Μύθοι

Ο μύθος της Μύγας!

Στην παλιά την επόχή, ζούσε μια κοπέλα που το όνομά της ήταν Μύγα (Μυῖαν). Στην εμφάνιση ήταν πολύ όμορφη και είχε το χάρισμα της καλής φωνής. Της άρεσε πολύ να τραγουδάει. Είχε όμως και ένα ελάττωμα. Ήταν πολύ φλύαρη.

Η Μύγα λοιπόν, ερωτεύτηκε έναν νέο, εξίσου όμορφο που άκουγε στο όνομα Ενδυμίωνας. Για κακή της τύχη όμως, τον ίδιο νέο είχε ερωτευτεί και η Σελήνη.

Η Μύγα δεν είχε αφήσει τον Ενδυμίωνα σε «χλωρό κλαρί». Συνέχεια του μιλούσε και τον τραγουδούσε, του έκανε απρόοπτες επισκέψεις με αποτέλεσμα να τον εξοργίσει. Η Σελήνη δε, βλέποντας την όλη κατάσταση, θύμωσε κι αυτή και τελικά την μεταμόρφωσε στην μύγα που γνωρίζουμε πλέον όλοι μας!

Πηγή: «Μυίας ἐγκώμιον» (Λουκιανός, Άπαντα, Τόμος Ι – Εκδόσεις «Κάκτος»)

Advertisements
Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Η Πασχαλιά.

Η παράδοση λέει πως υπήρχε ένα δέντρο που ξυπνούσε πάντα πρώτο από τον βαρύ χειμώνα. Στολίζονταν με άσπρα, ευωδιαστά άνθη και περίμενε να ξυπνήσουν και τα υπόλοιπα λουλούδια και δέντρα της φύσης για να το θαυμάσουν. Έτσι γινόταν πάντα ώσπου ήρθε μια χρονιά που όλα άλλαξαν.

Εκείνο το πρωινό ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από μαύρα σύννεφα. Όλα τα φυτά είχαν σκυμμένα τα κεφαλάκια και τα κλαδιά τους. Όσο και να περίμενε το δέντρο μας τον θαυμασμό τους, κανείς δεν του έδινε σημασία. Γεμάτο απορία ρώτησε τους φίλους του που ήταν κοντά του τι συμβαίνει. Εκείνοι τότε του είπαν ότι ο Χριστός ήταν επάνω στον Σταυρό και πέθαινε.

Το δέντρο συγκλονίστηκε. Και ένιωσε μεγάλη ντροπή που ενώ ο Δημιουργός του υπέφερε, αυτό σκεφτόταν μόνο τα κάλλη και την ομορφιά του. Και τόσο πόνεσε η ξύλινη καρδούλα του που έβγαλε ένα χρώμα και αλλαξαν όλα τα λουλούδια του και από λευκά έγιναν μωβ Από τότε ανθίζει κάθε Πάσχα γι αυτό και το λένε Πασχαλιά.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: , | Σχολιάστε

Ο μύθος της μέντας!

Ο Άδης ήταν παντρεμένος με την Περσεφόνη, κόρη της Δήμητρας. Λόγω της ασχήμιας του δεν είχε πολλές ερωτικές περιπέτειες, παρά δυο-τρεις μόνο. Μια από αυτές ήταν με την Κωκυτίδα νύμφη Μίνθη (Μίνθα ή Μένθα) η οποία ήταν κόρη της Πειθούς και του Κωκυτού (θεός-ποταμός του Κάτω Κόσμου).

Η Περσεφόνη ανακάλυψε την σχέση τους και τους έπιασε επ’ αυτοφώρω. Έσυρε την Μίνθη μέχρι το βουνό που σήμερα λέγεται Μίνθη και βρίσκεται στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο κι εκεί την έκανε σκόνη -κυριολεκτικά. Την στιγμή εκείνη άρχισε να αναδύεται μια έντονη μυρωδιά ενώ λίγο μετά εμφανίστηκε εκεί το φυτό που σήμερα ονομάζουμε μέντα και που τότε αφιερώθηκε στον Άδη.

Πηγή: «Ο κόσμος των φανταστικών όντων των αρχαίων Ελλήνων» του Νίκου Φαρούπου (Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ)

Άλλες πηγές, λένε πως η Περσεφόνη η ίδια την μεταμόρφωσε σε φυτό, ή και η Δήμητρα ως Θεά της γεωργίας, μετά την παράκληση της κόρης της.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,,,, | Σχολιάστε

Πως ήρθε στον κόσμο το καλαμπόκι

– Μύθος της ινδιάνικης παράδοσης – Απόδοση: Αρετή Τσιφλίδου –

Πριν πολλά πολλά χρόνια, πριν ακόμη ο Κολόμβος ανακαλύψει την Αμερική, ζούσε ένας νεαρός Ινδιάνος, ο Βούντς, στις απέραντες πολιτείες της Δύσης. Ο Βουντς ήθελε να κάνει κάτι καλό για το λαό του, μα ήταν πολύ νέος και δεν ήξερε τι ακριβώς.
Όταν έφτασε ο καιρός που θα γινόταν άντρας και έπρεπε να περάσει από μια δοκιμασία, όπως κάθε αγόρι της φυλής του, ο πατέρας του έφτιαξε μια μικρή καλαμένια καλύβα μέσα στο δάσος, όπου ο Βουντς θα περνούσε ένα μήνα ολομόναχος, νηστεύοντας και μη μιλώντας σε ανθρώπινη ψυχή. Το αγόρι, ήθελε πολύ να το κάνει γιατί πίστευε ότι έτσι θα του φανερωνόταν το Μεγάλο Πνεύμα και θα του έδειχνε το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει.
Χαιρέτησε τους δικούς του και αποτραβήχτηκε στην μοναχική καλύβα, αρχίζοντας τη νηστεία και την περισυλλογή. Την πρώτη μέρα την πέρασε περπατώντας ολομόναχος στο δάσος παρατηρώντας τα λουλούδια και τα φυτά που έβρισκε στο δρόμο του. Μελέτησε πώς μεγάλωναν τα φύλλα και τα άγρια μούρα, έμαθε ποια τρώγονται και ποια είναι φαρμακερά, ποια γιατρεύουν τις πληγές και τις αρρώστιες. Έπειτα γύρισε στην καλύβα του για να μελετήσει αυτό το θαύμα της φύσης. Για να είναι πιο καθαρό το μυαλό του και να σκεφτεί καλύτερα δεν έβαλε καμιά τροφή στο στόμα του. Ευχαρίστησε το Μεγάλο Πνεύμα, το Δημιουργό της Ζωής και μελέτησε βαθιά το μυστήριο της ζωής και του θανάτου και τον αγώνα που κάνουν όλα τα ζωντανά πλάσματα, τα ζώα καθώς και ο άνθρωπος.

Πέρασε έτσι μια ολόκληρη εβδομάδα με περισυλλογή και απόλυτη νηστεία. Ένιωθε αδύναμος και εξαντλημένος και αισθανόταν ότι το μυαλό του δε δούλευε καθαρά. Ένα βράδυ εκεί που ξάπλωνε είδε μπροστά του ένα όμορφο παλικάρι που έμοιαζε σα να κατέβαινε σιγά σιγά από τον ουρανό στην καλύβα του. Ήταν ντυμένο με πλούσια ρούχα που είχαν το τρυφερό πράσινο και κιτρινωπό χρώμα που έχουν την Άνοιξη όλα τα πρωτόβγαλτα βλαστάρια.
Ο ξένος από τον ουρανό του είπε:

Το Μεγάλο Πνεύμα μ’ έστειλε σε σένα γιατί είδε την καλοσύνη σου και την μεγάλη σου επιθυμία να κάνεις κάτι καλό για το λαό σου. Μ’ έστειλε για να σου δείξω πώς θα τον βοηθήσεις.

Ο Βοουντς χάρηκε τόσο πολύ, μα δεν είχε δύναμη να σηκωθεί από το στρώμα του.

Το Μεγάλο Πνεύμα είναι ευχαριστημένο που δεν σπαταλάς τη δύναμη σου στον πόλεμο και δε ζηλεύεις τους πολεμιστές αλλά ψαρεύεις και κυνηγάς για να θρέψεις το λαό σου. Υπάρχει όμως ένας καλύτερος τρόπος για να τον βοηθήσεις αλλά είναι λίγο πιο αργός. Άκουσε προσεκτικά αυτά που θα σου πω και το μυστικό για να θρέψεις τα πεινασμένα αδέλφια σου, θα γίνει δικό σου.

Ο Βουντς με δυσκολία παρακολουθούσε τα λόγια του ξένου. Η καρδιά του όμως πλημμύρισε με ελπίδα και ένιωθε το αίμα του να κυλάει γεμάτο δύναμη στις φλέβες του.

Άκουσε λοιπόν: το κορμί μου αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις μπροστά σου είναι μια οπτασία! Η φωνή αυτή που νομίζεις ότι ακούς, δεν είναι παρά ένα όνειρο. Αυτά θα σβήσουν, θα χαθούν και θα ξαναπάνε στον ουρανό. Τα μεταξωτά πράσινα και κίτρινα ρούχα όμως που φοράω είναι αληθινά και χειροπιαστά. Είναι από ρίζες και από σπόρους. Από ζωντανό χυμό και φύλλα που το Μεγάλο Πνεύμα έχει φυσήξει μέσα τους το μυστικό της ζωής. Μόλις χαθώ, πάρε όλα τα πράσινα και τα κίτρινα κομμάτια και θάψε τα ευλαβικά στο χώμα. Προσοχή όμως! Πρώτα να καθαρίσεις τις πέτρες, τα ξερόκλαδα και κάθε σκουπίδι, έτσι ώστε η γη να είναι καθαρή και να τη βλέπει ελεύθερα ο ήλιος και να την ποτίζει η βροχή. Αφού τα σκεπάσεις, να έρχεσαι συχνά σ’ αυτό τον τάφο όπου θα έχεις θάψει τα ρούχα μου. Περίμενε υπομονετικά ώσπου θα δεις να ζωντανεύουν. Μην αφήσεις να φυτρώσουν αγριάδες και τσουκνίδες και με τον καιρό θα ανακαλύψεις αυτό που τόσο γύρευες. Κάτι που θα σε βοηθήσει να σώσεις το λαό σου από την πείνα.

Μ’ αυτά τα λόγια ο ξένος εξαφανίστηκε στον ουρανό. Είχε απομείνει όμως ο σωρός από πράσινες και κίτρινες μεταξωτές κλωστές.

Ο Βουντς σηκώθηκε με καινούρια δύναμη από το στρώμα όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Άγγιξε τα ρούχα του ξένου και του φάνηκε σα να έκαιγαν. Με σεβασμό άνοιξε ένα λάκκο. Με πίστη και ελπίδα καθάρισε την ανοιξιάτικη γη από κάθε ρίζα, κάθε πετραδάκι και ξερόκλαδο και σπόρο κι ύστερα τρυφερά όπως μια μητέρα βάζει το μωρό της στην κούνια του, άπλωσε μέσα στον λάκκο τις κίτρινες και πράσινες κλωστές και τις σκέπασε με προσοχή. Επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα του και για πολύ καιρό δεν έλεγε τίποτε για την παράξενη οπτασία. Κάθε μέρα πήγαινε στον τάφο και τον περιποιόταν. Χαιρόταν που ο ήλιος και η βροχή κρατούσαν τη γη μαλακή, υγρή και γόνιμη.

Μετά από καιρό, μια καλοκαιρινή μέρα, είδε να ξεπροβάλλουν μέσα από το χώμα καταπράσινα βλασταράκια. Ήταν τόσο τρυφερά που έμοιαζαν με φτερό. Γεμάτος ανυπομονησία περίμενε την επόμενη μέρα να ξαναπάει για να δει πόσο θα μεγάλωναν. Στο τέλος του καλοκαιριού, παρακάλεσε μια μέρα τον πατέρα του να πάει μαζί του. Πήγε το γέρο στο λιβάδι όπου είχε σκάψει τον τάφο κι είχε θάψει τα ρούχα του ουράνιου ξένου. Το λιβάδι ήταν γεμάτο από σειρές ολόκληρες ψηλά, καταπράσινα φυτά, μ’ ολόισιους ψηλούς κορμούς, με χρυσές φούντες που έπεφταν με χάρη. Κάθε φυτό ήταν στολισμένο με μακρουλά πράσινα φύλλα και μέσα από τα φύλλα ξεχώριζαν σφιχτά τσαμπιά από πορτοκαλί καλαμπόκι και κάθε κόκκος τους ήταν γεμάτος με γλυκό και νόστιμο χυμό.

Αυτό είναι το δώρο του φίλου μου! Το Μεγάλο Πνεύμα μου φανέρωσε το μυστικό, πώς να θρέψω το λαό μου δίχως να σκοτώνω! Από δω και πέρα το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίζουμε το χώμα, που θα μας χαρίζει τους καρπούς του κάθε χρόνο.

Ο πατέρας δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του! Έπεσε στα γόνατα με το γιο του και ευχαρίστησαν και οι δύο το Μεγάλο Πνεύμα που είχε στείλει αυτήν την ανταμοιβή για την πίστη και την αφοσίωση του νεαρού αγοριού και την ακλόνητη επιθυμία του να βοηθήσει το λαό του. Κι έτσι λέει η παλιά ινδιάνική παράδοση ότι ήρθε στον κόσμο το καλαμπόκι!

Categories: Μύθοι, Ξένα παραμύθια | Ετικέτες: ,, | 1 σχόλιο

Το μυρμήγκι και το περιστέρι.

Μύθος του Αισώπου 

Απόδοση: Μαρία Μπουγά –

«Μυρμήγκι και περιστέρι» – Πίνακας του Milo Winter (1888-1956) εμπνευσμένος από τον μύθο του Αισώπου.

Μια φορά ένα μυρμήγκι καθώς περπατούσε για ώρα σ’ έναν αγρό, δίψασε. Μόλις είδε μια πηγή, πλησίασε για να πιει νερό. Στην προσπάθεια του να ξεδιψάσει, παραπάτησε και έπεσε μέσα στην πηγή. Παρασύρθηκε από τη ροή του νερού και κινδύνευε να πνιγεί, επειδή ήταν μικρό και δεν ήξερε κολύμπι. Άρχισε λοιπόν να φωνάζει για βοήθεια. Ο τόπος όμως ήταν έρημος. Η αγωνία του και ο φόβος του μεγάλωναν καθώς κανένας δεν άκουγε τη φωνούλα του σ’ εκείνη την ερημιά.

Κάποια στιγμή ένα περιστέρι που έτυχε να περνάει από την περιοχή, είδε το μυρμήγκι που πάλευε να σωθεί. Σκέφτηκε πως το μυρμήγκι δεν θα άντεχε για πολύ και θα πνιγόταν. Το περιστέρι λυπήθηκε το άτυχο μυρμηγκάκι και αποφάσισε να το βοηθήσει. Έσπασε ένα κλαδί από ένα δέντρο και το έριξε στην πηγή. Όταν το μυρμήγκι είδε το κλαδί, το πλησίασε με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει. Σκαρφάλωσε  αμέσως πάνω του κι έτσι σώθηκε.

Λίγο αργότερα  εμφανίστηκε στην περιοχή ένας κυνηγός. Μόλις είδε το περιστέρι θέλησε να το πιάσει. Με ξόβεργες ένωσε τα καλάμια του και κίνησε για να το αιχμαλωτίσει. Το μυρμήγκι, που είδε τον κυνηγό, σκαρφάλωσε στη γάμπα του και τον τσίμπησε δυνατά, τη στιγµή που ήταν έτοιμος να πιάσει το περιστέρι το οποίο και πέταξε μακριά.

Έτσι το μυρμήγκι ανταπέδωσε τη χάρη στο περιστέρι

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Γεράκι και αηδόνι.

Μύθος του Αισώπου –

Γκραβούρα του Ernest Griset (1844-1907) με τίτλο «hawk and nightingale» εμπνευσμένος από τον μύθο του Αισώπου «Γεράκι και αηδόνι»

Γκραβούρα του Ernest Griset (1844-1907) με τίτλο «hawk and nightingale» εμπνευσμένος από τον μύθο του Αισώπου «Γεράκι και αηδόνι»

Ένα αηδόνι καθότανε στο κλαδί μιας μεγάλης βελανιδιάς και έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα…κελαηδούσε όμορφα! Ένα πεινασμένο γεράκι που το άκουσε πέταξε προς αυτό και το έπιασε στα γαμψά του νύχια έτοιμο να το φάει.

Το αηδόνι άρχισε να κλαίει και να παρακαλεί το γεράκι για να το αφήσει ελεύθερο. Μα το γεράκι ήταν αμετάπιστο.

Μα τί θα φας από εμένα; Είμαι μικρό πουλί και χωρίς πολύ κρέας πάνω μου. Καλύτερα να αναζητήσεις την τροφή σου σε μεγαλύτερα πουλιά.

Είπε το αηδόνι στο γεράκι σαν τελευταίο επιχείρημα, μα το γεράκι του απάντησε…

Θα ήμουν χαζός αν άφηνα κάτι σίγουρο για να κυνηγήσω κάτι αβέβαιο.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Αλεπού και κοράκι

Μύθος του Αισώπου – 

Σε γραμματόσημο της Ουγγαρίας το 1960 που απεικονίζει στιγμιότυπο του μύθου του Αισώπου!

Σε γραμματόσημο της Ουγγαρίας το 1960 που απεικονίζει στιγμιότυπο του μύθου του Αισώπου!

Ο γνωστός μύθος του Αισώπου σώζεται σε δύο εκδοχές και η διαφορά τους είναι το φαγητό που κουβαλάει το κοράκι. Στην πρώτη εκδοχή είναι ένα κομάτι κρέας, ενώ στην δεύτερη που και έχει επικρατήσει, ένα κομάτι τυρί.

Ένα κοράκι κρατώντας στο στόμα του ένα κομάτι κρέας, έχει καθίσει για να το φάει, σε ένα δέντρο. Μια αλεπού που το είδε, θέλοντας να του το πάρει, πήγε από κάτω και άρχισε να του λέει ότι είναι σπουδαίος, με ωραίο χρώμα και σώμα. Θα μπορούσε κάλιστα να είναι αυτός ο βασιλιάς των πουλιών αν είχε και φωνή.

Έργο του Richard Heighway (1894) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου

Έργο του Richard Heighway (1894) εμπνευσμένο από τον μύθο του Αισώπου

Το κοράκι τότε γοητευμένο από τα λόγια της αλεπούς, άφησε το κρέας να του πέσει από το στόμα κι άρχισε να κράζει δυνατά θέλοντας να της δείξει

ότι έχει και φωνή. Η αλεπού άρπαξε το κρέας από το έδαφος και είπε στο κοράκι ότι, φωνή μπορεί να έχει, δεν έχει όμως μυαλό!

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,,,, | 2 Σχόλια

Καυχησιάρης αθλητής του πένταθλου!

Μύθος του Αισώπου – 

Άλμα εις μήκοςΈνας αθλητής του πένταθλου, ενοχλημένος από τα σχόλια των συμπολιτών του περί δειλίας, κάποτε, έφυγε στα ξένα και άργησε να γυρίσει στον τόπο του. Όταν γύρισε, άρχισε να καυχιέται για τις επιδόσεις του σε αγώνες που συμμετείχε σε άλλες πόλεις. Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε για ένα άλμα σε μήκος που έκανε σε αγώνες στην Ρόδο και ότι κανένας από τους υπόλοιπους ολυμπιονίκες δεν κατάφερε να τον φτάσει.

Οι συμπολίτες του δεν τον πίστευαν κι αυτός τους απάντησε πώς αν ποτέ πάνε στην Ρόδο, υπάρχουν εκεί μάρτυρες που θα το επιβεβαιώσουν. Κάποιος όμως από τους συμπολίτες του, του ανταπάντησε ότι δεν είναι αναγκαίο να πάνε αυτοί στην Ρόδο κι ούτε χρειάζονται άλλοι μάρτυρες. Αν έκανε ένα τέτοιο άλμα, μπορεί να το επαναλλάβει κι εδώ. (…αὔτη γἀρ ᾽Ρόδος καἰ πἠδημα.)

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,,, | Σχολιάστε

Ο μύθος του αηδονιού

Ένας διδακτικός μύθος που αναφέρεται στο «Έργα και ημέραι» του Ησίοδου. 

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΗΔΟΝΙΟΥΈνα γεράκι είχε αρπάξει κάποτε ένα αηδόνι και το κρατούσε στα γαμψά του νύχια. Το αηδόνι με την γλυκιά λαλιά θρηνούσε προσπαθώντας να αντιδράσει. Μα το γεράκι του μίλησε με λόγια σκληρά σαν ανώτερός του.

Γιατί λαλάς κακόμοιρο πουλί; Τώρα σε κρατώ στα χέρια μου εγώ και είμαι πολύ ανώτερός σου. Τί κι αν έχεις γλυκιά φωνή; Θα πας όπου σε πάω κι η τύχη σου εξαρτάται από εμένα. Αν θέλω να σε φάω, θα σε φάω κι αν θέλω να σε ελευθερώσω, θα το κάνω. Μάταια αντιδράς. Είναι ανόητος αυτός που θέλει να παλεύει ενάντια σε ανώτερούς του, γιατί και την μάχη θα χάσει, αλλά και ντροπιασμένος θα περιφέρεται.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,, | Σχολιάστε

Άλογο και ελάφι

Μύθος του Αισώπου –

Άλογο και ΕλάφιΚάποτε, οι Ιμεραίοι¹  εξέλεξαν για στρατηγό τους τον Φάλαρη² ο οποίος θα είχε την απόλυτη εξουσία επάνω τους. Ταυτόχρονα, συζητούσανε και σκόπευαν να του δώσουνε και φρουρά που θα τον προσέχει και θα ακολουθεί τις εντολές του. Τότε τον λόγο πήρε ο Στησίχορος³ και μέσα σε αυτά που είπε, τους διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία.

«Ένα άλογο, βρισκόταν μόνο του σε ένα λιβάδι όταν ένα ελάφι έκανε την παρουσία του κι άρχισε να απολαμβάνει κι αυτό την βοσκή του. Μα το άλογο, που θεώρησε ότι παραβιάζει τον χώρο του, ζήτησε βοήθεια από έναν άνθρωπο. Ο άνθρωπος δέχτηκε να βοηθήσει το άλογο με την προϋπόθεση ότι θα τον αφήσει να το καβαλήσει βάζοντάς του χαλινάρια και χρησιμοποιώντας τα όπλα του. Το άλογο δέχτηκε, αλλά μόλις το καβάλησε ο άνθρωπος, αντί να τιμωρηθεί το ελάφι, το άλογο κατάντησε σκλάβος του ανθρώπου».

Τελειώνοντας ο Στησίχορος τους συμβούλεψε να προσέξουν μην γίνουν κι αυτοί σαν το άλογο στην πρόθεσή τους να εκδικηθούν τους εχθρούς τους. Ήδη έχουν βάλει το χαλινάρι στο λαιμό τους αφού τον εξέλεξαν να έχει την απόλυτη εξουσία. Αν του δώσουν και την φρουρά θα είναι σαν να ανεβαίνει επάνω τους και πλέον θα είναι δούλοι του Φάλαρη.

 

¹ Λαός που ζούσαν στην Ιμέρα, ελληνική αποικία στην Σικελία

² Τύραννος στην Κάτω Ιταλία που έμεινε γνωστός για τις απάνθρωπες και σκληρές τιμωρίες-θανατώσεις.

³ Αρχαίος λυρικός ποιητής που γενήθηκε στην Ιμέρα.

Categories: Μύθοι | Ετικέτες: ,,,,, | Σχολιάστε

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: