Posts Tagged With: Καλικάντζαρος

Δωδεκαήμερο και καλικάντζαροι!

Χριστούγεννα αύριο. Η μέρα που γενήθηκε ο Χριστός, μα και η μέρα που τα σκανδαλιάρικα καλικαντζαράκια, μας επισκέπτονται για δώδεκα μέρες. Τι συμβαίνει με αυτά; Και γιατί λέμε «Δωδεκαήμερο»; Για τον λόγο αυτό, καθίστε αναπαυτικά, ανεβάστε την ένταση των ηχείων σας, πατήστε την αναπαραγωγή και ακούστε…

Το παρακάτω ηχητικό αρχείο ηχογραφήθηκε σε συνεργασία με την ΕΡΤ Καβάλας και μεταδόθηκε την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου από την συχνότητά της. Στην ηχογράφηση πήραν μέρος τα παρακάτω μέλη της Ομάδας Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες»: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊς, Τσίρκας Χρήστος και Χαριζάνη Μαρία.

 

Advertisements
Categories: Παραμύθια για αυτιά | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Προσεχώς: Δευτέρα 12 και Τρίτη 13 Δεκεμβρίου συμμετέχουμε στα «Χρυσά Χριστούγεννα» του Δήμου Καβάλας

20151221_195855Μπήκαμε στις γιορτές του Δωδεκαημέρου για τα καλά. Η Καβάλα ντύθηκε με τα γιορτινά της. Γέμισε στολίδια, μουσικές, παιχνίδια, χρώματα και πολύ αγάπη. Κάτι μας λείπει όμως… Μας λείπουν τα παραμύθια. Ή μήπως δεν λείπουν. Τα παραμύθια θα βρίσκονται στον υπέροχο χώρο της Παλιάς Μουσικής στην συνοικία της Παναγίας. Εκεί θα είμαστε κι εμείς, η ομάδα των Παραμυθάδων και θα σας περιμένουμε να ταξιδέψουμε παρέα με καλικάντζαρους και ξωτικά σε απίθανες ιστορίες.

Την Δευτέρα 12 και την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου στις 6 το απόγευμα. Φορέστε τα πιο παραμυθένια ρούχα σας κι ελάτε!

Για να δείτε όλο το πρόγραμμα των γιορτών, πατήστε εδώ…

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Οι καλικάντζαροι

Κάτι σαν παραμύθι…

kalikantzaros 1Εκεί που τελειώνει η αλήθεια κι αρχίζει το παραμύθι κι η φαντασία, συναντάμε τους καλικάντζαρους! Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; Αλήθεια ή ψέματα; Ίσως και να μας είναι αδιάφορο. Στην παράδοσή μας, τους συναντάμε με διάφορα ονόματα, όπως: καλκατζάνια, σκαλαπούνταροι, κωλοβελόνηδες, σκαλικαντζέρια, λυκοκάντζαροι, καλιτσάντεροι, καλκάνια, παγανά, καρκαντζέλια, καρκάτζια, σκαλίμπια, σκαντζάρια, τζόγιες, κ.α.

Η όψη τους, δεν είναι η καλύτερη μιας και είναι γεμάτοι κουσούρια. Στραβοκάνηδες, μονόφθαλμοι, κουτσοί, με μυτερά αφτιά ή μύτες, με ένα πόδι, με στραβά πόδια ή στραβά χέρια, με γαμψά και μυτερά νύχια. Άλλοι είναι ψηλοί και αδύνατοι κι άλλοι πολύ κοντοί. Ακόμα και στην ομιλία τους το πρόβλημα είναι έντονο αφού τσιβδίζουν, αδυνατούν να πουν καθαρά το ρο, ή το λάμδα ή το σίγμα, κι όταν μιλάνε οι τσιριχτές φωνές τους σου «τρυπούν» τα αφτιά.

Τα ρούχα τους, είναι άθλια κι αυτά. Φθαρμένα, ξεσκισμένα, κουρελιασμένα, κοντύτερα ή μακρύτερα από το μπόι τους. Κι όταν πεινάσουν, τρώνε ότι αηδιαστικό βρούνε μπροστά τους. Για παράδειγμα, βατράχια, φίδια, σκουλίκια και άλλα αηδιαστικά ζωύφια.

Όλο το χρόνο ζούνε κάτω από τη γη, στα έγκατά της. Εκεί βρίσκεται το δέντρο που στηρίζει τη γη με τον απάνω κόσμο κι αυτά τα σιχαμερά πλάσματα, όλο το χρόνο προσπαθούν με πριόνια, τσεκούρια, με νύχια και με δόντια, να το κόψουνε. Μα λίγο πριν το καταφέρουν, τη στιγμή δηλαδή που λίγο κομμάτι του κορμού έχει μείνει στο δέντρο, έρχεται η παραμονή των Χριστουγέννων. Αυτή την ημέρα είναι που τα δαιμόνια αυτά ανεβαίνουν στον κόσμο μας. Μαζεύνται έξω από τις πόλεις και τα χωριά κι όταν η μέρα συναντήσει τη νύχτα, ξεχύνονται στους δρόμους και τα σπίτια κάνοντας τις ζαβολιές και τις αταξίες τους. Μπουκάρουν στους φούρνους και αδειάζουν τα σακιά με το αλεύρι. Στα ζαχαροπλαστεία χώνουν τα χέρια τους στα σιρόπια και τα γλυκά. Κυνηγάνε τον κόσμο στους δρόμους κι όποιον πιάσουν, τον βάζουν με το ζόρι να χορέψει. Τέτοια και άλλα πολλά κάνουν και για δώδεκα μέρες μας παιδεύουν για τα καλά. Τις ζημιές τους, τις κάνουν το βράδυ μιας και το φως της ημέρας είναι εχθρός τους. Ακόμα μεγαλύτερος εχθρός όμως για αυτά, είναι ο αγιασμός. Έτσι, όταν την ημέρα των Φώτων, ο παπάς αγιάζει τα νερά, τρομαγμένα και με την ουρά στα σκέλια, παίρνουν γρήγορα-γρήγορα το δρόμο της επιστροφής για τον κάτω κόσμο φωνάζοντας:

Φεύγετε να φεύγουμε κι έφτασ’ ο τουρλόπαπαςkalikantzaros 2

με την αγιαστούρα του και με την βρεχτούρα του.

Μα όταν φτάνουν κάτω, μια δυσάρεστη έκπληξη τους περιμένει. Το δέντρο της ζωής έχει θρέψει για τα καλά κι άντε πάλι αρχίζουν την ίδια δουλειά, με πριόνια και τσεκούρια, με νύχια και με δόντια, να προσπαθούν να κόψουν το δέντρο της ζωής…

Categories: Λαογραφία | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Η σύλληψη και μεταμόρφωση του καλικάντζαρου!

20140104-kalikantzaros-26Με σύμμαχο μια όμορφη, ηλιόλουστη μέρα έκλεισαν οι παρουσιάσεις του χριστουγεννιάτικου παραμυθιού «Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο» το περασμένο Σάββατο το πρωί.
Πρωί Σαββάτου λοιπόν, συγκεντρωμένοι στον δημοτικό κήπο αφηγούμαστε για τελευταία φορά το παραμύθι μας. Μόνο που αυτήν την φορά το τέλος δεν δόθηκε με το γνωστό πια «ψέματα ή αλήθεια έτσι λέν τα παραμύθια» αλλά με το σύνθημα για να ξεκινήσει ένα ξέφρενο κυνηγητό των παιδιών πίσω από τον φοβισμένο καλικάντζαρο που προσπαθούσε, τρέχοντας δεξιά και αριστερά ανάμεσα στα δέντρα, να γλυτώσει και να κρυφτεί πάλι κάτω από την γη. Τα παιδιά όμως κατάφεραν να τον συλλάβουν, να τον οδηγήσουν στο σπιτάκι και να τον κλειδώσουν μέσα με την εντολή να μετρήσει όλες τις τρύπες του κόσκινου ώστε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο.
Η αγωνία των μικρών μας φίλων κορυφώθηκε όσο άκουγαν από μέσα περίεργους θορύβους. Έτρεχαν από παράθυρο σε παράθυρο προσπαθώντας να δουν ανάμεσα από τις κουρτίνες που κουνιόντουσαν παράξενα ώσπου……η πόρτα άνοιξε και ένας χαμογελαστός άνθρωπος βγήκε έξω. Τα παιδιά τον περικύκλωσαν και όλοι μαζί τραγουδήσαμε τα κάλαντα των Θεοφανείων.
Στο τέλος, όλοι οι φίλοι μας έγραψαν μια ευχή που απευθυνόταν σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Τις έδεσαν στο μπαλόνι που είχαν από πριν διαλέξει και, αφού ήρθαμε όλοι κοντά κοντά, αφήσαμε τα μπαλόνια να πετάξουν φωνάζοντας δυνατά ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.


Το θέαμα των πολύχρωμων «αγγελιοφόρων» που θα ταξίδευαν τις ευχές των παιδιών στους ουρανούς του κόσμου μας καθήλωσε για αρκετή ώρα, αφήνοντας τις καρδιές το άρωμα της κανέλας, την γλύκα της ζάχαρης και την μοναδική ζεστασιά των Χριστουγέννων.
Και του χρόνου με υγεία !!!!!!!!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | 1 σχόλιο

Καταζητείται ο καλικάντζαρος του παραμυθιού μας!

Εδώ και λίγες μέρες, έκανε την εμφάνισή του στην Καβάλα ένας καλικάντζαρος. Φήμες λένε πως ξεπήδησε μέσα από τις σελίδες των παραμυθιών, ενώ άλλοι διαδίδουν ότι το έσκασε από τα χείλη των Παραμυθάδων που έχουν στήσει το στέκι τους στην πλατεία του δημοτικού κήπου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο καλικάντζαρος ακούει στο όνομα «Καλατζούλος» ή «Τσιρκουλίνος». Είναι αρκετά σκανδαλιάρης, ζημιάρης και ακίνδυνος. Έχει αναστατώσει με τις πράξεις του αρκετούς συμπολίτες μας και τον αναζητούμε όλοι. Όποιος έχει πληροφορίες σχετικά με αυτόν, παρακαλώ να μας αφήσει κάποιο σχόλιο. Λίγες μέρες μείνανε μέχρι να εξαφανιστεί και το ζητούμενο είναι, αν θα καταφέρουμε να τον συλλάβουμε πριν των Φώτων που θα εξαφανιστεί μια και καλή για την χρονιά που έρχεται.

καταζητειται

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: | 4 Σχόλια

Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο.

Απόδοση: Χρήστος Τσίρκας –

Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα της αφεντιάς σας…

Πριν πολλά-πολλά χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν τηλέφωνα και οι άνθρωποι μιλούσαν πρόσωπο με πρόσωπο, σε μια μικρή πόλη, ζούσε ένας έμπορος με την γυναίκα του και το μικρό του γιο. Δεν είχαν πολλά λεφτά, αλλά δεν τους έλειπε και τίποτα.

Ο πατέρας, γυρνούσε τις πόλεις και πουλούσε υφάσματα. Έλειπε για πολύ καιρό…πολλές φορές, ακόμα και μήνες. Δεν είχαν αυτοκίνητα τότε. Είχε ένα κάρο κι ένα μουλάρι που το τραβούσε. Είχε καλά υφάσματα, ακριβά μα και φτηνά και όλα τους ήταν άριστης ποιότητας.

Σ’ ένα ταξίδι του, εκεί που περνούσε μέσα από ένα δάσος, του όρμηξαν άγριοι ληστές και του έκλεψαν τα πάντα. Το κάρο με το μουλάρι, τα υφάσματα και όλα του τα χρήματα. Ο έμπορος ήταν τώρα πολύ απελπισμένος. Δεν του είχε μείνει τίποτα ούτε και για να επιστρέψει σπίτι του. Το ταξίδι για την επιστροφή θα κρατούσε μέρες και χωρίς χρήματα δεν θα άντεχε. Η στεναχώρια του ήταν διπλή, μιας και οι μέρες ήταν γιορτινές και κοντοζύγωνε κι η πρωτοχρονιά. Καθισμένος σε ένα δέντρο, έκλεγε για την μαύρη του την τύχη και σκεφτότανε να βρει λύση, όταν ξαφνικά, σαν από το πουθενά, εμφανίστηκε μπροστά του, ένας καλικάντζαρος. Ψηλός, άχαρος, με νύχια κοφτερά και το μόνο που φορούσε ήταν μια πράσινη βράκα.

20131202-PeteinosXanthis-2

– Τι έχειθ και κλαιθ άνθγωπέ μου; (Τι έχεις και κλαις άνθρωπέ μου;)

Τον ρώτησε ο καλικάντζαρος που ήταν και τσεβδός, ενώ δεν μπορούσε να κρύψει και την χαρά του για την στεναχώρια του εμπόρου. Εξάλλου, με αυτά χαίρονται τα ζιζάνια. Προκαλώντας ζημιές και προβλήματα στους ανθρώπους.

Ο έμπορος τα έχασε προς στιγμή μιας και δεν είχε ξαναδεί ποτέ του καλικάντζαρο, σίγουρα όμως δεν τον φοβήθηκε αφού έτσι όπως ήταν, μόνο γέλια σου προκαλούσε. Παρόλα αυτά, με στενάχωρη φωνή του απάντησε…

       Έτσι όπως περνούσα από εδώ, μου στήσανε ενέδρα κάτι ληστές, μου όρμησαν και μου έκλεψαν τα πάντα. Μέχρι και το δώρο που είχα πάρει για τον γιο μου. Και τώρα δεν έχω ούτε ένα νόμισμα στην τσέπη για να γυρίσω πίσω.

       Κι είναι λόγοθ αυτόθ για να κλαιθ; Μην θκαθ, κι εγώ θα θε βοηθήθω. (Κι είναι λόγος αυτός για να κλαις; Μην σκας, κι εγώ θα σε βοηθήσω.)

Και λέγοντας τα λόγια αυτά, βάζει το χέρι του βαθιά μέσα από την βράκα και βγάζει ένα πουγκί και του το προσφέρει.

       Ογίθτε. Εδώ μέθα, έχει αγκετά νομίθματα για να γυγίθεις θπίτι θου. (Ορίστε. Εδώ μέθα, έχει αρκετά νομίσματα για να γυρίσεις σπίτι σου.)

       Ναι αλλά, εγώ πως θα στο ξεπληρώσω; Τώρα που με κλέψανε δεν έχω τίποτα.

       Φαίνεθαι τίμιοθ άνθγωποθ. Λοιπόν, άκου την θυμφωνία που θα κάνουμε. Μόλιθ γυγίθεις θπίτι θου τώγα, το πγώτο πλάθμα που θα θε υποδεχτεί, θα μου το δώθεις αντάλλαγμα όταν θα έγθω να θε βγω θε δέκα χγόνια. (Φαίνεσαι τίμιος άνθρωπος. Λοιπόν, άκου την συμφωνία που θα κάνουμε. Μόλις γυρίσεις σπίτι σου τώρα, το πρώτο πλάσμα που θα σε υποδεχτεί, θα μου το δώσεις αντάλλαγμα όταν θα έρθω να σε βρω σε δέκα χρόνια.)

Ο έμπορος, αφού το σκέφτηκε μια στιγμή, απάντησε με χαμόγελο…

       Εντάξει λοιπόν. Σε δέκα χρόνια από τώρα, θα σου δώσω σε αντάλλαγμα το πρώτο πλάσμα που θα με υποδεχτεί μόλις γυρίσω σπίτι μου.

Δώσανε τα χέρια για να κλείσουν τη συμφωνία – έτσι κάνανε τότε –κι ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Ο έμπορος, ήταν χαρούμενος γιατί ξεγέλασε τον καλικάντζαρο κι αυτό γιατί κάθε φορά που επέστρεφε στο σπίτι του, το πρώτο πλάσμα που τον υποδέχονταν ήταν ο σκύλος του γείτονα. Έτσι, ο έμπορος ήταν σίγουρος πως ο σκύλος θα τον υποδεχτεί και τώρα, οπότε σε δέκα χρόνια που θα τον επισκεφτεί ο καλικάντζαρος, αυτόν θα πρέπει να πάρει – αν ζει βέβαια μέχρι τότε, αφού είναι και γέρικο.

Οι μέρες πέρασαν κι ο έμπορος έφτασε στην πόλη του την επόμενη μέρα της πρωτοχρονιάς. Σε όλα τα σπίτια είχαν στρώσει γιορτινό τραπέζι κι απολάμβαναν ζεστή σούπα, νόστιμη κότα και για γλυκό βασιλόπιτα που είχαν κόψει το προηγούμενο βράδυ. Μόνο το σπίτι του έμπορου δεν είχε γιορτινό κλίμα, λόγω της απουσίας του. Ο μικρός γιος του, ήταν συνέχεια κολλημένος στο τζάμι του παραθύρου ελπίζοντας να δει τον πατέρα του να ξεπροβάλει από το στενό. Κι όντως, τον είδε να ξεπροβάλει και να κοντοζυγώνει προς το σπίτι. Από την μεγάλη του χαρά που είχε να τον δει περισσότερο καιρό από άλλες φορές, βγήκε έξω τρέχοντας και φωνάζοντας «μπαμπά».

Ο έμπορος, ενώ χάρηκε στην αρχή και τον αγκάλιασε σφιχτά φιλώντας τον, στην συνέχεια πάγωσε γιατί θυμήθηκε την συμφωνία που είχε κάνει με τον καλικάντζαρο. Τότε γύρισε και κοίταξε στο σπίτι του γείτονα ψάχνοντας να βρει τον γέρικο σκύλο που συνήθως τον υποδέχονταν. Τελικά, τον είδε να κάθεται έξω από το σπιτάκι του και να απολαμβάνει ένα λαχταριστό μεγάλο κόκαλο. Μπήκανε στο σπίτι κι ήταν όλοι χαρούμενοι, εκτός από τον μπαμπά που συνέχεια έφερνε στο μυαλό του την υπόσχεση που είχε δώσει στον καλικάντζαρο. Σε δέκα χρόνια από τώρα, θα έπρεπε να του δώσει τον μονάκριβο γιο του.

Τα χρόνια περνούσαν και ο γιος μεγάλωνε. Ο πατέρας ήταν πάντα προβληματισμένος αλλά δεν έλεγε σε κανέναν το μυστικό του, παρά μόνο λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν τα δέκα χρόνια κι εμφανιστεί ο καλικάντζαρος. Ένα μεσημέρι, έπιασε τον γιο του και του τα είπε όλα.

       Άκουσε αγόρι μου…πριν δέκα χρόνια, εκεί που περνούσα από ένα δάσος, ληστές μου είχαν στήσει ενέδρα και με λήστεψαν ότι είχα. Τότε, εμφανίστηκε από το πουθενά ένας καλικάντζαρος….

Το αγόρι άκουγε τον πατέρα του και δεν πίστευε στα αφτιά του.

Την ημέρα των Χριστουγέννων, ημέρα που περίμεναν και την άφιξη του καλικάντζαρου, όλη η οικογένεια πήγε από το πρωί στην εκκλησία. Μόλις τελείωσε η λειτουργία, πατέρας και γιος έπιασαν τον παπά και του τα είπαν όλα. Ο παπάς, θύμωσε με τον πατέρα που είχε κάνει τη συμφωνία με τον καλικάντζαρο.

       Ποτέ δεν κάνουμε συμφωνίες με καλικάντζαρους, δαιμόνια και ξωτικά. Είναι κάτι που σίγουρα δεν θα μας βγει σε καλό.

…είπε χαρακτηριστικά κι αφού στη συνέχεια συμβουλεύτηκε τα βιβλία του, διάβασε στο παιδί μια ευχή. Τέλος, σε ένα χρυσό μπουκαλάκι, έβαλε μέσα λίγο αγιασμό και τους το έδωσε με σκοπό να καταφέρουν τον καλικάντζαρο να πιει από αυτό.

Γυρνώντας στο σπίτι, βρήκαν στην αυλή του σπιτιού τους τον καλικάντζαρο να τους περιμένει.

       Έμπογα, που είθαι; Ελπίδω να μην ξέχαθες την υπόθχεθή θου! (Έμπορα, που είσαι; Ελπίζω να μην ξέχασες την υπόσχεσή σου!)

…μα μόλις το παιδί πλησίασε τον καλικάντζαρο, αυτός κατάλαβε ότι το παιδί ήταν διαβασμένο από τον παπά και είπε με πονηριά:

       Αυτόθ είναι ο γιοθ θου; Δεν νομίδω ότι μου κάνει. Δεν θα τον χρειαθτώ. Άλλακθα γνώμη. Τελικά θα πάρω εθένα μαδί μου. (Αυτός είναι ο γιος σου; Δεν νομίζω ότι μου κάνει. Δεν θα τον χρειαστώ. Άλλαξα γνώμη. Τελικά θα πάρω εσένα μαζί μου).

       Μα ο πατέρας μου είναι μεγάλος σε ηλικία και δεν θα μπορεί να σας ακολουθεί τόσο εύκολα όπου πάτε.

…είπε το αγόρι που δεν περίμενε αυτήν την εξέλιξη. Μα ο έμπορας που ήταν κι αυτός πονηρός, δεν τα έχασε και απάντησε αμέσως.

       Μην φοβάσαι αγόρι μου. Έχω μαζί μου το φίλτρο που σου δίνει τις δυνάμεις που χρειάζεσαι. Άλλοτε σε κάνει τόσο δυνατό που να μπορείς να σηκώσεις με το ένα σου χέρι ένα πελώριο βράχο, κι άλλοτε σε κάνει αόρατο ώστε ακόμα και τα πιο εκπαιδευμένα κυνηγόσκυλα δεν καταφέρνουν να σε μυρίσουν και να σε εντοπίσουν.

…και λέγοντας τα λόγια αυτά, έβγαλε από την τσέπη του το χρυσό μπουκαλάκι με τον αγιασμό που τους είχε δώσει ο παπάς. Ο καλικάντζαρος θόλωσε από την επιθυμία του να γίνει δυνατός κι αόρατος κι άρπαξε απότομα το μπουκαλάκι.

       Αυτό θα πγέπει να το δοκιμάθω… (Αυτό θα πρέπει να το δοκιμάσω)

…είπε ο καλικάντζαρος και έβαλε το μπουκαλάκι στο στόμα του πίνοντας δυο γουλιές. Στη στιγμή, άρχισε να ζαλίζεται και να νιώθει ένα έντονο κάψιμο. Χωρίς να ξέρει τι να κάνει, άρχισε να τρέχει προς το δάσος μέχρι που χάθηκε από τα μάτια τους. Πατέρας και γιος μπήκαν στο σπίτι με ανακούφιση. Δεν ήταν βέβαια απόλυτα σίγουροι για το αν είχαν νικήσει τον καλικάντζαρο. Παρά μόνο την επόμενη μέρα, όταν ο έμπορος πήγε στο δάσος να κόψει ξύλα, βρήκε στα χόρτα καταγής πεσμένο το χρυσό μπουκαλάκι. Τότε μόνο σιγουρεύτηκε ότι ο καλικάντζαρος είχε εξαφανιστεί για πάντα.

Ψέματα ή αλήθεια, έτσι λένε στα παραμύθια!

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: , | 1 σχόλιο

Στον παιδικό σταθμό του χωριού Πετεινός του δήμου Αβδήρων

20131202-PeteinosXanthis-2Σήμερα Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου, έγινε η έναρξη του γιορτινού μας παραμυθιού. Ενός παραμυθιού της προφορικής παράδοσης του δωδεκαημέρου υπό τον τίτλο «Συμφωνία με έναν καλικάντζαρο». Αφετερία του ταξιδιού μας αποτέλεσε ο παιδικός σταθμός στο χωριό Πετεινός του δήμου Αβδήρων, πέντε χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη. Εκεί μας υποδέχτηκαν τα παιδιά ηλικίας από δυόμισι έως και τεσσάρων περίπου. Επιφυλλακτικά στην αρχή, που όμως με την ώρα σύμμαχό μας, δεν άργησαν να εκδηλωθούν με αποκορύφωμα, όταν φεύγαμε μετά από δυόμισι ώρες περίπου, να μας φωνάζουν από το παράθυρο «σας αγαπάμε» και «να μας ξανά έρθετε αύριο».

Το πρόγραμμά μας, ξεκίνησε με μια κουβεντούλα με τα παιδιά, προσπαθώντας να γνωρίσουνε τους καλικάντζαρους και τις σκανδαλιάρικες ιδιότητές τους. Η μάσκα του καλικάντζαρου που μας έφτιαξε η φίλη μας Οφηλία – και την ευχαριστούμε πολύ γι΄αυτό – βοήθησε ώστε να πάρουν τα παιδιά μια ιδέα αφενός, ενώ η μεταμόρφωση του παραμυθά μας στον ρόλο του άχαρου δαιμονίου, έγινε μπροστά στα παιδιά για να μην τρομάξουν στην πορεία.

Εκτός όμως από το συγκεκριμένο παραμύθι, στην συνέχεια αφηγηθήκαμε και τους μύθους του Αισώπου «Ο ψεύτης βοσκός» και «το λιοντάρι και το ποντίκι».

Με το πέρας των παραμυθιών, τα παιδιά ζωγράφισαν τον δικό τους καλικάντζαρο, ενώ ακολούθησε παιχνίδι μετά μουσικής.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες Αδελαϊδα Ράπτη (Αφηγητής, έμπορας), Μέλη Μίχα (γιος), Χρήστος Τσίρκας (καλικάντζαρος) και Απόστολος Τσομπανόπουλος (παπάς).

Ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας την διεύθυνηση και το προσωπικό του παιδικού σταθμού και συγκεκριμένα τις κυρίες Τασούλα Γκιαουράκη, Γίτσα Μητσοπούλου και Φούλα Αντωνίου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: