Posts Tagged With: Σπηλιά

Προσεχώς: Συμμετέχουμε για άλλη μια χρονιά στο Wood Water Wild Festival

Λίγες μέρες μείνανε για να ανεβούμε ξανά στο μονοπάτι της παλιάς Καβάλας…

Εκεί που η φύση συναντά τον άνθρωπο και σμίγουνε μαζί. Συνυπάρχουνε σε μια κοινή δράση…

Εκεί θα συναντηθούμε κι εμείς οι Παραμυθάδες…

Στον νερόμυλο κι από εκεί θα κινήσουμε παρέα για την σπηλιά των παραμυθιών…εκεί που κάθε χρόνο, οι Παραμυθάδες βρισκόμαστε με τους μικρούς και μεγάλους μας φίλους και μοιραζόμαστε ιστορίες και παραμύθια.

Αφορμή για όλο αυτό, η διοργάνωση του 9ου Wood Water Wild Festival που θα πραγματοποιηθεί το Σαββατοκύριακο 17 και 18 Ιουνίου 2017.

Εμείς θα είμαστε εκεί και θα σας περιμένουμε…εσείς; Το Σάββατο 5 με 7 και την Κυριακή 1 με 3…

Το πρόγραμμα και ο χάρτης των δράσεων

Advertisements
Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Προσεχώς: Συμμετέχουμε στο 8ο Wood Water Wild Festival

13323813_1030506027039885_4776597064663935864_oΤο διήμερο 18 και 19 Ιουνίου 2016, Σάββατο και Κυριακή, οι Παραμυθάδες θα συμμετέχουμε για άλλη μια χρονιά στο εναλλακτικό φεστιβάλ Wood Water Wild Festival.Το Σάββατο λίγο μετά τις 4 το απόγευμα και την Κυριακή από τις 12 το μεσημέρι! Στην καθιερωμένη μας σπηλιά θα περιμένουμε τους μικρούς αλλά και τους μεγαλύτερους φίλους μας για να ταξιδέψουμε μαζί στον κόσμο των παραμυθιών μέσα από την αρμονία της φύσης!

Θα είμαστε εκεί και θα σας περιμένουμε! Ψάξτε να μας βρείτε ακολουθώντας τις πινακίδες μας!ταμπέλα παραμυθάδες

 

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ!

13391529_1033541586736329_2849980279890094213_o

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Στο 7ο wood water wild festival

monopatiΉταν κάποτε ένα μονοπάτι

που μεγάλωσε και ξετυλίχτηκε στην πλαγιά του βουνού,

της Παλιάς Καβάλας…

Ξετυλίχτηκε και κατηφόρισε προς τον Νερόμυλο.Έμαθε πως εκεί γίνεται μεγάλο και τρανό πανηγύρι με συναυλίες και αθλήματα και χωριάτικες πίτες και κυνήγι θησαυρού και κουκλοθέατρο και κατασκευές και πολλά όμορφα θαυμαστά πράγματα.

Οι άνθρωποι το λέγανε Wood Water Wild Festival και πήγαιναν εκεί εδώ και έξι χρόνια. Φέτος ήθελε κι αυτό να συμμετέχει αλλά τον κόσμο τον πολύ, τον φοβότανε.sphlia

Έτσι οι διοργανωτές αποφάσισαν να ακουμπήσουν την άκρη του δίπλα σε μια σπηλιά, δίπλα στην καρδιά ενός βράχου που αγαπούσε τα παραμύθια και τα παιδιά και εδώ και τέσσερα χρόνια φιλοξενούσε τους φίλους του, τους Παραμυθάδες!

fanarakiΩωω…τι όμορφα που ήταν εκεί !!!

Μέσα στη σπηλιά ένα φαναράκι άναβε και ένα βιβλίο γεμάτο παραμύθια περίμενε τους μικρούς του φίλους. Το λιγοστό φως του φαναριού, ήταν αρκετό να φωτίσει την σπηλιά που έκρυβε το βιβλίο. Το φως αυτό, ήταν αρκετό για να το δει κάποιος, όχι από πολύ μακριά και να πλησιάσει.

Σε λίγο εμφανίστηκε ο πρώτος, …

ο πρώτος μικρός εξερευνητής αυτής της όμορφης φύσης. Στάθηκε στο άνοιγμα της σπηλιάς και κοίταξε μέσα. Είδε το φαναράκι που έκαιγε. Η μικρή φωτίτσα του κέντρισε το ενδιαφέρον.

Περπάτησε προς το κέντρο και στάθηκε από πάνω του…paidi

έσκυψε και άρχισε να ξεφυλλίζει το βιβλίο…

Τα παραμύθια άρχισαν να πετάγονται από μέσα…

να δραπετεύουν…

μα δεν λέγανε να βγούνε από την σπηλιά.

Σαν να υπήρχε ένα αόρατο ξωτικό που τα εμπόδιζε να βγουν από αυτήν.

Τα παραμύθια τότε, γίνανε εικόνες που αγκαλιάσανε το εσωτερικό της σπηλιάς.

kosmosΟ μικρός μας φίλος τα κοιτούσε εκστασιασμένος.

Του άρεσε τόσο που έτρεξε και φώναξε τους φίλους του και κείνοι φώναξαν τους δικούς τους και άρχισαν όλοι να ανηφορίζουν στην παραμυθοσπηλιά.

Και τα πουλάκια άφησαν τις ταϊστρες τους και ήρθαν στα κοντινά κλαδιά να βοηθήσουν με το κελάηδημά τους τα παραμύθια να ταξιδέψουν στις καρδιές των παιδιών.

Και τα λουλούδια…τα λουλούδια στείλανε το πιο υπέροχο μοσχοβολητό τους και γέμισε ο τόπος αρώματα μεθυστικά.

Τότε έγινε κάτι μαγικό!!! Παραμυθάδες…πολλοί παραμυθάδες, άρχισαν να αφηγούνται παραμύθια!!!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το μικρό μονοπάτι δεν θυμόταν ποτέ να ήταν τόσο ευτυχισμένο και συγκινημένο όσο αυτές τις δύο μέρες! Ευχόταν με όλη του την δύναμη να μην τελειώσει ποτέ αυτή η γιορτή! Όμως τότε ένα μικρό κοριτσάκι γονάτισε και έσβησε το φαναράκι, πήρε το βιβλίο με τα παραμύθια και βγήκε από την σπηλιά!

 

koritsaki

 

Το καημένο το μονοπάτι ήθελε να βάλει τα κλάματα, απελπισμένο που θα έχανε το πιο όμορφο πράγμα που είχε γνωρίσει αλλά εκείνη την στιγμή άκουσε τους Παραμυθάδες να λένε στην σπηλιά τους:

Γειά σου, παραμυθοσπηλιά μας, θα τα πούμε και πάλι του χρόνου!!!

Αχ, τι ανακούφιση που ένοιωσε… «θα ξανάρθουν λοιπόν, του χρόνου θα είναι πάλι εδώ».
Έτσι, ήσυχο και χαρούμενο χαμογέλασε στα δέντρα που το κοίταζαν στοργικά! Εκείνα ήξεραν καλά ότι εδώ και τέσσερα χρόνια οι Παραμυθάδες ήταν πάντα κοντά τους!

paramythades2

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Το καλάθι με τα χρυσά φλουριά

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μικρό χωριό ζούσε ένας γέρος, ο μπαρμπα-Σπύρος. Ήταν άνθρωπος θεοσεβούμενος και καλόκαρδος. Πάντα ήταν χαμογελαστός κι ευγενικός και τον αγαπούσαν όλοι στο χωριό.

Το σπίτι του ήταν στην άκρη του χωριού, κοντά στη βρύση με τα πλατάνια. Λίγο πιο πέρα ήταν το δάσος, όπου ο μπαρμπα-Σπύρος πήγαινε να κόψει ξύλα.

Ζούσε πολύ καιρό μόνος του. Παιδιά δεν είχε και η γυναίκα του είχε πεθάνει χρόνια τώρα. Περνούσε την ώρα του σκαλίζοντας το ξύλο κι έφτιαχνε όμορφα πράγματα. Τον τελευταίο καιρό έφτιαχνε ένα ξυλόγλυπτο εικονοστάσι για την εκκλησία.

Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα πήγε στο βουνό για να βρει ξύλο από αγριαχλαδιά. Άργησε όμως να βρει το κομμάτι που ήθελε και έτσι νύχτωσε. Ξαφνικά μια φοβερή ομίχλη σκέπασε όλο το βουνό και ξέσπασε δυνατή μπόρα. Άρχισε να πηγαίνει προς το σπίτι του, φοβισμένος πως δε θα τα κατάφερνε.

Κάποια στιγμή είδε μέσα στο δάσος ένα μικρό φως. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί και σε λίγο έφτασε έξω από ένα μικρό σπιτάκι. Πλησίασε το παράθυρο και είδε μέσα μια γριά να κάθεται κοντά στο τζάκι.

Χτύπησε λοιπόν την πόρτα και η γριά του άνοιξε. Ήταν μια ψηλή και λεπτή γυναίκα, ίσαμε ογδόντα χρονών. Τα μαλλιά της είναι λυτά και έπεφταν πίσω στην πλάτη της.

Ο μπαρμπα-Σπύρος την καλησπέρισε και εκείνη τον έβαλε να καθίσει κοντά στο αναμμένο τζάκι και του πρόσφερε και λίγο τσάι για να ζεσταθεί.

Αφού συνήλθε από το κρύο ο μπαρμπα-Σπύρος τη ρώτησε από που είναι και γιατί μένει μόνη της μέσα στο δάσος κι εκείνη άρχισε να του λέει την ιστορία της:

– Με λένε κυρά-Καλή. Μένω εδώ μόνη μου γύρω στα πενήντα χρόνια. Δε με ξέρει κανένας και δε ξέρω κανέναν. Δεν ανοίγω ποτέ την πόρτα μου σε περαστικό. Απόψε έκανα όμως μια εξαίρεση, γιατί χθες βράδυ είδα στον ύπνο μου την χαμένη μου αδερφή, που μου είπε να δεχτώ τον ξένο που θα μου χτυπούσε την πόρτα απόψε.

– Είναι πολλά χρόνια που έχεις χάσει την αδερφή σου κυρά-Καλή;

ρώτησε ο μπαρμπα-Σπύρος κι εκείνη του απάντησε:

– Την χάσαμε πριν τριάντα χρόνια, τα Χριστούγεννα. Ο παππούς μου είχε βρει πριν λίγες μέρες μέσα σε μια σπηλιά στο απέναντι βουνό, την Τρύπα του Αράπη όπως την λένε, ένα παλιό βιβλίο. Το βιβλίο αυτό έκρυβε ένα μεγάλο μυστικό.

Στο βάθος της σπηλιάς υπάρχουν δυο μεγάλοι βράχοι, κολλητά ο ένας στον άλλον. Κάθε Χριστούγεννα οι δυο αυτοί βράχοι ανοίγουν για ένα λεπτό. Μέσα από το άνοιγμα τους ξεπροβάλλει ένα χέρι, που κρατάει ένα καλάθι γεμάτο, πότε με φαρμακερά φίδια και πότε με χρυσά φλουριά.

Αν βρεθεί κάποιος εκεί, μπορεί να πάρει το καλάθι, κι αν είναι τυχερός θα είναι γεμάτο με φλουριά, αλλιώς θα είναι αυτό με τα φίδια.

Αν δε βρεθεί κανείς εκεί, για να πάρει το καλάθι, το χέρι αποτραβιέται και οι βράχοι κλείνουν, για να ανοίξουν πάλι τα επόμενα Χριστούγεννα.

Την παραμονή των Χριστουγέννων η αδερφή μου έφυγε κρυφά και πήγε στη σπηλιά, ήταν όμως δυστυχώς άτυχη. 

Ο μπαρμπα-Σπύρος σαν άκουσε αυτή την παράξενη ιστορία. το σκέφτηκε για λίγο και είπε στην κυρά-Καλή:

– Θέλεις να δοκιμάσουμε μαζί της τύχη μας;

– Φοβάμαι!Κι αν είμαστε άτυχοι;

του απάντησε εκείνη.

– Μη φοβάσαι. Να δεις που θα πάνε όλα καλά!Έχε λίγη πίστη. Την παραμονή των Χριστουγέννων θα με οδηγήσεις στην τρύπα του Αράπη.

Η γριά δέχτηκε. Έστρωσε στον μπαρμπα-Σπύρο να κοιμηθεί και όταν ξημέρωσε ο μπαρμπα-Σπύρος πήγε σπίτι του. Μόλις έφτασε άρχισε να σκαλίζει το ξύλο και έφτιαξε έναν μικρό σταυρό και τον έδεσε στο λαιμό του να τον φυλάει.

Μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει ξεκίνησε για το σπίτι της κυρά-Καλής, ώστε να προλάβουν να φτάσουν στη σπηλιά λίγο πριν τα μεσάνυχτα.

Η νύχτα ήταν ήσυχη. Τίποτα δεν ακουγόταν εκείνο το βράδυ στο βουνό. Ο αέρας δε φυσούσε πια με ορμή. Μόνο λίγο χιόνι έπεφτε απαλά και στόλιζε γύρω τα δέντρα.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασαν στη σπηλιά. Μπήκαν μέσα και πλησίασαν προσεκτικά τους δυο βράχους. Σταμάτησαν και τους κοίταζαν με ανησυχία. Η καρδιά τους από την αγωνία χτυπούσε πολύ γρήγορα κι όσο περνούσε η ώρα η αγωνία τους μεγάλωνε.

Ο μπαρμπα-Σπύρος στάθηκε μπροστά στο άνοιγμα των βράχων και η κυρά-Καλή φώτιζε μπροστά του με το λαδοφάναρο.

Στις δώδεκα ακριβώς, οι δυο βράχοι άνοιξαν απότομα κι ένα χέρι φάνηκε να βγαίνει από το άνοιγμα, κρατώντας ένα μεγάλο καλάθι.

Ο μπαρμπα-Σπύρος σταυροκοπήθηκε βιαστικά και σήκωσε τα χέρια του να πιάσει το καλάθι. Όταν το πλησίασε κοντά του, μια λάμψη θάμπωσε τα μάτια του. Το καλάθι ήταν γεμάτο με χρυσά φλουριά!

Η κυρά-Καλή αγκάλιασε τον μπαρμπα-Σπύρο και οι δυο τους άρχισαν να κλαιν από συγκίνηση.

Το χέρι τραβήχτηκε προς τα μέσα και οι βράχοι έκλεισαν.

Οι δυο γέροι πήραν το καλάθι και γεμάτοι χαρά ξεκίνησαν για το σπίτι της κυρά-Καλής.

Από εκείνη την μέρα συνέχισαν να μένουν μαζί χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, βοηθώντας και όποιον είχε ανάγκη.

Πηγή: Τα ωραιότερα παραμύθια για τα Χριστούγεννα  και την  Πρωτοχρονιά

Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: