζώθηκε. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να σπάσω τα κέρατά μου.

Αμάν. Κρίμα μωρέ. Λυπήθηκα πολύ. Έτσι μου έρχεται να λασπωθώ.

Και λασπώθηκε για τα καλά. Άφησε το χώμα να ενωθεί με το κρυστάλινο δροσερό νερό της και στο άψε-σβήσε χυνότανε λασπόνερο. Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε μια κοπέλα που κρατούσε μια πήλινη στάμνα. Είχε φτάσει εκεί για να την γεμίσει με νερό. Τα έχασε όμως όταν αντίκρισε την πηγή να τρέχει με λασπόνερο.

Πού πήγε το δροσερό και κρυστάλιν νερό σου πηγούλα μου;

Δεν τα έμαθες; Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της, ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε, η καρακάξα έδεσε τα πόδια της, το δάσος ξεριζώθηκε και το ελάφι έσπασε τα κέρατά του. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να λασπωθώ.

Πέθανε το ποντικάκι; Τί μου λες; Πολύ κρίμα. Ε λοιπόν κι εγώ θα σπάσω την στάμνα μου.

Η κοπέλα πέταξε με δύναμη την στάμνα που κρατούσε κι αυτή έπεσε σε κάτι βράχια που υπήρχαν εκεί παραδίπλα και έσπασε σε πολλά κομάτια. Έτσι, γύρισε στο σπίτι της χωρίς νερό και με άδεια χέρια. Η μητέρα της που έφτιαχνε ένα γλυκό και χρειαζότανε το νερό, ξαφνιάστηκε όταν την είδε με άδεια χέρια και την ρώτησε:

Που είναι η στάμνα με το νερό κόρη μου;

Άσε μητέρα. Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της, ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε, η καρακάξα έδεσε τα πόδια της, το δάσος ξεριζώθηκε, το ελάφι έσπασε τα κέρατά του και η πηγή λασπώθηκε. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να σπάσω την στάμνα.

Πέθανε το ποντικάκι; Πνίγηκε; Απίστευτο. Κι εγώ κάθομαι και κάνω γλυκό; Απαράδεκτο…θα το χαλάσω το γλυκό μου.

Κι αρπάζει η μητέρα της κοπέλας το κουτί με το αλάτι και το χύνει στο γλυκό. Εκείνη την ώρα άνοιξε η πόρτα του σπιτιού και μπήκε μέσα ο άντρας της ο οποίος βλέποντας την γυναίκα του να ρίχνει αλάτι στο γλυκό απόρησε.

Βρε γυναίκα, αυτό είναι το αλάτι κι όχι η ζάχαρη. Χαλάς το γλυκό έτσι. Μα τί έπαθες;

Αχ άντρα μου, που να στα λέω. Ο καλός και πιστός μας φίλος, το ποντικάκι…πριν λίγο πέθανε. Πνίγηκε σε μια γούρνα στην πίσω αυλή του σπιτιού του. Το λουκάνικο κλαίει με μαύρο δάκρυ, η καγκελόπορτα βγήκε από τους μεντεσέδες της, ο φράχτης γκρεμοτσακίστηκε, η καρακάξα έδεσε τα πόδια της, το δάσος ξεριζώθηκε, το ελάφι έσπασε τα κέρατά του, η πηγή λασπώθηκε κι η κόρη μας έσπασε την στάμνα σε πολλά κομάτια. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να χαλάσω το γλυκό.

Τί να σου πω βρε γυναίκα. Αυτό το νέο είναι πραγματικά δυσάρεστο και λυπηρό. Ήταν πολύ καλός φίλος το ποντικάκι και θα μας λείψει σε όλους. Αλλά όμως, δεν πρέπει να αντιδράμε έτσι, ούτε θα αλλάξει κάτι.

Και λέγοντας αυτά κίνησε να βγει από το σπίτι μα τον σταμάτησε πάλι η γυναίκα του…

Που πας;

Πάω να φτιάξω ένα καινούργιο κοτέτσι στις κότες μας. Αυτό που υπάρχει τώρα είναι έτοιμο να πέσει.

Ο χωρικός πήγε στην αυλή του κι όταν τελείωσε με το κοτέτσι, δηλαδή μετά από αρκετή ώρα, η γυναίκα του είχε ξεκινήσει να φτιάχνει ένα άλλο γλυκό. Η κόρη τους πήγε και αγόρασε μια καινούργια στάμνα για να την γεμίζει με νερό. Η πηγή είχε καθαρίσει από τις λάσπες και τα χώματα. Στο κεφάλι του ελαφιού, άρχισαν φυτρώνουν και πάλι κέρατα. Στο δάσος, όπου υπήρχαν δέντρα που ξεριζώθηκαν, φύτρωσαν μικρά δενδρύλια. Η καρακάξα έλυσε το σχοινί από τα πόδια της και πέταξε για μακριά. Ο φράχτης τέντωσε τα ξύλα του και στήθηκε πάλι όρθιος. Η καγκελόπορτα κατάφερε με δύο κινήσεις να μπει ξανά στους μεντεσέδες της και το λουκάνικο σκούπισε για τα καλά τα δάκρυά του.

Όμως ποτέ μα ποτέ, κανείς από όλους αυτούς κι άλλους πολλούς που δεν σας είπα, δεν ξέχασε και δεν θα ξεχάσει τον πιστό και καλό μας φίλο, το ποντικάκι…κι ελπίζω να μην τον ξεχάσετε ούτε κι εσείς.

Πηγή: «Παραμύθια απ’ όλο τον κόσμο» σε επιμέλεια του Gianni Rodari από τις εκδόσεις GUTENBERG 

Απόδοση – Διασκευή: Χρήστος Π. Τσίρκας

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,,,,,,,,,,,,,, | Σχολιάστε

Προσεχώς: «Κρύφτηκε στο παραμύθι, κάποιος φίλος…κάποια φίλη»!

%ce%b1%cf%86%ce%af%cf%83%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1Η νέα χρονιά ξεκίνησε με έντονο κρύο, παγετό και χιόνι. Άσπρισε ο τόπος ολόγυρα. Στις καρδιές μας όμως η θέρμη καλά κρατεί και περιμένει την στιγμή που θα βρεθούμε για άλλη μια φορά με τους αγαπημένους μας φίλους στις παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας.

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου, στις 6 το απόγευμα έχει οριστεί το ραντεβού μας τόσο στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά (Χανίων 1 – στο πολυκέντρο) όσο και σε αυτήν του Τιμίου Σταυρού (13ης Σεπτεμβρίου 10).

Θυμίζουμε πως για την περίοδο των δράσεών μας που ξεκίνησε από τον Νοέμβριο, οι θεματικές μας ενότητες αφορούν τις ηθικές αξίες. Κι αφού τον Νοέμβριο μιλήσαμε -με τα παραμύθια μας- για τον σεβασμό, τον Δεκέμβριο για την αγάπη, τώρα, στην εκδήλωση του Ιανουαρίου, τα παραμύθια μας, μιλάνε για την φιλία.

Ένα νέο στοιχείο θα πλαισιώνει πλέον τις δράσεις μας στις παιδικές βιβλιοθήκες. Πριν από τις αφηγήσεις μας, μία ψυχολόγος θα παρουσιάζει στα παιδιά την ηθική αξία που θα μας απασχολεί τόσο μέσα από τα παραμύθια, όσο και στις κατασκευές ή στα παιχνίδια που θα πραγματοποιούμε αμέσως μετά. Έτσι, με την ματιά και τον λόγο ενός έμπειρου επιστήμονα θα επιδιώκουμε να μεταδίδουμε τις αξίες αυτές στα παιδιά, με την ευχή να αποτελέσουν τα εφόδια για την ζωή τους!

Πιο συγκεκριμένα, στην παιδική βιβλιοθήκη του Τιμίου Σταυρού θα έχουμε την χαρά να υποδεχτούμε στην παρέα μας την ψυχολόγο, Νέλλη Γεωργιάδου, ενώ στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά την ψυχολόγο, Χρύσα – Μαρία Ταβανλή.

Σας περιμένουμε όλους εκεί γιατί «Κρύφτηκε στο παραμύθι, κάποιος φίλος…κάποια φίλη»!

Είσοδος: Ελεύθερη

 

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

Επίσκεψη της Ομάδας των Παραμυθάδων στον Πετεινό Ξάνθης

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριάς μας Αρετής Τσιφλίδου

Με ιδιαίτερη χαρά το αγαπημένο μας παραμύθι «Οι Μουζικάντες» ταξίδεψε στο χωριό Πετεινός της γειτονική Ξάνθης χθες Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016. Μόλις φτάσαμε αντικρίσαμε τα παιδάκια να ξεφαντώνουν με χορό και δυνατή μουσική. Ξεκινήσαμε την γνωριμία μας λοιπόν με πολύ χορό και τραγούδι. Μετά και αφού γνωριστήκαμε με τους λιλιπούτειους φίλους μας άρχισε το παραμύθι με τα τέσσερα γέρικα ζωάκια.
Το ακροατήριό μας, παρακολούθησε απορροφημένο την αφήγηση και μετά ακολούθησε η καθιερωμένη κουβεντούλα μαζί τους, αφήνοντας τους κάποια μηνύματα για την αγάπη προς τα ζώα, το κυνήγι των ονείρων που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε και το ρόλο της φιλίας σε όλες τις ηλικίες.
Ακολούθησε το σχετικό τραγούδι όπου με πολλή χαρά συμμετείχαν οι μικροί μας φίλοι και έπειτα αφιερώσαμε την υπόλοιπη ώρα σε Χριστουγεννιάτικα θέματα. Μιλήσαμε για τους καλικάτζαρους που πρώτη φορά οι πιο πολλοί ακούγανε, αφηγηθήκαμε τα παραμύθια «ο παπουτσής και τα ξωτικά» και «οι τρεις γέροντες» και τραγουδήσαμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ο φωτογράφος της παρέας μας είχε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, όπου κάποια παιδιά θέλησαν να δοκιμάσουν το ταλέντο τους στην φωτογράφιση και πήραν πρωτοβουλία και τον βοήθησαν με το έργο του. Τέλος χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες και παίξαμε το παιχνίδι «Τα τρία ζώα», μετά από αρκετές πρόβες, λόγω της μικρής ηλικίας των παιδιών, που παρόλο που το έπαιξαν για πρώτη φορά αποδείχτηκαν πολύ δυνατοί παίκτες.
Η επίσκεψη μας έκλεισε με τραγούδια που μας αφιέρωσαν και φυσικά με ξεφάντωμα και χορό!
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το προσωπικό του παιδικού σταθμού για την τόσο ζεστή φιλοξενία και την περιποίηση τους.
Στο ταξίδι αυτό συμμετείχαν οι παραμυθάδες Ράπτη Αδελαΐδα, Τσιφλίδου Αρετή, Τσομπανόπουλος Απόστολος και Χαριζάνη Μαρία.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: