Posts Tagged With: θάλασσα

Το «καράβι» των Παραμυθάδων ξεκίνησε το ταξίδι του… στις παιδικές βιβλιοθήκες!

20150923-TimiosStavros-09Στις δύο παιδικές βιβλιοθήκες του δήμου Καβάλας βρεθήκαμε προχθές Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιώντας την πρώτη μας εκδήλωση για τη νέα φθινοπωρινή περίοδο. Το θέμα μας ήταν η Θάλασσα με αφορμή την Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα που γιορτάζεται κάθε χρόνο την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Αρκετά παιδιά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, με αποτέλεσμα να περάσουμε ένα υπέροχο και δημιουργικό απόγευμα.

Οι παιδικές βιβλιοθήκες

Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά σιγά-σιγά. Τα σχολεία ανοίξανε και τα παιδιά μπαίνουν κι αυτά στους νέους ρυθμούς. Με μεγάλη μας χαρά, πληροφορηθήκαμε πριν λίγο καιρό, ότι θα επαναλειτουργήσουν οι παιδικές βιβλιοθήκες, οι οποίες ήταν κλειστές από τον Ιούλιο του 2014. Οι παιδικές βιβλιοθήκες -που είναι τρεις- είναι παραρτήματα της κεντρικής. Μία στην περιοχή του Βύρωνα, μία στον Άγιο Λουκά και, τέλος, μία στον Τίμιο Σταυρό. Η τελευταία είχε κλείσει από το 2013.

Εδώ και λίγες μέρες ξεκίνησαν την λειτουργία τους στον Άγιο Λουκά και στον Τίμιο Σταυρό και οι Παραμυθάδες αποδεχτήκαμε την πρόσκληση της βιβλιοθηκονόμου και προϊσταμένης της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας, Κατερίνας Κουμανίδου, ώστε να πλαισιώσουμε με δράσεις το πρόγραμμα της χρονιάς.

Για τον Σεπτέμβριο, αποφασίσαμε να έχουμε σαν θέμα την θάλασσα, μιας και την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα, όπως καθιερώθηκε από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ – Πηγή). Στόχος της είναι να εστιάσει την προσοχή στη σημασία της ναυτιλίας, της ασφάλειας στη θάλασσα και στο θαλάσσιο περιβάλλον.

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες προκειμένου να πραγματοποιήσουμε την δράση και στις δύο βιβλιοθήκες την ίδια μέρα και ώρα… και το πρόγραμμα ξεκινάει με παραμύθια, τραγούδια, παιχνίδια και κατασκευές… έτσι διασκεδάζουν οι Παραμυθάδες.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Τίμιου Σταυρού

Της Παραμυθο-ανταποκρίτριας Μέλης Μίχα!

Ένα μοναδικό ταξίδι ξεκίνησε την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2015 με επιβάτες όμορφες παιδικές φατσούλες. «Καπετάνιος» μας τα παραμύθια και «καράβι» μας οι Παιδικές Βιβλιοθήκες της Καβάλας. Ήμασταν στην ευχάριστη θέση να ανοίξουμε τη νέα σεζόν σε μία Παιδική Βιβλιοθήκη που για χρόνια ήταν κλειστή. Παιδικές φωνούλες έδωσαν ζωή στις άψυχες βιβλιοθήκες που για καιρό αναζητούσαν συντροφιά.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα στις 24 Σεπτεμβρίου, μιλήσαμε για τη Ναυτιλία και τη σημασία των όρων της. Εκπλαγήκαμε όταν είδαμε πως τα παιδιά γνώριζαν περισσότερα πράγματα και από εμάς τους ίδιους! Ξεκινήσαμε λοιπόν το μαγικό ταξίδι στην χώρα των Παραμυθιών με τον μοναδικό τρόπο που μόνο τα παραμύθια γνωρίζουν και διαβάσαμε τα εξής παραμύθια: «Οι γοργόνες και το παλικάρι», «Γιατί η θάλασσα είναι αλμυρή», «Γιατί τα ψάρια δεν μιλούν», «Ο Κίμωνας σε αποστολή διάσωσης» και 2 ιστορίες με το θεό Ποσειδώνα.

Μετά την αφήγηση τα μεγάλα παιδιά συμπλήρωσαν την ακροστιχίδα της Ναυτιλίας ενώ τα μικρά ξεκίνησαν να κατασκευάζουν καραβάκια από χαρτί. Με τα καραβάκια στα χέρια τραγουδήσαμε και χορέψαμε το γνωστό σε όλους «Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά». Τέλος, παροτρύναμε τα παιδιά να γίνουν μέλη της Παιδικής Βιβλιοθήκης ώστε να μπορούν να διαβάζουν ελεύθερα βιβλία και να διευρύνουν τη φαντασία τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ναύτες οι Παραμυθάδες: Μίχα Μέλη, Ράπτη Αδελαϊδα, Τσιφλίδου Αρετή, Τσομπανόπουλος Απόστολος και Χαριζάνη Μαρία.

Στην παιδική βιβλιοθήκη του Αγίου Λουκά

Του Παραμυθο-ανταποκριτή μας Χρήστου Τσίρκα!

Λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, παιδικές φωνές άρχισαν να ηχούν ξανά στους χώρους της παιδικής βιβλιοθήκης του Αγίου Λουκά που στεγάζεται στο Πολυκέντρο. Κάποιες φατσούλες μας ήταν γνώριμες από τα προηγούμενα χρόνια, ενώ είχαμε και νέα παιδιά που πλέον μπήκαν στην παρέα μας.

Η υπεύθυνη της Δημοτικής βιβλιοθήκης Καβάλας Κατερίνα Κουμανίδου, καλησπέρισε τους μικρούς αλλά και τους μεγάλους φίλους που παραβρέθηκαν και τους ζήτησε να στηρίξουν τις παιδικές βιβλιοθήκες και την λειτουργία τους.

Το πρόγραμμά μας ξεκίνησε με μια μικρή αναφορά στην Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα, αλλά και στον πλούτο της θάλασσας. Έπειτα, άρχισε να ξετυλίγεται η κόκκινη κλωστή από την ανέμη και τα παραμύθια «γέμισαν» τον  χώρο με εικόνες. «Η κυρά της θάλασσας», «Το χατήρι», «Ο ψαράς και το μπουκάλι» και τέλος το «Ο ψαράς και το χρυσόψαρο».

Στην συνέχεια, η μικρή Χρύσα, μας χάρισε όμορφες μελωδίες με την φλογέρα της, ενώ αμέσως μετά, παίξαμε ένα «θαλασσινό» σταυρόλεξο. Με τη λέξη «Ναυτιλία» (κάθετα), ζητούσαμε οχτώ οριζόντιες (για κάθε ένα γράμμα της). Για παράδειγμα, στην πρώτη: «Πώς λέγεται η αστυνομία της Θάλασσας;». Στην δεύτερη: «Χώρος αποθήκευσης στο πλοίο». Στην τρίτη: «Πώς λέγεται το πίσω μέρος του πλοίου;». Στην πέμπτη: «Πώς λέγονται τα παράθυρα στα πλοία;».

Δεν θέλαμε όμως να διώξουμε τα παιδιά με άδεια χέρια. Έτσι, για το τέλος, αποφασίσαμε να γίνουμε βιομήχανοι και πλοιοκτήτες όλοι μας και χαρίσαμε καράβια… για την ακρίβεια, ο καθένας έκανε το δικό του, με χαρτί και μπογιές. Όλοι φύγαμε με ένα καράβι. Μερικοί φύγανε και με δύο. Καράβια με χρώμα γαλανό, που όμως δεν θα πέσουν στο νερό. Θα μείνουν σε κάποια γωνιά του δωματίου για να μας θυμίζουν το όμορφο απόγευμα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Συμμετείχαν οι Παραμυθάδες: Καπατζιάς Τάσος, Κούφτα Γεσθημανή, Μπουγά Μαρία και Τσίρκας Χρήστος.  http://www.paramythades.org

Advertisements
Categories: Τα νέα μας | Ετικέτες: ,,,,

Η θάλασσα και ο ναυαγός

Μια φορά κι έναν καιρό βρέθηκε σε μια ερημική ακτή ένας ναυαγός. Τον ξέβρασε εκεί το κύμα και κουρασμένος όπως ήταν αποκοιμήθηκε. Μετά από ώρα, αφού ξύπνησε και είδε που βρίσκεται άρχισε να κατηγορεί και να θυμώνει με την θάλασσα, λέγοντάς της ότι δελεάζει τον κόσμο με την ομορφιά της, την γαλήνη της και την λαμπροσύνη της. Και όταν δεχτεί τους ανθρώπους στα καταγάλανα νερά της τότε αλλάζει όψη και αρχίζει να αγριεύει και να τους καταστρέφει. Ακούγοντας όλα αυτά η θάλασσα, στεναχωρημένη, εμφανίζεται μπροστά του με την μορφή όμορφης γυναίκας και του απαντάει:

seaΔεν πρέπει να κατηγορείς εμένα φίλε μου, γιατί κανονικά είμαι ήρεμη όπως είναι και η γη που πατάς. Οι άνεμοι φταίνε που ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση πέφτουν πάνω μου δημιουργώντας τεράστια κύματα με αποτέλεσμα να γίνομαι άγρια και επικίνδυνη…χωρίς όμως να το θέλω.

Έτσι κι εμείς λοιπόν, όταν κάποιος μας αδικήσει πρέπει να κατηγορήσουμε αυτόν που πραγματικά ευθύνεται και όχι κάποιον ο οποίος είναι υποταγμένος σε αυτόν που θέλει να μας αδικήσει.

Categories: Ελληνικά παραμύθια, Μύθοι | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

«Η Θάλασσα και ο Γέος» της Εύης Καπατζιά

Παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο παραμύθι που έγραψε η μικρή μας φίλη Εύη Καπατζιά, με τον τίτλο «Η Θάλασσα και ο Γέος».

——————————————————————————————————————————

Μια φορά κι έναν καιρό, στην αρχαία εποχή ζούσε στα βάθη της γης μια όμορφη κοπέλα που τη λέγανε Θάλασσα. Ζούσε μαζί με τους γονείς της, τον Χωματένιο και την Καφεδίνη σε ένα παλάτι που ο τόπος δεν είχε ούτε ένα πράσινο φύλλο. Η Θάλασσα ήθελε πολύ να ανέβει στην επιφάνεια της γης. Να δει πως είναι, να δει τι έχει, να δει ποιοι ζούσαν. Αλλά οι γονείς της δεν την άφηναν.

-Είναι πολύ επικίνδυνο να είσαι στην επιφάνεια της γης. Καλύτερα να μείνεις εδώ που είναι ασφαλής …της είπε ο Χωματένιος, ο πατέρας της.

-Καλύτερα να μείνεις εδώ αγάπη μου. Στην επιφάνεια της γης είναι επικίνδυνα και έχει κακά πλάσματα…της είπε η Καφεδίνη η μητέρα της.

Ένα απόγευμα όμως, όταν ο πατέρας της έλειπε σε συνέδριο των θεών και η μητέρα της έλειπε σε επίσκεψη, η Θάλασσα βρήκε την ευκαιρία και είπε σε μια βοηθό της, την Ατλάντια Λακούνα:

-Λακούνα, εγώ φεύγω πάω στην επιφάνεια της γης για να τη δω και να την εξερευνήσω.

-Κυρία, δεν μπορείτε να φύγετε από τα βάθη της γης. Δε σας αφήνουν οι γονείς σας….της είπε η Λακούνα.

-Μην ανησυχείς, έτσι κι αλλιώς οι γονείς μου λείπουν. Εξάλλου θα επιστρέψω πριν γυρίσουν… είπε η Θάλασσα.

-Καλά ένταξει… είπε η Λακούνα.

Έτσι η Θάλασσα έφυγε, βγήκε στην επιφάνεια της γης, πέρασε τους χωματένιους τόπους και μετά έφτασε σε ένα καταπράσινο τόπο. Η Θάλασσα έμεινε με το στόμα ανοιχτό!! Πρώτη φορά έβλεπε έναν τόπο τόσο όμορφο, τόσο καθαρό και καλύτερο από το δικό της. Το μέρος ήταν καταπράσινο με μαλακό πράσινο γρασίδι, παντού υπήρχαν όμορφα λουλουδάκια και σε μερικές γωνιές είχε γαλάζια ρυάκια. Σε αυτό το μέρος ζούσε κι ένα παλικάρι, το έλεγαν Γέο, ήταν γιος της νύμφης Ναύσικας και ζούσαν σε μια όμορφη σπηλιά. Επειδή η μητέρα του έλειπε συχνά ο Γέος πήγαινε μια βόλτα ή καθόταν στο σπίτι και έκανε δουλειές. Ξαφνιάστηκε όταν είδε τη Θάλασσα:

-Γεια σου, ποια είσαι; ….ρώτησε ο Γέος.

-Είμαι η Θάλασσα, εσύ ποιος είσαι;

-Εγώ είμαι ο Γέος..απάντησε.

Για δυο λεπτά κοιτάχτηκαν στα μάτια από έρωτα. Μετά ο Γέος ρώτησε τη Θάλασσα:

-Θέλεις να με παντρευτείς;

Ένας άντρας όταν ερωτεύεται μια γυναίκα δεν της το λέει κατευθείαν. Όταν γνωριστούν καλύτερα της το λέει. Ο Γέος το ήξερε αλλά επειδή την ερωτεύτηκε και ήταν όμορφη είπε να της το πει!! Η Θάλασσα επειδή ζούσε στα βάθη της γης δεν ήξερε τίποτα για τους ανθρώπους, έτσι απάντησε στο Γέο:

-Ναι!

Η Θάλασσα και ο Γέος πήγαν να ετοιμάσουν τα πράγματα για το γάμο τους. Πρώτα έπρεπε να διαλέξουν σε ποιο μέρος θα γίνει ο γάμος τους και διάλεξαν το δάσος με τα πεύκα. Το δάσος με τα πεύκα ήταν ένα μέρος με πράσινο γρασίδι, κάτω στο χώμα είχε μεγάλες άσπρες πέτρες και σε μερικές γωνιές είχε όμορφα λουλουδάκια. Αφού αυτό το μέρος διάλεξαν το στόλισαν, το έφτιαξαν για να είναι όμορφο όταν έρθει η μέρα για να παντρευτούν. Όταν τελείωσαν η Θάλασσα και ο Γέος έπρεπε να αποφασίσουν τι χρώμα θα ήταν το τραπεζομάντιλο του τραπεζιού, τελικά αποφάσισαν να είναι πράσινο και να έχει ροζ λουλούδια. Μετά όταν το έστρωσαν στο τραπέζι έπρεπε να σκεφτούν τι φαγητό θα είχαν στο γάμο:

-Φρούτα, είπε ο Γέος. Τα φρούτα είναι υγιεινά και κάνουν καλό στην υγεία και για γλυκό τούρτα φράουλα.

Κι έτσι έβαλαν πάνω στο τραπέζι φρούτα,λαχανικά και μια όμορφη τούρτα φράουλα. Όταν τελείωσαν τις ετοιμασίες καμάρωσαν το έργο τους και έφυγαν χαρούμενοι για να πάνε μια βόλτα. Περνούσαν πολύ ωραία στη βόλτα τους, μιλούσαν, έβλεπαν τα μέρη καθώς περπατούσαν, ο Γέος της εξηγούσε για τα πλάσματα που ζούσαν στην επιφάνεια της γης και της έλεγε για τα μέρη που περνούσαν, τι ήταν, τι ονόματα είχαν και άλλα πολλά. Αφού έπεσε η νύχτα η Θάλασσα και ο Γέος καληνυχτίστηκαν και ο καθένας τράβηξε στο σπίτι του. Όταν ο Γέος έφτασε στο σπίτι του είπε στη μητέρα του τη νύφη Ναύσικα τι έγινε και ότι ήταν ερωτευμένος με τη Θάλασσα. Εκείνη θύμωσε και είπε στο Γέο:

-Γιε μου, δεν μπορείς να παντρευτείς τη Θάλασσα! Αυτή ζει στα βάθη της γης και εσύ εδώ! Αυτό το ανάποδο πράγμα δε μπορεί να γίνει!

-Σε παρακαλώ μαμά, άσε με να την παντρευτώ, την αγαπώ, είναι η γυναίκα που ήθελα….την παρακάλεσε ο Γέος.

-Όχι αυτό δε γίνεται!..του είπε.

-Μητέρα; θυμάσαι όταν με είπες ότι επειδή έγινα δεκαεννιά χρονών να διαλέξω μια γυναίκα να παντρευτώ όποια θέλω και με αυτή να ζήσω ευτυχισμένος;

-Ναι, το θυμάμαι, του απάντησε η μητέρα του.

-Κι εγώ θέλω να παντρευτώ τη Θάλασσα, δε με νοιάζει αν έρχεται από τα βάθη της γης αλλά εγώ την αγαπώ και θα ζήσω ευτυχισμένος μαζί της για πάντα. Για αυτό σε παρακαλώ άφησε με να την παντρευτώ κι άμα δε θέλεις θα τη παντρευτώ είτε θέλεις είτε όχι..της είπε ο Γέος.

-Καλά εντάξει, είπε η μητέρα του, μπορείς να την παντρευτείς αλλά αρκεί να είσαι ευτυχισμένος.

-Τέλεια!

είπε ο Γέος και αφού έφαγε το βραδινό του, που ήταν γάλα και ένα σάντουιτς που είχε μέσα ντομάτα και ένα μαρουλόφυλλο πήγε για ύπνο για να είναι ξεκούραστος αύριο που είναι η μέρα του γάμου του. Εν τω μεταξύ, η Θάλασσα έφτασε στο σπίτι της και είδε τους γονείς της να την περιμένουν με ένα βλέμμα θυμωμένο:

-Πού ήσουν όλη αυτήν την ώρα παιδί μου ;..την ρώτησε θυμωμένα ο Χωματένιος, ο πατέρας της.

-Στην επιφάνεια της γης,..απάντησε η Θάλασσα.

-Στην επιφάνεια της γης; Δε σε είπαμε να μη πας εκεί γιατί είναι επικίνδυνα; ρώτησε άγρια η Καφεδίνη, η μητέρα της.

-Ναι, το είπατε αλλά εγώ πήγα εκεί επειδή το ήθελα. Πάντος ήταν πολύ όμορφα εκεί όπου μάλιστα γνώρισα ένα αγόρι. Τον έλεγαν Γέο και μου έκανε πρόταση γάμου.

-Α, δε γίνεται αυτό! Αυτός ζει στην επιφάνεια της γης κι εμείς εδώ!…είπε η Καφεδίνη.

-Το ξέρω, κι εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί του. Μπορώ να τον παντρευτώ; ρώτησε η Θάλασσα.

-Όχι, δεν μπορείς ! Εσύ πρέπει να παντρευτείς κάποιων από εμάς, όχι έναν από την επιφάνεια της γης !…την μάλωσε η Καφεδίνη.

-Σε παρακαλώ μαμά, άσε με να τον παντρευτώ …παρακάλεσε η Θάλασσα.

-Όχι και όχι …..έλεγε η Καφεδίνη.

-Καφεδίνη, σταμάτα ! Εγώ λέω να την αφήσουμε να κάνει αυτό που θέλει.Έτσι κι αλλιώς η κόρη μας μεγάλωσε και πρέπει να κάνει τις δικές της αποφάσεις. Λοιπόν, παιδί μου; Αν παντρευτείς το Γέο θα είσαι ευτυχισμένη;….ρώτησε ο Χωματένιος.

-Ναι !….απάντησε η Θάλασσα.

-Τότε μπορείς να τον παντρευτείς, θέλω να είσαι πάντα ευτυχισμένη με ότι απόφαση κι αν πάρεις.

-Σε ευχαριστώ πατέρα

είπε η Θάλασσα και τον αγκάλιασε και του έδωσε ένα φιλάκι. Μετά φόρεσε το νυχτικό της, έφαγε το βραδινό της και πήγε χαρούμενη για ύπνο περιμένοντας να ξυπνήσει για άλλη μια ωραία μέρα και μάλιστα αυτή η μέρα θα ήταν η καλύτερη από όλες. Το πρωί όταν φάνηκαν οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ξύπνησαν η Θάλασσα και ο Γέος και πήγαν να ετοιμαστούν, γιατί σήμερα ήταν η μέρα του γάμου τους. Οι καλεσμένοι φόρεσαν τα κοστούμια τους, όλοι με ωραία ρούχα και πήγαν στο γάμο. Στο γάμο ήρθαν και οι γονείς τους. Μετά ήρθαν και οι νεόνυμφοι και άρχισε η τελετή. Η Θάλασσα είχε γαλάζιο νυφικό, γαλάζιο πέπλο και είχε τα μαλλιά της κότσο. Ο Γέος είχε πράσινο κοστούμι και πράσινο παπιγιόν.

-Να είστε ευτυχισμένοι!

-Να ζήσετε!

Τους ευχόντουσαν οι καλεσμένοι τους. Μετά κάθισαν στο τραπέζι να φάνε. Όταν τελείωσε ο γάμος η Θάλασσα πήγε μαζί με το Γέο στο σπίτι του. Γιατί τώρα που ήταν παντρεμένοι η Θάλασσα πρέπει να συνεχίσει την υπόλοιπη ζωή της μαζί με τον άντρα της. Όχι να ζουν τη ζωή τους χωριστά.

Όταν πέρασαν τα χρόνια η Θάλασσα γέννησε παιδιά, πάρα πολλά. Πρώτα γέννησε τις φάλαινες, τα δελφίνια, τους καρχαρίες και τους ξιφίες. Δεύτερα γέννησε τα ψάρια, τα καβούρια και τους αστερίες. Τρίτα γέννησε τα χταπόδια, τα χάλια, τις μέδουσες και ότι βάζει ο νους μας. Εν το μεταξύ, η νύμφη Ναύσικα, η μητέρα του Γέου, μετάνιωσε που άφησε το γιο της να παντρευτεί τη Θάλασσα. Ήθελε να τη ξεφορτωθεί, να γίνουν τα πράγματα όπως πριν και ο Γέος να παντρευτεί μια άλλη γυναίκα από την επιφάνεια της γης. Όχι από αλλού. Μέρες σκεφτόταν, ώσπου μια μέρα το βρήκε. Εκείνη τη μέρα ο Γέος έλειπε σε μια δουλειά. Έτσι η Ναύσικα βρήκε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το σχέδιο της για να ξεφορτωθεί τη Θάλασσα μια για πάντα. Κατέβηκε λοιπόν από το δωμάτιο της, μπήκε στην κουζίνα και πλησίασε τη Θάλασσα, που μαγείρευε για μεσημεριανό μια λαχανόσουπα. Η Ναύσικα ρώτησε τη Θάλασσα αν θα ήθελε να πάνε μία βόλτα και η Θάλασσα δέχτηκε. Έτσι, όταν τελείωσαν τις δουλειές του σπιτιού έφυγαν από τη σπηλιά και άρχισαν τη βόλτα τους. Η Ναύσικα έφερε τη Θάλασσα ως το τέλος του καταπράσινου τόπου τους όπου μπροστά απλώνονταν οι χωματότοποι.

-Α! Ξέχασα να σου πω κάτι αλλά θα σε στεναχωρήσει….είπε η Ναύσικα. Ο Γέος μου είπε να σου πω ότι στην πραγματικότητα δεν είχε δουλειά, πήγε να συνεχίσει την υπόλοιπη ζωή του με μια άλλη κοπέλα.

-Πώς ; είναι αλήθεια αυτό που μου λες ;…ρώτησε η Θάλασσα ταραγμένη και δυο δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της.

-Ναι, δυστυχώς είναι αλήθεια ….είπε η Ναύσικα.

-Αχ!Όχι! Φώναξε η Θάλασσα κι άρχισε να κλαίει.

Τότε όταν έκλαιγε άρχισαν να βγαίνουν μπλε ατμοί, να βγαίνουν, να βγαίνουν ώσπου η Θάλασσα έγινε ένας μπλε ατμός και ανέβηκε ψηλά στον ουρανό σχηματίζοντας ένα μεγάλο σύννεφο που σκέπασε τον ουρανό. Ξαφνικά ακούστηκε μια βροντή κι άρχισε να βρέχει. Το καταπράσινο γρασίδι είχε βραχεί, τα δέντρα και όλα τα υπόλοιπα φυτά. Όταν σταμάτησε η βροχή όλα είχαν καταβραχεί, οι χωματότοποι όλοι είχαν καταπλημμυρίσει, μέχρι πάνω, είχαν γίνει σαν πισίνες! Η Θάλασσα είχε μεταμορφωθεί σε νερό, μπλε νερό, που ήταν βαθύ και πήρε το όνομά της.

Εν τω μεταξύ, ο Γέος όταν έφτασε στο σπίτι είδε ότι η Θάλασσα έλειπε. Έτσι πήγε να τη ψάξει. Έψαξε από ‘δω έψαξε από ‘κει πουθενά η Θάλασσα. Δεν τη βρήκε σε κανένα μέρος του καταπράσινου τόπου. Ο Γέος στεναχωρήθηκε πολύ. Περνούσαν οι μέρες και όποτε έβγαινε έξω έψαχνε τη Θάλασσα με την ελπίδα μήπως τη βρει, αλλά δυστυχώς δε βρήκε κανένα ίχνος της. Μια μέρα, όταν ήταν καθισμένος δίπλα στη θάλασσα, απογοητευμένος και απελπισμένος γιατί είχαν περάσει πάρα πολλές μέρες που είχε ψάξει τη Θάλασσα αλλά δε τη βρήκε, ξαφνικά, άκουσε μία φωνή από το νερό:

-Γέε ; εδώ κάτω, μ΄ ακούς ; εγώ είμαι η Θάλασσα.

Ο Γέος, όταν άκουσε αυτή τη φωνή την αναγνώρισε, ήταν η φωνή της Θάλασσας.

-Θάλασσα; Εσύ είσαι; Ποιος σε μεταμόρφωσε έτσι;

-Η μητέρα σου μου είπε ότι αγαπάς άλλη και πήγες να ζήσεις μαζί της. Αλλά με το καιρό κατάλαβα ότι ήταν ψέμα…..απάντησε η Θάλασσα.

-Πώς να αγαπήσω άλλη; Εσένα αγαπώ. Πάντα σ΄ αγαπούσα. Κι όταν εξαφανίστηκες. Σε αγαπάω και τώρα που είμαι μαζί σου κι ας είσαι νερό. Θα σε αγαπάω ότι κι αν είσαι, για πάντα…..είπε ο Γέος

-Κι εγώ σ΄ αγαπάω….είπε η Θάλασσα.

Ο Γέος γονάτισε, έσκυψε στο νερό και το φίλησε, δηλαδή φίλησε τη Θάλασσα. Ξαφνικά, ο Γέος μεταμορφώθηκε σε κίτρινη ομίχλη που σκέπασε όλο το μέρος για δύο λεπτά. Όταν πέρασαν τα δύο λεπτά συνέβηκε κάτι παράξενο. Το χώμα είχε κιτρινίσει και τα φυτά που είχε είχαν μεταμορφωθεί σε κοχύλια. Το νερό άρχισε να ψιλοκυματίζει, δηλαδή η Θάλασσα χάρηκε που ήταν μαζί της ο Γέος και ήθελε να έρθει κοντά του. Η άμμος, έτσι ονομάστηκε το κίτρινο χώμα έμπαινε μέσα στο νερό, δηλαδή ο Γέος χάρηκε που ήταν μαζί με τη Θάλασσα και ήθελε να πάει κοντά της.

Επιτέλους! Η Θάλασσα και ο Γέος ήταν πάλι μαζί! Μαζί όμως για πάντα! Από τότε αυτό το μέρος ονομάστηκε παραλία. Τα παιδιά της Θάλασσας και του Γέου μόλις έμαθαν για την παραλία και τι είχε έφυγαν από τη σπηλιά και πήγαν να μείνουν εκεί. Άλλα έμειναν στην άμμο κι άλλα στη θάλασσα. Η Θάλασσα γεννάει παιδιά και σήμερα: τα σύννεφα που ταξιδεύουν με τον αέρα και στέλνουν βροχή. Τον αφρό, που έχουν πάνω τα αφρισμένα κύματα, την αλμύρα την φουρτούνα και τη γαλήνη που συνήθως κάνει τη θάλασσα ήρεμη το πρωί. Κι ο Γέος προσέχει τα άλλα τα παιδιά τους που ζούσαν στην άμμο και τα αυγά τους που έθαβαν μέσα του.

Ψέματα ή αλήθεια….. έτσι λένε τα παραμύθια!!!

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013

ΕΥΗ ΚΑΠΑΤΖΙΑ

Categories: Παραμύθια παιδιών | Ετικέτες: , | 1 σχόλιο

Οι άνθρωποι των βυθών

Μύθος από τη Βραζιλία – 

Πολύ κοντά στη θάλασσα, ο Μιγκέλ ζούσε φτωχικά γιατί δεν ήταν ψαράς και το μόνο που είχε ήταν μερικά μέτρα γης όπου καλλιεργούσε κουκιά. Κουραζόταν πολύ με το άγονο έδαφος κι η συγκομιδή του δεν ήταν ποτέ αρκετή. Ωστόσο ρίχνοντας μπόλικη κοπριά που μάζευε από το δρόμο, κατάφερε να πλουτίσει τη γη τόσο, που μια βροχερή χρονιά, η συγκομιδή δε θα ήταν πολύ πλούσια. Κάθε μέρα παρακολουθούσε την ωριμότητα τους και περίμενε ανυπόμονα την εποχή της συγκομιδής.

Κι η εποχή αυτή είχε φτάσει, όταν κάποιο πρωί ανακάλυψε πως τα μισά κουκιά του είχαν εξαφανιστεί τη νύχτα. Έξαλλος, όταν βράδιασε, πήρε ένα ρόπαλο και κρύφτηκε πίσω από έναν θάμνο.

Το φεγγάρι ήταν ολόγιομο και σκόρπιζε στη γη τόσο φως, που νόμιζες πως ήταν μέρα. Ο καιρός ήταν καλός και ο μόνος θόρυβος που ακουγόταν ήταν το μούγκρισμα των κυμάτων στη γειτονική ακτή. Παλεύοντας με τον ύπνο, ο Μιγκέλ περίμενε.

Κατά τα μεσάνυχτα είδε μια γυναίκα με ένα μακρύ άσπρο φόρεμα να μπαίνει στο χωράφι του και να μαζεύει τα κουκιά. Ο χωρικός έτρεξε να την προλάβει. Μόλις όμως τον είδε η γυναίκα, άρχισε να τρέχει προς την ακτή, αλλά το μακρύ της φόρεμα την εμπόδιζε και έπεσε στην άμμο. Εκεί τη σταμάτησε ο Μιγκέλ. Έγινε μια σύντομη πάλη, αλλά ο άντρας ήταν τόσο δυνατός κι η γυναίκα νικήθηκε γρήγορα.

Ο Μιγκέλ είδε τότε πως ήταν νέα και όμορφη.

– Ποια είσαι;

…την ρώτησε.

– Δε θα το μάθεις.

…του απάντησε σκληρά εκείνη.

– Δεν είσαι από εδώ. Δε σ’ έχω ξαναδεί.

Η γυναίκα δεν του απάτησε κι ο Μιγκέλ, κοιτάζοντας το κοφίνι της, είδε πως ήταν πλεγμένο από λεπτά φύκια.

– Από που είσαι λοιπόν κι έχεις κοφίνι από φύκια;

Η κοπέλα δίστασε λίγο και βλέποντας πως ο χωρικός δε θα την άφηνε, του είπε:

– Με λένε Κοντσίτα και ανήκω στο λαό, που ζει στα βάθη των θαλασσών.

Ο Μιγκέλ είχε ακούσει για αυτό το μυστηριώδη λαό, αλλά ποτέ δεν είχε πιστέψει πως υπήρχε. Αναστατωμένος, θυμήθηκε τα λόγια που του είχε πει κάποτε η μητέρα του.

«Οι κοπέλες του βυθού έχουν μάτια σαν τα φύκια και τα χείλη τους έχουν τη γεύση της αλμύρας.»

Αναγκάζοντας την κοπέλα να στρέψει το βλέμμα της προς τη σελήνη, είδε πως τα μάτια της ήταν καταπράσινα. Τη φίλησε. Τα χείλη της ήταν αλμυρά. Ο Μιγκέλ της ζήτησε να γίνει γυναίκα του κι η Κοντσίτα δέχτηκε να τον παντρευτεί, αφού εκείνος της υποσχέθηκε πως δε θα καταριόταν ποτέ τους ανθρώπους του βυθού.

Η κοπέλα του χάρισε τρία όμορφα παιδιά κι ο χωρικός ήταν ευτυχισμένος. Ωστόσο η ευτυχία του Μιγκέλ δεν ήταν τέλεια, γιατί η γυναίκα του σκεφτόταν περισσότερο τον εαυτό της από τα παιδιά της. Δεν ήξερε να μαγειρεύει κι ούτε έπλενε και συγύριζε το σπίτι. Ο φτωχός χωρικός έπρεπε να ασχολείται με το σπίτι και να δουλεύει και στο χωράφι του.

Ζούσαν μαζί πέντε χρόνια, όταν κάποια μέρα ο Μιγκέλ, που ήταν πολύ κουρασμένος, άφησε το θυμό του να ξεσπάσει και φώναξε:

– Δεν είσαι ούτε καλή μητέρα, ούτε καλή σύζυγος. Δεν ξέρω πως ανατράφηκες, μα δεν είδα καμιά κοπέλα του τόπου μου να είναι τόσο αμελής και τεμπέλα σαν εσένα.

– Δε μ’ ενδιαφέρουν οι κοπέλες του τόπου σου. Για μένα οι μόνοι άνθρωποι που αξίζουν είναι εκείνοι που ζουν στο βυθό.

…του απάντησε η Κοντσίτα.

Τυφλωμένος από το θυμό του, ο Μιγκέλ την πλησίασε λέγοντας:

– Και εγώ αδιαφορώ για τους ανθρώπους του βυθού! Καταραμένοι να’ ναι!

Η Κοντσίτα, ακούγοντας τα λόγια του Μιγκέλ, έφυγε από το σπίτι. Ο Μιγκέλ νόμισε για μια στιγμή, πως θα πήγαινε να κρυφτεί σε καμιά γωνιά. Όταν όμως είδε τα παιδιά του να την ακολουθούν, άρχισε να ανησυχεί. Κι η ανησυχία του έγινε έκπληξη, όταν το τραπέζι, ο μπουφές, τα κρεβάτια και όλα τα έπιπλα του σπιτιού άρχισαν να πηγαίνουν πίσω από την Κοντσίτα.

Ο καημένος προσπάθησε να κρατήσει τουλάχιστον τον γάιδαρο του, που έφευγε κι αυτός, και τότε το ίδιο το σπίτι τραντάχτηκε και άρχισε να κατηφορίζει προς τη θάλασσα.

Ο Μιγκέλ ένιωσε τα πόδια του να τρέμουν και αναγκάστηκε να στηριχτεί σε ένα δέντρο για να μην πέσει. Και από εκεί έβλεπε την οικογένεια του κι όλο του το βιος να χάνονται στα κύματα.

Έμεινε μόνος, χωρίς τίποτα. Ακόμη και τα εργαλεία του χάθηκαν κι ένας γείτονας του χάρισε τον κασμά του για να σκάψει το χωράφι του. Γιατί ήταν άξιος και ξανάρχισε πάλι τη δουλειά του. Κουραζόταν πολύ κι η συγκομιδή δεν ήταν πάντα ικανοποιητική, αλλά ποτέ πια κανείς δε βγήκε από τον ωκεανό να κλέψει τα κουκιά του.

Ο μύθος «Οι άνθρωποι των βυθών» μας έρχεται από την Βραζιλία

Πηγή: Μύθοι και θρύλοι από όλες τις χώρες

Categories: Ξένα παραμύθια, Παραμύθια για μάτια | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: